​കോളേജ് കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പല വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു. എങ്കിലും വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിലും ഫോൺ കോളുകളിലും ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം സജീവമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കൂട്ടത്തിൽ രാഹുൽ മാത്രം പതുക്കെ പതുക്കെ ഉൾവലിഞ്ഞു. ഇടയ്ക്ക് വിളിച്ചാൽ "ജോലിത്തിരക്കാണ് അളിയാ, പിന്നെ വിളിക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ വെക്കും. ​പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ അവനെ കളിയാക്കി, "നീയിപ്പോ വലിയ പുള്ളിയായല്ലോ, പഴയ കൂട്ടുകാരെ മറന്നല്ലേ" എന്ന്. ഗൗരവമുള്ള പല ചർച്ചകളിലും അവന്റെ നിശബ്ദത ഞങ്ങളെ ചൊടിപ്പിച്ചു. പതിയെ അവനെ വിളിക്കുന്നത് ഞങ്ങളും കുറച്ചു. ​കഴിഞ്ഞ മാസമാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി അവന്റെ നാട്ടിലുള്ള സുഹൃത്തിന്റെ വിളി വരുന്നത്. "രാഹുൽ പോയിടാ..." ​ആ കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ കണ്ടത് തളർന്നു കിടക്കുന്ന അവന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ആണ്. ഒരു അപകടമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മാരകമായ ഒരു അസുഖത്തോട് അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടുകയായിരുന്നു. ആരോടും പറഞ്ഞില്ല, ആരോടും പരാതിപ്പെട്ടില്ല. തന്റെ വേദനകൾ പങ്കുവെച്ച് കൂട്ടുകാരെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് അവൻ കരുതിയിരിക്കണം. ​അവന്റെ മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് പഴയൊരു ഡയറി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവസാന താളിൽ അവൻ ഇങ്ങനെയെഴുതി: ​"തിരക്കാണെന്ന് ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞത് നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് മരിക്കാൻ പേടി തോന്നുന്നത് കൊണ്ടാണ്. ആ ചിരികളിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു..." ​അവന്റെ കോളുകൾക്ക് മറുപടി നൽകാതിരുന്നപ്പോഴും, അവൻ തിരക്കിലാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പരിഭവിച്ചപ്പോഴും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ല, അവൻ യാത്ര പറയാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്. ​നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ഇതുപോലെ ചിലരുണ്ടാകാം. തിരക്കിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ മാറ്റിനിർത്തുന്നവർ. അവർക്കൊരു സന്ദേശം അയക്കാനോ ഒന്ന് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കാനോ നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കരുത്. കാരണം, നാളെ എന്നത് ചിലപ്പോൾ ഒരു ഓർമ്മ മാത്രമായേക്കാം. #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ