ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a8qbRnd?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#തരള_സംഗീത_മന്ത്രം ((72)) ശേഖരന്റെ ബംഗ്ലാവ് മുറ്റത്ത് ആ ജീപ്പ് ചീറി വന്നു നിശ്ചലമായി. കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദനാണ് ആദ്യമിറങ്ങിയത്. തൊട്ടു പിന്നാലെ ശേഖരന്റെ രണ്ട് ഗുണ്ടകളിറങ്ങി. അതിനു ശേഷമാണ് ആ മല്ലൻ മണ്ണിൽ കാല് പതിച്ചത്. ഭൂമി കുലുക്കം പോലെ ഒരു പ്രകമ്പനം അവിടെമാകെ കടന്നു പോയി. മുറ്റത്തെ തെങ്ങിൽ നിന്നും പച്ചയോല താഴേക്ക് പതിച്ചു. "ഹ.. നീയിങ്ങ് എത്തിയോടാ പൊന്നാ.." വടിയൂന്നി ശേഖരൻ ബംഗ്ലാവ് ഇറങ്ങി വന്ന് വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ ചോദിച്ചു. പൊന്നൻ അതാണ് അയാളുടെ പേര്. ക്രൗര്യ ഭാവം എപ്പോഴും മുഖത്ത് കൊണ്ടു നടക്കുന്ന അയാൾക്ക് ഏകദേശം ആറരയോ ഏഴോ അടി പൊക്കവും അതിനൊത്ത വിരിഞ്ഞ ശരീരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തക്കാളി പോലെ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ അയാൾ ചലിപ്പിക്കും. ശിരസ്സിൽ പേരിന് പോലും മുടിയില്ല. എന്നാൽ കട്ടി കൂടിയ മീശ പിരിച്ചു വച്ചിരിക്കും. വലിയൊരു മാംസ മല പോലെ തോന്നിക്കുന്ന പൊന്നനെ സാധാരണ മനുഷ്യർ ആരായാലും ഒരു നോക്ക് കണ്ടാൽ തന്നെ ഭയന്ന് വീണു പോകും. പിന്നെയല്ലേ അയാളുമായി ഒരു മല്ല യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറാവുന്നത്. മൂന്നു വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് മറ്റൊരു ഗുണ്ടയായ ചെമ്പനെ തലയ്ക്കു മീതെ ഉയർത്തിയെടുത്ത് നടുവൊടിച്ച് കൊന്നു കളഞ്ഞായാളാണ് പൊന്നൻ. ആ കേസിൽ അയാളിപ്പോൾ ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു വരുന്നു. ശേഖരന് വേണ്ടപ്പെട്ടയാളാണ് പൊന്നൻ. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പണം ഒരുപാട് അയാൾ വാരിയെറിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പതിനെട്ടു ദിവസത്തെ ജാമ്യത്തിന് ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ് പൊന്നൻ. ഏഴു ദിവസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശേഖരൻ ഒരു ആവശ്യം പറഞ്ഞു വിളിച്ചാൽ പൊന്നന് വരാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു ഗഡാഗടിയൻ ഗുണ്ടയായ അയാൾ ശേഖരന് നേരേ നടന്നടുത്തു. "ടാ പൊന്നാ.. അവസാനം നീ വന്നു അല്ലേ??" പൊന്നന്റെ ഇരു തോളിലും അടിച്ച് ശേഖരൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. പൊന്നൻ ശേഖരന്റെ കാല് തൊട്ടു വണങ്ങി. ശേഷം തന്റെ മീശ പിരിച്ചു. ശേഖരനും തന്റെ ചുണ്ടം വള്ളം പോലെയുള്ള മീശയും പിരിച്ചു കാണിച്ചു. "മുതലാളി ഒരു വാക്ക് മൂളിയാൽ ഈ പൊന്നന് വരാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ." പെരുമ്പറ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെയുള്ള താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ അരുളി. "ആലപ്പുഴയിൽ ആ ഭാസ്കരന്റെ കള്ള് ഷാപ്പിൽ മുഴു താറാവും അഞ്ചു ലിറ്റർ മുന്തിരി കള്ളും കുടിച്ചിരിക്കുന്ന പൊന്നനെ ഞാൻ കൈയ്യോടെ ഇങ്ങ് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോന്നു. കണക്കുകൾ നമുക്ക് വേഗം തീർക്കണ്ടേ മുതലാളി." കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞു. "തീർച്ചയായും.. കണക്കുകൾ നമുക്ക് പെട്ടെന്ന് തീർക്കണം." ചുവന്ന കണ്ണുകളുരുട്ടി ശേഖരൻ പിറുപിറുത്തു. "ആരാണവൻ... നിങ്ങളുടെ മേൽ കൈ വച്ച ആ പന്ന മോൻ ആരാണ്. അവന്റെ കൈ വെട്ടി ശേഖരൻ മുതലാളിയുടെ കാൽ ചുവട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്ന് ഇട്ടു തരും ഈ പൊന്നൻ. അങ്ങ് ഒന്നു കല്പിച്ചാൽ മാത്രം മതി." പൊന്നൻ ഉറപ്പ് കൊടുത്തു. "വലിയ ഇടിക്കാരൻ എന്നാണ് അവന്റെ വിചാരം. പണ്ടെപ്പോഴോ കുറേ ഗുണ്ടകളെയൊക്കെ ഇടിച്ചു ജയിച്ചു എന്നവൻ വീമ്പ് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പേരുകളും പറഞ്ഞു. നുണയാ.. നല്ല കല്ല് വെച്ച നുണ. എന്റെ കൂട്ടത്തിലെ ഇവന്മാർക്ക് ചുണയില്ലാതെയായിപ്പോയി. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചതാ അവന്റെ ജയം. പക്ഷെ അവൻ ഇനി ജയിക്കരുത് തോൽക്കണം. ഈ നാട്ടീന്നെ അവൻ ഓടി പോകണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട് എനിക്ക് പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയൂ.." പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ശേഖരൻ അത് പറഞ്ഞത്. "പ്രസാദ്.. അഴിയിക്കൽ മാധവൻ മകൻ പ്രസാദ്. അങ്ങനെയാ അവൻ പേര് പറഞ്ഞത്. കണ്ണുകൾ ചിമ്മുന്ന വേഗതയിൽ അല്ലേ അവന്റെ ഓരോ അടിയും." പ്രസാദിനെ നേരിട്ട ആ നിമിഷങ്ങൾ എല്ലാം ഓർത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ട് ഗോവിന്ദൻ പറഞ്ഞു. "അത്ര വേഗതയൊന്നും ഇല്ല. ഇനി ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ നിന്റെ മുന്നിൽ അതൊക്കെ നിസ്സാരമല്ലേ പൊന്നാ. നിന്റെ കൈ തരിപ്പ് തീരോളം അവനെ തല്ലണം. തല്ലുകൾ എല്ലാം കിട്ടി എനിക്കൊരു സലാം തന്ന് വേണം അവൻ തിരിഞ്ഞോടാൻ. എന്തു പറയുന്നു നീ. എനിക്ക് വേണ്ടി അത് ചെയ്തു തരില്ലേ..??" "ചെയ്തു തരും മുതലാളി. അവന്റെ ശിരസ്സ് അറുക്കാൻ മുതലാളി പറഞ്ഞാലും ഈ പൊന്നൻ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ചെയ്ത് തരും. പക്ഷെ എനിക്ക് ഇവന്മാരെ കാണുമ്പോഴാ കലിയിളകുന്നത്. ഇവന്മാർ ഏഴു പേർ ഉണ്ടായിട്ടും അവനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ എന്നോർക്കുമ്പോൾ ഇവരെ തന്നെ ഇവിടെയിട്ട് ചവിട്ടി കൂട്ടാൻ എനിക്കു തോന്നുവാ." ശേഖരന്റെ ഏഴു ശിങ്കിടികൾക്ക് നേരേ പൊന്നൻ ചെല്ലാൻ തുനിഞ്ഞു. ഏഴും ഏഴ് ദിക്കിലേക്ക് ഭയന്ന് ഓടി മാറി. "അയ്യോ പൊന്നൻ ചേട്ടാ.. അടിതെറ്റിപ്പോയി.. അമ്മാതിരി അടിയായിരുന്നു.." ഒരുത്തൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "ഹ.. നീ അവരുടെ കാര്യം അങ്ങ് വിട് പോന്നാ.. എല്ലാം വെറും ഷണ്ണന്മാരാ.. നിന്നെക്കൊണ്ടേ ഇനിയെന്തെങ്കിലും സാധ്യമാവൂ.. ഇനി നീ മാത്രമാണ് എന്റെ ശരണം.. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ എന്നെ പട്ടിയെ തല്ലും പോലെയാ അവൻ തല്ലിയത്. തേച്ചാലും മായ്ച്ചാലും അതിന്റെ വേദന എന്നിൽ നിന്നും പോകില്ല. അവൻ തോൽക്കുന്നത് വരെ." ശേഖരൻ ഉറപ്പിച്ചു പറയുമ്പോൾ തന്റെ മീശ ഒന്നൂടെ പിരിക്കുകയായിരുന്നു പൊന്നൻ. ********************************************************************************** കൊച്ചിയിലെ സൈറ്റിൽ പോകണം. ദേവയാനി ജീവിതത്തിൽ കയറിയ അന്നു മുതൽ തന്റെ സ്വപ്നമായ കൊച്ചിയിൽ തുടങ്ങുന്ന ഷോപ്പിലേക്ക് പോയിട്ടില്ല എന്ന കാര്യം പ്രസാദ് ഇടയ്ക്കിടെ ഓർത്തു. അജയനാണ് എല്ലാത്തിനും മുന്നിൽ നിന്ന് അവിടെ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ശരിയല്ലല്ലോ. ഇടയ്ക്കെങ്കിലും ഒന്നു പോയി നോക്കേണ്ട ചുമതലയുണ്ട്. വൈകീട്ട് മുന്നേ തിരിച്ചെത്താം എന്ന് ദേവയാനിക്കും മകൾ കുഞ്ഞിക്കും വാക്ക് കൊടുത്ത് പിറ്റേന്ന് രാവിലേ തന്നെ പ്രസാദ് മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരുണയുമൊത്ത് ഭദ്രയും കുഞ്ഞിയും പുറത്തിറങ്ങി. അമ്പലത്തിൽ പോകണം, തൊഴണം. പിന്നെ പറ്റുമെങ്കിൽ ചുമ്മാ ആ ഗ്രാമമൊക്കെ കണ്ടു രസിക്കണം. "അരുണയ്ക്ക് ക്ലാസ് ഇല്ലേ...??" അമ്പലത്തിൽ പോയി തൊഴുത് തിരിച്ചു നടന്നു വരുമ്പോൾ ഭദ്ര സ്വന്തം അനുജത്തിയോട് ചോദിച്ചു. അരുണയുടെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വന്നു മാഞ്ഞു പോയി. "ക്ലാസ്സുണ്ട് ചേച്ചി. ചേച്ചിയും ചേട്ടനും വരുന്നത് പ്രമാണിച്ച് കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞു പോകാമെന്ന് കരുതി." തളർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് പോവില്ലേ അരുണാ.. കൂടിയാൽ ഇന്നോ അല്ലെങ്കിൽ നാളെയോ? അതിനുവേണ്ടി അരുണ പഠിപ്പൊന്നും മുടക്കേണ്ട കാര്യമില്ലായിരുന്നു." ഭദ്ര പറഞ്ഞു. ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഭദ്ര ഭദ്ര തന്നെ. തന്റെ ഭദ്രേച്ചി തന്നെ. പഠിപ്പിന്റെ കാര്യത്തിൽ കണിഷക്കാരിയായ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചേച്ചിയെ ഒരു നോക്ക് കാണുവാൻ ദേവയാനിയിലൂടെ അരുണയ്ക്ക് സാധിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങി. ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഭദ്ര അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി പുരികമുയർത്തി ചോദിച്ചു : "എന്താ.. എന്താ കുട്ടീ കണ്ണുകൾ കലങ്ങുന്നേ? നീ കരയുകയാണോ??" "അത്.. അത്.. ചേച്ചി.. എനിക്കൊരു കാര്യം... ചേച്ചിയോട്..." സത്യങ്ങൾ പറയാൻ അരുണയുടെ ഉള്ളം വിറച്ചു. ഇനിയും ഭദ്രേച്ചിയുടെ മുന്നിൽ അന്യയെ പോലെ ഇങ്ങനെ നാടകം കളിച്ചു നിൽക്കാൻ അവൾക്കാകുമായിരുന്നില്ല. "എന്തു കാര്യം?? കുട്ടി പറഞ്ഞോളൂ.. ഏട്ടൻ വന്നാൽ എന്തു കാര്യമാണെങ്കിലും ചേച്ചി പരിഹരിച്ചു തരാം. നമുക്ക് വേണ്ടത് എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്യാം." ഭദ്ര ഉറപ്പ് കൊടുത്തു. "അത്.. ചേച്ചി.. ചേച്ചി..." അരുണ പറയാൻ ഭാവിച്ചതും പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവർക്കു മുന്നിൽ ഒരു ജീപ്പ് പാഞ്ഞു വന്ന് പൊടി പറത്തി നിശ്ചലമായത്. സംശയത്തോടെ അരുണയും ഭദ്രയും കുഞ്ഞിയും ആ ജീപ്പിൽ നോക്കവേ ആജാനു ബാഹുവായ ഒരു രൂപം ഇറങ്ങി വന്നു നിന്നു. പൊന്നൻ!! ഏതാനും വഴിയാത്രക്കാരിൽ ഒരാൾ ഭീതിയോടെ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു. "ഇവൻ ജയിലിൽ നിന്നും എപ്പോൾ ഇറങ്ങി?" ഒരു വൃദ്ധൻ മറ്റൊരു വൃദ്ധനോട് ചോദിച്ചു. "ആവോ.. ആ ശേഖരന്റെ ഒപ്പമുണ്ടായതല്ലേ കുറേ നാൾ. ചെമ്പനെ കൊന്ന് ജയിലിൽ പോയതാ. ഇവൻ ഇവിടെ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോ ഒരു സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതും പോയി. എന്തായാലും ശേഖരൻ വിളിച്ചു വരുത്തിയതായിരിക്കും പൊന്നനെ." ആ വൃദ്ധൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. അരുണയും ഭദ്രയും പൊന്നനെ ശിരസ്സ് നന്നായി ഉയർത്തിയാണ് നോക്കിയത്. അയാളുടെ അരയ്ക്കൊപ്പം മാത്രമേയുള്ളൂ ഇരുവരും. "ആ.. ആരാ.. എൻ.. എന്താ...??" ഉമിനീർ ഇറക്കി ഭദ്ര പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "നിന്റെയൊക്കെ രക്ഷകനായി മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ എത്തിയ ആ പന്നനെയാണ് എനിക്കു കാണേണ്ടത്. എവിടെ അവൻ??" കാളയെ പോലെ അയാൾ മുരണ്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "രക്ഷകൻ...??!! ആരെയാണ് നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നത്..?? എനിക്ക്.. എനിക്കങ്ങോട്ട് മനസ്സിലായില്ല.." ഭദ്ര സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അരുണയ്ക്ക് ആ സംശയം തീരെ ഇല്ലായിരുന്നു. പ്രസാദിനെയാണ് പൊന്നൻ അന്വേഷിക്കുന്നതെന്നും ശേഖരനാണ് ഇയാളെ വിട്ടതെന്നും അരുണയ്ക്ക് നല്ലപോലെ ബോധ്യമായി. എങ്കിലും അവൾ മൗനം പാലിച്ചു നിന്നു. "പ്ഭാ.. പന്നേ.. നാടകം കളിക്കുന്നോ നീ..?" പൊന്നന്റെ ഉരുക്ക് മുഷ്ടി ഭദ്രയുടെ കവിളിൽ പിടിത്തമിട്ടു. "അമ്മേ.. അമ്മേ... എടാ.. അമ്മേ.. വിടടാ..." കുഞ്ഞി ബഹളം വെച്ചു. "ഏയ്‌ നിങ്ങളെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്.. ചേച്ചിയെ വിടൂ.." അരുണ പൊന്നന്റെ കയ്യിൽ പിടിത്തമിട്ടു. പക്ഷെ ഒരു പെണ്ണിനെ കൊണ്ടൊന്നും ആ കൈ ഒന്നനക്കുക അസാധ്യം! അരുണയുടെ കവിളിൽ മറു കൈ കൊണ്ട് പൊന്നൻ പിടിച്ചു ചുരുട്ടി. ഇരുവരും വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു കരഞ്ഞു. രണ്ടു സ്ത്രീകളെ ഒരുത്തൻ നടു വഴിയിൽ വെച്ച്‌ ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടു പോലും നാട്ടുകാർ അനങ്ങിയില്ല. കാരണം അത് പൊന്നനാണ്. അവന് കലി കയറിയാൽ ആദ്യം കടിച്ചു പറിച്ച് കുടയും. പിന്നെയേ കൊല്ലൂ. "എടാ ആന്റിയെ വിടടാ.. എന്റമ്മേ വിടടാ.." താഴെ കണ്ട ചുള്ളിക്കമ്പ് എടുത്ത് പൊന്നന്റെ തുടയിൽ അടിച്ചുകൊണ്ട് കുഞ്ഞി അരിശം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പുറം കാൽ കൊണ്ട് ഒരു തട്ടായിരുന്നു പൊന്നന്റെ മറുപടി. കുഞ്ഞി കുറച്ചു ദൂരേയ്ക്കായി തെറിച്ചു പോയി വീണു. "അയ്യോ മോളെ.. മോളെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്..." ഭദ്ര അയാളെ നോക്കി കെഞ്ചി. "പ്ലീസ്.. പ്ലീസ്.. ഞങ്ങളെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.. ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.." അരുണയും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളെ നോക്കി കൈ കൂപ്പി അപേക്ഷിച്ചു. പുറം കാല് കൊണ്ടുള്ള വീക്ക് കിട്ടി കുഞ്ഞിയുടെ ചുണ്ട് പൊട്ടി ചോരയൊലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭദ്രയേയും അരുണയേയും മാറി മാറി നോക്കി ആ കുഞ്ഞ് ദയനീയമായി കരഞ്ഞു. "പ്ലീസ്.. ഞങ്ങളെ വിടൂ.. ഞങ്ങൾക്കൊന്നും അറിയില്ല.. മോളെ.." ഭദ്ര കുഞ്ഞിയെ നോക്കി കരഞ്ഞു വിളിക്കുകയും പൊന്നനോട് യാചിക്കുകയും ചെയ്തു. "ഇതുകൊണ്ടൊന്നും തീർന്നില്ല.. ഈ പൊന്നൻ ഇനിയും വരും.. എനിക്ക് കാണേണ്ടത് അവനെയാണ്.. അവനെ.. ഇല്ലെങ്കിൽ ഇതിലും ഭീകരമായിരിക്കും നീയൊക്കെ നേരിടാൻ പോകുന്നത്. കേട്ടോടീ.. ങ്ഹും.." രണ്ടിനേയും പുറകോട്ട് തള്ളി പൊന്നൻ ഗർജ്ജിച്ചു. താഴെ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിയിലേക്കാണ് അവർ വീണത്. അമ്മയും മകളും പരസ്പരം പുണർന്ന് കരഞ്ഞു. പൊന്നൻ കണ്ണുരുട്ടി ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട് നാട്ടുകാരുടെ നേരേ തിരിഞ്ഞു : "എന്തൂട്ട് നോക്കി നിൽക്കുവാടാ പന്ന കഴുവേറികളെ..." കൂടി നിന്ന നാട്ടുകാർ രണ്ടിടങ്ങളിലായി മാറി. എല്ലാവരെയും നോക്കി മീശ പിരിച്ച് ജീപ്പുമായി അയാൾ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. "മോളെ.. എന്റെ പോന്നു മോളെ..." കുഞ്ഞിയെ മാറോടണച്ച് ഭദ്ര അപ്പോഴും കരയുകയായിരുന്നു. ********************************************************************************** മണിക്കൂറുകൾ ഏതാനും കടന്നു പോയി. ഒന്നുമറിയാതെ പ്രസാദിന്റെ കറുത്ത ജിപ്സി മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. ആകെയൊരു മൂകത അവന് തോന്നി. ഉമ്മറത്ത് ആരെയും കാണുന്നില്ല. കയ്യിൽ കരുതിയ പലഹാര പൊതിയുമായി അവൻ അകത്തു കയറി. അവിടെ ഒരു മുറിയിൽ ഭദ്രയും കുഞ്ഞിയും അരുണയും മാളവികയുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ മുഖത്തും കനത്ത മൗനവും ശാന്തതയും. "ഇതെന്താ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നേ? എന്തുപറ്റി??" പ്രസാദ് ചോദിച്ചു. "അച്ഛാ.. ഇത് കണ്ടോ അച്ഛാ...??" കുഞ്ഞിയുടെ വിളി കേട്ട് അവൻ നോക്കി. ആ കുഞ്ഞു ചുണ്ടുകൾ മരുന്ന് വെച്ച്‌ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. "അയ്യോ മോളെ.. ഇതെന്താ.. ഇതെന്തു പറ്റി...?? എന്റെ പൊന്നുമോൾ എവിടെയെങ്കിലും വീണോ...??!!" കയ്യിലെ പലഹാര പൊതി മാറ്റി വെച്ച്‌ പ്രസാദ് പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എവിടെയും വീണതല്ല.." അരുണ പറഞ്ഞു. "വീണതല്ലേ..??!! പിന്നെ...??!!" പ്രസാദ് നെറ്റി ചുളിച്ചു. "അത്.. അത്.." അരുണ പറയാൻ മടിച്ചു നിന്നു. പ്രസാദ് ഭദ്രയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. "വീണതല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ നമ്മുടെ മോളുടെ ചുണ്ട് എങ്ങനെ പൊട്ടി...??" ഭദ്ര മിണ്ടിയില്ല. "ഒന്നു പറയുന്നുണ്ടോ ദേവൂ.. മോളുടെ ചുണ്ട് എങ്ങനെ പൊട്ടിയെന്ന്..??!!" ഉച്ചത്തിൽ അവൻ അലറി. അവരെല്ലാം ഒരുപോലെ കിടിലം കൊണ്ടു. "അത്.. അത്.. ഏട്ടാ... ഞങ്ങൾ..." വിതുമ്പലോടെ ഭദ്ര കാര്യം പറയുവാൻ തുടങ്ങി. സംയമനത്തോടെ പ്രസാദ് എല്ലാം കേട്ടു നിന്നു. "പൊന്നൻ...!!" ആ നാമം ഉച്ചരിച്ച പ്രസാദിന്റെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. അവൻ വലതു മുഷ്ടി ചുരുട്ടി. "എന്റെ കൊച്ചിനെ അവൻ..." അത്രയും പറഞ്ഞ് എന്തിനും തയ്യാറായി പ്രസാദ് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അരുതെന്ന് അവരെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടും പ്രയോജനമുണ്ടായില്ല. തടയാൻ വന്ന ഭദ്രയെ വരെ അവൻ തള്ളി മാറ്റി. ഇന്നത്തെ ദിവസം എന്തും സംഭവിക്കാം. അതീവ രൗദ്രത്തോടെ പ്രസാദ് ജിപ്സിയുമെടുത്ത് കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. ********************************************************************************** "വരും.. അവൻ വരും.. അന്ന് ഞാൻ കണ്ട ആ ശൗര്യം അവന്റെ മുഖത്ത് കെടാതെ നിൽപ്പുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും അവൻ ഇവിടെ വരും.." ഹാളിലിരുന്ന് കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദനോട് ശേഖരൻ പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല ജിപ്സി കൊണ്ട് ഗേറ്റ് ഇടിച്ചു പൊളിച്ച് ആ അവതാരം കടന്നു വരികയായിയുന്നു. മുന്നിൽ തടസ്സം നിന്ന രണ്ട് ഗുണ്ടകൾ വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി. മുറ്റത്തെ മണ്ണിൽ ജിപ്സി ഒന്നു ഡ്രിഫ്റ്റ് ചെയ്ത് കറക്കി പ്രസാദ് വണ്ടി നിർത്തുമ്പോൾ വായുവിൽ പൊങ്ങിയ ഗുണ്ടകൾ രണ്ടെണ്ണം താഴേക്ക് പതിക്കുകയായിരുന്നു. ഡ്രൈവിംഗ് സൈഡ് ഡോർ തുറന്ന് ചവിട്ടി പിടിച്ച് പ്രസാദ് അവിടെയെല്ലാം കണ്ണുകൾ ചലിപ്പിച്ചു നോക്കി. പൊന്നനെയാണ് അവന്റെ ആ കണ്ണുകൾ തേടുന്നത്. ഒച്ചയും ബഹളവും കരച്ചിലുകളുമെല്ലാം കേട്ട് ശേഖരൻ വല്ല വിധേനയും ഞൊണ്ടിയെത്തുകയായിരുന്നു. ((തുടരും)) രചന കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ