ഒരേ സൂര്യനാണ് പുലരിയിൽ പ്രകാശവും ഉച്ചയ്ക്ക് പൊള്ളലും നൽകുന്നത്. പക്ഷേ, നമ്മൾ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ സൂര്യനെപ്പോലെയാകുമ്പോൾ ജീവിതം ഒരു മരുഭൂമിയായി മാറുന്നു. ​ഒരിക്കൽ അയാളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതിരുന്ന രാത്രികളുണ്ടായിരുന്നു; ഇന്ന് അയാളുടെ നിശബ്ദത പോലും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു. അയാൾ സമ്മാനിച്ച പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം കൊതിച്ച കാലം പോയ്മറഞ്ഞു, ഇന്ന് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് വാടിത്തളർന്ന കനലുകളുടെ ഗന്ധമാണ്. നമ്മൾ ലോകത്തെ മുഴുവൻ മറന്ന് അയാളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയത് അയാൾ നമുക്ക് ഒരു ലോകം തരുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒടുവിൽ അയാൾ നമ്മളെ ആ ലോകത്തുനിന്ന് പുറത്താക്കി, സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിൽ നമ്മളെ തടവിലാക്കി. ​ഒരിക്കൽ അയാളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ഭൂമിക്ക് ഭാരമില്ലെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. ഇന്ന് അതേ കൈകൾ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവുകൾ പേറി നടക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിന് പോലും കല്ലിന്റെ ഭാരമാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ അണിഞ്ഞ ആ ചങ്ങലകൾ എന്നെങ്കിലും സ്വർണ്ണ നൂലുകളാകുമെന്ന് നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. പക്ഷേ, കാലം പോയപ്പോൾ ആ നൂലുകൾ മുറുകി മുറുകി നമ്മുടെ ശ്വാസം നിർത്തുകയായിരുന്നു. ​ഏറ്റവും വലിയ വേദന എന്താണെന്നോ? നമുക്ക് അയാളെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചത് ആ പഴയ മനുഷ്യനെയാണ്. പക്ഷേ, കൂടെയുള്ളത് നമ്മളെ മടുപ്പിച്ച ഈ പുതിയ അപരിചിതനും. ജീവിക്കാനും മരിക്കാനും ഒരേ കാരണം മതിയാകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ ശൂന്യതയിലാണ് പല ബന്ധങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത്. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ