*💘നീയില്ലാ ജീവിതം💘2⃣*          _ഭാഗം.67_ ✍ Mubashira MSKH പതിയെ ശരീരം ആകെ കുഴഞ്ഞ് നമ്മളെ കണ്ണിലാകെ ഇരുട്ട് കയറി നമ്മള് തല കറങ്ങി അവിടെ നിലത്തേക്ക് വീണു... അപ്പൊ ആരൊക്കെയോ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വരുന്ന പോലെയൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും ചെവിയിലൂടെ ഒരു കൂകി വിളി മാത്രം കേട്ടോണ്ട് പതിയെ എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നു... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ തലക്ക് അകത്ത് ഇരുന്ന് ഡിജെ കളിക്കുന്ന പോലെ തല ഇരുന്ന് വിങ്ങി പൊട്ടുന്ന പോലെയും ശരീരമാകെ ക്ഷീണം കൊണ്ട് കുഴയുന്ന പോലെയും ഒക്കെ തോന്നിയപ്പോഴാണ് നമ്മള് പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നത്... അപ്പൊ കറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഫാനും നമ്മളെ അടുത്ത് ഡ്രിപ്പിട്ട് വെച്ച ഗ്ലൂക്കോസ് ബോട്ടിലും കണ്ടപ്പോ ഇപ്പോ ഉള്ളത് ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി... നമ്മക്ക് ആണെങ്കിൽ തല വേദനിച്ചിട്ട് കൈ തലയിൽ വെക്കാൻ വേണ്ടി കയ്യെടുത്തപ്പോ എത്ര ആയിട്ടും കൈ പൊന്തിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല... ഇതെന്താപ്പോ സംഭവം എന്ന് മനസ്സിലാകാതെ നമ്മള് നെറ്റി ചുളിച്ചോണ്ട് കയ്യിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയതും നമ്മളെ കണ്ണ് രണ്ടും പുറത്തേക്ക് തള്ളി വന്നു... ആ പൊറിഞ്ചു തെണ്ടി നമ്മളെ കയ്യ് ഓന്റെ കയ്യിനുള്ളിൽ ഒതുക്കി വെച്ചോണ്ട് നമ്മളെ നോക്കി ഇളിച്ചോണ്ട് ഇരിക്കാണ്... അത് കണ്ടപ്പോ ഏതൊക്കെ സൈഡിൽ കൂടിയാ നമ്മക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നതെന്ന് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല... അവനോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ട് നമ്മള് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ കൈ ഓന്റെ കയ്യിനുള്ളിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചു... എന്നിട്ട് നമ്മളെ കൊണ്ട് പറ്റുന്ന തരത്തിൽ അവിടന്ന് എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും ഓൻ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എണീറ്റ് നമ്മളെ പിടിച്ചു... "ദിലു എന്താ നീ ഈ കാണിക്കുന്നെ... നിന്റെ ബോഡി വീക്കാണ്... മര്യാദക്ക് അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ഇവിടെ കിടക്കുന്നത് ആകും നിനക്ക് നല്ലത്..." എന്ന് ഓൻ പറഞ്ഞപ്പോ തന്നെ ഓനെ തറപ്പിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് ഓന്റെ കയ്യിനൊരു തട്ട് വെച്ച് കൊടുത്ത് എണീക്കാൻ കഴിയാതെ നമ്മള് വീണ്ടും ബെഡിൽ കിടന്നു... അത് കണ്ട് ഓൻ വാ പൊത്തി ചിരിയടക്കി പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മക്ക് വീണ്ടും എരിഞ്ഞ് കേറി വന്നു... ഓനോട് കുറച്ച് നല്ല പച്ചമലയാളം പറയാൻ വേണ്ടി നമ്മളെ നാക്ക് ചൊറിഞ്ഞ് വന്നപ്പോഴാണ് നമ്മള് കിടക്കുന്ന ആ ഹാളിലേക്ക് നമ്മളെ നോട്ടം ചെന്ന് പതിഞ്ഞത്... മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ഒരു വാർഡിലാണ് നമ്മളെ കിടത്തം... കൂടെ റൂം മേറ്റ്‌സ് ആയിട്ട് നമ്മളെ ഈ പരുവത്തിൽ ആക്കിയ തള്ളച്ചികളുമുണ്ട്... പക്ഷെ ഒരു വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ ഒറ്റ ഒരെണ്ണത്തിനും നമ്മളെ അത്രെയും അനങ്ങാനുള്ള ശേഷിയില്ല... കയ്യിലും കാലിലും തലയിലുമൊക്കെയായി ബാൻഡേജ് ഇട്ട് നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്ന അവരെ കണ്ടപ്പോ നമ്മളൊന്ന് നെറ്റി ചുളിച്ചു... കാരണം അവർ ഇത്രക്ക് അവശയാകാൻ മാത്രമൊന്നും ഞാൻ അവരെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല... പിന്നെ എങ്ങനെ ഇവര് ഇങ്ങനെ ആയെന്ന് നമ്മള് ചിന്തിച്ച് കിടന്നപ്പോഴേക്കും അതിലെ മെയിൻ തള്ളച്ചിനെ വീൽ ചെയറിൽ ഉരുട്ടി കൊണ്ട് വന്ന് നമ്മളെ ബെഡിൽ നിന്ന് രണ്ട് ബെഡ് മാറി കിടത്തുന്നുണ്ട്... അത് കണ്ടപ്പോഴും നമ്മള് കാര്യമറിയാതെ അവരെയൊക്കെ ഒന്ന് നോക്കി ആ കോപ്പിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് പുരികം പൊക്കി എന്താന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... അത് കണ്ട് നമ്മള് പല്ലിറുമ്മി ഓന്റെ നേർക്ക് ഒന്ന് കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി കയ്യുയർത്തി എങ്കിലും ശരീരം ആകെ കുഴഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെ കൈ അവന് നേരെ പൊന്തിയില്ല... "രാവിലെ മുതൽ നീയൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞു... അതാണ് എന്റെ നേർക്ക് ഒന്ന് കൈ പോലും പൊന്താത്തത്... നിനക്കുള്ള ഫുഡും കൊണ്ട് ചേച്ചി ഇപ്പൊ വരും..." എന്ന് ഓൻ പറഞ്ഞ് തീർന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും ചേച്ചി ഒരു പൊതിയും കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു... ചേച്ചി ആ തെണ്ടിയോട് സംസാരിച്ചിട്ട് നമ്മക്ക് നേരെ ഫുഡ് നീട്ടിയതും നമ്മള് ആ ഫുഡിലേക്കും പിന്നെ കോന്തനിലേക്കും ഒന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... "എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട..." "ദിലു വാശി പിടിക്കാതെ ഇത് കഴിക്കുന്നത് ആകും നിനക്ക് നല്ലത്... നീ ഇത് കഴിച്ചില്ലേൽ കഴിപ്പിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെ ആണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം... മര്യാദക്ക് ഇത് എടുത്ത് കഴിച്ചോ..." നമ്മളെ മേലിൽ എന്തോ വലിയ അധികാരമുള്ള പോലെ ഓൻ നമ്മളോട് കുരച്ച് ചാടി അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോ എനിക്ക് അതിലേറെ ദേഷ്യം കൂടി വന്നു... നമ്മളോട് എതിർത്ത് സംസാരിച്ചൊന്നും ശീലമില്ലാതെ നമ്മള് പറഞ്ഞത് കേട്ട് അനുസരിച്ച് നിന്നിരുന്ന നമ്മളെ പൊറിഞ്ചു തന്നെയാണോ ഇതെന്ന് നമ്മള് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ച് പോയി... ജയിലിൽ കിടന്നപ്പോ നമ്മളോടുള്ള അവന്റെ മനോഭാവവും ഓന്ത് നിറം മാറുന്ന പോലെ മാറിയല്ലേ... ഇവിടന്ന് ഒന്ന് ഇറങ്ങിക്കോട്ടെ അപ്പൊ കൊടുത്തോളാം ഇവനുള്ളത്... "എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കാതെ ഇതെടുത്ത് കഴിക്ക്... ഇല്ലെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ കൂടിയെടുത്ത് നിന്റെ വായേല് ഞാൻ കുത്തി തിരുകും..." "ഇങ്ങോട്ട് വാടാ പട്ടി... നീ ഇതെന്റെ വായേല് കുത്തി തിരുകുന്നത് എനിക്ക് ഒന്ന് കാണണം... കുറെ നേരായല്ലോ ഇവിടെ നിന്ന് കുരക്കുന്നു... തനിക്ക് ഒന്നും വേറെ ജോലിയില്ലേ എപ്പോ നോക്കിയാലും എന്റെ പിന്നാലെ മണപ്പിച്ച് നടന്നോളും..." എന്നൊക്കെ കൂടി നമ്മള് കലിപ്പിൽ ഓനോട് എഴുന്നള്ളിച്ചതും ഓൻ അവിടെ കിടക്കുന്നവരിലേക്ക് ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് സിന്ധു ചേച്ചിയെ നോക്കി ഇളിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ ചെവിന്റെ അടുത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ച് കൊണ്ട് വന്നു... "ഹോസ്പിറ്റൽ ആയി പോയി ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഈ പറച്ചിലിന് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം... നിന്റെ പിന്നാലെ മണപ്പിച്ച് നടന്നിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ അപ്പുവിന് അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു... എന്ന് നീ എന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി എന്റെ വാക്കിന് ഒരു വിലയും കല്പിക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചോ അന്ന് മുതൽ ഞാൻ മാറി... ഇപ്പൊ ഞാൻ ആ പഴയ പൊറിഞ്ചു അല്ല... ACP അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ് ആണ്... അതിന്റെ റെസ്പെക്ട് നിന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയിരിക്കണം... ഇല്ലെങ്കിൽ......" എന്നൊക്കെ എന്നോട് ഒരു ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞോണ്ട് ഓൻ നമ്മളെ ഒന്ന് തറപ്പിച്ച് നോക്കി അവിടന്ന് തലയുയർത്തി നിന്നു... എന്നിട്ട് ഓന്റെ സ്പെക്‌സ് എടുത്ത് വെച്ചോണ്ട് ഓൻ അവിടന്ന് പോകുന്നത് കണ്ടതും നമ്മള് അന്തം വിട്ട് ഓനെ തന്നെ നോക്കി അങ്ങനെ കിടന്നു... അവൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്... അത് എന്റെ അപ്പുവല്ല... അവൻ ഒരിക്കലും എന്നോട് ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയില്ല... എന്താ അവന് പറ്റിയത്...? അവന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ മാറ്റത്തിന് എന്താകും കാരണം...? അത് എന്തായാലും ഇവന്റെ ഈ മാറ്റം വല്ലാത്ത ഒരു മാറ്റം ആയി പോയി... ACP അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ് ആണ് പോലും... അവന്റെ ഡയലോഗ് ഒക്കെ കേട്ടിട്ട് ഒന്ന് കൊടുക്കാൻ തോന്നാ... അവനോട് ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് ഇഷ്ടം പോലും ഇപ്പോ വെറുപ്പാകുന്ന പോലെയൊക്കെ തോന്നാണ്... അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ്... ഹും... എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചോണ്ട് പല്ലിറുമ്മി ഓൻ പോയ ഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ച് നമ്മള് കിടന്നതും ചേച്ചി നമ്മളെ അവിടന്ന് പിടിച്ച് എണീപ്പിച്ച് ചുവരിലേക്ക് ചാരി ഇരുത്തി... എന്നിട്ട് എന്റെ കയ്യിലേക്ക് ആ ഫുഡ് തുറന്ന് തന്ന് നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് അടുത്ത് ഇരുന്നു... എന്നിട്ട് നമ്മളോട് അത് കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്തോ അവൻ പറഞ്ഞത് വാങ്ങിച്ച ഫുഡ് ആയത് കൊണ്ട് എനിക്ക് കഴിക്കാൻ തീരെ താൽപര്യമില്ല... നമ്മള് വേണ്ടെന്ന് കുറെ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞ് നോക്കിയെങ്കിലും പുള്ളിക്കാരി അതൊന്നും സമ്മതിക്കാതെ നമ്മളെ വായിലേക്ക് ഫുഡ് വെച്ച് തന്നു... നമ്മക്ക് ആണേൽ നല്ല വിശപ്പ് ഉണ്ടായതോണ്ടും ചേച്ചി ഫുഡ് വായിൽ വെച്ച് തന്നതോണ്ടും നമ്മള് ഫുഡ് കഴിച്ചു... ബാക്കി ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി നമ്മള് തന്നത്താൻ കഴിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു നമ്മള് ഫുഡ് കഴിക്കുന്നത് വെള്ളമിറക്കി നോക്കി കൊണ്ട് ആ തള്ളച്ചികൾ കിടക്കുന്നത് നമ്മള് കണ്ടത്... നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ ഒരു ചിക്കന്റെ ലെഗ് പീസ് എടുത്ത് അവരെ നോക്കി കൊണ്ട് അത് കടിച്ച് പറിച്ച് കഴിച്ചു... അത് കണ്ട് കൊതി മൂത്ത് നിൽക്കുന്ന അവരെ കണ്ടപ്പോ നമ്മള് അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി... നമ്മളെ ചിരി കണ്ടതും ചേച്ചി നമ്മളെ തന്നെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മള് എന്തേ എന്ന് തലയാട്ടി ആംഗ്യം കാണിച്ചു... "മോള് ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടാ കാണുന്നെ..." എന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മളൊന്ന് കോട്ടി ചിരിച്ചോണ്ട് ഫുഡിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു... "അല്ല ചേച്ചി... ഇവര് എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി...? ഇവരെ ഇങ്ങനെ കെട്ടിപൊതിഞ്ഞ് വെക്കാൻ മാത്രം ഞാൻ അവരെ തല്ലിയിട്ടില്ലല്ലോ.... പിന്നെ എങ്ങനെ....?" എന്ന് നമ്മള് ചോദിച്ച് നിർത്തിയതും ചേച്ചി ആ തള്ളച്ചികളെയൊക്കെ ഒന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് തന്നു... "നീ ഇവരെയൊ‌ക്കെ തല്ലുന്ന നേരത്ത് ഞാൻ സാറിനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു... മോള് ബോധം കെട്ട് വീണതിന് ശേഷം അങ്ങോട്ട് സാറും സാറിന്റെ ഫ്രണ്ട്സും കൂടി വന്നു... അവര് മോൾക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ടവർ ആണെന്ന് അവരെ പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി... നിന്നെ ഈ പരുവത്തിലാക്കിയ ഇവറ്റകളെയൊക്കെ അവന്മാര് തന്നെയായിരുന്നു പഞ്ഞിക്കിട്ടത്... അതിന്റെ കൂടെ ഞങ്ങളും അങ്ങ് കൂടി... അപ്പോഴേക്കും സാർ മോളേയും എടുത്തോണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു... ഇവറ്റകളെ ഒക്കെ ഇഞ്ച പരുവമാക്കിയിട്ട് ഞങ്ങള് ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോഴേക്കും ആ പയ്യന്മാര് പോയി... സാർ പറഞ്ഞു മോളെ ഈ കൻഡീഷണിൽ കാണാൻ അവർക്ക് പറ്റില്ലെന്ന്... അതോണ്ടാ പോയത്..." എന്നൊക്കെ ചേച്ചി പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയപ്പോ നമ്മള് നമ്മളെ അമീഗോസിനെ ഓർത്ത് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... എന്റെ ദേഹത്ത് ഒരു തരി മണ്ണ് വീണാൽ പോലും അവന്മാർക്ക് അത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല... അത് എനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം... അപ്പൊ പിന്നെ എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആക്കിയ ഇവരെ അവര് വെറുതെ വിടോ.... അവരെ കുറിച്ച് ആലോജിച്ചപ്പോ തന്നെ നമ്മളെ വിശപ്പൊക്കെ പോയി... നമ്മള് ഫുഡ് മതിയാക്കി അവന്മാരെ കുറിച്ചും നൈറ്റ് റൈഡേഴ്‌സിനെ കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചിരുന്നപ്പോ നമ്മളെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത് ആ ACPയുടെ മുഖമായിരുന്നു... അത് കണ്ണിൽ കാണുമ്പോ തന്നെ എന്തോ ദേഷ്യവും വെറുപ്പും ഒക്കെ കൂടെ എരിഞ്ഞ് കേറാണ്... അവനെ ഞാൻ ഇതുവരെ വെറുത്തിട്ടില്ല... പക്ഷെ വെറുത്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോ ഈ ലോകത്ത് അവനെക്കാൾ കൂടുതലായി ഞാൻ ആരെയും വെറുക്കുന്നുമില്ല.... അത്രക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട് അവനോട്... അമീഗോസിനെയും ഫാമിലിയെയും ഒക്കെ കാണാൻ തോന്നാണ്... അവരെയൊക്കെ പിരിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം പോലും കാണാതെ ഞാൻ ഇത്രെയും കാലം ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല... ആ ACP അപ്പോ വന്നതിൽ പിന്നെ നമ്മളെ കണ്മുന്നിലേക്ക് വരാതെ ചേച്ചിയോട് എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഏൽപ്പിച്ച് അവിടന്ന് പോയിരുന്നു... ഓൻ പോകുന്നത് കാണുമ്പോ പോകല്ലെടാ പൊറിഞ്ചു എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ അവിടെ പിടിച്ച് വെക്കാൻ ഒക്കെ തോന്നുന്നുണ്ട്... പക്ഷെ അവൻ നമ്മളോട് പെരുമാറിയാതൊക്കെ ആലോജിക്കുമ്പോ ആ സ്നേഹം പോലും വെറുപ്പായി മാറി... നെറ്റിയിലെ മുറിവിന് രണ്ട് സ്റ്റിച്ച് ഉള്ളതോണ്ടും നമ്മളെ ബോഡി വളരെ വീക്ക് ആയതോണ്ടും രണ്ട് ദിവസം ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു... ഇവിടന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും നമ്മളെ റിമാൻഡ് കാലാവധി കഴിയുന്നതോണ്ട് തിരിച്ച് ഇനി ജയിലിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരില്ല... പക്ഷെ, കേസിലെ യഥാർത്ഥ പ്രതികളെ കിട്ടാതെയോ നമ്മക്ക് ജാമ്യം കിട്ടാതെയോ പോയാൽ ഇനി അങ്ങോട്ടുള്ള ദിനങ്ങൾ ജയിലിനുള്ളിൽ നമ്മക്ക് കഴിയേണ്ടി വരും... ബേബി നമ്മക്ക് വേണ്ടി ജാമ്യത്തിന് ട്രൈ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് ചേച്ചി നമ്മളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു... ചിലപ്പോ ജാമ്യം കിട്ടുമായിരിക്കും... ഇല്ലെങ്കിൽ....... അന്ന് രാത്രി ചേച്ചിയും വേറെ നാല് പോലീസുകാരും ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് കാവലായി അവിടെ നിന്നത്... നമ്മക്ക് നല്ല ക്ഷീണം തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങി പോയിരുന്നു... പിന്നെ എപ്പോഴോ ഒന്ന് കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോ നമ്മളെ കയ്യിൽ ഒരു ഗ്ലൗസ് ഇട്ട കൈ കൊണ്ട് ആരോ പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന പോലെ നമ്മക്ക് തോന്നി... അവിടെ ആകെ ഇരുട്ടും ചുറ്റുമൊന്നും ഒരാളെയും കാണാത്ത പോലെ തോന്നിയതും നമ്മളൊന്ന് എണീറ്റ് ഇരിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോ നമ്മളെ നേരത്തെ പിടിച്ച ആ കൈകൾ നമ്മളെ പിടിച്ച് അവിടെ ഇരുത്തി.. അപ്പൊ തന്നെ നമ്മള് അയാളിലേക്ക് നോട്ടം പായിച്ചപ്പോ ഇരുട്ടത്ത് തലയിൽ കൂടി ജാക്കറ്റിന്റെ ക്യാപ്പ് വെച്ചിട്ട് രണ്ട് കയ്യിലും ഗ്ലൗസ് ഒക്കെ ഇട്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരാളെ നമ്മള് കണ്ടു... അയാളെ മുഖം ആ ഇരുട്ടത്ത് നമ്മക്ക് കാണുന്നില്ലെങ്കിലും അയാളെ രൂപം കാണുന്നുണ്ട്... "ആരാ താൻ...?" അയാളിൽ നിന്ന് പിടി വിടുവിച്ച് നമ്മള് അത് ചോദിച്ചതും അയാള് ശൂ പറഞ്ഞോണ്ട് നമ്മളെ ചുണ്ടിൽ വിരല് വെച്ചു... അത് കണ്ട് നമ്മള് അയാളിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചപ്പോ അയാള് പതിയെ നമ്മളെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് കയ്യെടുത്തു... "എന്റെ ഇഷൂട്ടിക്ക് സുഖല്ലേ...?" ആ ശബ്ദവും സംസാരവും കേട്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മള് പകച്ച് പണ്ടാറടങ്ങി അവനെ നോക്കി പതിയെ നാസിഫ് എന്ന് മന്ത്രിച്ചു... "നീ വിചാരിച്ചത് ശരിയാ... ഞാൻ നാസിഫാണ്... എന്നെ കാണാൻ നിനക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ ഇഷൂട്ടിയെ കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ..." അവൻ അതൊക്കെ പറയുമ്പോഴും നമ്മള് ആ രൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് അവനെ തന്നേ മിഴിച്ച് നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു... "രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ നിനക്ക് ജാമ്യം കിട്ടും... പിന്നെ നീ എന്റേത് ആയിരിക്കും ഇഷൂട്ടി... നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കും... നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഒരു വിശ്വാസത്തിലാണ് ഞാൻ ഇപ്പോഴും കഴിയുന്നത്... അന്ന് ഞാൻ ഈ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തേക്ക് വന്ന് നിൽക്കുമ്പോ നീ ഉണ്ടാവില്ലേ എന്റെ കൂടെ...?" എന്നൊക്കെ ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോ നമ്മള് ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ ആ ഇരുപ്പ് തുടർന്നു... എന്നിട്ട് ഇനിയും മൗനം പാലിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിനെ പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിച്ചോണ്ട് നമ്മള് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി... "സോറി നാസിഫ്... നീ വിചാരിക്കുന്നത് നടക്കാൻ പോണില്ല... എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമല്ല... നിന്നെ എന്നല്ല ആരെയും... അതോണ്ട് ഇനിയും ഇതും പറഞ്ഞ് എന്റെ കണ്മുന്നിലേക്ക് വരാതിരുന്നത് ആകും നിനക്ക് നല്ലത്..." എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞപ്പോ ഓന്റെ തല താഴ്ന്ന പോലെ നമ്മക്ക് തോന്നി... നമ്മള് അപ്പോഴും ഓനെ തന്നെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്നതും ഓൻ പതിയെ പിറകിലേക്ക് നടന്നകന്ന് പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ ഓടി വന്നു... "It's over ഇഷ... ഇനി ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിലേക്ക് വരില്ല... എപ്പോഴെങ്കിലും നീയെന്നെ മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി... അത് നടക്കാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഇനി എന്തിനാ ഞാൻ നിന്റെ പിറകെ നടക്കുന്നത്...? എല്ലാം ഇവിടം കൊണ്ട് അവസാനിച്ചു... I am sorry... തന്നെ ശല്യം ചെയ്തതിന് എല്ലാം... Sorry for everything... ബൈ...." എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അവിടന്ന് തിരിഞ്ഞ് ഓടി പോയതും നമ്മള് അനങ്ങാതെ കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നിട്ട് അവൻ പോയ ഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണ് പായിച്ചു... മനസ്സിലൂടെ മിന്നി മറയുന്ന ഫീലൊന്നും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ നമ്മളെ കൊണ്ട് കഴിയുന്നില്ല... ചിരിയും വരുന്നില്ല കരച്ചിലും വരുന്നില്ല... പക്ഷെ എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത മിസ്സിങ് തോന്നുന്നു... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ഇന്നാണ് നമ്മളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യുന്നതും നമ്മളെ റിമാൻഡിന്റെ കാലാവധി തീരുന്നതും... രാവിലെ തന്നെ ആ ACP നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് ചേച്ചിയോട് നമ്മളെയും കൊണ്ട് കോടതിയിലേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു... ഓൻ അത് ചേച്ചിയോട് പറയുമ്പോഴൊക്കെ നമ്മളെ നോട്ടം ചെന്ന് പതിച്ചത് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ ആയിരുന്നു... നമ്മളെ നോക്കാതെ സ്പെക്‌സ് എടുത്ത് വെച്ചോണ്ട് ചേച്ചിയോട് വേറെ എന്തൊക്കെയോ അവൻ പറയുന്നുണ്ട്... മഫ്തിയിലാണ് ഓൻ ഞങ്ങളെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്... അതും ഒരു വൈറ്റ് ഷർട്ടാണ് അവന്റെ വേഷം... അത് കണ്ടപ്പോ നമ്മള് അറിയാതെ അവനെ തന്നെ കുറച്ച് നേരം നോക്കി നിന്നു... പിന്നെ ചേച്ചി വന്ന് നമ്മളെ അവിടന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകുമ്പോഴും നമ്മളെ തുറിച്ചുള്ള നോട്ടം അവനിലാണ് ചെന്ന് നിന്നത്... നമ്മളെ ജീവന് നല്ല ഭീഷണി ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് കോടതിയിലേക്ക് പോകുമ്പോ നമ്മക്ക് എസ്‌കോട്ട് ആയിട്ട് ഒരുപാട് പോലീസുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇത്രക്ക് ഒക്കെ പ്രൊട്ടക്ഷൻ കിട്ടാൻ മാത്രം നമ്മളെ ജീവന് ആപതുണ്ടോ എന്ന് നമ്മള് സംശയിച്ചു... അങ്ങനെ കോടതി വളപ്പിൽ നമ്മളെയും കൊണ്ടുള്ള പോലീസ് ബസ് വന്ന് നിന്നതും ബസിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ പോലീസുകാരും അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി... എന്നിട്ട് അവരൊക്കെ നിരനിരയായി നിന്ന ശേഷം നമ്മളോട് ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ പറഞ്ഞതും നമ്മള് പതിയെ ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... നമ്മള് ജയിലിലേക്ക് പോകുമ്പോ എങ്ങനെ ആയിരുന്നോ ഈ കോടതി വളപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നത് അതുപോലെ തന്നെ മീഡിയാസിനെ കൊണ്ടും രാഷ്ട്രീയക്കാരെ കൊണ്ടും അവിടമാകെ നിറഞ്ഞിരുന്നു... അവരൊക്കെ എനിക്ക് എതിരെ മുദ്രവാക്യ വിളികൾ മുഴക്കുമ്പോഴും നമ്മള് അവരെയൊക്കെ ഒന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് പൊലീസുകാരെ സഹായത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു... അപ്പോഴും നമ്മളെ ഇടവും വലവും നിന്നൊണ്ട് മീഡിയാസ് ഓരോന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നമ്മള് അതൊന്നും മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ നമ്മളെ കണ്ണുകൾ അവിടെയൊക്കെ ബേബിയെയും ഐഷുമ്മാനെയും അമീഗോസിനെയും തിരഞ്ഞു... പക്ഷെ അവരെയൊന്നും ആ പരിസരത്ത് നമ്മക്ക് കാണാൻ സാധിക്കാത്തതിൽ നിന്ന് നമ്മക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി... നമ്മക്ക് ജാമ്യം കിട്ടാൻ ചാൻസില്ലെന്ന്... അത് മനസ്സിലേക്ക് വന്ന് കൊണ്ടിരുന്നപ്പോ പിന്നെ നമ്മളെ ചുറ്റും നടക്കുന്ന ഒന്നും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല... കോടതിക്ക് അകത്ത് കുറ്റവാളികളെ കൂട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോ വിചാരണകൾ ഒന്നും നടക്കാതെ ജഡ്ജി പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളൊന്ന് ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞ് ജഡ്ജിയെ നോക്കി... ചില കർശനമായ നിയമങ്ങൾ നമ്മളെ മേലിൽ ചാർത്തി കൊണ്ട് നമ്മക്ക് ബെയിൽ അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ജഡ്ജി പറഞ്ഞപ്പോ കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു... ഈ മാസം 28ന് എല്ലാ തെളിവുകളും കോടതിയിൽ ഹാജറാക്കി എന്റെ നിരപരാദിത്യം തെളിയിച്ച് യഥാർത്ഥ പ്രതിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന വരെ നമ്മള് പുറത്തുണ്ടാകുമെന്ന് ഒക്കെ ജഡ്ജി പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മളെ കണ്ണ് പാഞ്ഞ് ചെന്നത് ചേച്ചിയുടെ മേലിൽ ആയിരുന്നു... ചേച്ചി നമ്മളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മളും ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊടുത്തോണ്ട് നേരെ ആ ACPയെ നോക്കി... ഓൻ അപ്പൊ നമ്മളെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി കൊണ്ട് ലൈറ്റ് ആയിട്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മള് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ചേച്ചി... ഇവളെയും കൊണ്ട് നിങ്ങള് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ... ഇവളെ ഒപ്പ് വാങ്ങിച്ചിട്ട് ഇവളെ വിട്ടാൽ മതി... ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വന്നോളാം..." നമ്മള് ചേച്ചിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന നേരത്ത് ഞങ്ങളെ അടുത്തേക്ക് ആ കോപ്പ് വന്നിട്ട് ഇത് പറഞ്ഞതും നമ്മള് ഓനെ ഒന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... പക്ഷെ നമ്മളെ നോട്ടത്തെയൊക്കെ ഓൻ പുച്ഛിച്ച് തള്ളി അവിടന്ന് പോയപ്പോ നമ്മക്ക് ദേഷ്യം കൂടി വന്നു... ജയിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി നിന്നെ ഞാൻ അങ്ങനെ വെറുതെ വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല... നിനക്ക് ഇട്ട് ഒരു അസ്സല് പണി തന്നെ ഞാൻ തന്നിരിക്കും Mr. ACP അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദ്... എന്നൊക്കെ നമ്മള് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞോണ്ട് നിന്നതും ചേച്ചി നമ്മളെയും കൊണ്ട് കോടതിയുടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു... അപ്പോഴും നമ്മള് തേടി കൊണ്ടിരുന്നത് ബേബിയെയും ഐഷുമ്മനെയും അമീഗോസിനെയും ആയിരുന്നു... അവരിൽ ആരും തന്നെ കോടതിയുടെ പരിസരത്ത് പോലും ഇല്ല... എന്താ സംഭവമെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുമില്ല... നമ്മള് കോടതിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോ തന്നെ മീഡിയാസ് നമ്മളെ നേരെ വന്നിട്ട് ജാമ്യം കിട്ടിയതിനെ കുറിച്ചും യഥാർത്ഥ പ്രതി ഞാൻ തന്നെയാണോ എന്നൊക്കെയും മാറി മാറി എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു... നമ്മള് അവരെ ഒന്നും നോക്കപോലും ചെയ്യാതെ അവരെ മറികടന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂടെ ജീപ്പ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... അപ്പൊ തന്നെ ഞങ്ങളെ നേർക്ക് ഒരു ബൈക്ക് പാഞ്ഞ് വന്നതും നമ്മള് ചേച്ചിയെ അവിടന്ന് പിറകിലേക്ക് തള്ളി മാറ്റി... അപ്പൊ ആ ബൈക്കിൽ ഹെൽമറ്റ് വെച്ച് ഇരിക്കുന്ന രണ്ട് പേരിൽ ബാക്കിൽ ഇരുന്നവൻ ഒരു വാളും പിടിച്ചോണ്ട് വീണ്ടും നമ്മളെ നേർക്ക് ആ ബൈക്ക് പറത്തി വന്നു... ആ ബൈക്ക് നമ്മളെ അടുത്ത് എത്തിയതും നമ്മളെ നേർക്ക് അയാള് വാള് വീശി... അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ കയ്യിൽ ആരോ പിടിച്ച് വലിച്ച് നമ്മളെ അയാളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇട്ടതും നമ്മള് പതിയെ അയാളെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്തി അയാളിലേക്ക് നോക്കി... ആ ACP തെണ്ടിയാണ് അതെന്ന് കണ്ടതും നമ്മളെ അരയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈ വിടുവിച്ചോണ്ട് നമ്മള് അവനെ പിറകിലേക്ക് തള്ളി മാറ്റി... അപ്പോ തന്നെ ചേച്ചി നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് നമ്മക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോഴും നമ്മള് ഓനെ തറപ്പിച്ച് നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കായിരുന്നു.... നമ്മള് നോക്കുന്ന പോലെ ഓനും നമ്മളെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ ചേച്ചി നമ്മളെയും കൊണ്ട് ജീപ്പിലേക്ക് കയറി... നമ്മളെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയ ആ ബൈക്കിന്റെ പിന്നാലെ അപ്പോഴേക്കും ചില പൊലീസുകാർ പാഞ്ഞ് പോയിട്ടുണ്ട്... അപ്പൊ തന്നെ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങളെ ജീപ്പ് കുതിച്ചുയർന്നിരുന്നു... ആ ജീപ്പിന് പിന്നാലെ എസ്‌കോട്ട് പോലെ ആ ACP ഓന്റെ താറും കൊണ്ട് വരുന്നുണ്ട്... അത് കണ്ടപ്പോ നമ്മളെ നോട്ടം മുഴുവൻ പിന്നെ അവനെയായി... നമ്മളെ പോലെ തന്നെ തിരിച്ച് ഓനും നോക്കുന്നത് കാണുമ്പോ നമ്മളും അങ്ങോട്ട് തറപ്പിച്ച് നോക്കി കൊടുക്കും... അല്ലാ പിന്നെ ഈ ദിലുവിനോടാ ഓന്റെ കളി... അങ്ങനെ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയതും ചേച്ചി നമ്മളെ മുന്നിൽ അകത്തേക്ക് കയറി ചെന്നിട്ട് നമ്മളോട് പിന്നാലെ വരാൻ പറഞ്ഞു... അപ്പോ ആ ACPയും അവിടെ എത്തിയത് കണ്ട് നമ്മള് വേഗം സ്റ്റേഷന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി... "അപ്പൊ നിനക്ക് ജാമ്യം കിട്ടിയല്ലേ... എന്ന് കരുതി വല്ലാണ്ട് നീ ആശ്വസിക്കണ്ട... ജാമ്യമേ നിനക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ... നീ ഇപ്പോഴും ആ കേസിലെ പ്രതി തന്നെയാ..." എന്ന് നമ്മള് അങ്ങോട്ട് കയറി ചെന്നയുടനെ ആ നദ പറയുന്നത് കേട്ടതും നമ്മള് പല്ലിറുമ്മി കൊണ്ട് കൈ ചുരുട്ടി പിടിച്ച് ഓളെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി നിന്നു... എന്നിട്ട് അവളിൽ നിന്ന് നോട്ടം തെറ്റിച്ചോണ്ട് ചേച്ചി നമ്മക്ക് മുന്നിൽ തുറന്ന് വെച്ച രജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പ് വെച്ചു... "ഇതിലും കൂടി ഒപ്പിടാൻ ഉണ്ട്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് ആ ACP കോപ്പ് മറ്റൊരു രജിസ്റ്റർ കൂടി ഇട്ട് തന്നതും നമ്മള് ഓനെയൊന്ന് തുറിച്ച് നോക്കി... അപ്പോ ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു... "ചില നിബന്ധനകൾ ഒക്കെ വെച്ചിട്ടാണ് നിനക്ക് ജാമ്യം കിട്ടിയത്... അതോണ്ട് കേസ് തീരുന്ന വരെ ഈ സ്റ്റേഷൻ പരിധി വിട്ട് നീ എങ്ങോട്ടും പോകാൻ പാടില്ല... എല്ലാ ആഴ്ചയും ഇവിടെ വന്ന് മുടങ്ങാതെ ഒപ്പ് വെച്ച് പോണം... പിന്നെ ഇനി വല്ല കേസുകളിലും നീ ചെന്ന് പെട്ടാൽ തിരിച്ച് ജയിലിലേക്ക് തന്നെ നിനക്ക് മടങ്ങി പോകേണ്ടി വരും..." എന്നൊക്കെ ആ കോപ്പ് ACP പറയുന്നത് കേട്ടതും നമ്മളെ രക്തമൊക്കെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് തിളച്ച് മറിഞ്ഞു... ഇപ്പൊ ഇവന്റെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ച് കൊല്ലാനൊക്കെ തോന്നി പോകാണ് നമ്മക്ക്... പക്ഷെ അത് നമ്മളെ ലക്ഷ്യത്തിന് വിലങ്ങ് തടിയാകുമെന്ന് കണ്ടപ്പോ നമ്മള് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ച് ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം എടുത്ത് വിട്ടോണ്ട് അവനോടുള്ള ദേഷ്യം കണ്ട്രോൾ ചെയ്ത് നിന്നു... എന്നിട്ട് പതിയെ കണ്ണ് തുറന്ന് പേനയിൽ പിടി മുറുക്കി ആ രജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പ് വെച്ച് നമ്മള് തിരിഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കഴുത്തിലേക്ക് എന്തോ ഒന്ന് വന്ന് വീണ പോലെ നമ്മക്ക് തോന്നി... നമ്മള് നെറ്റി ചുളിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ കഴുത്തിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിക്കാൻ നിന്നപ്പോഴേക്കും നമ്മളെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുടുചുംബനം വന്ന് പതിഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് കണ്ണും മിഴിച്ച് തലയുയർത്തി നോക്കി... അപ്പൊ ആ കോന്തൻ ACP നമ്മളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചോണ്ട് നമ്മളെ രണ്ട് തോളിലുമായി അവന്റെ കൈ വെച്ച് സൈറ്റടിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് വീണ്ടും നമ്മളെ കഴുത്തിലേക്ക് ഒന്ന് തല താഴ്ത്തി നോക്കി... അപ്പോ നമ്മളെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന് മിന്നി തിളങ്ങുന്ന ആ സ്വർണ്ണമാല കണ്ടതും നമ്മള് അത് കയ്യിൽ എടുത്തോണ്ട് അതിലേക്ക് നോക്കി നെറ്റി ചുളിച്ച് അന്തം വിട്ടോണ്ട് ഓനിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... *"മിസ്സിൽ നിന്നും മിസിസ്സിലേക്ക് യു ആർ വെൽക്കം... അതും Ms. ആദിലാ ഇഷയിൽ നിന്ന് Mrs. അഫ്‌സിയാൻ അഹമ്മദിലേക്ക്..."* എന്ന് ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളെ കാതിലൂടെ കിളിയൊക്കെ പറന്ന് പോയി നമ്മള് ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ ഓനെ തന്നെ നോക്കി ഞെട്ടി തരിച്ച് നിന്നു... ഇവൻ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ വിളിച്ച് കൂവുന്നതെന്ന് എനിക്ക് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.... അപ്പൊ തന്നെ ചേച്ചി ഞങ്ങളെ നോക്കി ക്ലാപ്പ് അടിച്ചതും നമ്മള് ഓനിൽ നിന്ന് ചേച്ചിയിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... അപ്പോ ചേച്ചി ചിരിച്ചോണ്ട് കയ്യടിക്കുന്നത് കണ്ട് നമ്മള് ഷോക്കായി അങ്ങനെ നിന്നതും നമ്മളെ ചുറ്റും കൂടി നിന്ന എല്ലാ പോലീസുകാരും ഓരോരുത്തരായി കയ്യടിക്കാൻ തുടങ്ങി... അതൊക്കെ കണ്ട് നമ്മള് അവരിലേക്ക് ഒരു അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിന്നപ്പോ നദ നമ്മളേക്കാൾ ഷോക്കായി കൊണ്ടായിരുന്നു അവിടെ നിന്നത്... അവളെ നിർത്തം കണ്ട് നമ്മളും ഓളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോ ഓൻ പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചതും നമ്മള് ഓനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.... "വാ നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം... അവിടെ എല്ലാവരും നമ്മളെ കാത്തിരിക്കാണ്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മളെയും കൊണ്ട് ഓൻ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതും നമ്മള് അപ്പോഴും ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഓനെ തന്നെ മിഴിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് ഓന്റെ പിറകെ നടന്നു... എന്നിട്ട് കുറച്ച് മുൻപ് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തോണ്ട് നമ്മളെ കഴുത്തിലേക്ക് നോക്കിയതും ആ മാല കണ്ടപ്പോ നമ്മള് വീണ്ടും അവനിലേക്ക് നോക്കി... എന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഒരു വെളിവ്‌ വന്ന പോലെ ഓന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി നമ്മള് അവിടെ നിന്നോണ്ട് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കിയതും താറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഓൻ നമ്മളെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി പുരികം പൊന്തിച്ചു... *"എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം...? എന്താ ഇതിനൊക്കെ അർത്ഥം...? ഞാൻ മിസ്സിൽ നിന്നും മിസിസ് ആയെന്ന് നീ എന്ത് അർത്ഥത്തിലാ പറഞ്ഞത്...? നേരത്തെ നീ അവിടെ വെച്ച് നടത്തിയ നാടകം എന്തിനായിരുന്നു...?"* എന്നൊക്കെ നമ്മള് ഓനോട് ഒച്ച വെച്ച് സംസാരിച്ചതും ഓൻ താറിന്റെ ഡോർ അടച്ചിട്ട് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് നിന്നു... എന്നിട്ട് നമ്മളെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന ആ മാല അവന്റെ ചൂണ്ട് വിരലിൽ കൊളുത്തി അവന്റെ നേരെ വലിച്ച് പിടിച്ച് ഓൻ നമ്മളെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.... "ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ...? ഇതാണ് മഹർ... ഞാൻ നിനക്ക് നൽകിയ എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ മഹർ..." എന്ന് ഓൻ പറയുന്നത് കേട്ട് നമ്മളെ നെഞ്ചിലൊരു ഇടി വെട്ടി നമ്മള് ഓനെ കണ്ണ് തള്ളി നോക്കി കൊണ്ട് നിന്നു... "ഇന്ന് രാവിലെ നമ്മുടെ നിക്കാഹ് ആയിരുന്നു... നിന്റെ ബേബിന്റെ സമ്മതത്തോട് കൂടിയാ ഞാൻ ഇത് നിന്റെ കഴുത്തിൽ ചാർത്തിയത്...." അതും കൂടി നമ്മളെ കാതിലേക്ക് വന്ന് പതിഞ്ഞപ്പോ നമ്മളെ തലയൊക്കെ കറങ്ങുന്ന പോലെ നമ്മക്ക് തോന്നി പോയി... "പിന്നെ നേരത്തെ ഞാൻ നീട്ടിയ രജിസ്റ്ററിൽ നീ ഒപ്പ് വെച്ചതോട് കൂടി നിയമപരമായും നീ എന്റെ ഭാര്യയായി കഴിഞ്ഞു... ഇനി നീ വെറും ആദിലാ ഇഷയല്ല... *ആദിലാ അഫ്‌സിയാൻ* ആണ്..." എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് ഓൻ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി നമ്മളെ കയ്യും പിടിച്ച് ഓന്റെ താറിലേക്ക് നമ്മളെ കയറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു... അതുവരെ ഷോക്കടിച്ച പോലെ നിന്ന നമ്മള് പെട്ടെന്ന് ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുതറി... "എന്നെ വിട്... വിടാൻ... യൂ ചീറ്റ് മീ... നിന്നെയൊക്കെ നിഴല് പോലെ കൂടെ കൊണ്ട് നടന്നതൊക്കെ ആലോജിക്കുമ്പോ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു... എന്നെ വിട്.... leave me... leave me $@#%&..." എന്നൊക്കെ കൂടി ഓനോട് തൊണ്ട കാറി പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നമ്മളെ കണ്ണിൽ ഈറൻ അണിഞ്ഞിരുന്നു... പക്ഷെ അതൊന്നും കണ്ട ഭാവം പോലും നടിക്കാതെ ഓൻ നമ്മളെ താറിലേക്ക് വലിച്ച് കയറ്റി നമ്മളെ ഇടത്കൈ വിലങ്ങ് കൊണ്ട് ലോക്കാക്കി അത് വണ്ടിയിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു... അത് കണ്ട് നമ്മള് ഓനെ പകച്ച് പണ്ടാറടങ്ങി കണ്ണും മിഴിച്ച് നോക്കി ഇരുന്നതും ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ച് ചിരിച്ചിട്ട് ആ ലോക്കിന്റെ കീ ഓന്റെ കയ്യിലിട്ട് അമ്മാനമടി ഓന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു... നമ്മള് അപ്പൊ മുതൽ ഓനെ കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന തെറിയും വിളിച്ച് അവിടെ ഇരുന്ന് അലറി നമ്മളെ കൈ വിടുവിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും തെണ്ടി അതൊന്നും കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്ന് വണ്ടി സ്റ്റർട്ടാക്കി... *"ഡാ തെണ്ടി... മര്യാദക്ക് ഈ ലോക്ക് റിലീസ് ചെയ്‌തു എന്നെ ഇവിടെ ഇറക്കി വിട്ടോ... ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്ന് അലറി വിളിക്കും..."* എന്ന് ഓനോട് കുരച്ച് ചാടി നമ്മള് പറഞ്ഞപ്പോ ഓൻ FM ഓണാക്കി കൊണ്ട് നമ്മളോട് അലറിക്കോ എന്ന മട്ടിൽ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച് ചൂളം വിളിച്ച് ഓൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു... അത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ നമ്മക്ക് വന്ന കലിപ്പ് കൊണ്ട് നമ്മള് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ച് അവിടെയിരുന്ന് തൊണ്ട കാറി അലറി... എവടെ... ഈ ചെറ്റ നമ്മളെ അലറൽ ഒന്നും കാര്യമാക്കാതെ ചൂളം വിളിച്ചോണ്ട് മൂളി പാടി കൊണ്ടിരിക്കാണ്... ഇവനോട് ഒച്ചയിട്ടും അലറിയും നമ്മളെ ശബ്ദം പോയതും നമ്മക്ക് ദേഷ്യം കൊണ്ട് കരച്ചില് ഒക്കെ വരാണ്... ഇപ്പൊ സത്യമായിട്ടും എനിക്ക് ഈ കോപ്പിനെ കൊല്ലാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്... വണ്ടി നിർത്താൻ പറഞ്ഞിട്ട് അതൊന്നും കേൾക്കാതെ ഓൻ ഓന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മളും അങ്ങനെ തോറ്റ് കൊടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു... അതോണ്ട് അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ വലത്തെ കൈ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ പിടിച്ച് അത് സൈഡിലേക്ക് തിരിച്ചതും ഇതുവരെ ചൂളം വിളിച്ച് ഇരുന്ന ഓൻ പെട്ടെന്ന് ശരിക്ക് ഇരുന്ന് നമ്മളെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ കൈ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ നിന്ന് തട്ടി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു... നമ്മള് സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ നിന്ന് കയ്യെടുക്കാതെ അത് ആ സൈഡിലേക്കും ഈ സൈഡിലേക്കും ഒക്കെ നമ്മക്ക് തോന്നിയ പോലെ തിരിച്ചതും വണ്ടി റോഡിന്റെ ഇരുസൈഡിലേക്കും കണ്ട്രോൾ ഇല്ലാത്ത പോലെ പാഞ്ഞ് ചെന്നു... അപ്പൊ തന്നെ ഓൻ നമ്മളോട് സ്റ്റോപ്പിറ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞ് അലറി കൊണ്ട് ബ്രേക്കിൽ ചവിട്ടിയപ്പോ വണ്ടി അവിടെ നിന്നു... അപ്പൊ ഓൻ സ്റ്റിയറിങ്ങിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് ശ്വാസം വിട്ടോണ്ട് പതിയെ നമ്മളെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... എന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ അടുത്തേക്ക് ഓൻ തറപ്പിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് വന്നതും നമ്മള് ഡോറിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്ന് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി... കുറച്ച് നേരം നമ്മളെ കണ്ണിലേക്ക് അങ്ങനെ രൂക്ഷമായി ഓൻ നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് നമ്മളെ വലം കൈ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ടു.... "ഇനി നീ വീട്ടിൽ എത്തുന്ന വരെ അനങ്ങി പോകരുത്..." എന്ന് ഒരു ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ നമ്മളെ നേരെ വിരല് ചൂണ്ടി കൊണ്ട് ഓൻ പറഞ്ഞതും നമ്മള് കൈ വിടുവിക്കാൻ വേണ്ടി ആ സീറ്റ് ബെൽറ്റിനോടും വിലങ്ങിനോടും ഒരു മല്ലയുദ്ധം തന്നെ നടത്തി... പക്ഷെ ഈ തെണ്ടി നമ്മളെ കയ്യൊന്ന് അനക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ ലോക്ക് ആക്കിയത് കൊണ്ട് നമ്മക്ക് ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു... പോരാത്തതിന് സീറ്റ് ബെൽറ്റിന്റെ മുറുക്കം കൊണ്ട് നമ്മളെ കയ്യാകെ വേദനിക്കാനും തുടങ്ങി... നമ്മള് ആ വേദന കടിച്ച് പിടിച്ചോണ്ട് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി ഒന്ന് എരിവ് വലിച്ചതും ഓൻ നമ്മളെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ കയ്യിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... നമ്മളെ കയ്യ് വലിഞ്ഞ് മുറുകി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഓൻ അപ്പൊ തന്നെ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി വണ്ടി നിർത്തി... എന്നിട്ട് അപ്പൊ തന്നെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് നമ്മളെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഓൻ അഴിച്ച് നമ്മളെ കയ്യിലേക്ക് ഊതി... നമ്മളെ കൈ തലോടി കൊണ്ട് വേദനിച്ചോ എന്ന് ഓൻ നമ്മളോട് ചോദിച്ചതും നമ്മള് ഓനെ തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മളെ കൈ ഓന്റെ കയ്യിൽ നിന്നെടുത്ത് മുഖം തിരിച്ചു... അപ്പൊ തന്നെ ഓൻ വീണ്ടും വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് യാത്ര തുടർന്നതും നമ്മള് മാൻഷനിൽ എത്താൻ ആയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു... അത് മനസ്സിലായപ്പോ തന്നെ നമ്മള് ഓനെ രൂക്ഷമായി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... അപ്പൊ അതുവരെ ഓന്റെ മുഖത്ത് വിരിയാതിരുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി തൂകി കൊണ്ട് ഓൻ നമ്മളെ നോക്കി സൈറ്റടിച്ചിട്ട് മാൻഷന്റെ മുന്നിൽ വണ്ടി കൊണ്ട് പോയി നിർത്തി... അത് കണ്ടപ്പോ തന്നെ അർഷി പുറത്തേക്ക് ഓടി വന്നിട്ട് ഞങ്ങളെത്തി എന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ച് കൂവുന്നത് കേട്ട് നമ്മള് ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് മാൻഷനിലേക്ക് നോട്ടം പായിച്ചു... മാൻഷൻ ആകെ അലങ്കരിച്ച് ഒരു കല്യാണ വീട് പോലെ വെച്ചത് കണ്ട് നമ്മള് കണ്ണും മിഴിച്ച് അവിടെയൊക്കെ കണ്ണോടിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും ആ കോപ്പ് നമ്മളെ കയ്യിലെ വിലങ്ങ് അഴിച്ച് നമ്മളെ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറക്കിയിരുന്നു... മാൻഷന്റെ കോലം കണ്ട് അന്താളിച്ച് നിന്നതോണ്ട് നമ്മള് ആ കോപ്പിനെ ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചത് കൂടിയില്ല... അപ്പോ മാൻഷനിൽ നിന്ന് നമ്മളെ ബേബിയും ഐഷുമ്മയും അമീഗോസും അവരെ പാരൻസും ആശുവും സച്ചുവും അല്ലുവും ഗ്രാൻഡ്‌മായും ഒക്കെ ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടതും നമ്മള് ഓടി ചെന്ന് ബേബിയെ കെട്ടിപിടിച്ചു... എന്നിട്ട് ഇതുവരെ അവരെ പിരിഞ്ഞിരുന്ന നിമിഷങ്ങളെ ഒക്കെ ഓർത്ത് നമ്മള് കരഞ്ഞോണ്ട് ബേബിയെ ഉമ്മ വെച്ച് നേരെ ഐഷുമ്മാന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... എന്നിട്ട് മൂപ്പത്തിയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ച് നമ്മള് അകന്നപ്പോ നമ്മളെ പോലെ തന്നെ അവരെ കണ്ണൊക്കെ കലങ്ങിയിരുന്നു... നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ നമ്മളെ അമീഗോസിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചപ്പോ അവന്മാര് നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് കയ്യും കെട്ടി നിൽക്കായിരുന്നു... ആ നിർത്തം കണ്ടപ്പോ തന്നെ ഓടി ചെന്ന് നമ്മളെ ബ്രോന്റെ വയറ്റിനിട്ട് ഒരു കുത്ത് കൊടുത്തിട്ട് ഓനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും കരവലയം തീർത്തോണ്ട് അവന്മാരും ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു... പിന്നെ കുറച്ച് നേരത്തിന് ഞങ്ങള് അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നിട്ട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചോണ്ട് അവരിൽ നിന്ന് അകന്ന് നിന്നതും പെട്ടെന്ന് നമ്മളെ മൈന്റിലേക്ക് ആ കോപ്പിനെ ഓർമ്മ വന്നു... അതോണ്ട് നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ ഓനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ട് അവര് എല്ലാവരിലേക്കും നമ്മളെ നോട്ടം തെറ്റിച്ചു... "ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നത്...? ഇവൻ പറയുന്നു ഇന്ന് എന്റെ നിക്കാഹ് ആയിരുന്നെന്ന്... അതും ഇവനുമായിട്ട്... ബേബിയാണ് ഇവന്റെ കയ്യിലേക്ക് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത് എന്ന് കൂടി ഇവൻ പറഞ്ഞു... എന്താ ഇതൊ‌ക്കെ...? ഇവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ... ആണോ...?" നമ്മള് അവരെയൊക്കെ നോക്കി കൊണ്ട് അങ്ങനെ ഒച്ചയിട്ട് അത് ചോദിച്ചതും പെട്ടെന്ന് അർഷി നമ്മളെ നേരെ തിരിഞ്ഞോണ്ട് അതെ എന്ന് നമ്മക്ക് മറുപടി നൽകി... അത് കേട്ട് നമ്മള് വീണ്ടും ഒന്ന് ഷോക്കായി കൊണ്ട് ഓന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞ് നിന്നു... "ഇന്ന് നിന്റെയും അപ്പുവിനെയും നിക്കാഹ് ആയിരുന്നു... അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഫങ്ഷനാ ഇനി ഇവിടെ നടക്കാൻ പോകുന്നത്... അവന്റെ ഭാര്യയാണ് നീയിപ്പോ..." എന്നൊക്കെ അർഷി പറഞ്ഞപ്പോ നമ്മള് പതിയെ നോ എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് തലയാട്ടി *നോ* എന്ന് അലറി... *"നോ... ഞാൻ ഇത് വിശ്വസിക്കില്ല... എന്റെ സമ്മതം ഇല്ലാതെ എങ്ങനെ നിങ്ങളൊക്കെ കൂടി ഇതിന് കൂട്ട് നിന്നു...? ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞോ എനിക്ക് ഇവനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്... പിന്നെ എന്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാ നിങ്ങളൊക്കെ കൂടി എന്റെ നിക്കാഹ് ഇവനുമായി നടത്തിയത്... പറ.... പറയാൻ..."* "ഇതുപോലെ ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ നിന്നോട് തിരിച്ചും ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ... ദേ ഈ നിൽക്കുന്ന ഇവളെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി പ്ലാൻ ചെയ്ത് എന്റെ തലയിലേക്ക് കെട്ടി വെച്ച് തന്നപ്പോ എന്റെ സമ്മതം നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും നോക്കിയിരുന്നോ... പറ... നോക്കിയിരുന്നോ...?" അർഷി ആഷുവിനെ നമ്മളെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ച് നിർത്തി കൊണ്ട് ഓൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോ പെണ്ണ് ഓനെ ഇടങ്കണ്ണിട്ട് തുറിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് മോന്ത കനപ്പിച്ച് വെച്ചിട്ടുണ്ട്... നമ്മള് ആഷുവിനെയും അർഷിയെയും നോക്കി കൊണ്ട് ഓൻ പറഞ്ഞ് വന്നതിന്റെ പൊരുള് മനസ്സിലാകാതെ ഓനെ തന്നെ മിഴിച്ച് നോക്കി... "അന്ന് നീയൊക്കെ കൂടി ഇവളെ പിടിച്ച് എന്റെ ഭാര്യ ആക്കിയപ്പോഴേ ഞാൻ നിനക്ക് ഇട്ട് ഒരു പണി ഓങ്ങി വെച്ചതാ... അത് ഈ ഒരു രൂപത്തിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടി നടത്തി തന്നെന്ന് നീയങ്ങ് വിചാരിച്ചാൽ മതി... എനിക്ക് കണ്ണെടുത്താൽ കണ്ടൂടാത്ത ഇവളെ തന്നെ നീയൊക്കെ എന്റെ തലയിൽ കെട്ടി വെച്ചപ്പോ ഞാൻ നിന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെച്ചത് നീ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനെയാ... അങ്ങനെ ഒരു നല്ല കാര്യമെങ്കിലും ഞാൻ എന്റെ പെങ്ങക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തില്ലേ..." എന്ന് അർഷി പറയുന്നത് കേട്ട് എല്ലാവരും കൂടി പൊരിഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു... നമ്മളെ ചെറ്റ അമീഗോസ് ആണെങ്കിൽ ചിരിച്ചോണ്ട് ആ കോന്തൻ ACPന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയിട്ട് നമ്മളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്... ഇവർക്ക് ഒത്താശ ചെയ്‌തോണ്ട് ബേബിയും ഐഷുമ്മയും ഒക്കെ നമ്മളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ നമ്മക്ക് ദേഷ്യം വന്നു... നമ്മള് അപ്പൊ തന്നെ കാത് രണ്ടും പൊത്തി പിടിച്ചോണ്ട് *സ്റ്റോപിറ്റ്‌* എന്ന് അലറി... എന്നിട്ട് ദേഷ്യം കൊണ്ട് ശ്വാസം ഒക്കെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വലിച്ച് വിട്ടോണ്ട് പതിയെ കണ്ണ് തുറന്ന് നമ്മള് എല്ലാവരെയും ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി... *"എനിക്ക് ഇവനെ ഇഷ്ടമല്ല... ഞാൻ ഇവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുമില്ല... എല്ലാവരും കൂടി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയ പോലെ ഓരോ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോഴും എന്നോട് ഒരു വാക്ക് ചോദിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ആർക്കും തോന്നിയില്ലല്ലോ... നിങ്ങളോട് ഒക്കെ എനിക്ക് ഇപ്പൊ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നു...* *എനിക്ക് ഇവനെ ഇഷ്ടമല്ല... ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത് നാസിഫിനെയാണ്... അവന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാനാ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്... എന്റെ ജീവിതം വെച്ച് കളിച്ചപ്പോ തൃപ്തി ആയില്ലേ എല്ലാവർക്കും...?"* എന്നൊക്കെ നമ്മള് തൊണ്ട കാറി അലറി അവരോട് ചോദിച്ചോണ്ട് നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഒഴുകി കൊണ്ടിരുന്ന നമ്മളെ കണ്ണീര് തുടച്ചു... എന്നിട്ട് എല്ലാവരിലേക്കും ഒന്ന് നോട്ടം തെറ്റിച്ച് അവരെ തുറിച്ച് നോക്കിയപ്പോ നമ്മള് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞെട്ടി നിൽക്കാണ് എല്ലാവരും... അപ്പുവിന്റെ മുഖമൊക്കെ ആകെ മാറിയിട്ടുണ്ട്... ഓന്റെ മുഖത്തെ ആ ഭാവത്തിന് എന്ത് പറയുമെന്ന് അറിയില്ല... ഒരു ഞെട്ടലോടെ എല്ലാവരും നമ്മളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നതും നമ്മള് കൈ ചുരുട്ടി പിടിച്ച് ദേഷ്യം കണ്ട്രോൾ ചെയ്‌തോണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി ചെന്നു... കരയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാക്സിമം ശ്രമിച്ചോണ്ട് നമ്മള് സ്റ്റെയർ കയറി മുകളിലേക്ക് പോകാൻ നിന്നതും നമ്മളെ പിറകിൽ നിന്ന് ഒരു പിൻവിളി കേട്ട് നമ്മള് അവിടെ നിന്നു... *"ഇഷാ..."* നാസിഫിന്റെ ശബ്ദവും ആ വിളിയും കേട്ടതും നമ്മളൊന്ന് ഞെട്ടി അല്പം പതർച്ചയോടെ അവിടെ നിന്ന് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി... അപ്പൊ നമ്മളെ പോലെ ആ വിളി കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണ് പായിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും നോക്കി കൊണ്ട് നമ്മള് നാസിഫിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ചതും ബേബി നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് കയ്യടിച്ചു... (തുടരും) *********************************************** ഹായ് ഫ്രണ്ട്സ്, ഇന്നത്തെ പാർട്ടിളെ ട്വിസ്റ്റ് ഒക്കെ എല്ലാരും വായിച്ചല്ലോ അല്ലെ...? നിങ്ങള് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരുപാട് ട്വിസ്റ്റുകൾ ഇതുപോലെ നിങ്ങളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്... ഇന്നത്തെ പാർട്ട് നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുന്നു... അടുത്ത ഒരു കിടുക്കാച്ചി പാർട്ടുമായിട്ട് ഞാൻ നാളെ രാത്രി 9 മണിക്ക് വരാട്ടോ...
📙 നോവൽ - സിനിയില്ലാജീവിതം നി ഭാഗം 67 Mubashira MSKH - ShareChat
106.3k കണ്ടവര്‍
1 മാസം
മറ്റു ആപ്പുകളില്‍ ഷെയറാം
Facebook
WhatsApp
ലിങ്ക് കോപ്പി ചെയ്യാം
ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാം
Embed
ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ കാരണം.....
Embed Post