അയലത്തെ അമ്പിളി 🌜18 അപ്പുവിനെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കിയ ശേഷം രുദ്രൻ നേരെ ജയയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് പോയത്. ആറ് മണിക്കോ മറ്റോ ആണ് ഡോക്ടറിന്റെ അപ്പോയ്ന്റ്മെന്റ്. ഇപ്പൊ തന്നെ മണി ആറാകാറായി. വാച്ചിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് രുദ്രൻ കാറിന്റെ വേഗത കൂട്ടി.... 🌜 ജയയുടെ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ അവളുടെ കൂടെ പപ്പുവേട്ടനും തയ്യാറായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പപ്പുവേട്ടൻ ആകെ ക്ഷീണിച്ചു. അവശനായത് പോലെ കാണപ്പെട്ടു. രുദ്രനത് കണ്ടു നെഞ്ചു നീറി... " ഹ... നിങ്ങളിത് എങ്ങോട്ടാ പപ്പുവേട്ടാ? ഈ പിള്ളാരെ ഇവിടെ തനിച്ചാക്കി നിങ്ങളും കൂടെ വന്നാൽ എങ്ങനെയാ? " ജയയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഹോസ്പിറ്റൽ ഫയലും മറ്റും വാങ്ങി കാറിലേക്ക് വയ്ക്കും വഴി രുദ്രൻ ചോദിച്ചു. " ഞാൻ പറഞ്ഞതാ രുദ്രാ... കേൾക്കണ്ടേ? " ജയ കൂടി പറഞ്ഞതോടെ രുദ്രൻ പപ്പുവേട്ടന് മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു. " അതെന്താ? നിങ്ങക്ക് ഇവളെ എന്റെ കൂടെ വിടാൻ വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തോണ്ടാണോ? " രുദ്രൻ പപ്പുവേട്ടനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടിയതും അയാൾ അവനെ ചുറ്റിപ്പടിച്ചു കരഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അവൻ ആകെ വല്ലാതായി. " എന്താ രുദ്രാ? വന്നപ്പോ തൊട്ടേ അച്ഛൻ ഇങ്ങനാ.... എന്താ കാര്യം എന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് പറയുന്നുമില്ല. " ജയയും പരിഭ്രമിച്ചു. " ഇങ്ങേർക്ക് പ്രാന്ത്.... അല്ലാതെന്ത്‌!? ഒരു കുഞ്ഞ് തലചുറ്റലോ മറ്റോ വന്നപ്പോ തട്ടിപ്പോകുമോ എന്നുള്ള പേടിയാ... എടോ മനുഷ്യാ.. ദേ ഈ നിക്കണ രണ്ട് പിള്ളേരുടെയും പിന്നെ എന്റെ കൊച്ചിന്റേം ഒക്കെ കല്യാണം കൂടിയിട്ടേ നിങ്ങളെ കൊണ്ട് പോകാവൂ എന്ന് ഞാൻ യമരാജനോട് പറഞ്ഞു സെറ്റ് ആക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതോർത്തു നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട. " രുദ്രൻ വിഷയം മാറ്റാൻ എന്നോണം പറഞ്ഞു. " ഡി.... നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ എന്റോടെ വരുന്നതിന്? " അവൻ ജയയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. " എനിക്കെന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്... ഞാൻ നിന്നെ കുഞ്ഞ് നാളിലെ മുതല് കാണുന്നതല്ലേ? ഇത് അതൊന്നും അല്ലടാ... എന്റെ വയ്യായ്ക ഓർത്തിട്ടുള്ള വിഷമമാകും അച്ഛന്. " ജയയങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രന് ആശ്വാസം തോന്നി. അവളെങ്ങനെ കരുതിക്കോട്ടെ... അതാണ്‌ നല്ലത്. ഇല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോ പപ്പുവേട്ടൻ തന്നെ ഓരോന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും... " മക്കളേ... നിങ്ങൾ അപ്പൂപ്പനെ അകത്തു കൊണ്ടേ കിടത്തിക്കെ... " രുദ്രൻ കുട്ടികളോടായി പറഞ്ഞതും ജയയുടെ മൂത്ത മകൾ അനു മുന്നോട്ട് വന്നു. " നിങ്ങള് ചെല്ല് പപ്പുവേട്ടാ.... ചെന്ന് കിടക്ക്.... എല്ലാം ശെരിയാവും. ഞാനല്ലേ പറയുന്നേ....? " രുദ്രൻ അയാളെ ഒന്നുകൂടി പുണർന്നു കൊണ്ട് തന്നിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റി. അനു അയാളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടാണ് രുദ്രൻ ജയയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞത്. " നീ കേറിക്കെ ജയേ... ഇപ്പത്തന്നെ നേരം വൈകി. റിപ്പോർട്സ് എല്ലാം എടുത്തിട്ടുണ്ടല്ലോ അല്ലെ? " " അതെല്ലാം ഉണ്ട്. " കാറിന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ഇരിക്കും വഴി ജയ പറഞ്ഞു. രുദ്രൻ അപ്പോഴേക്കും വീടിനു പുറത്ത് തന്നെ നിന്നിരുന്ന ജയയുടെ ഇളയ മകൾ അച്ചുവിനെ നോക്കി കൈ വീശി കാണിച്ചു കൊണ്ട് കാറിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നിരുന്നു. ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്യും വഴി രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ജയയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു. ജയയുടെ മക്കളെ കുറിച്ചാണ് അവൻ അധികവും ചിന്തിച്ചത്. പത്തു വയസ്സുള്ള അനുവും എട്ട് വയസ്സുകാരി അച്ചുവും... കാഴ്ചയിൽ പണ്ടത്തെ ജയയെ വാർത്തു വച്ചത് പോലെ രണ്ട് മാലാഖകുട്ടികൾ.... ഇതൊക്കെ അവരെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കും? ജയയെക്കാളും അനുവിനെകാളും കൂടുതലായി പ്രതാപന്റെ അഭാവം തളർത്താൻ പോകുന്നത് അച്ചുവിനെയാണ്. അപ്പുവിന് തന്നോട് ഉള്ളതുപോലെ വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹമാണ് അച്ചുവിന് പ്രതാപനോട്. " പ്രഭേട്ടൻ വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനും പോലും അച്ചുവിന് ഏട്ടൻ വേണം" എന്ന് എപ്പോഴൊക്കെയോ അൽപ്പം അഹങ്കാരത്തോടെ തന്നെ ജയ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് രുദ്രൻ ഓർത്തെടുത്തു. അച്ഛനില്ലായ്മ ആ കുഞ്ഞ് എങ്ങനെ സഹിക്കുമോ ആവോ? ജയയും കുട്ടികളും സത്യത്തിൽ ഒരു ചതുപ്പിലാണ് അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് രുദ്രന് തോന്നി. പ്രതാപൻ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ചൊരിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിന്റെ ചളി കൊണ്ടുണ്ടായ ചതുപ്പ്.....!. അവർക്ക് ആ ചതുപ്പിൽ നിന്നും കരകയറുക അത്ര എളുപ്പമാവില്ല. 🌜 ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെന്ന് ചെക്കപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് സർജറി നടത്തുന്നതാണ് നല്ലതെന്നാണ് ഡോക്ടർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. എത്രയും പെട്ടന്ന് കഴിയുന്നോ അത്രയും നല്ലത് എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്നാപ്പിന്നെ ഈ ആഴ്ച തന്നെ ആയിക്കൂടെ എന്നായി രുദ്രൻ. " നീയിത് ഇത് എന്താ രുദ്രാ പറയുന്നത്? പ്രഭേട്ടനോട് ചോദിക്കാതെ ഞാൻ എങ്ങനെ പറയാനാ? " ജയ രുദ്രനെ നോക്കി അനിഷ്ടത്തോടെ പറഞ്ഞു. " ഹസ്ബൻഡ്നോട്‌ ചോദിച്ചിട്ട് ഉടനെ ഒരു ഡേറ്റ് പറയാം ഡോക്ടർ. " ജയ ഡോക്ടറിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " ജയേ... നീ ഒരല്പ സമയം ഒന്ന് പുറത്ത് നിൽക്കുമോ? എനിക്ക് ഡോക്ടറിനോട് ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്. " രുദ്രൻ ജയയുടെ കൈയ്യിൽ തട്ടി അപേക്ഷ പോലെ പറഞ്ഞു. ശേഷം ഡോക്ടറിനോടും കണ്ണ് ചുരുക്കി അപേക്ഷിച്ചു. " ഹ്മ്... ജയ പുറത്തിരിക്കൂ... ഞങ്ങൾ ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ.... " ഡോക്ടർ കൂടി പറഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രനെ കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു ഒന്ന് നോക്കികൊണ്ട് ജയ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അന്നേ ദിവസം നടന്നതൊക്കെ രുദ്രൻ വിശദമായിത്തന്നെ ഡോക്ടറിനോട് പറഞ്ഞു. ജയയുടെ സർജറി എത്രയും പെട്ടെന്ന് നടത്തണം. അത് കഴിയും വരെ എങ്കിലും ജയ ഒന്നും അറിയരുത്. അറിഞ്ഞാൽ ഒരുപക്ഷെ അവൾ സർജറിക്ക് സമ്മതിച്ചു എന്ന് വരില്ല. അത് മാത്രവുമല്ല... ഇപ്പോഴത്തെ മൈൻഡ് സെറ്റിൽ അവൾ ജീവിതം തന്നെ അവസാനിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു എന്നും വരും.... ഡോക്ടറിനോട് എല്ലാം തുറന്ന് പറയുമ്പോൾ അത്തരം ചിന്തകളായിയുന്നു രുദ്രന്റെ മനസ്സിൽ. എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം ഡോക്ടർ അവിശ്വാസത്തോടെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ജയയോടൊപ്പം അയാൾ പലതവണ പ്രഭനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഒരിക്കൽപോലും അയാളിൽ ഇത്തരം ഒരു charactrer ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് മനസിലാക്കാനായിട്ടില്ല. പക്വതയോടെ കാര്യങ്ങൾ ഹാൻഡിൽ ചെയ്യുന്ന മാന്യനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ... അങ്ങനെ ആയിരുന്നു ഇത് വരെയുള്ള ധാരണ.... അതയാളുടെ പൊയ്മുഖം മാത്രം ആയിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെ ഡോക്ടറിന് പ്രയാസം തോന്നി. ഡോക്ടർ സീറ്റിൽ ഒന്നിളകി ഇരുന്നു. " നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. ഈവസ്ഥയിൽ ജയ ഒന്നും അറിയാതിരിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്. ഏറെ നാളൊന്നും മൂടി വയ്ക്കാനാകില്ല. എന്നിരുന്നാലും സർജറി കഴിയും വരെ എങ്കിലും അവർ ഇതൊന്നും അറിയാതെ നോക്കണം. ഈ അസുഖത്തിന്റെ കാര്യം അറിയാമല്ലോ? രോഗിയുടെ മെന്റൽ സ്‌ട്രെങ്ങ്ത്ന് വളരെയധികം പ്രാധാന്യമുണ്ട്. രണ്ടാമതും ക്യാൻസർ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അവർ മെന്റലി ഡൌൺ ആയതാണ്. ആദ്യ തവണയും അവർ അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു. രണ്ട് മൂന്ന് തവണ കൗൺസിലിംഗ് ഒക്കെ എടുത്തിട്ടാണ് ഫസ്റ്റ് ടൈം സർജറിക്ക് വേണ്ടി അവരുടെ മൈൻഡ്സെറ്റ് ഒന്ന് ഓക്കേ ആക്കി എടുത്തത്. ഞാൻ തന്നെയാണത് ചെയ്തത്. ഓൺകോളജിസ്റ് മാത്രമല്ല... സൈക്കോളജിസ്റ് കൂടിയാണ് ഞാൻ. ഞാൻ മനസിലാക്കിയിടത്തോളം ജയ അവരുടെ ഹസ്ബൻഡിൽ അത്രത്തോളം ഡിപെൻഡന്റ് ആണ്. അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ അവരെ അങ്ങനെ ആക്കി എടുത്തിട്ടുണ്ട്. അയാൾ ഇല്ലാതെ തനിക്ക് ഒന്നിനും കഴിയില്ല എന്നൊരു ധാരണ അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിട്ടുണ്ട്. ആ ഒരവസ്ഥയിൽ നിന്നും അവരെ പുറത്ത് കൊണ്ട് വരാനായിരിക്കും നിങ്ങളൊക്കെ ഏറ്റവും അധികം ബുദ്ധിമുട്ടാൻ പോകുന്നത്. അതിന്, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഇനി താൻ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നൊരു തോന്നൽ ജയയുടെ ഉള്ളിൽ വളർത്തണം. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചേ മതിയാകൂ എന്നൊരു തോന്നൽ അവരിൽ ഉണ്ടാക്കണം... എന്തായാലും നാളെ രാവിലെ വന്നു അഡ്മിറ്റാകൂ... രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞൊരു date സർജറിക്ക് ഫിക്സ് ചെയ്യാം. അത് കഴിഞ്ഞ് സാവകാശം അവരെ കാര്യങ്ങൾ ധരിപ്പിക്കാം. ആവശ്യമെങ്കിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ കൗൺസിലിംഗ് സേഷൻസ് കൂടി അറേഞ്ചു ചെയ്യാം. ഡോണ്ട് വറി... നിങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലേ ജയയുടെ കൂടെ. She will be alright.... " ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും രുദ്രൻ ആശ്വാസത്തോടെ തലയാട്ടി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആകുമ്പോൾ അവൾ ഇതൊക്കെ അറിയാനുള്ള സാധ്യത കുറയും. ഇതിപ്പോ നാളെ രാവിലെ വരെ അറിയാതെ നോക്കിയാൽ മതിയല്ലോ? അതെങ്ങനെയും ഹാൻഡിൽ ചെയ്യാം. അവന് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നി. നാളെ അഡ്മിറ്റാകണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ജയ എതിർത്തു എങ്കിലും, പ്രതാപനെ അറിയിച്ച് അയാളുടെ സമ്മതം വാങ്ങിയ ശേഷം മാത്രമേ അഡ്മിറ്റാകാനായി വരുള്ളൂ എന്ന് രുദ്രൻ ഉറപ്പ് കൊടുത്തതോടെ അവളുടെ എതിർപ്പ് നിലച്ചു. ജയയെയും കൊണ്ട് ഹോസ്പ്പിറ്റലിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് പരിചിതമായൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്. " അയ്യോ... അത് നമ്മുടെ ജയയും രുദ്രനും അല്ലെ? ഈ പിള്ളാരെന്താ ഇവിടെ? ജയേ... മക്കളേ.... " രുദ്രൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. " ശോഭനമ്മായി.... " തങ്ങൾക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്ന് വരുന്ന ആളിനെ കണ്ട് അവന്റെ കണ്ണ് മിഴിഞ്ഞു വന്നു. സഞ്ചരിക്കുന്ന വാർത്താ ചാനൽ എന്ന് കൊച്ച് പിള്ളേര് പോലും കളിയാക്കി വിളിക്കുന്നവരാണ്. ഇവര് ജയയെ കണ്ടാൽ...!!! 🌜 കണ്ണടച്ച് തുറക്കും മുന്നേ അവരടുത്തെത്തി. ശാരദാമ്മായി നടന്നതാണോ ഓടിയതാണോ എന്ന് പോലും രുദ്രന് സംശയമായി. " അല്ലേ....... അതിനെടക്ക് നിങ്ങള് രണ്ടും ഒന്നിച്ചായാ? " അടുത്ത് വന്നവർ താടിയിൽ കൈ കൊടുത്തു നിന്ന് രുദ്രനെയും ജയയെയും മാറി മാറി നോക്കി. " അല്ല... ഒരു കണക്കിന് അതാണ്‌ നല്ലത്. എന്തായാലും നിന്റെ ഭാര്യേം ഇവളുടെ ഭർത്താവും കൂടി ഒളിച്ചോടി. ഇനീപ്പോ നിങ്ങള് രണ്ടും കൂടി ഒന്നിച്ചങ്ങു താമസിക്ക്. വളന്ന് വരണത് മൂന്ന് പെമ്പിള്ളാരല്ലേ? അതുങ്ങക്ക് അച്ഛനും അമ്മേം രണ്ടും വേണോല്ലാ.....? " ചുറ്റുമുള്ള ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവർ ഉറക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രുദ്രൻ അത് കേട്ട് തലയിൽ കൈ താങ്ങി. അവരെ തടയാൻ ഒക്കില്ല. പണ്ടേ ലക്കും ലെവലും ഇല്ലാത്ത സംസാരമാണ് അവർക്ക്. " ശാരദാമ്മായി ഇതെന്താ പറയുന്നേ? ആര് ആരുടെ കൂടെ പോയെന്നാ? " ജയ ഒന്നും മനസിലാക്കാതെ കണ്ണ് മിഴിച്ചവരെ നോക്കി. " ഹേ...! അപ്പൊ നീ ഇവളോട് ഒന്നും പറയാതെ ആണോ കൂടെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന് ഇവിടെ കിടന്ന് കറങ്ങണത് ? " അവരതിശയത്തോടെ രുദ്രനെ നോക്കി. " ആ.... അറിഞ്ഞില്ലേല് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം.... നിന്റെ കെട്ടിയോനില്ലേ? എന്താ അവന്റെ പേര്....? ഹാ... പ്രഭൻ... അവനേ ഇവന്റെ കെട്ടിയോളേം വിളിച്ചോണ്ട് ഒളിച്ചോടി. ഒടുക്കം പോലീസ്കാര് പിടിച്ചു. അവക്ക് അവനേം അവന് അവളേം മതിയെന്നും പറഞ്ഞു രണ്ടും കൂടി ഒറ്റക്കാലേ നിന്നത്രെ.... പിന്നെ പോലീസിന് എന്താ? പോലീസുകാര് അവരെ രണ്ടിനേം കൂടെ ഒന്നിച്ചങ്ങു വിട്ടു. രണ്ടും കൂടെ ഇപ്പം നാട് വിട്ടേക്കുവാ.... ഇതറിയാൻ ഈ നാട്ടിൽ ഇനി നീ മാത്രേ ഉണ്ടാവുള്ളൂ എന്റെ ജയേ....... " എന്തോ വലിയ കാര്യം അറിയിച്ചത് പോലെ അവർ മുറുക്കാൻ കറ പുരണ്ട പല്ലുകൾ കാട്ടി വെളുക്കെ ചിരിച്ചു. ജയ സ്ഥബ്ദയായി നിന്ന് പോയി. " ഇല്ല... പ്രഭേട്ടൻ...... ഇല്ല... അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല... പ്രഭേട്ടന് എന്നെ മറന്ന് അങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങൾ വെറുതെ പറയുന്നതാ.... വെറുതെ... നുണ... നുണ പറയുന്നതാ.... " ജയ്ക്ക് അവർ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. " ഇത് നല്ല കൂത്ത്.... നിന്റെ കെട്ടിയോൻ ആര് രാജാവാ...? അവനേക്കുറിച്ച് ഇല്ലാക്കഥ പടച്ചൊണ്ടാക്കാൻ? ഇതാ ഇപ്പൊ നന്നായേ...? " ശാരദാമ്മായിക്ക് ജയ ആ പറഞ്ഞത് തീരെ പിടിച്ചില്ല. രാത്രി ആയതിന്നാൽ ആശുപത്രിയിൽ അധികം ആളുകൾ ഒന്നുമില്ല. ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പേര് തങ്ങളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞ് ശോഭനമ്മായിയുടെ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നഅവരുടെ മകൾ അവരെ പിന്നിലേക്ക് പിടിച്ച് വലിക്കാൻ നോക്കി. " നീ എന്നെ വിട്ടിട്ട് അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി നിന്നേടി.... " അവരെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന മകളെ ഒരുന്ത് കൊടുത്തു. ശേഷം ഒന്നുകൂടി ജയിക്കടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. " എടീ കൊച്ചേ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ കെട്ടിയോന്മാരെ കയറു കഴുത്തി കെട്ടിയ കുട്ടിക്കൊരങ്ങിനെ പോലെ മെരുക്കി എടുക്കണം പെണ്ണുങ്ങള്. 'ചാടിക്കളിക്കെടാ കുട്ടിരാമാ ചാടികാളിക്കെടാ കുട്ടിരാമാ' എന്ന് നമ്മള് പറഞ്ഞാല് അവരങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചാടികളിക്കണം.... അല്ലാതെ കയറൂരി വിട്ടാലേ അത് ഇത് പോലെ ചാടിച്ചാടി എവിടേലും പോവും. മനസ്സിലായാ? " " ഇനി നിന്നോട്... " ജയയോട് അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവര് രുദ്രന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. എല്ലാം കൈ വിട്ട് പോയതിൽ ആകെ അന്തംവിട്ട് നിൽപ്പാണ് രുദ്രൻ അപ്പോഴും.... " ആണുങ്ങളായാലെ ഭാര്യെ വരച്ച വരേല് നിർത്താൻ പഠിക്കണം. നീ പറയണതിന് അപ്പുറം അനങ്ങരുത് അവള്..... അങ്ങനെ ആവണം. ഇല്ലെങ്കില് ഇത് പോലെ വല്ല രാവണമ്മാരും വന്നങ്ങ് തട്ടിക്കൊണ്ടു പോവും.... ഓ... രാവണൻ എന്ന് പറയാൻ നിന്റെ ഭാര്യ അതിന് സീത അല്ലല്ലോ അല്ലെ.... ശൂർപ്പണഘ അല്ലെ? ശൂർപ്പണഘ....! " ശാരദാമ്മായി ചിറി കൊട്ടി. ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ നിലക്ക് നിർത്തണം എന്നോ ഭർത്താവ് ഭാര്യെ നിലക്ക് നിർത്തണം എന്നോ? അവര് പറഞ്ഞതൊക്കെ ലോജിക്കിലായ്മ ഓർത്ത് കൂടെ നിന്ന മകൾക്ക് ആകെ വട്ടായി. ചുറ്റും നിന്നവർ ഇതൊക്കെ കേട്ട് അടക്കി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി " സോറി രുദ്രാ.... സോറി ജയേ.... ഈ തള്ളക്ക് വട്ടാ.... " അവരുടെ മകൾ രുദ്രനെ നോക്കി കണ്ണ് ചുരുക്കി ക്ഷമ പറഞ്ഞ ശേഷം അവരെ എങ്ങനെ ഒക്കെയോ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. അത് നോക്കി നിൽക്കെ രുദ്രന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പിടി വീണു. " പറയെടാ... പ്രഭേട്ടൻ എവിടെ? " ജയ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു. " അത്... ജയേ... " രുദ്രൻ എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. " പറയെടാ... എവിടെടാ എന്റെ പ്രഭേട്ടൻ....? " കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചുലച്ചു. രുദ്രൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി പ്രജ്ഞ അറ്റവനെപ്പോലെ അങ്ങനെ നിന്നു. ജയയുടെ മനസ്സിലൂടെ അന്ന് രാവിലെ മുതൽ ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്ന് പോയി. പതിവില്ലാതെ രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ വീട്ടിൽ നിന്നും പോയ പ്രതാപൻ... വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ് എന്നാ മറുപടി.... ഇന്ന് ഉച്ചയോടെ അച്ഛൻ വെപ്രാളപ്പെട്ടു പുറത്തേക്ക് പോയത്..... രുദ്രനോടൊപ്പം ആകെ അവശനായി തിരികെ വന്നത്.... അതിന് ശേഷം കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാതെയുള്ള ഒരേ കിടപ്പ്.... രുദ്രൻ ഡോക്ടറിനോട് മാത്രമായി എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച ശേഷം ഉടനെ തന്നെ സർജറി ഫിക്സ് ചെയ്തത്.... എല്ലാം കൂടി കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോൾ.... അവൾക്ക് കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറും പോലെ തോന്നി. ബോധം മറഞ്ഞു നിലത്തേക്ക് വീഴാൻ പോയവളെ രുദ്രൻ താങ്ങി പിടിച്ചു. 🌜 കുറച്ചധികം സമയമായി പ്രതാപന് പിറകെ ഇങ്ങനെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിട്ട്... പലതവണ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത് എന്ന് കാവ്യ പ്രതാപനോട് ചോദിച്ചു. " നീ വാ...നമ്മൾ ഇപ്പൊ എത്തും " എന്നും പറഞ്ഞു പ്രതാപൻ മുന്നേ നടപ്പാണ്. നേരിയ ഇരുട്ട് പരന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഓട്ടോയ്ക്ക് പോകാൻ മാത്രം വീതിയുള്ള ടാർ ഇടാത്ത ചെളി നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെയാണ് നടത്ത. ഒരു സ്കൂട്ടറൊ സൈക്കിലോ പോലും ഇതേ വരെ അത് വഴി വരുന്നത് കണ്ടില്ല. വഴിക്ക് ഇരുവശവും നിരനിരയായി വീടുകളാണ്. വീടുകൾ എന്ന് പറയാനാവില്ല. കുടിലുകൾ... പലതും ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ വീഴാറായവ.... വഴിക്ക് ഒരു വശം ഓടയാണ്. അതിനുള്ളിൽ നിന്നും അസഹ്യമായ ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്നുണ്ട്. കാവ്യ പലപ്പോഴും സഹിക്കവയ്യാതെ മൂക്ക് പൊത്തുകയും മുഖം ചുളിക്കുകയും ചെയ്തു. വഴിയിൽ അവിടവിടെ കുറച്ചു ആളുകളെയും കണ്ടു. സ്ത്രീകളും പുരുഷൻമാരും കുട്ടികളും ഒക്കെയുണ്ട്. എല്ലാവരും വൃത്തിഹീമായി വസ്ത്രം ധരിച്ചവർ. പലരുമവരെ ഇരുവരെയും തുറിച്ചു നോക്കി. ആ നേരത്തും കുട്ടികൾ കൂട്ടം കൂടി നിന്ന് കളിക്കുന്നുണ്ട്. എട്ടും പത്തും വയസായ കുട്ടികൾ പോലും പൂർണ നഗ്നരാണ്.... അതൊക്കെ നോക്കി അറപ്പോടെ മുന്നോട്ട് നടക്കവേ എന്തിലോ ചവിട്ടിയത് പോലെ തോന്നി കാവ്യക്ക്. ചെരുപ്പിൽ പുരണ്ട വസ്തുവിലേക്ക് കാവ്യ തല കുനിച്ച് നോക്കി. മനുഷ്യ വിസർജ്ജ്യം...! കാവ്യക്ക് ഓക്കാനം വന്നു. മൂക്കും വായും മൂടിക്കൊണ്ട് അവൾ ഓടയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് ഓടി. പുഴുത്തു നാറുന്ന ഓടയ്ക്ക് ഉള്ളിലേക്ക് ശർദ്ദിക്കുമ്പോൾ, അതിനുള്ളിൽ നിന്നും വരുന്ന ദുർഗന്ധത്തേക്കാൾ കാലിൽ പുരണ്ട വിസർജ്യത്തെ ഓർത്തുള്ള മനം പുരട്ടൽ ആയിരുന്നു അവളിൽ അധികരിച്ചു നിന്നത്. 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 രാഞ്ജിയെ പോലെ വാഴിക്കാം എന്ന് പ്രഭൻ ഉറപ്പ് കൊടുത്തതല്ലേ? അപ്പോ അങ്ങനെ തന്നെ വാഴിക്കണ്ടേ? 🫣 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ