ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aqw5gX6?d=n&ui=v64j8rk&e1=cഋതുനന്ദനം... Part 132 പ്രാതൽ കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റ് പോകാൻ തയ്യാറായി പൂമുഖത്തെത്തിയ അഭിരാമിയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് ടിഫിൻ കാരിയർ വച്ച കിറ്റുമായി ശ്രീലക്ഷ്മി വന്നു... ഇത്രയും ദിവസം ഉച്ചഭക്ഷണം പുറത്ത് നിന്നായിരുന്നു. ഇന്ന് അമ്മ തനിയ്ക്കായി ഉച്ചഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കി കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നു... അഭിരാമി അത്ഭുതത്തോടെയും അതിലേറെ ആനന്ദത്തോടെയും ഓർത്തു... "മോളെ... ഇത്രയും ദിവസം പുറത്ത് നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു നീയൊരു വഴിക്കായിരിക്കുന്നു. ഇനിയത് വേണ്ട കേട്ടോ"... ടിഫിൻ കാരിയർ അഭിരാമിയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തിട്ട് ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അവളോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ശരി അമ്മാ"... ഉള്ളിൽ നുരഞ്ഞു പൊന്തിയ ആഹ്ലാദത്തെ മറച്ചു വയ്ക്കാതെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് മൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടൊരു വാത്സല്യത്തോടെ അഭിരാമിയെ തഴുകി.... "പോട്ടെ അമ്മാ"... ഇറങ്ങാൻ നേരം ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കവിളിലൊന്ന് ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മി തിരിച്ചു അഭിരാമിയുടെ ഇരു കവിളിലും തന്റെ ചുണ്ടുകളമർത്തി... മകളെന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഇത് പോലെ ഭക്ഷണം കൊടുത്ത് വിടുന്നതും ചുംബിക്കുന്നതുമെല്ലാം ആശയോടെ ഓർത്തിരുന്നു ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ തൊട്ട്. അന്നൊക്കെ അവളുടെ മുഖത്ത് തന്നോടുള്ള വെറുപ്പ് ആയിരുന്നു കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഇന്നവളുടെ മുഖത്ത് തന്നോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രം...ശ്രീലക്ഷ്മിയോർത്തു.. ഇതിനെല്ലാം നന്ദി പറയാനുള്ളത് ഒരാളോട് മാത്രം... അപ്രകാരം ചിന്തിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബുജ നയനങ്ങൾ പൂമുഖത്ത് ഈ രംഗമെല്ലാമൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തനിൽ പതിഞ്ഞു. അവളൊരു നന്ദിയോടെ ദേവദത്തനെ നോക്കി. ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കൊരു മന്ദഹാസം സമ്മാനിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും അഭിരാമി മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി തന്റെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ആക്കിയിരുന്നു... "മോളെ... സൂക്ഷിച്ചു പോകണേ"...ശ്രീലക്ഷ്മി പൂമുഖത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് നിർദേശിച്ചു... അഭിരാമി പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. ശേഷമവൾ വണ്ടിയെടുത്തു നീങ്ങി... താൻ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുമ്പോൾ പൂമുഖത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് വാത്സല്യത്തോടെ യാത്രയാക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ അഭിരാമി ശ്രദ്ധിച്ചു... അവളുടെ ചൊടിയിലൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അന്നത്തെ ദിവസം ദേവദത്തൻ തന്റെ പ്രാണനായവളുടെ കൈ കൊണ്ട് തയ്യാറാക്കിയ ഉച്ചഭക്ഷണം അതിയായ ആനന്ദത്തോടെ കഴിച്ചു. ദേവദത്തന്റെയും മിത്രയുടെയും കൂടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയും ഇരുന്ന് കഴിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തൻ ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓരോ വിഭവങ്ങളും വിളമ്പിക്കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ആമോദത്തിന്റെ ഉദരഥിവീചികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയപ്പോൾ മിത്ര ഒരതിശയത്തോടെ കണ്ണും മിഴിച്ചു ആ രംഗങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായിക്കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ================================== ഭക്ഷണം കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽ എല്ലാമൊതുക്കി വയ്ക്കുകയായിരുന്ന ശ്രീലക്ഷ്‌മി പൊടുന്നനെ കാലനക്കം കേട്ടൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കൈയും കെട്ടി മന്ദസ്മിത വദനനായി നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനെ കണ്ടവളൊന്ന് പരിഭ്രമിച്ചു... ദേവദത്തനിൽ നിന്നും മുഖം മറച്ചു പിന്നെയെല്ലാം പെട്ടെന്ന് ഒതുക്കി ശ്രീലക്ഷ്മി അടുക്കള വിടാനൊരുങ്ങി... അടുക്കള വാതിലിൽ നിന്നും ദേവദത്തനെയും കടന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നും ദേവദത്തന്റെ വിളി വന്നു... "ലച്ചൂ..." ദേവദത്തന്റെ വിളി കേട്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് നിന്നു.. "ലച്ചൂ... എനിക്ക് തന്നോടൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്"... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പിന്നിൽ യഥാസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് കൊണ്ട് ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കി. എന്താണ് പറയാനുള്ളതെന്ന ചോദ്യം അവളുടെ മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു... "ലച്ചൂ... മീനുമോൾക്ക് നൃത്തം പഠിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. അവളൊരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് അത്. എന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിനാണ് താൻ നൃത്തം പോലും വെറുത്തതെന്ന് എനിക്കറിയാം...താനിനിയുമാ ചിലങ്കകൾ അണിയണം.മീനുവിന് നൃത്തം അഭ്യസിക്കാൻ തന്നെക്കാൾ വലിയൊരു ഗുരു വേറെ ആരുണ്ടെടോ".... ദേവദത്തൻ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു.... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്നുമകന്നു. അവൾ പോകുന്നതും നോക്കി ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്നു... കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തൻ മിത്രയെയും കൂട്ടി പതിവ് കറക്കത്തിനായ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി... വീടിനകമെല്ലാമൊന്ന് തൂത്ത് വൃത്തിയാക്കാമെന്ന് നിനച്ച ശ്രീലക്ഷ്മി ആ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. എല്ലാ ഭാഗവും മുറികളും വൃത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം ദേവദത്തന്റെ മുറി മാത്രം ബാക്കിയായി... ആ മുറിയോട് അടുക്കുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ദ്രുതഗതിയിൽ ഉയരുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കയറുകയാണ് താനീ മുറിയിലേക്ക്. ഒരിക്കൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ഈ മുറിയോട് ഇന്നൊരു അപരിചിതത്വത്തിന് പുറമെ എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കുവാൻ കഴിയാത്തൊരു നെഞ്ചിടിപ്പും... മുറിയിലേക്ക് കയറിയ ശ്രീലക്ഷ്മി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.. മുറിയിൽ കയറി ലൈറ്റിട്ട ശ്രീലക്ഷ്മി അന്തിച്ചു നിന്നു പോയി. ചുവടുകൾ മുഴുവൻ തന്റെ ചിത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മി ഞെട്ടലോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ പല തരത്തിലുള്ള നൃത്തവേഷത്തിലും അല്ലാതെയുമുള്ള ചായാചിത്രങ്ങൾക്ക് ജീവനുള്ളത് പോലെയുളവായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കപ്പോൾ... ജനാല അടച്ചിട്ടത് കാരണം മുറിയിൽ ഇരുള് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മി ജനാലയുടെ വാതിലുകൾ തുറന്നിട്ടു. മുറിയിലേക്ക് വികർത്തനന്റെ വെള്ളി വെളിച്ചം പതിയെ കടന്നു വന്നു. ശ്രീലക്ഷ്മി മുറിയാകെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... മുറിയിൽ എല്ലാം അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു. മുറിയിൽ പണ്ട് താനുപയോഗിച്ചിരുന്ന അലമാരയിൽ മിഴികളുടക്കിയപ്പോൾ അവളങ്ങോട്ട് നീങ്ങി.... അലമാരയുടെ അടുത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അത് തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ പണ്ട് വീട് വീട്ടിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ ഉപേക്ഷിച്ച തന്റെയും മക്കളുടെയും വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണപ്പെട്ടിയുമൊക്കെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി അതിലൂടെയൊക്കെ തന്റെ പൂവിരലുകളോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... അലമാരയിലൊരു ഭാഗത്തു തന്റെ ചിലങ്കകൾ കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീലാംബര നയനങ്ങളൊന്ന് തിളങ്ങി. അവൾ അതിലൊന്ന് വിരലുകളോടിച്ചു. ചിലങ്കയുടെ മണികളിലൂടെ കൈയോടിക്കവേ അവളുടെ മിഴികളിൽ നീർക്കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു.. തന്റേതായ എല്ലാം നല്ല വൃത്തിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ അലമാര മിക്കപ്പോഴും തുറക്കാറുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നു... നീരണിഞ്ഞ മിഴികളുമായി ശ്രീലക്ഷ്മിയോർത്തു... പിന്നെയധികം താമസിക്കാതെ ശ്രീലക്ഷ്മി മുറി വൃത്തിയാക്കുവാൻ തുടങ്ങി. മുറിയുടെ ഓരോ മൂലയും വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കവേ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മനസ് ആ മുറിയിൽ ആദ്യമായി വന്നപ്പോൾ തൊട്ടുള്ള ഓർമകളിലൂടെ ശതാംഗയാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... മുറിയൊന്നാകെ വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികൾ മുറിയിലേക്കൊന്ന് കൂടി പതിഞ്ഞു... തുടർന്ന് മുറി പൂട്ടി ഇറങ്ങിയതും വൈകാതെ ഗേറ്റ് കടന്ന് വരുന്ന അഭിരാമിയുടെ സ്കൂട്ടറിന്റെ ശബ്ദം ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കാതുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.... അന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ അസ്ഥിത്തറയിൽ വിളക്ക് വച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. അഭിരാമി വന്നപ്പോൾ കാറെടുത്തു അവളെയും മിത്രയേയും കൂട്ടി വരികയായിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ വീട്ടിലേക്ക്... സന്ധ്യയ്ക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മി ദീപം കൊളുത്തി വയ്ക്കുമ്പോൾ പൂമുഖത്ത് ദേവദത്തനും മക്കളും സന്നിഹിതരായിരുന്നു. വിളക്ക് വച്ചു പൂമുഖത്തിന്റെ തിണ്ണയിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി ഇരിക്കുമ്പോൾ കുറച്ചപ്പുറം മാറി കസേരകളിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിരുന്നു ദേവദത്തനും മക്കളും. ശ്രീലക്ഷ്‌മിയിൽ നിന്നും നോട്ടമെടുക്കാതെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ചു ഇരുന്ന ദേവദത്തന്റെ നേരെ ഇടയ്ക്ക് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നോട്ടവും പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. പലപ്പോഴും ഇരുവരുടെയും മിഴികൾ തമ്മിൽ കൊരുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതെല്ലാം വീക്ഷിച്ചു ഇരുന്ന അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും അമ്മയുടെ നീലമിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ ഭാവമെന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ സാധിച്ചില്ല.... "അച്ഛാ.... അച്ഛന്റെ പ്രോപ്പർട്ടി ആണെന്ന് വച്ചു ഇങ്ങനെ നോക്കല്ലേ. അമ്മ ചിലപ്പോൾ ഉരുകിപ്പോകും"...ശ്രീലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും നോട്ടമെടുക്കാതെ ഇരുന്ന ദേവദത്തനെയൊന്ന് തൊണ്ടിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു. അവളും മിത്രയും അച്ഛനെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ================================== ഹാളിലെ സോഫയിൽ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും നടുക്കായി ഇരിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മിഴികൾ എതിരെയുള്ള ദിവാനിലിരുന്നു കൊണ്ട് തന്റെ നീണ്ട കേശഭാരമഴിച്ചു മുന്നിലേക്കിട്ട് കോതികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയിലേക്ക് പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... തങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴും അച്ഛന്റെ ശ്രദ്ധ ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മയിലേക്ക് നീളുന്നത് അഭിരാമിയും മിത്രയും ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "അച്ഛാ... ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയെ ട്യൂൺ ചെയ്യുന്ന പരിപാടി നിർത്ത്. അമ്മയെ ആരും എടുത്തോണ്ട് പോകില്ല അവിടെ നിന്ന്".... ദേവദത്തനെ കളിയാക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി പറഞ്ഞു... അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ദേവദത്തനൊന്ന് ചിരിച്ചു... "അച്ഛന്റെ പുലിക്കുട്ടിയ്ക്ക് നല്ല കുശുമ്പ് ഉണ്ടല്ലേ"...? അഭിരാമിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനവളോട് തിരക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മി അച്ഛനും മക്കളും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ മുഴുകി ഇരുന്നു... "അച്ഛാ അച്ഛാ.... എനിക്കൊരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്"...മിത്ര അതിനിടയിൽ ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "എന്താ അച്ഛന്റെ മീനൂട്ടിയ്ക്ക് ചോദിക്കാനുള്ളത്"...? ദേവദത്തൻ വാത്സല്യത്തോടെ മിത്രയുടെ മൂക്കിൽ മൃദുവായൊന്ന് പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "അച്ഛാ... അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും ചേച്ചി പുലിക്കുട്ടി അപ്പോൾ ഞാനോ"..? മിത്രയൊരു കൊഞ്ചലോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... മിത്രയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ദേവദത്തനും അഭിരാമിയും ചിരിച്ചു പോയി.. "സംശയമെന്ത്... നീ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും പട്ടിക്കുട്ടി"... പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.. "പോടീ കരിങ്കാളീ"... എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിരാമിയുടെ മറുപടി വന്നയുടനെ തന്നെ മിത്ര അവളെ നോക്കിയരിശത്തോടെ കൊഞ്ഞനം കുത്തി... "നീ പോടീ കാപ്പിക്കണ്ണീ"... അഭിരാമിയും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല.. "രണ്ട് പേരും ഒന്നടങ്ങിക്കേ കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെയിരുന്നു തല്ല് കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു"...മക്കളിരുവരുടെയും വഴക്കിനു ഇടയിൽ കയറി ദേവദത്തനവരെ ശാസിച്ചു... ഇരുവരുമൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഇരുന്നു.... "ചേച്ചി...എന്റെ കാപ്പിക്കണ്ണിനെ അധികം കളിയാക്കേണ്ട. അച്ഛന്റെ കണ്ണാണ് എനിക്ക്. ഞങ്ങൾ കാപ്പിക്കണ്ണുള്ളവർ ഇവിടെ ഭൂരിപക്ഷമാണ്"... മിത്ര അഭിരാമിയെ നോക്കി മൊഴിഞ്ഞു... "ആയിക്കോട്ടെ.. ഇതിലൊന്നും പെടാത്ത ഒരു കണ്ണുള്ള ആളതാ നമ്മുടെ എതിരെയായി ഇരിക്കുന്നു. ആ നീലക്കണ്ണിലെ ഭാവമെന്താണെന്ന് ദൈവത്തിനറിയാം. ഇവിടെ ഇത്രയുമൊക്കെ നടന്നിട്ടും ആ കണ്ണിലെന്തെങ്കിലും ഭാവമാറ്റമുണ്ടോന്ന് നോക്കിയേ"... എതിരെ ദിവാനിൽ ഇതിലേക്കൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്ന് മുടി വിരലുകളാൽ ചീകുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ അഭിരാമി പറഞ്ഞു... അഭിരാമി പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മിത്രയും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു... പൊടുന്നനെ ശ്രീലക്ഷ്മി ഇരുവരുടെയും നേരെ കത്തിച്ചൊരു നോട്ടമെയ്തു... അമ്മയെന്താവും പറയാൻ പോകുന്നതെന്നോർത്തു അഭിരാമിയും മിത്രയും കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു... എന്റെ കണ്ണിലെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും ഗണിച്ചറിയാവുന്ന ഒരാൾ അടുത്തിരിപ്പുണ്ടല്ലോ. അങ്ങട് ചോദിക്കരുതോ...ഇരുവരുടെയും നേരെ പ്രതിഘവദനയായി നോട്ടമെറിഞ്ഞു ചിന്തിച്ച ശ്രീലക്ഷ്മി പുച്ഛത്തോടെയൊന്ന് മുഖം കോട്ടി... ദേവദത്തന്റെ മനസിലൊരു ചിരി നിറഞ്ഞെങ്കിലും അയാളത് പുറത്തേക്ക് കാണിച്ചില്ല.... "കഴിക്കുവാൻ സമയമായി. മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിനെ പറ്റി വിളമ്പാതെ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് വന്നിരിക്കുവാൻ നോക്ക്"...പുച്ഛത്തോടെ മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയേയും മിത്രയേയും നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. അഭിരാമിയും മിത്രയും ശരിയെന്നു തലയാട്ടി. അമ്മയുടെ ഭാവത്തിൽ ഇരുവർക്കും ഉള്ളിൽ ചിരി പൊട്ടി.... "നിങ്ങളോടും കൂടിയാ പറയുന്നത്. വന്നിരിക്കുവാൻ നോക്ക് വേഗം"...ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ കടുപ്പിച്ചൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് അയാളോട് പറഞ്ഞു... അതും പറഞ്ഞു ശ്രീലക്ഷ്മി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തൊരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു... "അച്ഛാ... അമ്മയ്ക്ക് ഈ പുച്ഛഭാവം സ്ഥായീഭാവമായിരുന്നോ പണ്ടും" ...? ശ്രീലക്ഷ്മി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിത്ര ഇതെല്ലാമൊരു ചിരിയോടെ നോക്കി ഇരുന്ന ദേവദത്തനോട് തിരക്കി.... "അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും ശ്രീലക്ഷ്മി എന്നായിപ്പോയി വിളിച്ചത്. ശരിക്കും വിളിക്കേണ്ടത് സൈക്കോ ലക്ഷ്മിയെന്നായിരുന്നു"... അഭിരാമിയൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഹ ഹ ഹ സൈക്കോ ലക്ഷ്മി.. നല്ല പേര്.. അമ്മയുടെ സ്വഭാവത്തിന് യോജിക്കുന്നതും ആ പേരാണ്"... മിത്രയതും പറഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.... "മതി മതി...ഇനിയത് വിളിച്ചു അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്നും അടി വാങ്ങിക്കൂട്ടേണ്ട"..ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മക്കളിരുവരോടുമായി മൊഴിഞ്ഞു... പിന്നെയൊട്ടും താമസിക്കാതെ മൂവരുമെഴുന്നേറ്റു... ടേബിളിൽ കഴിക്കാനായി ഇരുന്ന അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും വിളമ്പിക്കൊടുത്ത ശ്രീലക്ഷ്‌മി അവസാനം ദേവദത്തന്റെ പ്ളേറ്റിലേക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പുവാൻ ആരംഭിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മി തനിയ്ക്ക് പതിവിൽ കൂടുതൽ വിളമ്പിയ പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു ദേവദത്തന്.... "ലച്ചൂ... താനിത് ഒരു പാട് വിളമ്പിയിട്ടുണ്ട്... ഇത് മുഴുവൻ കഴിക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല"... തന്റെ പ്ളേറ്റിലേക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പി സ്വയം കഴിക്കുവാനൊരുങ്ങുന്ന ശ്രീലക്ഷ്‌മിയോട് ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു.... "മക്കളുടെ കൂടെയിരുന്ന് വായ്ത്താളം അടിക്കാനല്ലാതെ ആ വായ കഴിക്കുവാനും ഉപയോഗിക്കാം".. ദേവദത്തനെ നോക്കി സ്വരമൊന്ന് കടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീലക്ഷ്‌മി മറുപടി നൽകി... ഈ രംഗങ്ങളെല്ലാം അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്പരപ്പോടെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "ചേച്ചി.. ചേച്ചി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഇത് സൈക്കോ ലക്ഷ്മി തന്നെ. നേരം വച്ചല്ലേ സ്വഭാവം മാറുന്നത്"... മിത്ര അഭിരാമിയെയൊന്ന് തൊണ്ടി വിളിച്ചതിനു ശേഷം ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു... "മിത്തൂ.. നിന്നോട് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് കഴിക്കുമ്പോൾ ആ പണി ചെയ്‌താൽ മതിയെന്ന്"... മിത്ര സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ട ശ്രീലക്ഷ്‌മി അവളോട് രോഷത്തോടെ തിരക്കി... അഭിരാമിയും മിത്രയും പിന്നെയൊന്നും മിണ്ടാതെ കഴിക്കുവാൻ തുടങ്ങി... "ഈ സൈക്കോ ലക്ഷ്മിയെ സഹിച്ച അച്ഛന് അവാർഡ് വല്ലോം കൊടുക്കണം"... മിത്ര പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു... കുറച്ച് സമയത്തിനകം അഭിരാമിയും മിത്രയും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്ളേറ്റ് അവിടെ വച്ചു അവരോട് എഴുന്നേറ്റ് കൊള്ളാൻ ശ്രീലക്ഷ്മി നിർദേശിച്ചു.... ഇരുവരും അതനുസരിച്ചു എഴുന്നേറ്റു... വദനത്തിൽ അണിഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവദത്തൻ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... അല്പം കൂടി കഴിച്ചപ്പോൾ വയറ് നിറഞ്ഞെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ദേവദത്തൻ പ്ളേറ്റിൽ അല്പം ഭക്ഷണം ബാക്കി വച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു... എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി കഴിച്ചു എഴുന്നേറ്റ് എല്ലാവരും കഴിച്ച പ്ളേറ്റ് എടുത്തു അവസാനം ദേവദത്തൻ കഴിച്ചതും എടുത്ത് അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു... തങ്ങളുടെ മുറിയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് രാവിലെ തൊട്ട് നല്ല മൂഡിലായിരുന്ന അമ്മയുടെ കുറച്ച് മുമ്പത്തെ ഭാവമാറ്റങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... സംസാരത്തിനിടയിൽ രാത്രി ഇടയ്ക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളമെടുക്കാൻ മറന്നു പോയത് ഓർത്ത അഭിരാമി ജഗ്ഗുമെടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.. അടുക്കളയിലെ വാതിലിൽ എത്തിയപ്പോൾ അകത്തേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കിയ അഭിരാമി അമ്പരന്നു പോയി.... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ