ദേവോദയം🧡💛 Part-50(2) "കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞില്ലേ, എന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന്? ഈ പല്ലവിയുടെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നും ആരാണെന്നും ഈ നിൽക്കുന്ന ദേവിനെ അറിയൂ...." ദേവിൽ തന്നെ മിഴികൾ തറച്ചു നിൽക്കവേ വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ ആണവൾ അത് പറഞ്ഞത്.... അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവ് ടെൻഷനിൽ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു... എന്താണോ മറച്ചു വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് അത് അവൾ തന്നെ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു... അവൾ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് മനസിലാകാതെ അവർ രണ്ടാളും ദേവിനെയും പല്ലവിയെയും മാറി മാറി നോക്കി.... അവളിൽ ഒരു പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ചിരി ആണിപ്പോ വന്നത്... "പറയില്ല... കൂട്ടുകാരൻ പറയില്ല... പറയാത്തത് കൊണ്ടാവുല്ലോ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒരു സീൻ ക്രീയേറ്റ് ആയത്..." "എന്താടി നീ ഈ പറയുന്നത് ഒക്കെ? എനിക്ക്.. എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല..." "എങ്കിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടോ രണ്ടാളും.. ഈ പല്ലവി ജഗദീഷിന്റെ ജീവിതത്തിലും മനസ്സിലും ഒരു പുരുഷനെ സ്ഥാനം ഉള്ളു... അതീ നിൽക്കുന്ന ദേവിന് മാത്ര..." ദേവിനെ നോക്കി അവന്റെ നേരെ കൈ ചൂണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞതും ഞെട്ടലോടെ തേജസും രുദ്രയും പരസ്പരവും പിന്നെ ദേവിനെയും നോക്കി പോയി.... ആ സമയം തേജസിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു... അവൻ ദേവിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.... "ഡാാാാ....!" അലറി കൊണ്ട് അടുത്തേക്ക് വരുന്നവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു പോയി ദേവ്...ഇത്രയും നാൾ കണ്ടവൻ അല്ല ഇത്.. ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ അവനു തന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നി എന്നത് അംഗീകരിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നാണ് ദേവിന്... "നീ... നീ എന്നെ ചതിക്കുവാ അല്ലേടാ...." അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചാണ് ചോദ്യം....ദേവ് പകച്ചു പോയി അവന്റെ ആ പെരുമാറ്റത്തിൽ.... "ഡാ... തേജസ്‌... വിട്... വേണ്ട...." രുദ്ര അടുത്തേക്ക് ചെന്നു അവനെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കി.... "വിടടാ..." തേജസ്‌ തോളു കൊണ്ട് ശക്തിയായി രുദ്രയെ തള്ളി പുറകിലേക്ക്.... "പറയടാ... നീ എന്നെ ഒരു വിഡ്ഢി ആക്കുകയായിരുന്നു അല്ലേഡാ...?" ദേവിനെ നോക്കി വീണ്ടും ചോദ്യം... "എടാ.. തേജസെ.. വിട് കയ്യാംകളി ഒന്നും വേണ്ട.. സംസാരിച്ച് തീർക്കാം..." രുദ്ര വീണ്ടും വന്നു പിടിച്ചു... "മാറി നിക്കട... സംസാരിച്ചു തീർക്കാനുള്ളത് സംസാരിച്ചും തല്ലി തീർക്കാനുള്ളത് തല്ലിയും തീർക്കണം... അതിപ്പോ ആരായാലും...." രുദ്രയെ തള്ളി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും ദേവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "നീ.. നീ എന്നെ എത്ര വേണമെങ്കിലും തല്ലിക്കൊ.. വേണേ കൊന്നോ... പ്.. പക്ഷെ.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കു.. പ്ലീസ്...." "എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട... പല്ലവിയോട് നിനക്ക് താല്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നോട് പറയണമായിരുന്നു... അല്ലാതെ മറച്ചു വെച്ചു എന്നെ ഇങ്ങനെ നാണം കെടുത്തരുതായിരുന്നു...." "എടാ.. ഞ്... ഞാൻ അങ്ങനെ ഒന്നും..." "മിണ്ടരുത്... എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട..." "തേജസേട്ടാ.. പ്ലീസ്... ഞ്.. ഞാൻ ഒന്ന് പറഞ്ഞോട്ടെ..." പല്ലവി അവന്റെ പെരുമാറ്റം കണ്ട് ഭയന്നു.. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. ഇത് താൻ കാരണം ഉണ്ടായ വഴക്ക് അല്ലെ എന്നോർത്ത്... "വേണ്ട പല്ലവി... നീ എന്നോട് സംസാരിക്കണ്ട...നിനക്ക് പറയാൻ ഉള്ളത് നീ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു...." "തേജു..." ദേവ് വിളിച്ചതും അവൻ വീണ്ടും ദേവിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു... "നീ എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കണ്ട.. ഇതോടെ ഞ്.. ഞാൻ നിർത്തി ഈ സൗഹൃദം... ഇനി ചെറിയമ്മ എന്നും ചെറിയമ്മേടെ മോൻ എന്നും പറഞ്ഞു ഈ തേജസ്‌ ആ പടി ചവിട്ടില്ല.... നീയും അങ്ങനെ ആവണം..." "ത്.. തമാശ പറയല്ലേ.. തേജു.. ന്.. നിനക്ക് പറ്റില്ല അതൊന്നും.. എനിക്കും... നിസാര കാര്യം പറഞ്ഞു ഇങ്ങനെ തല്ലുണ്ടാക്കി പിരിയാനുള്ളതേ ഉള്ളോ നമ്മുടെ ബന്ധം...?" ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ... "എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു.... പക്ഷെ നീ പറയിച്ചതാ ദേവ്.. ഞ്.. ഞാൻ ആദ്യം നിന്നോട് അല്ലേടാ എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് പറഞ്ഞത്... അവളോട്‌ പോലും പറഞ്ഞത് ഇന്നാ...എന്നിട്ടു നീ എന്നെ അവളുടെ കൂടെ കൂടി ചതിക്കുക ആയിരുന്നില്ലേ?? എന്നെ ഇങ്ങനെ വിഡ്ഢി വേഷം കെട്ടിക്കാൻ ആണോ നീ ആയിട്ട് ബര്ത്ഡേ സെലിബ്രേഷൻ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഇറങ്ങിയത്...??" "ഞ്.. ഞാൻ അവളുടെ കൂടെ കൂടി ചതിച്ചെന്നോ?? ഒ.. ഒരിക്കലുമില്ല...." "എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത് ദേവ്..വെറുതെ കള്ളം പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ നോക്കണ്ട..." "ഇത്രേ ഉള്ളോ നിനക്ക് ഞാൻ...?" "ആഹ്.. ഉള്ളു... ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു നിന്നെ... നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തെ... പക്ഷെ.. പക്ഷെ എന്നെ ഒന്നുല്ലാതെ ആക്കിയതും നീയ...." അത്രയും പറഞ്ഞു ദേഷ്യത്തിൽ അവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... ഇതൊക്കെ കണ്ട് നിസ്സഹായനായി രുദ്ര നിൽക്കുമ്പോ ദേവ് കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ മിഴികളോടെ നിന്നു.... പല്ലവി ഒക്കെ കണ്ട് പേടിച്ചു പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി... അവള് കാരണം ഉണ്ടായ പ്രശ്നം ആയത് കൊണ്ട്.... "നിൽക്ക് .. ഇത്ര ഒക്കെ ആയില്ലേ...എന്നെ അങ്ങ് കൊന്നിട്ട് പോടാ നീ... നിനക്ക് സമാധാനം കിട്ടൂലോ....." ദേഷ്യത്തിലും വാശിയിലും ആണ് ദേവ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്... തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയവൻ അത് കേട്ട് തിരിഞ്ഞു അവനെ നോക്കി.. ദേഷ്യം ഒരു പകയായി സിരകളിൽ അലയടിക്കുമ്പോ ദേവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ അവനെ ആകർഷിച്ചു.... അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ ദേവിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... കവിളിൽ തന്നെ ഒരടി കൊടുത്തു... "ആആആആഹ്...." രണ്ട് കാതും പൊത്തിപിടിച്ചു പല്ലവി പേടിച്ചു അലറി....രുദ്രയും ഞെട്ടി തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്.... ഇങ്ങോട്ട് തേജസ്‌ അടിച്ചിട്ടും തിരിച്ചു ഒരടി ദേവ് കൊടുത്തില്ല... അതിനാലാവം തേജസ്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ അടിച്ചത്.. ഓരോ അടിയും തേജസിനു ഉന്മേഷം ആണ് നൽകുന്നത് എങ്കിൽ ദേവിന് എന്തൊക്കെയോ തിരിച്ചറിവുകൾ ആയിരുന്നു.... "ആാാാ.... അആഹ്.... ആാാഹ് " ആ ഉറക്കെയുള്ള അലർച്ച കേട്ട് തല്ലി കൊണ്ടിരുന്ന തേജസും തല്ല് കൊണ്ടോണ്ട് ഇരുന്ന ദേവും കണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ ടെൻഷനിൽ നിന്ന രുദ്രയും സൈഡിലേക്ക് നോക്കി.... "മോളെ " രുദ്ര അറിയാതെ വിളിച്ചു പോയി... പല്ലവി ഒരു മരത്തിൽ തല കൊണ്ട് പോയി ആഞ്ഞടിക്കുന്ന കാഴ്ച ആണവർ കണ്ടത്... രുദ്ര മാത്രമല്ല തേജസും ദേവും വരെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് പകച്ചു പോയി.... അവളുടെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ നിന്ന് തേജസ്‌ മനസ്സിലാക്കി ദേവിനെ അവൾ എന്ത്‌ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന്.... നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ചോര ഒലിക്കുന്നുണ്ട്.. പല്ലവി ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് നടന്നു വന്നു തേജസിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു....ചോര ഒലിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവളെ പകപ്പോടെ അവൻ നോക്കി.... "പ്... പല്ല..വി.." ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അവൻ വിളിച്ചു... "ഞ്.. ഞാൻ...ഞാൻ കാരണം.. നിങ്ങള് രണ്ടാ..ളും... വ്.. വഴക്ക് കൂടരുത്.. എനിക്ക് സ്.. സഹിക്കില്ല.. പ്ലീസ്....." അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ടവന്റെ കാലിൽ വീണു... "പല്ലവി... പ്ലീസ് നീ ഇങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്.." രുദ്ര ഓടി വന്നു അവളെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു... "വിട്.. ഏട്ടാ..." എണീറ്റു നിന്നതും അവന്റെ കൈ അവൾ വിടുവിച്ചു.... അവൾ പെട്ടെന്ന് പോയി അവിടെ ഇരുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ്സ് എടുത്തു... ജ്യൂസ്‌ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് ആണ്... അവൾ അത് നിലത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു... പൊട്ടി ചിതറിയ ചില്ലിൽ നിന്ന് വലിയ ഒരെണ്ണം കൈയിൽ എടുത്തവൾ അവരെ മൂന്നിനെയും നോക്കി.. "നിങ്ങൾ...എന്റെ പേരിൽ വഴക്ക് ഇടാതെ ഇരി..ക്കാനും,രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു പോകാതെ ഇരിക്കാനും... ഞ്... ഞാൻ ഇല്ലാതെ ആയാൽ..." "പല്ലവി....." പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുൻപ് രുദ്ര ഉറക്കെ വിളിച്ചു പോയി.... "വേ.. വേണ്ട ഏട്ടാ.. ഞ്... ഞാൻ..ജീവിതം മടുത്തു പോയി... ഞ്.. ഞാൻ പോവാ....." കയ്യിലിരുന്ന ചില്ല് ഇടത് കയ്യിലെ ഞരമ്പ് നോക്കി തന്നെ അവൾ ആഞ്ഞു വരഞ്ഞു... കയ്യിൽ തന്നെ അവൾ ആ ചില്ല് കുത്തി ഇറക്കി..... കണ്ട് നിന്ന മൂന്നു പേരും കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു പോയി ആ കാഴ്ച കണ്ട്.... "മോളെ... പല്ലവി............" രുദ്ര അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... "പല്ലവി.........." ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് തേജസും ദേവും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.... അപ്പോഴേക്കും രക്തം ചീന്തി ഒലിക്കുന്ന കൈയുമായി അവൾ നിലത്തേക്ക് വീണിരുന്നു....!ബോധം മറഞ്ഞിരുന്നു....!! രുദ്ര അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നു മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു....അവളുടെ തല മടിയിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചവൻ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു.. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... "പല്ലവി... കണ്ണ് തുറക്ക്... എടി തമാശ കളിക്കാതെ കണ്ണ് തുറക്ക് നീ...പല്ലവി...." ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു...അനക്കമില്ല.... "പല്ലവി..." ദേവും തേജസും വന്നു അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു അവളെ തൊടാൻ കൈ നീട്ടിയതും രുദ്ര ഒരു നോട്ടം നോക്കി രണ്ടാളെയും..... "തൊട്ട് പോകരുത്... സമാധാനം ആയില്ലേ രണ്ടിനും... എന്റെ പെങ്ങളെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആക്കി എന്റെ മുന്നിൽ ഇട്ടപ്പോൾ......." രുദ്ര ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു.. "എടാ രുദ്ര....." ദേവ് അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിക്കാൻ പോയതും.. "വിടടാ...." ദേവിന്റെ കൈ തട്ടിയെറിഞ്ഞു രുദ്ര പെട്ടെന്ന് ചാടി എണീറ്റ് ഇരുകൈയാൽ പല്ലവിയെ കോരിയെടുത്തു.... ദിശ അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി എങ്ങനെയോ അവളെയും കൈയിലേന്തി അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.... അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്ന പേടി ഉള്ളിൽ ശക്തപെടാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം അവന്റെ കാലുകളുടെ വേഗത കൂടി... അവൻ അവളെയും എടുത്ത് ഓടാൻ തുടങ്ങി....ദേവ് തേജസിനെ ഒന്ന് നോക്കി.. അവന്റെ മുഖത്ത് നിരാശ, കുറ്റബോധം, ദേഷ്യം,അമർഷം തുടങ്ങി എല്ലാം കൂടി കലർന്ന ഒരു ഭാവം..... ദേവ് കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാനോ ചോദിക്കാനോ നിൽക്കാതെ രുദ്ര പോയ വഴിയേ ഓടി.... രുദ്ര ആണെങ്കിൽ തന്നെ കൊണ്ട് ആവുന്ന അത്ര വേഗത്തിൽ ഓടാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്... അവളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു... "എ.. ഏട്ട....." അവളുടെ നാവിൽ നിന്ന് ചെറിയ മൂളലോടെ അത് കേട്ടതും അവന്റെ കാലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.... അവനൊന്നു നിന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി.... "മ്.. മോളെ..." അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് അവിടെ നിലത്തു ഇരുന്നിട്ട് അവളുടെ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു.... കൂമ്പി അടഞ്ഞു പോകുന്ന മിഴികളെ പ്രയാസപ്പെട്ടു അവൾ വലിച്ചു തുറന്നു.... "ഏട്ട.. ദേ.. ദേവേട്ടനോട്.. പ്... പറയണേ.. എനിക്ക് ദേഷ്യം... ഒന്നുല്ല... എന്ന്.. സ്നേഹേ ഉള്ളുന്ന്.... തേ.. തേജസേ... ട്ടനോടും... ഏട്ടനും.., അവരെ.. വ് വെറുക്കല്ലേ..." മുറിഞ്ഞു പോകുന്ന വാക്കുകളെ കൂട്ടി ചേർത്ത് അവൾ പറയാൻ ശ്രെമിക്കുമ്പോ രുദ്ര കരഞ്ഞു പോയി അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്.... "മോളെ... കണ്ണ് തുറക്ക്.. അടയ്ക്കല്ലേ... ന്.. നിനക്ക് ഒന്നുല്ല... ഒന്നും പറ്റില്ല.... ഏ.. ഏട്ടന പറയുന്നേ....ഏട്ടനെ നോക്ക്....." കരഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...അടഞ്ഞു പോയ മിഴികളെ ഒന്നു കൂടി അവൾ പ്രയാസപ്പെട്ടു വലിച്ചു തുറന്നു.... "ഏ.. ഏട്ടാ... അമ്മയെ.... ന്.. നോക്കണേ.... ഏട്ടനും..ഹാ... പ്പി ആയി... ഇരി......" പറഞ്ഞു പൂർത്തി ആക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പൂർണമായും അടഞ്ഞു... പൂർണമായി ബോധം മറഞ്ഞു കൈയിൽ കിടക്കുന്നവളെ നെഞ്ചോട് അടക്കി പിടിച്ചവൻ ഉറക്കെ ഉറക്കെ പൊട്ടി കരയുമ്പോൾ ആ ഉൾക്കാട്ടിൽ ഒരിടത്തു അവളുടെ ഗിറ്റാർ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ച് ഒരുവൻ അലറി കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ...... 🥀💔 തുടരും.... 🌜❤️🌛 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ