"അമ്മേ, ജോത്സ്യൻ പറഞ്ഞ കാര്യം ഓക്കേ ഓക്കേ. പക്ഷേ, പക്ഷേ അവളുടെ പ്രായം... ഗംഗ മോൾക്ക് ഇപ്പോൾ വയസ്സ് 17 ആയതേ ഉള്ളൂ. 18 തികയാതെ കല്യാണം നടത്താൻ പാടില്ല. അത് നിയമപരമായി കുറ്റവുമാണ്. അതുമല്ല അവൾ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ." ചന്ദ്രസേനൻ അമ്മ നാരായണിയോട് പറഞ്ഞു. "എന്തു കുറ്റം എന്നാണ് നീ പറയുന്നത്? ഈ നിയമം ഒക്കെ പറഞ്ഞു നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ ബലിയാടാക്കാൻ നമുക്ക് പറ്റുമോ? കണ്ണടച്ച് തുറക്കും മുമ്പ് അവൾക്ക് 18 തികയുകയും ചെയ്യും. പിന്നെ അവളുടെ പഠിത്തം. അവളെ പഠിപ്പിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ബന്ധം നമ്മൾ കണ്ടെത്തിയാൽ പോരെ മോനേ ?" നാരായണി ചോദിച്ചു. "അതു മാത്രമേയുള്ളൂ... അമ്മേ? അവൾ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയാണ്. ഭാര്യ ആവാനും കുടുംബിനി ആവാനും അമ്മയാവാനും ഉള്ള പക്വത ഒന്നും അവൾക്ക് ആയിട്ടില്ല. നമ്മൾ അതും കൂടി മനസ്സിലാക്കണ്ടേ? " ചന്ദ്രസേനൻ തന്റെ പ്രയാസം ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "പെൺകുട്ടികൾ പെട്ടെന്ന് പക്വമതികൾ ആകും. അത് നിനക്കറിയോ? എന്നെ നിന്റെ അച്ഛൻ കല്യാണം കഴിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് 15 വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പതിനാറാമത്തെ വയസ്സിൽ നീ ജനിച്ചു. അന്ന് ഞാൻ ഒരു അമ്മയായി. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ എന്തായി എനിക്ക് 58 വയസ്സായപ്പോൾ നിനക്ക് പ്രായം 42. എന്റെ പേരക്കുട്ടിക്ക് ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടായാൽ, അതിനെ കാണാനുള്ള യോഗം എനിക്കുണ്ടാവും." നാരായണി വളരെ സന്തോഷത്തോടെ വിശദീകരിച്ചു. "അമ്മ പറയുന്നതൊക്കെ ശരി തന്നെ പക്ഷേ, അത് അന്നത്തെ കാലം... അതു പോലെയാണോ ഇന്ന്? ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇങ്ങനെ ഒന്നും നടക്കാറില്ലല്ലോ? ഈ കുട്ടിക്കളിയും കളിച്ച് നടക്കുന്നവളെ പിടിച്ച് കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാൽ എന്താ ഉണ്ടാവുക എന്ന് ആർക്കറിയാം?" ചന്ദ്രസേനൻ പറഞ്ഞു. "ചേട്ടൻ പറയുന്നതൊക്കെ ശരിയാണ്, പക്ഷേ അവളുടെ ജാതക വശാൽ അവൾക്ക് പിന്നെ മംഗല്യ യോഗം ഉള്ളത് 35 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞാണ്. അതു വരെ അവളെ നമ്മൾ ഇവിടെ കല്യാണം കഴിപ്പിക്കാതെ വെച്ചു കൊണ്ടിരിക്കാൻ പറ്റുമോ? അവളെ അങ്ങനെ ഇരുത്തിയിട്ട് കാവേരി മോൾക്ക് കല്യാണം ആലോചിക്കാൻ പറ്റുമോ?" ഗംഗയുടെ അമ്മ നന്ദിനി ചോദിച്ചു. "ങ്ഹും.. നീ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്." ചന്ദ്രസേനൻ അതിന് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ വെറുതെ ഒന്ന് മൂളി. " ഇപ്പോൾ ഇവളുടെ വിവാഹം നടത്തിയില്ലെങ്കിൽ, മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിൽ പല പ്രശ്നങ്ങളും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പ്രണയിക്കാം, ആചാര വിരുദ്ധ വിവാഹം ആകാം. വിവാഹ മോചനവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." നന്ദിനി കൂട്ടിച്ചേർത്തു. "അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ വിവാഹം കഴിച്ചതിനു ശേഷവും അതൊക്കെ ആവർത്തിച്ചൂ കൂടെ? വിവാഹ അനന്തര പ്രണയത്തിൽ ചെന്ന് ചാടി അത് അവളുടെ ഡിവോഴ്സു വരെ എത്തിക്കൂടായ്കയില്ല. അപ്പോഴും പ്രശ്നം ആവില്ലേ?" ചന്ദ്രസേനൻ ചോദിച്ചു. "അങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടാകും എന്ന് നമുക്ക് ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കാൻ പറ്റുമോ മോനെ? പിന്നെ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ, അത് എന്റെ കൊച്ചിന്റെ വിധി എന്നല്ലാതെ വേറെ എന്താ പറയുക." നാരായണി സൂചിപ്പിച്ചു. " ഏതായാലും ഞാനൊന്ന് രാജനോടും പിന്നെ ഇവളുടെ വല്യേട്ടൻ സോമൻ അളിയനോടും സംസാരിക്കട്ടേ... അവരും ഒന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണമല്ലോ കാര്യങ്ങളൊക്കെ." ചന്ദ്രസേനൻ പറഞ്ഞു. "അതെന്തായാലും വേണം മോനെ, അവർക്ക് ആർക്കെങ്കിലും എതെങ്കിലും നല്ല പിള്ളേരെ അറിയാമെങ്കിൽ, അത് നമുക്ക് ആലോചിക്കാമല്ലോ..." നാരായണി പറഞ്ഞു. " അല്ല മോളു എന്ത്യേ? ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് എത്തിയില്ലേ?" ചന്ദ്രസേനൻ ഗംഗയെ പറ്റി തിരക്കി. "ഇന്ന് അതിന് ട്യൂഷൻ ഉണ്ടായില്ല. ആലീസ് മോളുടെ വീട്ടിൽ പോയിരിക്കുകയാണ്. നാളയേ എത്തു." നന്ദിനി പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുമ്പേ ചന്ദ്രസേനൻ ചോദിച്ചു. " എന്നിട്ട് എവിടെ പോയി കുഞ്ഞിയെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ? " " കുഞ്ഞി കോലോത്ത് പാലു കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി പോയപ്പോൾ അവളും കൂടെ കൂടി. കോലോത്തമ്മയെ കണ്ടിട്ട് കുറച്ചു നാളുകളായി എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പോയിരിക്കുകയാ..." നന്ദിനി മറുപടി നൽകി. "കണ്ടില്ലേ ഇപ്പോഴും കുട്ടിക്കളി മാറാത്ത പെൺകുട്ടിയാണ് അവളെയാണ് പിടിച്ചു കെട്ടിക്കാൻ പോകുന്നത്? എന്തൊക്കെയാണാവോ ഉണ്ടാവുക എന്ന് ആർക്കറിയാം." എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചന്ദ്രസേനൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. "അവൻ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട് മോളെ. പക്ഷേ പണിക്കര് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ അച്ചട്ടാണ്... അതാണ് എനിക്ക് പേടി...." നാരായണീ പറഞ്ഞു. "ആരോടാണ്, എപ്പോൾ എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് പോലും അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത പെണ്ണാണ്. അവള് മറ്റൊരു വീട്ടിൽ കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയാണ് ഉണ്ടാവുകയെന്ന് ആർക്കറിയാം... ദൈവം തന്നെ തുണ." നന്ദിനി സ്വയം എന്നോണം പറഞ്ഞു. "മോളൂനെ കാര്യങ്ങൾ അറിയിക്കണ്ടേ നന്ദു... അവളോട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കണം. കൊച്ചിന് എല്ലാം മനസ്സിലാകും എന്ന് എനിക്ക് നല്ല ഉറപ്പുണ്ട്." നാരായണി പറഞ്ഞു. "അമ്മേ; അവളോട് അമ്മ തന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതി. അമ്മ പറയുന്നത് അവൾ അംഗീകരിക്കു, അവൾക്ക് മനസ്സിലാവുകയുള്ളൂ. ഞാനെന്തെങ്കിലും പറയാൻ ചെന്നാൽ അവൾ എന്റെ മേലെ മെക്കിട്ട് കേറും.." നന്ദിനി അറിയിച്ചു. " പോയിട്ട് കുറച്ചു നേരം ആയല്ലോ എന്തേ കാണാത്തത്? " നാരായണി തിരക്കി. "വരുന്നുണ്ടാവും രണ്ടും കൂടി അല്ലേ പോയിരിക്കുന്നത്. വഴിയിൽ കിടന്ന് തല്ലു കൂടാതിരുന്നാൽ മതി." നന്ദിനി. "ഹേയ്, അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല അവർ ഇപ്പോൾ കൊച്ചുകുട്ടികൾ ഒന്നുമല്ലല്ലോ" നാരായണി പറഞ്ഞു ഇതാണ് ചന്ദ്രോത്ത് വീട്ടിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. ചന്ദ്രസേനനും നന്ദിനിക്കും രണ്ട് പെൺമക്കൾ. മൂത്ത മകൾ ഗംഗ, രണ്ടാമത്തെ മകൾ കാവേരി. രണ്ടുപേരും പഠിക്കാൻ മിടുക്കികൾ. ഗംഗ ഇപ്പോൾ പ്ലസ്ടുവിനും കാവേരി പത്താം ക്ലാസിലും പഠിക്കുന്നു. മുത്തശ്ശി നാരായണിയുടെ സ്നേഹനിധികളാണ് ഗംഗയും കാവേരിയും. പത്മനാഭകോവിലകം എന്ന കോലോത്തു നിന്ന് മടങ്ങി വരുകയാണ് ഗംഗയും കാവേരിയും. വളരെ അടക്കത്തോടും ഒതുക്കത്തോടും കൂടി മുഖം താഴ്ത്തിയാണ് ഗംഗ നടന്നു വരുന്നത്. അതേ സമയം കാവേരി കുറച്ച് വായാടിയും തന്റടിയും ആണ്. അവൾ ചുറ്റുവട്ടങ്ങൾ ഒക്കെ നോക്കി വിശദമായി വീക്ഷിച്ചു മാത്രമേ നടക്കാറുള്ളൂ. "ഇത്തിരി അടക്കവും ഒതുക്കവും ഒക്കെ വേണം കുഞ്ഞി. ഇങ്ങനെ വഴിയെ പോകുന്നവരോടും വരുന്നവരോടും ഒക്കെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നാൽ, ആളുകൾ നമ്മളെപ്പറ്റി എന്താ പറയാ എന്ന് നിനക്കറിയോ?" ഗംഗ സൗമ്യമായി അനിയത്തിയോട് ചോദിച്ചു. "ഓ ഈ പറയുന്ന ആള് മോശമൊന്നുമല്ലല്ലോ... ഇന്നാള് വരെയും എന്നെപ്പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ? ചേച്ചിയുടെ പ്രായം എത്തുമ്പോൾ ഞാനും ചേച്ചിയെ പോലെ തന്നെ മാറും." കാവേരി പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ ആയാൽ വളരെ നല്ലത്?" ഗംഗ കാവേരിയെ പിന്താങ്ങി. "പിന്നെ കോവിലകത്തെ ആ ചേട്ടനില്ലേ, നരസിംഹൻ... അയാൾ ചേച്ചിയെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ടു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വായ് നോക്കി ആണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്." കാവേരി പറഞ്ഞു. " അയാൾ നോക്കിയെന്ന് നീ എങ്ങനെ കണ്ടു? " " ഞാൻ അയാളെ നോക്കി അപ്പോൾ കണ്ടു. " " അപ്പോൾ നീയും വായ് നോക്കി അല്ലേ? " "ശ്ഛെ... ഒന്നു പോ ചേച്ചി... ഞാൻ ആരെയും വായ് നോക്കാറില്ല." അവൾ മുഖം ഏറ്റു പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "കുഞ്ഞിയുടെ മോന്ത വീർത്തല്ലോ.. ഇങ്ങനെ ബലൂൺ പോലെ വീർക്കണ മോന്ത കാണാൻ നല്ല രസമാണ്..." ഗംഗ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കാവേരി തന്റെ മുഖം കൊണ്ട് ഗംഗയേ നോക്കി ഗോഷ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ടു മുന്നോട്ട് ഓടി. "എടി കുഞ്ഞി ഓടാതെ... " " എന്തിനാ എന്നെ പിച്ചാനല്ലേ? " " ഇല്ല ഞാൻ പിച്ചില്ല നിന്നെ... ഈ വഴിയിൽ വച്ച് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ? " " എന്നെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ" "അത് നമ്മൾ ചെറുതായിരുന്നപ്പോളല്ലേ... ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ചെയ്ത നാണക്കേടാ..." "ഹെന്റെ പൊന്നോ... ഇത് എന്റെ ഗംഗേച്ചി തന്നെയാണോ?" "അതെന്താടി ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ല കൊമ്പും മുളച്ചോ?" " ഇന്നാള് വരെയും വഴിയിൽ വച്ച് എന്നെ പിച്ചിയിട്ടുള്ള ആളാണ്... ഇപ്പൊ പെട്ടെന്ന് നല്ല പുള്ളി ആവുന്നത്... അതിരിക്കട്ടെ എന്തെങ്കിലും ചുറ്റിക്കളി ഉണ്ടോ ഈ പ്ലസ് ടുവിന്." "ഹേയ് അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. നീ എന്താണ് ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?" അവൾ വല്ലാതെയായി. " ഇല്ല ഇപ്പോഴത്തെ പെട്ടെന്നുള്ള അടക്കവും ഒതുക്കവും വലിയ പെണ്ണായെന്ന ഒരു ചിന്തയും ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് ചോദിച്ചതാണ്." അവർ നടന്നു ഗ്രാമത്തിലെ നാൽക്കവലയിൽ എത്തി. പച്ചക്കറിക്കടയും, പലചരക്ക് കടയും, മുറുക്കാൻ കടയും ഒക്കെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമീണ നാൽക്കവല. " എവിടെ പോയിട്ട് വരുന്നു ചേച്ചിയും അനിയത്തിയും കൂടി..." തൊട്ടടുത്ത കടയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന കുഞ്ഞാനമ്മ ചോദിച്ചു. "ങ്ഹാ...! അമ്മാമ്മേ, ഞങ്ങൾ കോവിലകത്ത് പാലു കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി പോയതാ... അമ്മാമ്മ എവിടെ പോയിട്ട് വരുന്നു?" ഗംഗ മറുപടി നൽകി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "മോളുടെ അത്രടം വരെ പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയാണ് മക്കളെ. ഒരു ഉപ്പു നാരങ്ങാവെള്ളം മേടിച്ചു കഴിക്കാൻ കയറിയതാ. പേരക്കിടാവിന്റെ കൊച്ചിന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാൾ ആയിരുന്നു ഇന്നലെ. അതിനു പോയിട്ട് അവരു വിട്ടില്ല. പിന്നെ ഞാനങ്ങ് നിർബന്ധം പിടിച്ചു പോന്നതാ..." കുഞ്ഞാനമ്മ അവരോട് വിശദമാക്കി. " റോസിലി ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലാണോ പോയെ? എന്താണ് അവിടുത്തെ ചേച്ചിയുടെ പേര്? മറന്നു പോയല്ലോ?" കാവേരി ചോദിച്ചു. "അതെ.. അവളുടെ മോളുടെ പേര് ഷൈമ... ഷൈമക്ക് ജനിച്ച കൊച്ചിന്റെ പേര്... എന്തോന്നാണ്... വായക്ക് കൊള്ളാത്ത ഒരു പേരാണ് ഇട്ടേക്കണത്..." കുഞ്ഞാനമ്മ ഒന്ന് തപ്പി തടഞ്ഞു. " ഞാൻ അവനെ എന്റെ കെട്ടിയോന്റെ പേര് വെച്ചാ വിളിക്കണെ അന്തോണി എന്ന്." കുഞ്ഞാനമ്മ വ്യക്തമാക്കി. " അന്തോണി നല്ല പേരാണല്ലോ? " ഗംഗ പറഞ്ഞു. "ഗംഗ മോൾക്ക് അതു മനസ്സിലായി. പക്ഷേ എന്റെ മോൾക്ക് അത് പിടിച്ചിട്ടില്ല... അത് പഴയ പേരായി പോയി എന്ന അവള് പറയണേ... ആണോ മക്കളെ നിങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?" കുഞ്ഞാനമ്മ പറഞ്ഞു. " ഇല്ല അമ്മാമ്മേ, എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള സിമ്പിൾ പേരുകൾ എല്ലാം... വിളിക്കാനും കേൾക്കാനും എന്താ രസം... " ഗംഗ പറഞ്ഞു. " ചേച്ചിക്ക് മാത്രമല്ല എനിക്കും ഇഷ്ടമാണ്... " കാവേരിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. "അതിരിക്കട്ടെ നാരായണി എന്തു പറയുന്നു? കുറെ നാളായി അങ്ങോട്ടൊക്കെ വന്നിട്ട്? അമ്പലത്തിലേക്ക് ഒന്നും പോകാറില്ലേ?" കുഞ്ഞാനമ്മ ചോദിച്ചു "മുത്തശ്ശി സുഖമായിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ അമ്പലത്തിൽ പോക്ക് ഒക്കെ ഇത്തിരി കുറവാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ വയ്യാത്ത കൊണ്ട്, എല്ലാ ദിവസവും പോകാറില്ല..." ഗംഗ പറഞ്ഞു. "ങ്ഹാ....! എല്ലാവരുടെയും കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ... ഓരോ ദിവസം ചെല്ലുന്തോറും പ്രായം ഏറിയേറി വരികയാണ്... ഇനി എനിക്കും ഇങ്ങനെ എത്രകാലം പോയി വരാൻ പറ്റും എന്ന് ആർക്കറിയാം?" കുഞ്ഞാനമ്മ സ്വയം എന്നോണം പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട് കാവേരിക്ക് ചിരി വന്നു. ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന ചിരി. അവളത് ചുണ്ട് കടിച്ചു പിടിച്ചടക്കി. അത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട ഗംഗ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഒന്ന് നുള്ളി. ആ നുള്ളേറ്റതും അവളുടെ ഭാവം മാറി. ചുണ്ടുകൾ കൂർപ്പിച്ച് മുഖം വീർപ്പിച്ചു നടന്നു. "എന്താണ് രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദരായത്?" കുഞ്ഞാനമ്മ അവരോട് ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല അമ്മാമ്മേ.. അമ്മാമ്മ പറയണത് കേട്ട് നടക്കുകയാണ്." ഗംഗ മറുപടി നൽകി. അപ്പോഴേക്കും അവർ നടന്ന് ചന്ദ്രോത്ത് വീടിന് അടുത്തെത്തി. "അമ്മാമ്മേ വരൂ കയറിയിട്ട് പോകാം.." ഗംഗ കുഞ്ഞാനമ്മയെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. "ഇപ്പോൾ കയറുന്നില്ല മോളെ... ഞാൻ പിന്നീട് വരാം നാരായണിയോട് പറഞ്ഞേക്ക്.." കുഞ്ഞാനമ്മ അതു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. "എടി കുഞ്ഞു നീ അങ്ങനെ പോയാൽ എങ്ങനെ ശരിയാകും. ഇങ്ങോട്ട് കേറി വാടി..." വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന നാരായണി, തന്റെ പേരക്കുട്ടികളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോകുന്ന കുഞ്ഞാനമ്മയെ കണ്ട് മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു കൊണ്ട് വിളിച്ചു. "ങ്ഹാ... നീ ഇവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നോ?" എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഗംഗക്കും കാവേരിക്കും പുറകെ കുഞ്ഞാനമ്മ നാരായണിയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. " നീ ഈ വയസ്സാൻ കാലത്ത് ഒറ്റക്ക് എവിടെ പോയിട്ട് വരികയാണ്? " നാരായണി ചോദിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ഗംഗയും കാവേരിയും ഒപ്പം കുഞ്ഞാനമ്മയും നാരായണിക്ക് അരികിൽ എത്തി. "ഓഹ്... ഒന്നും പറയണ്ടടി... മൂത്ത മോളുടെ പേരകുട്ടിക്ക് ഒരു വയസ്സ് ആയി അതിന്റെ കേക്ക് മുറിയും പരിപാടിയും ആയിരുന്നു. അതിന് പോയതാ... അല്ല നീ എന്താ ഇവിടെ ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുന്ന പോലെ...?" കുഞ്ഞാനമ്മ തിരക്കി. "അതേടി... മൂന്നാത്തി തങ്കമ്മയെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്..." നാരായണി പറഞ്ഞു. "എന്താടി ഈ വയസ്സാൻ കാലത്ത്..?" കുഞ്ഞാനമ്മ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു. "വയസ്സാൻ കാലത്താടി ഒരു കൂട്ട് വേണ്ടത്... ഇനി ഞാൻ വേറെ വല്ലതും പറഞ്ഞേനെ... എന്റെ കുഞ്ഞുമക്കൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നു. അത് നിന്റെ ഭാഗ്യം..." നാരായണി അതു പറഞ്ഞതും ഇരുവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അതു കേട്ട് ഗംഗയും കാവേരിയും അടക്കിപ്പിടിച്ച് ചിരിച്ചു. "എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കണം... നിന്റെ അറിവിൽ ഏതെങ്കിലും നല്ല പയ്യന്മാർ ഉണ്ടോ?" ചിരി നിർത്തിയ ഉടൻ നാരായണി ചോദിച്ചു . അത് കേട്ട് ഷോക്കേറ്റ പോലെ ഗംഗയും കാവേരിയും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. 'മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ? തന്നെ കെട്ടിച്ചുവിടാൻ പോവുകയാണോ? അതിനുള്ള പ്രായം തനിക്ക് ആയോ? അപ്പോൾ തന്റെ പഠിത്തം?' വിവിധ ചിന്തകൾ ഗംഗയുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി. ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ഗംഗ മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടത്. 'എന്താ താൻ കേട്ടത്... തനിക്ക് കല്ല്യാണമോ... അതെങ്ങനെ ശരിയാവും... കേട്ടിട്ട് തന്നെ എന്തോ പോലെ ആവുന്നു.... ന്റെ കൃഷ്ണ, സത്യം ആവരുതേ...' അവൾ മനം ഉരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് വീടിനു അകത്തേക്ക് നടന്നു. "ങ്ഹും, പെണ്ണിന് നാണം വന്നു നാരായണി... കണ്ട കണ്ട അതിന്റെ പോക്ക്... കാലമൊക്കെ ഒരുപാട് മാറിയെന്നു പറയുമെങ്കിലും, പെണ്ണിന് ഇന്നും കല്യാണം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു പെടാപെടപ്പാണ്..." കുഞ്ഞാനമ്മ പറഞ്ഞു. " ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു കല്യാണത്തിന് തയ്യാറാകുമോ എന്നായിരുന്നു എനിക്ക് പേടി. മോളുടെ പോക്ക് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് ഒരു സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട്." നാരായണി പറഞ്ഞു. " നമ്മളൊക്കെ കുട്ടികളെ നല്ല അച്ചടക്കത്തോടും വിനയത്തോടും കൂടിയല്ലേ വളർത്തുന്നത്. അതിന്റെ ഗുണം അവരിൽ കാണാതിരിക്കുമോ? ഇവിടുത്തെ കുട്ടിയുടെ കാര്യം പ്രത്യേകം പറയണോ അത് നാരായണി നീ വളർത്തിയ കുട്ടിയല്ലേ..." കുഞ്ഞാനമ്മ പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ തന്നെ നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാം... മോളോട് ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവള് എതിരൊന്നും പറയില്ല എന്നതാണ് നമ്മുടെ വിശ്വാസം." നാരായണി പറഞ്ഞു. "നമ്മുടെ കാലത്ത് ഇങ്ങനെ ചോദ്യവും പറച്ചിലുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നോ? അപ്പനോ അച്ഛനോ ഒരു ചെക്കനെ കണ്ടെത്തി അമ്മയുമായി ആലോചിക്കും. പെണ്ണിനെ നോക്കാനുള്ള കഴിവും പ്രാപ്തിയും, കേറിക്കിടക്കാനുള്ള കൂരയും ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കും ഇതൊക്കെയുണ്ടെങ്കിൽ ആ വിവാഹം തീരുമാനിക്കും. മനസമ്മത സമയത്ത് ആയിരിക്കും ചിലപ്പോൾ ചെക്കനെ കാണുന്നത് തന്നെ..." കുഞ്ഞാനമ്മ പറഞ്ഞു. "അതെ അതെ... ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ആദ്യമായി കണ്ടതിനു ശേഷം അവിടെ വച്ച് തന്നെ പരസ്പരം സംസാരിക്കാനുള്ള അവസരം ഒരുക്കി കൊടുക്കുന്നു." നാരായണി കുഞ്ഞാനമ്മയ്ക്ക് ഒപ്പം ചേർന്നു "അയ്യോടി സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല... ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ... ജോപ്പൻ ഇപ്പോൾ വന്നു കാണും. എന്നെ കാണാതെ ആവുമ്പോൾ ആദ്യം അവൻ ചേച്ചിയെ ഫോൺ ചെയ്യും അപ്പോൾ അവൾ പറയും ഇവിടുന്ന് പോയിട്ട് കുറെ നേരമായി എന്ന്. പിന്നെ അതുമതി ഇന്നത്തെ ദിവസം...." കുഞ്ഞാനമ്മ അതും അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു. നാരായണി കുഞ്ഞാനമ്മ പോകുന്നതും നോക്കി അവിടെ തന്നെ കുറച്ചു നേരം നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അതേ സമയം വീടിന് അകത്തേക്ക് മുഖവും വീർപ്പിച്ച് ചവിട്ടിത്തുള്ളി കേറി വരികയാണ് ഗംഗ. വരവ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നന്ദിനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്തോ പന്തികേട് ഉണ്ടല്ലോ എന്ന്. "എന്തു പറ്റി മോളെ നീ എന്തിനാ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കയറി വരുന്നത്?" നന്ദിനി ചോദിച്ചു. " ഈ മുത്തശ്ശി എന്തൊക്കെയാണ് പറയുന്നത്? " ഗംഗ ദേഷ്യപ്പെട്ടു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "മുത്തശ്ശി എന്തു പറഞ്ഞു?" "എനിക്കു വേണ്ടി എന്തോ ചെക്കനെ അന്വേഷിക്കുകയാണെന്നോ, എന്നെ വേഗം കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിടണമെന്നോ ഒക്കെ പറയുന്ന കേട്ടു. എന്താ അങ്ങനെ വല്ല പരിപാടിയും ആലോചനയിൽ ഉണ്ടോ?" ഗംഗ ദേഷ്യം കടുപ്പിച്ചു തന്നെ ചോദിച്ചു. " അത് പിന്നെ വേണ്ടതല്ലേ? ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ അത് എന്തായാലും വേണ്ടതല്ലേ? " " തീർച്ചയായും വേണ്ടതാണ് അമ്മേ. എനിക്കും താ... " ഇവിടെ നടക്കുന്ന സംസാരം എന്തിനെ പറ്റി ആണെന്ന് അറിയാതെ അപ്പോൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറി വന്ന കാവേരി പറഞ്ഞു. " എന്താണെന്ന് വിചാരിച്ചാണ് നിനക്കും താ എന്നു പറഞ്ഞത്? " നന്ദിനി കാവേരിയോട് ചോദിച്ചു. "അമ്മയല്ലേ ഇപ്പൊ ചേച്ചിയോട് പറയുന്നത് കേട്ടത് എന്തായാലും വേണ്ടതല്ലേ എന്ന്... അതു തന്നെയാണ് ഞാനും പറയുന്നത് എന്തായാലും എനിക്കും കൂടി വേണം..." അവൾ ഒരു കൊഞ്ചലോടെ നന്ദിനിയോട് ചിണുങ്ങി പറഞ്ഞു. " നിനക്ക് ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിക്കണോ? " ഗംഗ അവളോട് ചോദിച്ചു. " അയ്യേ..., നാണമാകില്ലേ ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിക്കാൻ... എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ട കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി... " എന്തോ അബദ്ധം പറ്റിയ പോലെ ഒരു നിമിഷം ഇരുന്നതിനു ശേഷം കാവേരി പറഞ്ഞു. " അങ്ങനെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ഒന്നും പറ്റില്ല. ഇപ്പോൾ ഇത് നടത്തിയേ ഒക്കു. " ഗംഗ അവളെ വാശി കേറ്റാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞു. "അമ്മേ ഇതെന്താണ് ഈ ചേച്ചി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നത്? ഇവിടെ എന്താണ് ഉണ്ടായത്? " അവൾ അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "⁰എന്താണ് കുഞ്ഞു ഇരുന്ന് ചോദിക്കുന്നത്?" അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ടാണ് നാരായണി മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നത്. "മുത്തശ്ശി എന്തിനാണ് വന്നവരോടും പോണവരോടും ഒക്കെ എന്റെ കല്യാണക്കാര്യം പറയുന്നത്. ഞാനെന്താ ഇവിടെ ഒരുപാട് പ്രായമായിരിക്കുകയാണോ?" ഗംഗ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മുത്തശ്ശിയോട് ചോദിച്ചു. "മോളൂസേ, മുത്തശ്ശിക്ക് വളരെ ഗൗരവത്തോടെയുള്ള ഒരു കാര്യം മോളോട് പറയാനുണ്ട്. അത് കേട്ട് കഴിയുമ്പോൾ മോൾക്ക് കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലാവും." നാരായണി അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. നാരായണി അത്രയും പറഞ്ഞതും, ഗംഗയ്ക്ക് കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി. മുത്തശ്ശി തമാശക്കല്ല തനിക്ക് ചെക്കനെ അന്വേഷിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞത്. ഇവിടെ എന്തോ അതിനെ പറ്റിയുള്ള ചർച്ചകൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. അത് എന്താണെന്ന് ഇനി അറിഞ്ഞേ മതിയാവൂ. അവൾ മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾക്കായി കാതോർത്തു. "ഞാനും നന്ദുവും കൂടി ഇന്ന് നമ്മുടെ പണിക്കാരെ കാണാൻ പോയിരുന്നു. മക്കളുടെ പഠിത്തവും ഭാവി കാര്യങ്ങളും മറ്റും ഒന്ന് നോക്കിക്കാം എന്ന് വെച്ചാണ് പോയത്." നാരായണി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. "ങ്ഹും..." ഗംഗ ഒന്ന് മൂളി. കാവേരി വലിയ താല്പര്യത്തോടെ മുത്തശ്ശിയുടെ വായിലോട്ടു നോക്കിയിരുന്നു. "ആദ്യം നോക്കിയത് മോളൂന്റെ തന്നെ ആയിരുന്നു. പഠിക്കാൻ മിടുക്കി ആണെന്നും പഠിച്ചു വലിയ നിലയിൽ എത്തും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുപാട് സന്തോഷം ആയി... എന്നാൽ " പെട്ടെന്ന് മുത്തശ്ശി നിറുത്തി കൊണ്ട് നന്ദിനിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. എന്ത് കൊണ്ടാണ് മുത്തശ്ശി പെട്ടെന്ന് നിറുത്തിയത് എന്ന് അറിയാതെ, എന്നാൽ ഇനി മുത്തശ്ശി എന്താണ് പറയാൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാൻ ഉള്ള ആകാംഷയിൽ ആണ് ഗംഗയും കാവേരിയും. നാരായണിയുടെ നോട്ടം കണ്ട നന്ദിനി അമ്മ പറഞ്ഞോളൂ എന്ന രീതിയിൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. "പഠിത്തത്തിന്റെ കാര്യമൊക്കെ നോക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മക്കളുടെ വിവാഹ സമയം കൂടി അറിഞ്ഞു വെക്കാം എന്ന് കണക്കാക്കിയാണ് അത് ചോദിച്ചത്..." വീണ്ടും നാരായണി നിർത്തി. ഗംഗക്കും കാവേരിക്കും ആകാംഷ കൂടി വന്നു. എല്ലാവരും മൗനത്തിൽ ആയി. "മോളുടെ ജാതക പ്രകാരം ആണ് പ്രശ്നം കാണിച്ചത്. മോൾക്ക്‌ രണ്ട് യോഗം ആണ് ഉള്ളത്. ആദ്യ യോഗം ഈ വരുന്ന ചിങ്ങത്തിൽ തന്നെ നടത്തണം. ഓണത്തിന് മുൻപോ അല്ലെങ്കിൽ അത് കഴിഞ്ഞോ വേണം. അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ 35 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞേ യോഗം ഉള്ളു. പക്ഷേ അതും വളരെ കുറച്ച് സമയത്തേക്ക് മാത്രമേയുള്ളു താനും. അത്രയും പ്രായമായ പെൺകുട്ടികളെ കെട്ടാൻ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും തയ്യാറാവില്ല. പിന്നെ വല്ല രണ്ടാം കെട്ട്കാരനെ നോക്കേണ്ടി വരും. " നാരായണി വിശദമാക്കി. "മുത്തശ്ശി എനിക്ക് കല്ല്യാണമൊന്നും വേണ്ടെങ്കിലോ; കല്യാണം കഴിച്ച് തന്നെ താമസിക്കണം എന്ന നിർബന്ധം ഒന്നുമില്ലല്ലോ... അപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ താമസിച്ചോളാം..." ഗംഗ പറഞ്ഞു. "അതൊക്കെ മോൾക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നും. കുറച്ചു കൂടി കഴിയുമ്പോൾ മോൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങും ഒരു കൂട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ എന്ന്. അങ്ങനെ തോന്നി തുടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ ചെന്ന് ചില അപകടങ്ങളിൽ ഒക്കെ ചാടാൻ സാധ്യത കൂടുതലാണ്." നാരായണി പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെയൊന്നും എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ഞാൻ അതൊക്കെ നോക്കി കണ്ടേ ജീവിക്കുകയുള്ളൂ. എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ നോക്കാൻ അറിയാം. അഥവാ അങ്ങനെ വേണമെങ്കിൽ മുപ്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിൽ ആകാമല്ലോ...?" അവൾ തന്റെ ഭാഗം വ്യക്തമാക്കി. അത് കേട്ട് നാരായണി നന്ദിനിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. " വേണ്ട, വേണ്ട, നിന്റെ അഭിപ്രായം തൽക്കാലം ഇവിടെ ആവശ്യമില്ല. നിന്നെ വളർത്തി ഇത്രയും ആക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നിനക്ക് നല്ലൊരു ഭാവി ഉണ്ടാക്കി തരാനും ഞങ്ങൾക്ക് ആവും. മുത്തശ്ശിയും അച്ഛനും ഞാനും പിന്നെ നിന്റെ അമ്മാവനും ഇളയച്ഛനും ഒക്കെ കാരണവന്മാർ ആയിട്ട് ഇവിടെയുണ്ട്. അവരെല്ലാവരും കൂടി നിനക്ക് നല്ലൊരു കാര്യം കണ്ടു പിടിച്ചു തരും." നന്ദിനി ദേഷ്യത്തോടെ അവളോട് പറഞ്ഞു. "അമ്മേ..." ഗംഗ സങ്കടത്തോടെ വിളിച്ചു. "മോളെ അമ്മ പറഞ്ഞത് കേൾക്ക്. നീ ജനിച്ചത് മുതൽ നിന്റെ ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടു ജീവിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും. മോൾക്ക് ഒരു അത്യാപത്ത് സംഭവിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ഉണ്ടാകുമെന്ന് മോള് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ? അത് ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാതെ നോക്കാൻ ഞങ്ങൾ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിക്കും." നാരായണി പറഞ്ഞു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയും കുമ്പിട്ട് വിഷമിച്ച് ഗംഗ ഇരുന്നു. ആ ഇരുപ്പു കണ്ട് വിഷമം തോന്നി നന്ദിനി അവൾക്ക് അരികിൽ വന്നു ഇരുന്നു. "മോൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്? " "എനിക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് പഠിക്കണം, ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തണം. അല്ലാതെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഒരു കുടുംബിനിയായി ജീവിക്കാൻ അല്ല എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ആഗ്രഹം. " അവൾ തന്റെ കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/50407/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ