#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _134 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 🥰 തങ്ക മണിയെ ദഹിപ്പിച്ച സ്ഥലത്തേക്ക് മുട്ട് കുത്തിയിരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ ഉള്ളം ശൂന്യമാണെന്ന് വൈഗക്ക് തോന്നി. കലഹങ്ങളോ ബഹളങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത.. വെറും ശൂന്യത. ജോലിക്കാരും വീട്ടിയുകാരുമായി എത്രയോ ആളുകളുണ്ടായിരുന്ന ആ വീടിന്റെ അപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ.. അത് പോലും അവളെയപ്പോൾ അൽപ്പം പോലും സ്പർശിച്ചില്ല. വെറും നിലത്തേക്ക് മടക്കി വെച്ച കാലുകളിൽ മുഖം ചേർത്ത് കൊണ്ടവൾ അങ്ങനെയിരുന്നു. നേരമോ കാലമൊ ഒന്നുമപ്പോൾ മനസ്സിലില്ല. അമ്മ.. അമ്മ മാത്രം നിറഞ്ഞു.. ആ ചിരി.. വർത്താനം.. ദേഷ്യം.. ചീത്ത വിളിക്കുന്നത് അങ്ങനെ അങ്ങനെ അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞു പോയ അമ്മ നിമിഷംങ്ങളെ മാത്രം വേർപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് ഹൃദയം മുന്നിലേക്കിട്ട് കൊടുത്തു. അമ്മയെ കൊല്ലാനായിരുന്നില്ലല്ലോ..! നമുക്കൊരുമിച്ചു പോവാനായിരുന്നില്ലേ.? ഞാൻ കൂടി കൂടെ വരാൻ കരുതി തന്നെയല്ലേ.. പക്ഷേ.. അമ്മയോട് കാണിച്ച അത്രയും കരുണ ദൈവം പോലും ഞങ്ങളോട് കാണിച്ചിട്ടില്ല.. അജു എവിടെന്ന് പോലുമറിവില്ല. ആരോട് ചോദിക്കാൻ..? കൂടെ ഉള്ളവർ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. പരിഗണിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ സ്നേഹവും പരിഗണനയും ഏറ്റു വാങ്ങാൻ താൻ അർഹയല്ല എന്നുള്ള പൊള്ളുന്ന കുറ്റബോധം ആരെയും അറിയിക്കാതെ മനസ്സിലിട്ട് ഞെരിക്കുന്ന ആ വേവ്.. അതിനു വല്ലാത്ത നോവാണമ്മാ.. താനിപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത്.. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഡിസ്ചാർജ് മേടിച്ചു ചെന്ന ആ നിമിഷം മുതൽ സ്വന്തം കുടുംബം പോലെ ചേർത്ത് നിർത്തുന്ന വിനോദിന്റെ കുടുംബം. അവർ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം..അടുപ്പം. സ്വന്തമെന്നുള്ള ചേർത്ത് പിടിക്കൽ. അതാണപ്പോൾ അവളുടെ സങ്കടവും. ആദ്യം മുതലേ അവർക്ക് സ്നേഹമുണ്ട്.. പക്ഷേ അന്നത് കാണാൻ തനിക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഹങ്കാരവും അഹംഭാവവും. പിന്നെ എല്ലാരേയും തോൽപ്പിക്കാൻ മാത്രം തോന്നുന്ന മത്സരബുദ്ധി... ആരെങ്കിലും നന്നായി വരുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ടാൽ തോന്നുന്ന അസഹിഷ്ണുത.. എല്ലാം കൊണ്ടും തീർത്തുമൊരു സൈക്കോ സ്വഭാവമുള്ള വൈഗലക്ഷ്മി.. അന്നത്തെ അവളിലേക്കുള്ള ദൂരം ഇന്നിൽ നിന്നും ഒരുപാട് അകലമുണ്ട്. ഇനിയൊരിക്കലും തനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണ്ടാത്ത ഒരു ഭൂതകാലം.. തനിക് പോലും തോന്നുന്ന വെറുപ്പ്. ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ വൈഗ തല കുടഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീടിന് നേരെ പാഞ്ഞു.. സന്തോഷമായിരുന്നോ തനിക്കിവിടെ..? അവളാ ചോദ്യമൊന്നു സ്വയം ചോദിച്ചു നോക്കി. ഇല്ലെന്ന് തന്നെയാണ് ഉത്തരം. കുറെ പണമുണ്ടായിരുന്നു..പണിക്കാരുണ്ടായിരന്നു ചുറ്റും. പറയുന്നതെന്തും നടക്കുമായിരുന്നു.. നടത്തിക്കുമായിരുന്നു താൻ. നിറയെ കൂട്ടുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.അത്യാവശ്യഘട്ടത്തിൽ ഒന്ന് പോലും ഉപകരിക്കാത്ത പൊള്ളയായ സൗഹൃദങ്ങൾ. പക്ഷേ ഒരു സമാധാനമില്ലായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കണമെന്ന ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി സമാധാനം ഒട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവിടെ ആർക്കും..ഒന്നങ്കിൽ മറ്റൊരു വിധത്തിൽ ആർക്കും അറിയാത്ത സങ്കടങ്ങൾ നിരവധിയുണ്ടായിരുന്നു.. കാശിന്റെ തിളപ്പിൽ അതൊന്നും പുറത്തു ചാടിയില്ല എന്ന് മാത്രം.. മറ്റൊരാളെ ചതിച്ചു കൊണ്ട്.. അയാളുടെ കണ്ണീർ കയത്തിന് മുകളിൽ കെട്ടിപടച്ചുണ്ടാക്കിയ ആ വീട്ടിൽ എന്നും ആശാന്തിയായിരുന്നു.. അടിയിൽ തിര തുള്ളുന്ന കണ്ണീർ കായലിൽ ആടിയുലഞ്ഞു കൊണ്ടത് ഇപ്പോഴും.. അവളാ യാഥാർഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെയാണ് തോളിലൊരു കൈ പതിഞ്ഞത്.. തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ അവൾക്കറിയാം അതാരാണെന്ന്.. കുറച്ചു നേരമായിട്ടും കാണാഞ്ഞപ്പോ തേടി വന്നതാവും. തിരഞ്ഞു വരാനിപ്പോ തനിക് അവനൊരാൾ മാത്രമേ ഒള്ളു.. ഒരിക്കൽ താൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിറങ്ങി പോന്ന അവൻ മാത്രം.. സ്വബോധത്തിന്റെ കെട്ട് പൊട്ടി പോയിരുന്ന തന്നേ തേടി കണ്ടു പിടിച്ചവൻ ഇന്നും നിഴൽ പോലെ കൂടെയുണ്ട്.. മരണത്തിനു പോലും വിട്ട് കൊടുക്കില്ലെന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വാശി പിടിച്ചവൻ.. തിരികെ അവന്റെ ബിസിനസ് തിരക്കുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങി തുടങ്ങിയെങ്കിൽ കൂടിയും..താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൊക്കെയും അവൻ കൂടെയുണ്ട്.. കൂട്ടിനുണ്ട്.. ശെരിക്കുമുള്ള സ്നേഹം എന്തെന്ന് തനിക്കിപ്പോഴറിയാം.. ഒരുമനുഷ്യനെ എങ്ങനെയാണ് പരിഗണിക്കേണ്ടതെന്നും അവനാണ് പഠിപ്പിച്ചുതന്നത്.. "എണീക്ക്.. മതി.. അമ്മക്കറിയാം.. എല്ലാം അറിയാം.." തന്നെനോക്കി കണ്ണ്നിറച്ചവളെ അവനടക്കി പിടിച്ചു.. വീട്ടിലേക്കൊന്ന് കൊണ്ട് പോകാമോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ എപ്പോ പോണം എന്നാണവൻ തിരികെ ചോദിച്ചത്. "ഇനി ആരെയെങ്കിലും കാണാനുണ്ടോ..?" തിരിഞ്ഞു നോക്കി നടക്കുന്നവളുടെ മുഖം തനിക് നേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. വേണമെന്നവൾ തലയാട്ടി കാണിച്ചു. ബാലയെ അല്ലേ..? വിനോദ് ചോദിച്ചപ്പോഴും അവൾക്ക് അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല. "വാ.. അവിടെ കൂടി പോയേക്കാം.." അവനവളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കാറിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.. അപ്പോഴും വൈഗ പിന്നിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്.. വീണ്ടും വീണ്ടും.. ❤‍🔥❤‍🔥 കൈ കൂപ്പി നിൽക്കുന്നവന്റെ കവിളിൽ കൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ. ശ്രീയുടെയും ഹൃദയം വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിൽ അവനാ നന്ദി പറച്ചിലിന് തടസ്സമൊന്നും വരുത്താതെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.. കുറച്ചു മുന്നേ ഡെവി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ആ വാക്കുകൾ.. അതവന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു പോകാൻ പാകത്തിനായിരുന്നു. ഇത്രയും വലിയൊരു ഭാരവും പേറിയാണോ അവനാ ഗർഭകാലം മുഴുവനും കഴിച്ചു കൂട്ടിയതെന്നോർക്കുമമ്പോൾ ശ്രീക്കും സഹിക്കുന്നില്ല.. ഒരിക്കലും അവനത് പുറമെ കാണിച്ചിട്ട് ആരെയും സങ്കടപ്പെടുത്തുകയോ ആശങ്ക പ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടുമില്ല.. എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് സഹിച്ചു.. ക്ഷമിച്ചു.. കാത്തിരുന്നു. ബാലയും അച്ചുവും ഗർഭിണിയായതിൽ പിന്നെ അവരിൽ നിന്നും അകന്നു നിന്നിട്ടേയില്ല. അപ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിലീ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.. "ബാലക്ക്.. ബാലക്ക് വീണ്ടും ഒരമ്മയാവാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നു ശ്രീ.. അന്നത്തെ ആ.. പ്രശ്നം.. അർജുൻ.." ബാക്കി പറയാൻ പോലും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത അവന്റെ ബുദ്ധിമുട്ട്.. "അവളുടെ യൂഡ്രസിനു ചെറിയ രീതിയിൽ കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടെന്നും.. ഭാവിയിൽ അമ്മയാവാൻ പറ്റില്ലെന്നും..എന്നാൽ അതൊരു സാധ്യത മാത്രമാണെന്നും അന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്.. ആരോടുംപറയാതെ ഉള്ളിൽതന്നെ മറച്ചു പിടിച്ചു നടന്നവൻ.. ഇത്രയും വലിയൊരു രഹസ്യം.. തന്നിൽ നിന്നും മറ്റൊരാൾ അറിഞ്ഞാൽ അത് ബാല അറിയുമോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു അവനെ അത് ഉള്ളിൽ തന്നെ അടക്കി പിടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചതും. എന്നെങ്കിലും ഉണ്ടാവുകയോ ഉണ്ടാകാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നോരു കുഞ്ഞിനെ ചൊല്ലിയാണോ താനവളെ സ്നേഹിച്ചത്..? കൂടെ കൂട്ടിയത്..? അല്ലെന്നുള്ള ഉത്തരം കിട്ടാൻ അവനും ഒരുപാടൊന്നും ആലോചിച്ചു കൂട്ടേണ്ടി വന്നില്ല. ശ്രീയോട് മാത്രം ചെറുതായി ഒന്ന് സൂചിപ്പിച്ചു.. അത്ര മാത്രം.. പിന്നെ അതിനെ കുറിച്ച് അവനൊന്നും പറഞ്ഞു പോലും കേട്ടിട്ടില്ല.. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ ബാലയുടെ ഗർഭക്കാലം മൊത്തം ഒരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.. അവളെ ആദ്യം ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടറെ തന്നെ കണ്ടാൽ മതിയെന്ന് അവനാണ് തീരുമാനമെടുത്തത്. അങ്ങനെയാണ് അച്ചുവിനെയും അവിടെ തന്നെ കാണിക്കുന്ന കാര്യവും പരിഗണിച്ചത്. എന്തായാലും ഭയന്നത് പോലൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.. അച്ഛനെ ഇനിയും പരീക്ഷീക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ അവന്റെ മിടുക്കിയായ മോളും.. അവളുടെ അമ്മയും.. ദൈവം പോലും കണ്ണടച്ച് കൊടുത്ത അവരുടെ സ്നേഹവല്ലരിയിലെ കുഞ്ഞി പൂവ്.. പോവ്വ..ല്ലേ.. ഉടുത്തിരുന്ന മുണ്ടോന്ന് പൊക്കി മുഖമൊന്നാമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ട് വല്ലാത്തൊരു തെളിമ നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഡെവി ചോദിക്കുമ്പോൾ ശ്രീയും ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു. ബാലയെയും അച്ചുവിനെയും ഡിസ്ചാർജ് കിട്ടി വീട്ടിക്കാക്കിയ ശേഷം.. ഡെവിയാണ് ശ്രീയെ കൂട്ടി അമ്പലത്തിലേക്ക് വന്നത്.. അന്ധവിശ്വാസിയല്ലാത്തൊരു വിശ്വാസി മാത്രമായിരുന്നു അവനപ്പോൾ.. ഇത്രയും അനുഗ്രഹം തന്നോട് കാണിച്ച ദൈവത്തിനോട് ഒരു നന്ദി പറയാതെ വയ്യെന്നുള്ള അവന്റെയാ തീരുമാനം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ അനുസരിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ കൂടെ ശ്രീയും.. ❤️❤️ ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും അറിഞ്ഞു പണി കിട്ടിയത് പോലെയാണ് വീട്ടിലെ അവസ്ഥ..അതിനി ആ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങളും കൂടിയാണോ അതൊ അമ്മമാർ ഒരുമിച്ച് കൊടുത്ത പണിയാണോ എന്നതിൽ മാത്രമാണ് അവർക്ക് സംശയം.. അച്ചുവിനും ബാലക്കും ഒരു റൂം മതിയെന്ന് പറഞ്ഞത് അവർ തന്നെയാണ്. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു മുറിയിൽ രണ്ട് സൈഡിൽ ഓരോ ചെറിയ കട്ടിലും രണ്ടു തൊട്ടിലുമായി പ്രസവിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന കടുത്ത ഏകാന്ത വാസത്തെ അതിജീവിക്കാൻ അവർ കണ്ടു പിടിച്ച മാർഗം.. അത് വിജയം തന്നെയാണ്. കാർത്തുവും ദേവികയും അച്ചുവിനെയും ബാലയെയും ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ കുട്ടാപ്പിക്കും ഇന്ദിരമയ്ക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെ കിട്ടി.. വീട്ടിലെ പണിക് പിന്നെ വേറെ ആളുകളുണ്ട്. എന്താണ് വേണ്ടതെന്നുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ മാത്രം കൊടുത്താൽ മതിയാവും.. അതനുസരിച്ചു തന്നെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു കിട്ടും.. മെന്റൽ ഡിപ്രഷനാ പടി പോലും കടന്നു വരാത്ത അത്രേം സന്തോഷതോടെ അച്ചുവിന്റെയും ബാലയുടെയും ഓരോ ദിവസവും കടന്നു പോയി. ഇതിനിടയിൽ കഷ്ടത്തിലായതാ ചെക്കന്മാരുടെ കാര്യമാണ്. അവരുടെ കുസൃതികളൊന്നും.. ഒരുമ്മയിൽ കൂടുതൽ നടക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും അച്ചുവും ബാലയും ഹാപ്പിയാണ്.. ഒരുമിച്ചുറങ്ങിയും ഒരാളുണർന്നാൽ മറ്റേയാളെ കൂടി കരഞ്ഞു വിളിച്ചുണർത്തിയും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും ഹാപ്പിയാണ്. അതോടെ തൊട്ടു നോക്കിയുള്ള കുസൃതികൾ നടക്കില്ല എന്നുള്ള സങ്കടത്തെയാ ചെക്കന്മാരുംമാറ്റി നിർത്തിയാൽ പിന്നെ അവർ സന്തോഷമായിരിക്കാൻ അതിൽ കൂടുതൽ മറ്റെന്തു വേണം. ഓഫീസ് കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നിട്ടു ജയഗോപൻ ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും ആ ദിവസങ്ങളിൽ അധികജോലി ഭാരങ്ങളൊന്നും തന്നെ നൽകിയതുമില്ല..അത് കൊണ്ട് തന്നെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും അവരുടെ അമ്മമാരെയും കൺ നിറച്ചും കണ്ടു കൊണ്ടവരും അവരിലൊതുങ്ങി കൂടി.. ❣️❣️ കയറി വാ.. ഹൃദ്യമായൊരു ചിരിയോടെ ശ്രീ വിനോദിനെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവനു പിറകിൽ മുഖം കുനിച്ചു കൊണ്ട് കയറി വരുന്നവൾക്ക് നേരെ വെറുതെയൊരു നോട്ടം മാത്രം. അതിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.. ഒരു തരം നിസംഗതാ ഭാവം. പൊറുത്തു...എന്നാൽ ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല എന്നൊരു ഭാവം. വിനോദിനോട് പക്ഷേ അങ്ങനെ ഒരു നീരസവുമില്ല.. അവന്റെ ഹൃദയശുദ്ധിയോട് സ്നേഹവും കടപ്പാടും മാത്രം.. അത് കൊണ്ടാണ്.. ആ ഹൃദയവിശാലത അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവനൊരു കെണിയിൽ പെട്ടതാണെന്ന് അറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അവനെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ ഇറങ്ങി ചെന്നത്. ഒരു നന്ദി പറയാൻ കൂടി എനിക്ക് അവസരം കിട്ടിയില്ല.. " വിനോദവന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "നമ്മൾ തന്നെ ഒരു നന്ദി പറച്ചിലിന്റെ ആവിശ്യമുണ്ടോ ഡാ.." അവനെ സൗഹൃദത്തിന്റെ വല കണ്ണിയിലേക്ക് ചേർത്ത് തുന്നി എടുക്കാൻ പ്രാപ്‌തിയുള്ള വാക്കുകളുമായിട്ടാണ് ഡെവിയങ്ങോട്ട് വന്നത്.. അവന്റെ കയ്യിൽ കുഞ്ഞുമുണ്ട്. "എന്റെ മോളാണ്.. അവനു പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വൈഗയെ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ നോക്കിയിട്ടാണ് ഡെവിയത് പറഞ്ഞത്. മനസ്സിന് മുറിവേറ്റവളാണ്.. വിനോദ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നവളാണ്. ജീവിതം വെറുത്തു കൊണ്ട് മരണത്തിന്റെ പടി വാതിലിൽ വരെയും നടന്നു പോയിട്ട് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ വേണ്ടി മാത്രം തിരികെ വന്നവളാണ്.. എല്ലാം.. എല്ലാം അവനറിയാം പക്ഷേ.. ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവന്റെ പെണ്ണിനെ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ടും നോവിച്ചവൾ കൂടിയാണ്. അത് മാത്രം അവനു പൊറുക്കാനും കഴിയില്ല.. "നിനക്കെടുക്കണോ.. വിനോദ് കുഞ്ഞിനെ തൊട്ട് നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഡെവി ചോദിച്ചു. അവനങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് ഡെവിക്ക് തോന്നി. വൈഗയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ടവൻ ഡെവിക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി.. കരുതലോടെ അവൻ കുഞ്ഞിനെ വിനോദിനെ ഏല്പിച്ചു.. അതോടെ ആ കുഞ്ഞി കൈകൾ പിടിച്ചുമ്മ വെച്ചു കൊണ്ട് വൈഗ അവനോട് ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. അമ്മാ.. ശ്രീ നീട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ ദേവിക ഇറങ്ങി വന്നു. വിനോദിനെയും വൈഗയെയും അവിടെ കണ്ടതും ഞെട്ടി തരിച്ചു കൊണ്ടവർ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.. അവളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോ അമ്മാ..നമ്മളെ കാണാൻ വന്നതാ അവള്.." അവരുടെ അപ്പോഴുള്ള മാനസികാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി തന്നെ ശ്രീ പറയുമ്പോൾ വൈഗയോട് ദേഷ്യം കാണിക്കരുത് എന്നൊരു ധ്വനി കൂടി അതിലുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. വാ " തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ അവർ അവളെ നോക്കി വിളിച്ചു.. താൻ കണ്ടു ശീലിച്ച ആളെ അല്ല മുന്നിലുള്ള ദേവികയെന്ന് വൈഗക്ക് തോന്നി. അത്രയും മാറ്റം.. ഇപ്പോഴവർ ശ്രീയുടെയും ബാലയുടെയും അമ്മയാണ്.. അത് പോലെ തന്നെയാണ് വൈഗയെ നോക്കുമ്പോൾ ദേവികക്കും തോന്നിയത്. വല്ലാത്ത മാറ്റമുണ്ടവൾക്കും. ചെല്ല്.. മടിച്ചു നിൽക്കുന്നവളോട് വിനോദ് കൂടി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അത്ര താല്പര്യമില്ലാത്ത പോലെയാണ് വൈഗ അവർക്കൊപ്പം പോയത്. കുഞ്ഞിനെ തിരികെ ഡെവിക്ക് നേരെ തന്നെ നീട്ടി കൊടുത്തു വിനോദ്.. ഇരിക്കെടാ.. ശ്രീ പറയുമ്പോൾ അവനൊപ്പം തന്നെ വിനോദ് ആ അരികിലേക്കിരുന്നപ്പോൾ ഡെവി അവരെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അകത്തേക്ക് കയറി പോയി. അവനറിയാം.. വൈഗ വന്നത് ബാലയെ കാണാൻ കൂടി ആവും ന്ന്. ആ വരവ് ബാലക്ക് വീണ്ടും ആവിശ്യമില്ലാത്ത കുറച്ചു ടെൻഷൻ നൽകുമെന്നും. തന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവളോർക്കേണ്ട എന്നൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ കുഞ്ഞ് സ്വർത്ഥതയോടെ തന്നെ ഡെവി ബാലയുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു.. അവൻ കരുതിയത് പോലെ തന്നെ.. അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് വൈഗയെ നോക്കുമ്പോൾ..ഞാനിപ്പോൾ അതൊന്നും ഓർക്കാറില്ല വൈഗ എന്ന് പറഞ്ഞവൾ പതിയെ ഡെവിയിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവളാ പറഞ്ഞത് സത്യം തന്നെയാണെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ.. അവളിപ്പോ പഴയ കാര്യം ഒന്നും ഓർക്കാറില്ലെന്നും അതൊന്നും അവളെ ഇപ്പൊ ഭയപ്പെടുത്താറില്ലെന്നും കൂടി അവനറിയാം. വൈഗക്ക് അവരോട് സംസാരിക്കാൻ നല്ല മടിയുണ്ടായിരുന്നു.. എന്നാൽ ആ കുറവ് കൂടി വിനോദ് നികത്തി.. അവിടെ നിന്നുമിറങ്ങി പോകുമ്പോൾ വൈഗയുടെ മറ്റൊരു ഹൃദയഭാരം കൂടി അവസാനിച്ചു പോയിരുന്നു.. തുടരും.. എന്നാലും ഇനി കൂടുതൽ ഒന്നും തുടരില്ല ട്ടോ.. കെട്ട് പിണഞ്ഞു കിടന്നതെല്ലാം ചത്തു കിടന്നു പണിയെടുത്തു കൊണ്ട് ഞാൻ ഒരുവിധം അഴിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഇനി നിന്നിട്ട് പുതിയൊരു കുരുക്ക് ഉണ്ടാക്കി വെക്കണ്ടല്ലോ 😎 അപ്പൊ റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif❤️❤️ #📔 കഥ