#సనాతన ధర్మం ప్రకారం భారతీయ మహిళా వేషధారణ * * శరీరాన్ని కాదు — శీలాన్ని అలంకరించాలి * బట్టలు = సంస్కారం + గౌరవం + శక్తి సనాతన ధర్మంలో మహిళను శక్తి స్వరూపం, గృహలక్ష్మి, సంస్కారానికి ప్రతీకగా భావిస్తారు. అందుకే ఆమె వేషధారణ కేవలం అలంకారం కోసం కాదు ఆమె ఆత్మగౌరవం, శీలం, సంస్కృతి ప్రతిబింబంగా ఉండాలి. * సంప్రదాయ వేషధారణ యొక్క భావం * శరీర ప్రదర్శన కాదు – శీల పరిరక్షణ బట్టలు శరీరాన్ని కప్పడానికి మాత్రమే కాదు, మనసు–సంస్కారాన్ని చూపించడానికి. * సాధుత్వం = శక్తి సనాతన ధర్మం ప్రకారం స్త్రీ యొక్క నిజమైన శక్తి ఆమె సాధుత్వం, లజ్జ, మౌనం, ఆత్మనియంత్రణలో ఉంటుంది. * భారతీయ మహిళల సంప్రదాయ దుస్తులు * చీర (Saree) – గౌరవం, గాంభీర్యం, స్త్రీత్వానికి ప్రతీక * సల్వార్ కమీజ్ – సౌలభ్యం + సంస్కారం * లంగా–ఒణి / ఘాగ్రా–చోలి – సంప్రదాయం + ఉత్సవ శోభ * ఇవన్నీ శరీరాన్ని కప్పి, స్త్రీ శక్తిని వెలిగించేవి. * అలంకారాల ఆధ్యాత్మిక అర్థం * బొట్టు / కుంకుమ – ఆజ్ఞాచక్రం, శుభశక్తి * సింధూరం – దాంపత్య పవిత్రత * మంగళసూత్రం – ధర్మబద్ధమైన జీవితం * గాజులు – సౌభాగ్య లక్షణం * ఇవన్నీ ఫ్యాషన్ కాదు ఆధ్యాత్మిక చిహ్నాలు. * సారాంశం “బట్టలు శరీరాన్ని కప్పితే, శీలం ఆత్మను అలంకరిస్తుంది.” సనాతన ధర్మం చెప్పేది ఇదే మహిళ అందం ఆమె దుస్తుల్లో కాదు, ఆమె సంస్కారంలో ఉంటుంది..* . నీలిమేఘ ప్రేమిక ఆమె కన్నులు నీలిమేఘాలవలె గంభీరమై, ప్రేమికుని హృదయంలో మధుర వర్షం కురిపించెను, చిరునవ్వులో ఇంద్రధనుస్సు విరిసి, ఆకాశం నిండెను, ఆమె మనసు విశాల నీలాకాశమై, నన్ను ఆవరించెను అనంత ప్రేమతో. చీరలో నీలి కాంతి ప్రసరించి, ఆమె రూపం దివ్యమై మెరిసెను, జడలో మల్లెల సుగంధం ప్రేమికుని మైమరపించెను, అరచేతులు పద్మదళాలవలె మృదువుగా, నా చేతిని పట్టుకొని, హృదయాలను ఒక్కటి చేసెను శాశ్వత బంధంతో. ఆమె చూపులో మాయా మధురిమ, వర్ణ కుంచెలో జీవించిన ప్రేమవంటిది, నీలిమబ్బుల మధ్య ఆమె సౌందర్యం ప్రకాశించెను రొమాంటిక్ తేజస్సుతో, ప్రేమికుడా! నీలో మునిగిపోతాను ఈ అమర ప్రేమలో, ఎల్లకాలము నీ నీలిమేఘ మనసులో నివసిస్తాను! హృదయ బంధం, శాశ్వతత్వం, మధుర చూపులు, స్పర్శలతో నింపబడింది...రాధ కృష్ణలు..* . #అప్పుడు...స్త్రీ... ఇప్పటి...స్త్రీ...* ద్వాపర యుగంలో ఒక స్త్రీ వస్త్రాన్ని లాగినందుకు 'ధర్మ యుద్ధం' జరిగింది.! కానీ ఈ ఘోర కలియుగంలో ఒక స్త్రీని 'సంప్రదాయ వస్త్రధారణ' పాటించు తల్లీ అని బ్రతిమాలితే యుద్ధం జరిగేలా ఉంది. ఎంతటి దౌర్భాగ్యస్థితిలో ఉన్నాం మనం. "యత్ర నార్యస్తు పూజ్యంతే రమంతే తత్ర దేవతాః" (ఎక్కడ స్త్రీలు పూజింపబడతారో అక్కడ దేవతలు ఉంటారు) అని చెప్పిన గడ్డ మీద నేడు 'స్వేచ్ఛ' పేరుతో విచక్షణ కోల్పోతుంటే గుండె తరుక్కుపోతోంది. ఒక్కసారి మీ 'అంతరాత్మ'ను ప్రశ్నించుకోండి. ఆనాడు సీతమ్మ వారి 'పాతివ్రత్యం', ఆమె కట్టులో ఉన్న 'తేజస్సు' చూసి ఆ రావణాసురుడే భయంతో తలవంచాడు. అడవిలో ఉన్నా, లంకలో ఉన్నా ఆ 'మహా సాధ్వీ' కట్టుకున్న వస్త్రమే ఆమెకు 'శ్రీరామరక్ష'గా నిలిచింది. ఆ తల్లి వారసత్వం మనది కాదా? మన 'సనాతన ధర్మం' నేర్పింది ఇదేనా? అన్నింటికంటే హృదయవిదారకమైన విషయం ఏంటంటే? బయట ఆధునికత అంటూ గొంతు చించుకునే మనం, ఒక్కసారి గుండె మీద చేయి వేసుకుని చెప్పండి. సాక్షాత్తు 'మాతృమూర్తి' అయిన మన కన్నతల్లిని గానీ, తోడబుట్టిన అక్కాచెల్లెళ్లను గానీ మిడ్డీలు, చెడ్డీల మీద మనం చూడగలమా? ఆ ఊహే ఎంత నరకం. 'మాతృదేవోభవ' అని మొక్కే మనం, ఆ దృశ్యాన్ని తలచుకుంటేనే ప్రాణం పోయినంత పని అవుతుంది కదా! అసహ్యంతో తల దించుకుంటాం కదా! మరి మన ఇంటి 'గృహలక్ష్మి'కి ఒక న్యాయం, బయట తిరిగే ఆడబిడ్డలకు మరొక న్యాయమా? వజ్రాన్ని పట్టు వస్త్రంలో దాచుకుంటాం. రాయిని రోడ్డు మీద వదిలేస్తాం. సోదరీమణులారా స్త్రీకి 'లజ్జ' (సిగ్గు) ఒక ఆభరణం. మీరు అంగప్రదర్శన చేసే వస్తువులు కాదు. పూజించబడే 'శక్తి స్వరూపిణులు'. ఆదిత్యయోగీ. వస్త్రం తగ్గించుకుంటే మోడరన్ అయిపోరు. 'సంస్కారాన్ని' కాపాడుకుంటేనే మనిషి అవుతారు. దయచేసి అర్థం చేసుకోండి. మన 'భారతీయ సంస్కృతి' రోదిస్తోంది. యుద్ధం చేయాల్సింది చెప్పేవాళ్ళ మీద కాదు. మనలోని 'అజ్ఞానం' మీద. "ధర్మో రక్షతి రక్షితః" (ధర్మాన్ని మనం కాపాడితే, అది మనల్ని కాపాడుతుంది).సనాతన దర్మం.....* జగతః పితరౌ వందే పార్వతీ పరమేశ్వరౌ 🙏🌹 #తెలుసుకుందాం #😃మంచి మాటలు