എൻ്റെ റബ്ബേ! ഇത്രയും പെട്ടെന്ന് നേരം വെളുത്തോ...?" ​കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി, മടിയോടെ ഇഷ ബെഡിൽ ചാരിയിരുന്നു. ജനലിലൂടെ നേർത്ത പ്രകാശം മാത്രം മുറിയിൽ പരക്കുന്നു. 'ഇന്നും പതിവ് പോലെ വൈകിപ്പോയല്ലോ,' അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ​"അയ്യോ, എൻ്റെ ഫോൺ എവിടെ? ഇവിടെ എവിടെയോ വെച്ചതാണല്ലോ..." തലയിണക്കടിയിലും പുതപ്പിനടിയിലും തപ്പിനോക്കിയപ്പോൾ, അത് കാലിനടുത്ത് തന്നെ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോണെടുത്ത് ടൈം നോക്കിയ ഇഷ ഞെട്ടി: ​റബ്ബേ, എട്ടുമണി! ​ഇന്ന് സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ തൻ്റെ ആദ്യത്തെ ദിവസമാണ്. "ഫസ്റ്റ് ഡേ തന്നെ ലേറ്റ് ആകുമോ റബ്ബേ..." സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ഒറ്റ ചാട്ടത്തിന് ബെഡിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങി. ​"ഉമ്മാാാ!" അവൾ നീട്ടി വിളിച്ചു. ​താഴെ അടുക്കളയിൽ സുഹ്റ ടീച്ചർ തിരക്കിട്ട് പണിയിൽ ആയിരുന്നു. "ഓഹ്, രാവിലെ തന്നെ അവൾ തുടങ്ങിയല്ലോ. ഇന്ന് എന്താണാവോ എന്തോ..." അവളുടെ അലർച്ച കേട്ടതും സുഹ്‌റ പിറുപിറുത്തു. ​"വിളിച്ചു കൂവാതെ, ദാ വരുന്നു," അവർ സൗണ്ടിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇഷയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ​"ഉമ്മാ, ഉമ്മാക്ക് അറിയില്ലേ എൻ്റെ ഫസ്റ്റ് ഡേ ആണെന്ന്? നേരത്തെ ഒന്ന് വിളിച്ചൂടെ!" ​സുഹ്റ ടീച്ചർ ഒരു ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: "പാതിരാത്രി മുഴുവൻ ഫോണിൽ കുത്തിയിരുന്ന് ഉറങ്ങാൻ വൈകിയതിൻ്റെ കുറ്റം മൊത്തം എനിക്കാണല്ലേ? ഞാൻ വിളിച്ചു, മോളേ. ഒരു രക്ഷയുമില്ലായിരുന്നു!" ​"ഉമ്മാാാ..." ഇഷയ്ക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു. ​"നിന്ന് തുള്ളാതെ വേഗം പോയി ഫ്രഷ് ആവാൻ നോക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും വൈകും..." ​"അയ്യോ, അത് ശരിയാണല്ലോ!" അബദ്ധം മനസ്സിലായ ഇഷ, വേഗത്തിൽ ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് ഓടി. ​കുറച്ച് സമയത്തിനകം തന്നെ ഇഷ തിരക്കിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി. ​"ഉമ്മ, ഞാൻ ഇറങ്ങുവാണേ!" ​"മോളെ, നീ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ! ഒരു ചായയെങ്കിലും കുടിച്ചിട്ട് പോ..." ഉമ്മ വാത്സല്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"അയ്യോ വേണ്ട ഉമ്മാ, ഇപ്പൊ തന്നെ ലൈറ്റ് ആയി! ഇനിയെന്തായാലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെന്നിട്ട്... ഇൻഷാ അല്ലാഹ്, ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം!" സ്നേഹത്തോടെ ഉമ്മയെ നോക്കി അവൾ വേഗം പടിയിറങ്ങി. ​അപ്പോഴാണ് ഇഷയുടെ ഉപ്പ, ഡോ. അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ, താഴേക്ക് വന്നത്. ​"സുഹ്റാ, മോൾ പോയോ?" അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ​"ലേറ്റ് ആയി എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു വക കഴിക്കാതെ ഇപ്പൊ പോയതേ ഉള്ളൂ," സുഹ്റ ടീച്ചർ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. ​ഇഷ അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ, ഡോ. അബ്ദുൽ റഹ്മാന്റെയും ടീച്ചർ സുഹ്റയുടെയും ഒരേയൊരു മകൾ. എംബിബിഎസ് 4-ാം വർഷം വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയ അവൾ, ഇപ്പോൾ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ  ട്രെയിനിങ് പോകുകയാണ്.... ഒടുവിൽ ഇഷ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൻ്റെ വലിയ ഗേറ്റിന് മുന്നിലെത്തി. "അങ്ങനെ ഞാൻ ഐശ്വര്യമായി ട്രെയിനിങ്ങിന് കയറുവാണ്... റബ്ബേ, എന്ത് ആവോ എന്തോ?" അതും പറഞ്ഞ് അവൾ ആ വലിയ ഗേറ്റ് കടന്നു അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ​കസിൻ ബ്രോ ഫൈസി ഇവിടെ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു. ​"ഈ സൈറ എവിടെ? ഇവിടെ നിൽക്കാമെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞത്..." അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ​സ്കൂട്ടി പാർക്ക് ചെയ്ത ശേഷം അവൾ സൈറയെ വിളിച്ചു. ​"ഡീ, നീ എവിടെ?" ​"ഞാൻ അകത്തുണ്ട്. നീ വേഗം കേറി വാ." അപ്പുറത്ത് നിന്ന് സൈറയുടെ ശബ്ദം. ​"നീ ഗേറ്റിൻ്റെ അവിടെ നിൽക്കാമെന്നല്ലേടി പറഞ്ഞത്!?" ​"എത്ര നേരമെന്ന് വെച്ചാ ഡീ അവിടെ പോസ്റ്റായി കുന്തം പോലെ നിൽക്കാ? ഇതൊരു ഹോസ്പിറ്റലാണ്, ബസ് സ്റ്റോപ്പല്ല!" സൈറ ചിരിച്ചു. ​"ഹീ... നമ്മൾ ചെറുതായൊന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി, അതുകൊണ്ട് ലേറ്റ് ആയി..." ഇഷ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു. ​"ഇനി കൂടുതൽ അവിടെ നിന്ന് എനിയും ലേറ്റ് ആക്കാതെ വേഗം കയറി വാ!" ​"നീ ഫോൺ വെച്ചോ, ഞാൻ ഇതാ വരുന്നു!" ​ഫോൺ വെച്ച് തിരിഞ്ഞ് നടന്ന ഇഷ, ഒരടി വെച്ചതും! ​ഠേ!! ​ആരോടോ ശക്തിയായി കൂട്ടിയിടിച്ചു! അവളുടെ തല വേദനിച്ചുപോയി. ​"എവിടെ നോക്കിയാടാ നടക്കുന്നത്?!" വേദന കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞ ഇഷ ദേഷ്യത്തിൽ അലറി. ​അവളെ ഇടിച്ച ആൾ, ദേഷ്യത്തിൽ കടുപ്പിച്ച കണ്ണുകളോടെ മുന്നിൽ നിന്നു. "നിനക്ക് എന്താ ഡീ കണ്ണ് കണ്ടുകൂടെ?! ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് ഇടിച്ച് വീഴ്ത്തിയിട്ട് എന്നെ കുറ്റം പറയുന്നോ?!" ​"ഡോ, സൂക്ഷിച്ചു സംസാരിക്കണം! നിനക്ക് ഒട്ടും മര്യാദയില്ലേ?!" ഇഷയുടെ സ്വരം ഉയർന്നു. ​"നിന്നെ പോലെയുള്ളവരോട് ഈ മര്യാദ തന്നെ കൂടുതലാ!" അവൻ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"നീ പോടാ!" ​"നീ പോടീ!" ​രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ണുരുട്ടി. കൂടുതൽ പ്രശ്‌നമുണ്ടാക്കാതെ ഇഷ ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി അകത്തേക്ക് നടന്നു.. ​"ഡീ ഇഷു, ഇവിടെ!" അകത്തേക്ക് കയറിയ ഇഷയെ കണ്ട് സൈറ കൈ വീശി വിളിച്ചു. ​"ഡീ, ഇതിലേ പോവാം. അതാണ് സാറിൻ്റെ കാബിൻ." സൈറ പറഞ്ഞു. ​അവിടെ എത്തിയതും സൈറ പറഞ്ഞു: "അവരൊക്കെ നമ്മുടെ കൂടെ ട്രെയിനിങ് ഉള്ളവരാ. പരിചയപ്പെടാം." ഇഷയും സൈറയും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ​അവർ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരുമായും പെട്ടെന്ന് തന്നെ സൗഹൃദത്തിലായി. അങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്: "സർ വരുന്നുണ്ട്!" എന്നൊരു നേർത്ത ശബ്ദം ഉയർന്നത്. ​എല്ലാവരും വേഗം ഡീസൻ്റ് ആയി നിന്നു. ആദ്യത്തെ ഇംപ്രഷൻ പ്രധാനമാണല്ലോ! ​അങ്ങനെ അവർ കാത്തിരുന്ന സീനിയർ ഡോക്ടർ കാബിനിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ​അയാളെ കണ്ട ഇഷയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി വെളുത്തു. നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. ​"എൻ്റെ റബ്ബേ... പെട്ടു!" ​"എന്താടീ? എന്താ പ്രശ്നം?" സൈറ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​ഇഷ ഞെട്ടലോടെ പറഞ്ഞു: "ഡീ... ഇങ്ങേരുമായാണ് ഞാൻ നേരെത്തെ വഴക്കുണ്ടാക്കിയത്!" ​"ബെസ്റ്റ്! നിൻ്റെ നല്ല ടൈമാണ്!" സൈറ ചിരി കടിച്ചമർത്തി. ​"ഒന്ന് പോടീ!" ​എല്ലാവരും സാറിനെ വിഷ് ചെയ്തു. ഇഷയും, ഒരു തരം ചമ്മലും ഭയവും കലർന്ന ഭാവത്തോടെ അയാളെ നോക്കി ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച് വിഷ് ചെയ്തു. ​അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒടുക്കത്തെ പുച്ഛം. ഒരു പ്രതികരണവുമില്ലാതെ അയാൾ പേഷ്യൻ്റ് ഡീറ്റെയിൽസ് നൽകാൻ തുടങ്ങി. ​ഓരോരുത്തർക്കും വാർഡുകളും രോഗികളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും നൽകി. ഒടുവിൽ ഇഷയുടെ ഊഴം വന്നു. അവൾക്ക് നോക്കേണ്ട രോഗിയുടെ പേരും ഡീറ്റെയിൽസും കൈമാറുന്നതിനിടയിൽ, അയാൾ ഇഷയെ അടിമുടി നോക്കി ഒരു ഡയലോഗ് കാച്ചി: ​"നിനക്കുള്ള പണി വരുന്നുണ്ട് മോളെ." ​അതോടൊപ്പം ഒരു ആക്കിയ ചിരിയും! ​ഇത് കേട്ടതോടെ ഇഷയുടെ കൺട്രോൾ പോയി. എങ്കിലും വയലൻ്റ് ആയാൽ പണി പാലും വെള്ളത്തിൽ കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട്, അവൾ ആ ദേഷ്യം മുഴുവൻ അടക്കി നിർത്തി. അയാൾക്ക് നേരെ ഒരു പുഞ്ചിരി പാസ്സാക്കി! എന്നിട്ട് ഐശ്വര്യമായി ആ ഡീറ്റെയിൽസ് വാങ്ങി. ​'എൻ്റെ റബ്ബേ! വല്ല ഭ്രാന്തന്മാരുടെ വാർഡിലേക്കാണോ ഈ 'കാലൻ' എന്നെ പറഞ്ഞുവിടുന്നത്? പടച്ചോനെ കാത്തോളീ!' അവൾ അത് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് മുന്നോട്ടേക്ക് നടന്നു. #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ