ഋതുനന്ദനം.... Part 29 മിത്രയും ദേവദത്തനും തമ്മിൽ വീണ്ടും പല കാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മിത്രയുടെ കുസൃതിയോടെയുള്ള സംസാരത്തിൽ പലപ്പോഴും അപ്പുറത്ത് നിന്നും ദേവദത്തന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ കേട്ട് അഭിരാമി ആശ്ചര്യപ്പെട്ടിരുന്നു… ആദ്യമായിട്ടാണ് മിത്രയും ദേവദത്തനും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ആ ഫോൺ സംഭാഷണം കാണുന്ന ആരും പറയില്ല. ഒരുപാട് കാലം മുമ്പ് പരിചയമുള്ളവരെ പോലെയാണ് ഇരുവരുടെയും സംസാരം. മിത്രയുടെ കളിയാക്കളുകളെ പോലും ദേവദത്തനൊരുപാട് ആസ്വദിക്കുന്നതായി അഭിരാമിയ്ക്ക് തോന്നി… അഭിരാമി അവരുടെ സംഭാഷണത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തന്റെ ശ്രദ്ധയയച്ചു…. "അപ്പോൾ നരസിംഹം…ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ കൈയിൽ നിന്നും നമ്പർ വാങ്ങിയിട്ട് ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാം കേട്ടോ "….മിത്രയുടെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ സംസാരം… "അത് ശരി…അപ്പോൾ എന്നെ വിടാൻ ഉദ്ദേശ്യമില്ല അല്ലെ "…. മിത്രയുടെ സംസാരമാസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തന്റെ മറുപടി.. "ഇല്ല…നരസിംഹത്തെ വിടാൻ എനിക്കുദ്ദേശ്യമില്ല. എനിക്ക് മലയാളഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചു കൊല്ലാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയതല്ലേ…ഞാൻ വിടില്ല. അവസാനം നരസിംഹം പറയും ഈശ്വരാ മൂർഖൻ പാമ്പിനെയാണല്ലോ ചവിട്ടിയതെന്ന്…" മറുപടിയായി ദേവദത്തന്റെ ചിരിയുടെ അലയൊലികൾ മുഴങ്ങി… "നരസിംഹം…പിന്നേ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ മറന്നു…എന്താ ഈ നിത്യയൗവനത്തിന്റെ രഹസ്യം"….? മിത്രയുടെ കള്ളച്ചിരിയോടെ കൊഞ്ചിയുള്ള ചോദ്യം… "കണ്ണ് വയ്ക്കല്ലേ മീനൂട്ടീ…ഇനി മീനൂട്ടി ചോദിച്ചത് കൊണ്ട് പറയാം.. മനസ്സിൽ എന്നും പ്രണയമുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കെന്നും യൗവനമായിരിക്കും "…ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിലും കുസൃതി നിറഞ്ഞു… "ഇനിയിത് സത്യമാണോ എന്നറിയണമെങ്കിൽ ഞാനിനി കഷ്ടപ്പെട്ട് ആരെയെങ്കിലും പ്രണയിക്കണ്ടേ. അതിനൊന്നുമിപ്പോൾ വയ്യ. നിങ്ങൾ എഴുത്തുകാർ ഇങ്ങനെയൊക്കെ എഴുതിയാണല്ലേ പിള്ളേരെ വഴി തെറ്റിക്കുന്നത് "…. മിത്ര ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി… "അങ്ങനെ പറയാതെ…മീനൂട്ടി ആരെയെങ്കിലും ഒന്ന് പ്രണയിക്ക്. ഏതെങ്കിലുമൊരു ദൗർഭാഗ്യവാൻ ഈ ലോകത്തുണ്ടാകും മീനൂട്ടിയെ പ്രണയിക്കാൻ. പിന്നെയവന് അതിലും വലിയ ദുരിതം വേറെ വരാനുണ്ടാവില്ല "…ദേവദത്തൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "അയ്യെടാ…നരസിംഹം പൈങ്കിളി ലെവലിൽ പോയല്ലോ.. പിന്നെ എന്നെ പ്രണയിക്കാൻ ആരെങ്കിലുമിങ്ങ് വരട്ടെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് അപ്പോൾ ഞാനവനെ. അതിനൊന്നും എന്നെ കിട്ടില്ല"….മിത്രയൊന്നു ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തന്നെ പറയുമല്ലോ അല്ലേ "…അപ്പുറത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് മിത്രയെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തന്റെ സംഭാഷണം ഒഴുകിയെത്തി… "എന്നെ പ്രണയിക്കാൻ വരുന്നവന്റെ കാര്യം കട്ടപ്പൊകയായിരിക്കും"…മിത്ര ഗർവ് നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു…. "അത് ശരി…അത്രയ്ക്ക് മുറ്റാണോ മീനൂട്ടി"…? ദേവദത്തന്റെ ചിരിയോടെയുള്ള ചോദ്യം… "പിന്നല്ലാതെ… ഞാനാള് മുറ്റാ…സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു നോക്കിയാൽ മതി "… അല്പം കൃത്രിമ ഗൗരവം കലർത്തി മിത്ര മൊഴിഞ്ഞു.... "ഓ…ശരി… മീനൂട്ടി ഭയങ്കര സംഭവമാണ്.. സമ്മതിച്ചേക്കുന്നു. വേറെ എന്തൊക്കെയാ നരസിംഹത്തിന്റെ മീനൂട്ടിയ്ക്ക് പറയാനുള്ളത്"… ദേവദത്തന്റെ ചോദ്യം വന്നെത്തി… മിത്രയുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ മീനൂട്ടിയെന്ന് ദേവദത്തൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുപാട് വാത്സല്യം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അഭിരാമിയ്ക്ക് ഉളവായി…. "നരസിംഹം…ചേച്ചിയെന്നോട് പറയുകയാ ചേച്ചിയെ നരസിംഹം മകളെ പോലെയാണ് കാണുന്നതെന്ന്. അപ്പോൾ നരസിംഹം എന്നെയും അങ്ങനെ കണ്ടേ പറ്റൂ. പണ്ട് തൊട്ടേ ചേച്ചിയ്ക്ക് കിട്ടുന്നതൊക്കെ എനിക്കും കൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാ. അത് കൊണ്ട് നരസിംഹം ഈ ആവശ്യം നിർബന്ധമായും പരിഗണിച്ചേ മതിയാവൂ"....മിത്രയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട അഭിരാമി തലയിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഈ പെണ്ണിന് നാക്കിനെല്ലില്ലല്ലോ. ഇതൊക്കെ ദത്തൻ സാറിനോട് പറയേണ്ട ആവശ്യമെന്താ. അദ്ദേഹമെന്ത് വിചാരിക്കുമോ ആവോ… അഭിരാമി മിത്രയുടെ നേരെ ദയനീയമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു…. അഭിരാമി അപ്രകാരം ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ദേവദത്തന്റെ മറുപടി വന്നെത്തി…. "മീനൂട്ടിയുടെ ആവശ്യമൊക്കെ പരിഗണിയ്ക്കാം പക്ഷേ അതിലൊരു ഭേദഗതി വേണ്ടി വരും"…ദേവദത്തനത് പറയുമ്പോൾ ചിരിയടക്കാൻ പറ്റാതെ പോകുന്നത് അഭിരാമിയറിഞ്ഞു… "എന്ത് ഭേദഗതിയാണാവോ നരസിംഹം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് "…? മിത്ര തന്റെ സംശയം ദേവദത്തനോടുന്നയിച്ചു… "അത് മറ്റൊന്നുമല്ല…ചേച്ചിക്ക് കിട്ടുന്നതെന്തും മീനൂട്ടിയ്ക്കും കൂടി അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ ചേച്ചിയെ ഭാവിയിൽ വിവാഹം കഴിയ്ക്കുവാൻ പോകുന്നവനെ അങ്ങു ഒഴിവാക്കിയേക്ക്. അതിലും മീനൂട്ടി അവകാശം ചോദിച്ചാൽ ചേച്ചി ബുദ്ധിമുട്ടിപ്പോകും "… മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി കൊടുത്ത് ദേവദത്തൻ അപ്പുറത്ത് നിന്നും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു… ദേവദത്തന്റെ പൊടുന്നനെയുള്ള തുറന്ന മറുപടിയിൽ മിത്രയൊന്ന് ചൂളിപ്പോയി… അവളുടെ അടുത്തിരുന്ന് അഭിരാമിയും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… "അയ്യേ…നരസിംഹത്തിന് ഒരു നാണവുമില്ല…ഈ ഡയലോഗ് ഒക്കെയാണോ നരസിംഹം സ്വന്തം കഥകളിലും എഴുതുന്നത്. വായിക്കുന്നവന്റെയൊക്കെ ഒരു യോഗം. അവർക്കങ്ങനെ തന്നെ വേണം"...പരിഹാസച്ചുവ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളാൽ മിത്ര ദേവദത്തന് മറുപടി നൽകി…. മിത്രയുടെ പരിഹാസത്തോടെയുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ദേവദത്തൻ വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോയാൽ ചിലപ്പോൾ മിത്ര വേറെ വല്ലതും ചോദിച്ചു രംഗം വഷളാക്കുമെന്ന് നിനച്ച അഭിരാമി മിത്രയുടെ കൈയിൽ നിന്നും ഫോൺ വാങ്ങിയിട്ട് ലൗഡ് സ്പീക്കർ ഓഫ്‌ ചെയ്തു… മിത്രയൊരമ്പരപ്പോടെ അഭിരാമിയുടെ പ്രവൃത്തിയും നോക്കി നിന്നു…. അഭിരാമി സംസാരിക്കുവാനായി ഫ്ലാറ്റിനു വെളിയിലേക്കിറങ്ങി … "നരസിംഹം…ഇനിയും അവളോട് സംസാരിക്കാൻ നിന്നാൽ ചിലപ്പോൾ നരസിംഹത്തെ അവൾ എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചു കൊല്ലും. ചില സമയത്ത് അവളുടെ നാവിന് എല്ലില്ല. നരസിംഹത്തിന് ബോറടിക്കും ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യവും പിടിക്കും"….അഭിരാമി ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു.. "അഭി…. എടോ അങ്ങനെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. എനിക്ക് തന്റെ അനിയത്തിയോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. ഒരുപാട് പരിചയമുള്ളവരെ പോലെയുള്ള സംസാരരീതി. അതെനിക്കൊരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ പുള്ളിക്കാരി നമ്മളെ വേറെ തലങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകും. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നമ്മൾ എന്തെങ്കിലും കാര്യത്തിൽ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ പുള്ളിക്കാരിയോടൊന്ന് സംസാരിച്ചാൽ മതി. നമ്മൾ ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്നുമൊന്ന് പുറത്തു കടക്കും….അനിയത്തിയോട് എന്റെ നമ്പർ വാങ്ങി ഇടയ്ക്ക് വിളിക്കാൻ പറയൂ കേട്ടോ..." ദേവദത്തന്റെ സംസാരത്തിൽ അയാൾ മിത്രയോട് സംസാരിച്ച വേളകളിൽ എന്ത് മാത്രം സന്തോഷമനുഭവിച്ചെന്നും ആ സംഭാഷണം ആസ്വദിച്ചെന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു…. ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയ്ക്ക് തന്റെ അനിയത്തിയെ കുറിച്ച് അഭിമാനം തോന്നി… പിന്നെയും കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം അഭിരാമി ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു അകത്തേക്ക് കയറി… അകത്തേക്ക് കയറി ഹാളിലെത്തിയ അഭിരാമി കണ്ടത് വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന മിത്രയെയാണ്. അത് കണ്ട അഭിരാമിയൊന്ന് അമ്പരന്നു. എന്തിനാവും ഇവളിങ്ങനെ വിതുമ്പുന്നത്…. അങ്ങനെയല്ലാം ചിന്തിച്ച അഭിരാമി ഉടനടി മിത്രയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു… "മിത്തൂ…മോളെ.. എന്തിനാ ചേച്ചിയുടെ കുട്ടി കരയുന്നത് "….? "എന്ത് പറ്റി ചേച്ചിയുടെ കുട്ടിയ്ക്ക് "…? അഭിരാമി മിത്രയുടെ തലയിൽ അരുമയായി തഴുകിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു… മിത്ര മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ പൊടുന്നനെ അഭിരാമിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചവളുടെ ചുമലിലേക്ക് ചാഞ്ഞു വിതുമ്പിക്കരയാൻ തുടങ്ങി… "മോളെ…മിത്തൂ…എന്തായിത് "..? അഭിരാമി മിത്രയുടെ ചുമലിൽ പതിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു.. മിത്ര വിതുമ്പുന്നത് കണ്ട അഭിരാമിയിലും സങ്കടം നിറഞ്ഞു… കണ്ടുമുട്ടുന്ന വേളകളിൽ പരസ്പരം കളിയാക്കുകയും വഴക്ക് കൂടുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമെങ്കിലും മിത്ര സങ്കടപ്പെടുന്നതോ കരയുന്നതോ അഭിരാമിയ്ക്ക് സഹിക്കില്ല… "മിത്തൂ…കരയല്ലേ…എന്താ പറ്റിയേ"...മിത്രയുടെ ചുമലിൽ വീണ്ടും പതിയെ തട്ടി വിളിച്ച അഭിരാമി മിത്ര കരച്ചിൽ നിർത്താതെ വന്നപ്പോൾ ബലമായി അവളെ പിടിച്ചുയർത്തി…. "മിത്തൂ… ചേച്ചിയുടെ സുന്ദരിക്കുട്ടിയെന്തിനാ കരയുന്നത് "…? "എന്ത് പറ്റി പെട്ടെന്ന് "…? മുഖം കുനിച്ചു നിന്ന് വിതുമ്പുന്ന മിത്രയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചുയർത്തി കൊണ്ട് അഭിരാമി ചോദിച്ചു… "ചേച്ചി…ദത്തൻസാറിനോട് സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനോർത്തു പോയി എന്നോട് അത്രയും നേരം ചിരിച്ചും കളിച്ചും സംസാരിച്ച ആ മനുഷ്യൻ ഉള്ള് നീറിക്കൊണ്ടാണല്ലോ അങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറുന്നതെന്നു. അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിച്ച അത്രയും സമയം ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന വാത്സല്യവും സ്നേഹവും എനിക്കിത് വരെ ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിക്കാത്ത ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവുമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്…" "കടലോളം സ്നേഹവും വാത്സല്യവും മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നിട്ട് അത് സ്വന്തം മക്കൾക്ക് പകരാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ അച്ഛനെ ഓർത്തപ്പോൾ ഇത് പോലെയൊരു അച്ഛന്റെ സ്നേഹം കൊതിച്ച മറ്റുള്ള കുട്ടികളെ കൊഞ്ചിക്കുകയൊക്കെ ചെയ്യുന്ന അച്ഛന്മാരെ കണ്ട് കൊതിയോടെ നോക്കിനിന്ന എന്റെ പഴയ നാളുകൾ ഞാനോർത്ത് പോയി. ചേച്ചിക്ക് നമ്മുടെയച്ഛൻ ചേച്ചിയെ എടുത്തതും മറ്റുമൊക്കെ ചെറുതായെങ്കിലും ഓർമയുണ്ടാകും….എനിക്കതുമില്ലല്ലോ…." പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച മിത്ര അഭിരാമിയുടെ ചുമലിലേക്ക് വീണ്ടും തല ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് കരയാൻ തുടങ്ങി…. അവളെയെന്ത് പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് അഭിരാമിയ്ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. നീരണിഞ്ഞ മിഴികളുമായി അഭിരാമി മിത്രയുടെ തലയിലേക്ക് തന്റെ തലയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അലക്ഷ്യമായി മിത്രയെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു… നിമിഷങ്ങളോളം ഇരുവരും അതേയവസ്ഥയിലിരുന്നു… തന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് നീർക്കണങ്ങൾ പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മിത്രയൊന്ന് ഞെട്ടി. അവൾ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ നീരണിഞ്ഞ മിഴികളുമായി അലക്ഷ്യമായെങ്ങോ നോക്കി നിൽക്കുന്ന അഭിരാമിയെയാണ് കണ്ടത്…. മിത്ര പൊടുന്നനെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു വേഗം തന്റെ മിഴികൾ തുടച്ചു… "സോറി ചേച്ചി…. പെട്ടെന്നെനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നു. ഞാൻ ചേച്ചിയെയും സങ്കടപ്പെടുത്തിയല്ലോ…" ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ മിത്ര അഭിരാമിയുടെ നിറഞ്ഞ മിഴികൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു… "മിത്തൂ… നിനക്കിപ്പോഴും നമ്മുടെ അച്ഛനെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യാറുണ്ടോ മോളെ"…? മിത്രയെ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകിക്കൊണ്ട് അഭിരാമി ചോദിച്ചു… "അങ്ങനെ ചോദിച്ചാൽ ചില സമയത്ത് നമ്മുടെയച്ഛൻ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിലേ പോയതിൽ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നാറുണ്ട്. സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോഴൊക്കെയായിരുന്നു അത് കൂടുതൽ. അവിടെ പല കുട്ടികളുടെയും അച്ഛന്മാർ അവരുടെ കൂടെ വരുന്നതും കൊഞ്ചിക്കുന്നതുമൊക്കെ കാണുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ആരും കാണാത്തിടത്ത് പോയിരുന്നു ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. പിന്നെ വലുതായപ്പോൾ യാഥാർഥ്യവുമായി ഞാൻ പൊരുത്തപ്പെട്ടു. എന്നാലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു പോകാറുണ്ട്. അപ്പോഴൊക്കെ സ്വയമാശ്വസിയ്ക്കും അച്ഛന്റെ സ്നേഹവും കൂടി തന്നുകൊണ്ടാണല്ലോ അമ്മ നമ്മളെ വളർത്തിയതെന്നു "…. മിത്ര വിളറിയ ഒരു ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി… ഒന്നിനു പകരമാവാൻ മറ്റൊന്നിനൊരിക്കലും കഴിയില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് മാതാപിതാക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ. രണ്ട് പേരിൽ ഏതൊരാൾ ഇല്ലെങ്കിലും ജീവിതത്തിലത് വല്ലാത്ത നഷ്ടം തന്നെയാണ്. അച്ഛന്റെ നഷ്ടം നികത്താൻ അമ്മയ്‌ക്കൊ തിരിച്ചോ ഒരിക്കലും സാധ്യമല്ല. രണ്ടും പരസ്പരപൂരകങ്ങളാകുന്നു ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിൽ….മിത്രയുടെ അവസാന വാചകങ്ങൾക്ക് മറുപടിയായി അഭിരാമി മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… "ചേച്ചി"…. അഭിരാമിയൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ചിന്തയിലാണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മിത്ര അഭിരാമിയെ കുലുക്കിവിളിച്ചു… മിത്ര വിളിച്ചപ്പോൾ അഭിരാമി പെട്ടെന്ന് തന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർന്നു…. "ചേച്ചിയെന്താ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് "….? മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "ഒന്നുമില്ല മിത്തൂ…നീ പറഞ്ഞത് ആലോചിച്ചതാ "…അഭിരാമിയൊരു ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "ചേച്ചി അതൊക്കെ വിട്…നരസിംഹം എന്നെപ്പറ്റിയെന്ത് പറഞ്ഞു "…? മിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞു… "നരസിംഹം നിന്നെ പൊക്കിയടിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെയന്തം വിട്ട് പോയി. നിനക്ക് പുള്ളിയുടെ നമ്പർ തരാനും നിന്നോടിടയ്ക്ക് വിളിക്കുവാനും പറയാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് "…. അഭിരാമി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…. "അതാണ് ഈ മിത്തു…നിങ്ങളൊക്കെ എന്റെ നാക്കിനു എല്ലില്ല എന്ന് പറയും പക്ഷെ എന്റെയാ എല്ലില്ലാത്ത നാവ് കൊണ്ടുള്ള സംസാരത്തിൽ അപ്പുറത്തുള്ളവർക്ക് എന്നോട് മതിപ്പും കൂടും…എനിക്കെന്നെ കുറിച്ചു വല്ലാതെയഭിമാനം തോന്നുന്നു ചേച്ചി…ഞാനാള് പൊളിയല്ലേ "…. മിത്ര കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സ്വയമൊരു പ്രശംസയോടെ പറഞ്ഞു… "മതിയെടീ സ്വയം പൊങ്ങിയത്"...അഭിരാമിയൊരു പുച്ഛത്തോടെ മിത്രയോട് പറഞ്ഞു… മിത്രയത്‌ കേട്ട് നിർത്താതെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… "അതൊക്കെ പോട്ടെ ചേച്ചി… ചേച്ചിയെപ്പോഴെങ്കിലും എന്റെ ഫോട്ടോയെന്തെങ്കിലും നരസിംഹത്തെ കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ "…? മിത്ര അഭിരാമിയോട് ചോദിച്ചു… "എവിടുന്ന്…ഒരിക്കൽ നിന്നെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ നിന്നെ കാണിച്ചു കൊടുക്കാനായി എന്റെ ഫോണിലുള്ള നമ്മുടെ ഫാമിലി ഫോട്ടോ ഞാൻ കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ പുള്ളി തടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറയുകയാ…പുള്ളിയ്ക്ക് ആരുടേയും ഫാമിലി ഫോട്ടോസ് കാണുന്നത് ഇഷ്ടമല്ലെന്നും മറ്റും. ചിലപ്പോൾ മറ്റൊരു ഫാമിലിയുടെ ഫോട്ടോ കാണിക്കുമ്പോൾ തന്റെ കുടുംബത്തേയോർത്ത് ദുഃഖിതനാവുന്നത് വിചാരിച്ചാവും. ഇങ്ങനെയുള്ള ചില അപൂർവമായ സ്വഭാവങ്ങളുമുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്..." അഭിരാമി മറുപടി നൽകി.. "വല്ലാത്തൊരു സ്വഭാവം തന്നെ"…മിത്ര നെറ്റിയിൽ കൈ വച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… "ആരെങ്കിലും കാണിക്കുന്ന ഒരു ഫാമിലി ഫോട്ടോയിൽ ഇനി അങ്ങേരുടെ ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും ഫോട്ടോ ഉണ്ടെങ്കിലോ "….? "ഇനിയതുമല്ല അങ്ങേരുടെ മക്കൾ അങ്ങേരെ തിരിച്ചറിയാതെയെങ്ങാനും അടുത്ത് വന്നാൽ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കും പുള്ളി അത് തന്റെ മക്കളാണെന്ന്‌ ഫോട്ടോയൊന്നും കാണില്ലെന്ന വാശിയും വച്ചു നടന്നാൽ"…? "അങ്ങേര് എന്ത് ഭാവിച്ചാ "…? ദേവദത്തന്റെ വിചിത്രമായ സ്വഭാവത്തെ കുറിച്ചറിഞ്ഞ മിത്ര അഭിരാമിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ തന്റെ സംശയങ്ങളുടെ കെട്ടഴിച്ചു… "അതിന് എന്തോ ഉറപ്പുണ്ട് ഒരിക്കലും തന്റെ മക്കൾ തന്നെ തേടി വരില്ലെന്നും തനിക്ക് തന്നെ സ്വയമവരെ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് കാരണം അദ്ദേഹമുള്ളിടത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ അവരുടെ മക്കളെ അയയ്ക്കില്ലെന്ന് അങ്ങേർക്ക് ഉറപ്പുണ്ട് പോലും…ഇത് രാമേട്ടനെന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യമാണ് "….. അഭിരാമി മിത്രയുടെ സംശയങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി നൽകി…. "എന്നിട്ട് നരസിംഹം ആ സ്ത്രീയെ പൂജിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു…അങ്ങേർക്ക് നല്ല അടിയുടെ കുറവാണ് ശരിക്കും…എന്റെ മുമ്പിൽ എങ്ങാനും ആ സ്ത്രീയെ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ചെരുപ്പൂരിയടിച്ചേനെ അവരെ. എന്നിട്ട് നരസിംഹമോ തന്റെ മക്കൾക്ക് പിതാവിന്റെ സ്നേഹമനുഭവിയ്ക്കാനുള്ള അവകാശമില്ലാതാക്കിയ അവരെയും പൂജിച്ചോണ്ട് നടക്കുന്നു"…മിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ അല്പം പരിഹാസം നിറഞ്ഞു… "നീയിങ്ങനെ വികാരം കൊണ്ടിട്ടെന്ത് കാര്യം മിത്തൂ…അങ്ങേരുടെ കാര്യത്തിൽ നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാമെന്നല്ലാതെ നമ്മളെന്ത് ചെയ്യാനാ "….. അഭിരാമിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു… "അതും ശരിയാ…എത്രയും പെട്ടെന്ന് നരസിംഹത്തിന് തന്റെ കുടുംബത്തെ കണ്ട് പിടിക്കാനായി സാധിക്കട്ടെ"…മിത്രയുമൊന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു… തുടരും #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📙 നോവൽ