കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം
ഭാഗം 5: രക്തഭൈരവന്റെ ഉണർവ്
മാണിക്യമംഗലം ഗ്രാമത്തിന്റെ ആകാശം ഇപ്പോൾ ഒരു ചോരക്കടൽ പോലെ ചുവന്നുതുടുത്തിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ കരിങ്കൽ തൂണുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആ കറുത്ത രൂപം പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് താഴുകയും ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾ മഞ്ഞു വീണതുപോലെ വെളുത്തുപോവുകയും ചെയ്തു. മാധവൻ മാളവികയെ തന്റെ ഇടതുകൈകൊണ്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ വലതുകൈപ്പത്തി പാലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു. ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് അവന് അനുഭവപ്പെട്ടത് ഒരു ശവത്തിന്റെ തണുപ്പല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിക്കടിയിൽ അതിവേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്ന ഒരു ഭീകരമായ ഹൃദയമിടിപ്പായിരുന്നു.
"നീ വിചാരിച്ചത് ആ രുദ്രവീണ തകർത്താൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുമെന്നാണോ മാധവാ?" മന്ത്രവാദി തന്റെ കയ്യിലുള്ള വെള്ളി ദണ്ഡ് മണ്ണിൽ ആഞ്ഞുകുത്തി. ആ ശബ്ദം ഒരു വെടിയൊച്ച പോലെ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. "ആ വീണ വെറുമൊരു താളമായിരുന്നു. ആ താളം നിലച്ചതോടെ കരിനിലവറയിലെ യഥാർത്ഥ ബന്ധനം അഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ മനയുടെ അസ്ഥിവാരത്തിനടിയിൽ ആയിരം വർഷം കാത്തിരുന്ന 'രക്തഭൈരവൻ' ഇനി ഉണരും. നിന്റെ വംശത്തിന്റെ ചോര കുടിച്ചാലല്ലാതെ അവന് ഇനി ഉറക്കമില്ല!"
മന്ത്രവാദി ചിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ഈച്ചകൾ കൂട്ടമായി പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ പല്ലുകൾ കഠിപ്പിച്ചു. "നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം... നിന്റെ ദേഹത്ത് ഒഴുകുന്നത് മനുഷ്യരക്തമല്ല, ചതിയുടെ വിഷമാണ്. അധികാരത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ആത്മാവിനെ കരിമന്ത്രവാദത്തിന് വിറ്റവൻ!"
പെട്ടെന്ന്, മന്ത്രവാദി തന്റെ ദണ്ഡ് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചുഴറ്റി. കാറ്റിൽ അദൃശ്യമായ അനേകം കൊടുവാളുകൾ മാധവന് നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് വായുവിൽ വീശി ഒരു 'അഗ്നിവലയം' തീർത്തു. പക്ഷേ, ഓരോ അദൃശ്യ വാളും ആ വലയത്തിൽ തട്ടുമ്പോൾ ചില്ല് ഉടയുന്നതുപോലെ ഭീകരമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. മാധവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ഭൈരവമുദ്ര നീലനിറത്തിൽ നിന്ന് പതുക്കെ കറുത്ത നിറത്തിലേക്ക് മാറാൻ തുടങ്ങി—അവന്റെ ശക്തി ക്ഷയിക്കുകയാണ്!
"മാധവേട്ടാ... അയാളുടെ നിഴൽ!" മാളവിക വിറയലോടെ മാധവന്റെ കൈകളിൽ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി.
മാധവൻ താഴേക്ക് നോക്കി. ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ ആ മന്ത്രവാദിയുടെ നിഴൽ മണ്ണിൽ വീണുകിടക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യരൂപമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് എട്ട് തലകളുള്ള ഒരു ഭീമാകാരമായ സർപ്പത്തിന്റെ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ആ സർപ്പതലകൾ മണ്ണിലൂടെ ഇഴഞ്ഞ് മാധവന്റെ നിഴലിനെ വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നിഴലിന്മേലുള്ള ആക്രമണം ശരീരത്തിന് ഏൽക്കുന്നതിനേക്കാൾ മാരകമാണ്. മാധവന് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി, അവന്റെ ശരീരം തളർന്ന് താഴേക്ക് ഇരുന്നു.
"നിന്റെ അന്ത്യം ഈ നിഴലിൽ തുടങ്ങും മാധവാ!" മന്ത്രവാദി അട്ടഹസിച്ചു.
പക്ഷേ, മാധവൻ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ തോൾസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ സൂചി പുറത്തെടുത്തു. സ്വന്തം തള്ളവിരലിൽ ആ സൂചി കുത്തിയിറക്കി, ഒഴുകി വന്ന രക്തം അവൻ ആകാശത്തെ കറുത്ത രക്തനക്ഷത്രത്തിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അവൻ ഒരു രഹസ്യ മന്ത്രം ഉച്ചത്തിൽ ചൊല്ലി. ആ നിമിഷം, ആകാശത്തുനിന്ന് ഒരു ഇടിമിന്നൽ കൃത്യമായി മന്ത്രവാദിയുടെ വെള്ളി ദണ്ഡിൽ വന്നു പതിച്ചു. ഒരു വൻ സ്ഫോടനത്തോടെ മന്ത്രവാദി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി.
വിജയിച്ചു എന്ന് കരുതിയ നിമിഷം, മനയുടെ വടക്കേ മൂലയിലുള്ള പഴയ കുളത്തിലെ വെള്ളം പെട്ടെന്ന് ഒരു ചുഴി പോലെ കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. കുളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് തലയോട്ടികൾ വെള്ളത്തിന് മുകളിലേക്ക് പൊങ്ങി വന്നു. അവ ഓരോന്നും മാധവന്റെ മരിച്ചുപോയ പൂർവ്വികരുടെ മുഖം കൈക്കൊണ്ടു. അവ ഓരോന്നായി വെള്ളത്തിന് മുകളിലൂടെ ഒഴുകി മാധവന് ചുറ്റും ഒരു വൃത്തം തീർത്തു. അവ കരയുകയല്ല, മറിച്ച് ഭ്രാന്തമായി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
"മാധവാ... നീ വന്നത് നന്നായി... ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ ജീവൻ വേണം!" ആ തലയോട്ടികൾ ഒരേ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. ആ ശബ്ദ തരംഗങ്ങൾ മാധവന്റെ കാതുകളിൽ നിന്ന് രക്തം വരാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, ഭൂമിക്കടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഭീകരമായ ഗർജ്ജനം മുഴങ്ങി. മനയുടെ തറ പകുതിയായി പിളർന്നു. ആ വിള്ളലിലൂടെ പത്ത് അടി ഉയരമുള്ള ഒരു രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അതിന്റെ ഉടലിൽ തോലിന് പകരം കരിങ്കല്ല് പോലെ കടുപ്പമുള്ള ശൽക്കങ്ങളായിരുന്നു. കൈകളിൽ രക്തം ഒലിക്കുന്ന വലിയൊരു വാൾ. അതായിരുന്നു രക്തഭൈരവൻ!
രക്തഭൈരവൻ തന്റെ വാൾ മാധവന്റെ നേരെ ഉയർത്തി. പക്ഷേ, മാധവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ രൂപത്തിലല്ലായിരുന്നു. തന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് ചുവപ്പായി മാറുന്നത് അവൻ ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു. മാളവിക തന്റെ കയ്യിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കഠാര മാധവന്റെ മുതുകിന് നേരെ ഓങ്ങി.
"മാളവികാ... നീ?" മാധവൻ വിറയലോടെ വിളിച്ചു.
അവളുടെ മുഖത്ത് അവളുടേതല്ലാത്ത ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ മാധവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു: "മാധവാ... ഈ മനയിൽ ആരും നിന്റെ പക്ഷത്തല്ല. നീ സംരക്ഷിക്കാൻ വന്നവൾ തന്നെയാണ് നിന്റെ യമൻ!"
(തുടരും. #കഥ #വിരഹം #📔 കഥ #📙 നോവൽ