ഋതുനന്ദനം... Part 122 അഭിരാമിയും മിത്രയും കണ്ടത് മുറിയിൽ വിളക്ക് വയ്ക്കുവാനായി തിരിയിടുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ആയിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി വിളക്ക് തയ്യാറാക്കുന്നത് അന്താളിപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു ഇരുവരും... ഈ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെയൊരു മുറിയുണ്ടെന്ന് ഇവിടെ നിന്നപ്പോഴൊന്നും താനറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. താനിക്കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കാഞ്ഞത് എന്ത് കൊണ്ടാവും. തനിയ്ക്ക് കത്തിക്കുവാൻ വേണ്ടി രാമശ്ശനെപ്പോഴും വിളക്ക് ഹാളിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്....ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ പ്രവൃത്തി സാകൂതം നോക്കി നിന്ന അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... അച്ഛനോട് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരില്ലെന്ന് അമ്മ വാശി പിടിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛനവസാനം അമ്മയോട് വരണമെന്നാവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം ദൃഡമായിരുന്നതായി തനിയ്ക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. അങ്ങനെ വാശി പിടിച്ച അമ്മയിവിടെ എത്തിയിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തുവാൻ തയ്യാറെടുത്തിരിക്കുന്നു... അഭിരാമിയുടെ മനസ്സിലൂടെ ചിന്തകൾ യാപ്യയാനയാത്ര നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അമ്പരപ്പിന്റെ ആഴക്കയത്തിൽ പതിച്ച അഭിരാമിയും മിത്രയും തങ്ങളുടെ പുറകിൽ കുറച്ചപ്പുറത്തായി നിന്നിരുന്ന രാമേട്ടന്റെ നേരെയൊന്ന് നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തപ്പോൾ അതീവ സംതൃപ്തിയുടെ സിതാംബോജങ്ങൾ വിടർന്നിരിക്കുന്നത് ഇരുവരും ശ്രദ്ധിച്ചു..... "രാമേട്ടാ"... പൊടുന്നനെ പൂജാമുറിയുടെ അകത്ത് നിന്നും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദമുയർന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി വിളിച്ചപ്പോൾ വിളി കേട്ട രാമേട്ടൻ പൂജാമുറിയിലേക്ക് കയറി... അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്മയെന്താണ് പറയുന്നതെന്നറിയാൻ കാതോർത്തു നിന്നു... "രാമേട്ടാ... ഈ മുറിയപ്പടി പൊടിയാ..നമുക്ക് നാളെ ഇതൊന്ന് അടിച്ച് തൂത്ത് വൃത്തിയാക്കണം"....ശ്രീലക്ഷ്മിയുടേ സംഭാഷണശകലങ്ങൾ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും കർണ്ണങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി... അമ്പരപ്പ് നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ഇരുവരും പരസ്പരമൊരു നോട്ടമയച്ചു... "രാമേട്ടാ... വേറൊരു കാര്യം കൂടി"...അമ്മയുടെ സ്വരം വീണ്ടും ചെവികളിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിരാമിയും മിത്രയും പൂജാമുറിയിലേക്ക് കാതോർത്തു... "രാമേട്ടാ... ഞാനീ വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ എന്നും ഞാൻ വിളക്ക് കത്തിച്ചോളാം. രാമേട്ടൻ അതിനുള്ളതെല്ലാമൊന്ന് തയ്യാറാക്കി വച്ചേക്കണേ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കടുപ്പം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്‌ക്കും.. അമ്മ പറഞ്ഞത് രാമേട്ടനോടാണെങ്കിലും ലക്ഷ്യം വച്ചത് തന്നെയാണെന്ന് ചിന്തിച്ചു അഭിരാമി... തുടർന്ന് അവൾ മിത്രയേയും കൊണ്ടവിടെ നിന്നും ഹാളിലേക്ക് നീങ്ങി... "ദീപം...ദീപം..." അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും ശ്രദ്ധയങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു... ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ നിലവിളക്കുമായി തങ്ങളെ കടന്നു പോയ അമ്മയെ ഇരുവരും മിഴികളെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.. "ഇതൊക്കെ ചെയ്യുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മനസ്സിലെന്താണാവോ"...? അഭിരാമി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... മുറ്റത്ത് ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഉലാത്തുകയായിരുന്ന ദേവദത്തന്റെ ശ്രവണപുടങ്ങളിലേക്കും ധാരയായൊഴുകിയെത്തി ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം... ദേവദത്തൻ പൂമുഖത്തേക്ക് തന്റെ ദൃഷ്ടിപാതമയച്ചു... ദുഗ്ദ്ധവർണ്ണാംബരത്തിൽ ശുഭവസ്ത്രകളേബരയായി നീണ്ടിടതൂർന്ന കുഴലുകളഴിച്ചു വിഹായുസ്സിന് വല്ലകങ്ങളെ തന്റെ സലിലജനയനങ്ങളിലേയ്ക്കാവാഹിച്ച ഉദതിസുതവദനയായി കത്തിച്ച വിളക്കുമായി ശനൈശ്ഛരം പൂമുഖത്തെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രൂപം മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ കത്തിച്ച നിലവിളക്ക് പോലെ വിളങ്ങുന്ന ക്ഷീരസാഗരപുത്രിയെ പോലെയുളവായി... പൂമുഖത്താകമാനം അത് വരെ നഷ്ടമായിരുന്ന പൊൻപ്രഭ ആയിരം തമിസ്രഹകിരണങ്ങളുടെ ശോഭയാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായും ഈ നിവസനമാകെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തങ്ങളുടെ ഗൃഹനാഥയുടെ വരവിൽ ഹർഷവർഷസൂനവൃഷ്ടികൾ നടത്തുന്നതായും പൃഷദ്വശൻ തന്റെ ചിറകുകളാൽ അന്തരീക്ഷത്തെയപ്പാടെ തഴുകുന്നതായും നിശാപുഷ്പങ്ങൾ ചുറ്റും സൗരഭ്യം പരിസ്തരിയ്ക്കുന്നതായും ദേവദത്തന് തോന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു... വിളക്ക് വയ്ക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രൂപം ആമോദത്തിൻ പാരിഭദ്രകസൂനങ്ങളായ് മനസ്സിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങവേ ദേവദത്തന്റെ ഓഷ്ഠങ്ങളിലത് വരികളായി നിറഞ്ഞു.... ""സംസ്ത്യായമാകെ കാത്തിരുന്നു സഹസ്രവികര്‍ത്തനപ്രഭ ചൊരിഞ്ഞിടും പത്മാലയയായ നിന്നെയേറെനാൾ പവമാനൻ പാരിജാതസൗരഭ്യം പരിസ്തരിയിക്കുന്നീ തൃസന്ധ്യയിൽ ആമോദദുന്ദുഭികൾ മുഴക്കുന്നു കൂടണയും വിഹഗങ്ങൾ വിദർഭമായിരുന്നയീ ഉദവസിതത്തെ ഋതുനന്ദനമാക്കി നിൻ പാദസ്പർശങ്ങൾ..."" ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നേരെ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ നോട്ടമയച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞ വാണീശകലങ്ങളെ ദേവദത്തൻ ഫോണെടുത്ത് ടൈപ്പ് ചെയ്തതിനു ശേഷമാർക്കോ അയച്ചു. തുടർന്നൊരു നിർവൃതിയോടെ തലയുയർത്തുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മി വിളക്ക് വച്ചു അഞ്ജലീമുഖിയായി പ്രാർഥനയിൽ മുഴുകി നിൽക്കുന്നത് ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു. പ്രണയഹ്രദിനി വീചികളൊഴുകുന്ന മിഴികളോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ രൂപത്തെ ദേവദത്തൻ തന്റെ മനസ്സിലേക്കാവാഹിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു... പ്രാർത്ഥിച്ചു കഴിഞ്ഞു മിഴികൾ തുറന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന് നേരെ നിർവ്വികാരമായൊരു നോട്ടമയച്ചിട്ട് പൂമുഖത്തിന്റെ തിണ്ണയിലേക്ക് മാറി ഇരുന്നു... ================================== കുറച്ച് മുമ്പ് നടന്ന സംഭവങ്ങളുടെ അമ്പരപ്പിൽ വിഹരിച്ചു കൊണ്ട് ഹാളിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന അഭിരാമി മിത്രയുടെ കൂടെ ഫോണിൽ വന്ന അച്ഛന്റെ വരികൾ വായിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നു... അതിലെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുവാൻ കഴിയാതെ മിത്ര കണ്ണും മിഴിച്ചു നിന്നു... "ചേച്ചി.. എന്താണിത് "...? ദേവദത്തന്റെ വരികളിലേക്ക് നോക്കിയ മിത്ര അമ്പരപ്പോടെ അഭിരാമിയോട് തിരക്കി... "മനസ്സിലായില്ലേ നിനക്ക്...ലച്ചൂട്ടി വിളക്ക് വയ്ക്കുന്ന കണ്ടപ്പോൾ ദേവേട്ടന് പ്രണയം കൊണ്ട് വീർപ്പു മുട്ടിയത് വരികളായി ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടു... അത്ര തന്നെ".. അഭിരാമിയോരൽപ്പം ഗൗരവത്തോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.... "അമ്മയോട് പ്രണയം തോന്നുന്നതൊക്കെ ശരി തന്നെ. അതിന് ഇത് പോലത്തെ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത വാക്കുകൾ വിതറണോ"...? അമ്പരപ്പ് വിട്ട് മാറാത്ത മിത്രയിൽ നിന്നും വീണ്ടും ചോദ്യമുയർന്നു... "ദേവേട്ടന് മറ്റുള്ളവരുടെ കിളി പറത്തുന്നതിൽ വല്ല മനസുഖവും തോന്നുന്നുണ്ടായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ"... മിത്രയ്‌ക്ക് മറുപടി കൊടുക്കുമ്പോൾ അഭിരാമിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു ചെറു ചിരി നിറഞ്ഞു.... "എന്തായാലും നമ്മുടെ ഗതികേട് തന്നെ"...മിത്ര ആരോടെന്നില്ലാതെ മൊഴിഞ്ഞു... അഭിരാമിയത് കേട്ടൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... രാമേട്ടൻ തങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട അഭിരാമിയും മിത്രയും തങ്ങളുടെ സംസാരത്തിന് വിരാമമിട്ടു... ഇരുവരുടെയും അടുത്തേക്ക് വന്ന രാമേട്ടനവരെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "എന്ത് പറ്റി രാമശ്ശന്റെ മക്കൾ അന്തം വിട്ട് നിൽക്കുന്നത് "...? രാമേട്ടനൊരു ചെറു ചിരിയോടെ തിരക്കി... "രാമശ്ശാ... എങ്ങനെ അന്തം വിടാതിരിക്കും. അങ്ങനത്തെ സംഭവങ്ങളല്ലേ ഇവിടെയിന്ന് നടന്നേക്കുന്നത്".... മിത്ര രാമേട്ടനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഇങ്ങോട്ട് വരില്ലെന്നും പറഞ്ഞു അമ്മ അച്ഛനോട് ഭയങ്കര കടും പിടിത്തമായിരുന്നു. ഇവിടെ വന്നിട്ട് ആരോടും മിണ്ടാതെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന അമ്മ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സന്ധ്യാദീപം തെളിയ്ക്കുന്നതൊക്കെ കണ്ടാൽ ആരായാലും അന്തം വിട്ട് കുന്തം മറിഞ്ഞ് പോകും".... മിത്രയുടെ പുറകെ അഭിരാമിയും തന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞത്‌ രാമേട്ടനോട് ഉണർത്തിച്ചു... "മക്കളെ... ഇതിനെല്ലാം എനിയ്ക്ക് ഒരുത്തരമേ തരാനുള്ളൂ. ലച്ചു മോൾക്ക് ഈ വീടിനെയും ദേവൻ കുഞ്ഞിനേയും ഒരിക്കലും വെറുക്കുവാൻ കഴിയില്ല. ഞാനന്നേ അനുമോളോട് പറഞ്ഞില്ലേ ദേവൻ കുഞ്ഞ് വിളിച്ചാൽ ലച്ചു മോൾക്ക് വരാതിരിക്കുവാൻ കഴിയില്ലെന്ന്. കാരണം ലച്ചുമോളിപ്പോഴും ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു അത് പോലെ ദേവൻ കുഞ്ഞുള്ള ഈ വീടിനെയും"...രാമേട്ടന്റെ മിഴികളിൽ വാത്സല്യവും അഭിമാനവും നിറയുന്നത് അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു... "രാമശ്ശൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത് വീണ്ടുമാവർത്തിയ്ക്കുന്നു. അമ്മയിപ്പോഴും അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന്"... അഭിരാമി ചിന്തിച്ചു... രാമേട്ടന്റെ വാക്കുകളിൽ മിത്രയും ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി.... "ലച്ചുമോളുടെയും ദേവൻ കുഞ്ഞിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം പുറത്ത് നിന്ന് കാണുന്നൊരാൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല"... അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മുഖഭാവങ്ങളെ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടൊരു ചെറു ചിരിയോടെ രാമേട്ടൻ പറഞ്ഞു... "രാമശ്ശാ... അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിട്ടാകും ഇത്രയും കാലം അച്ഛന് തന്റെ മക്കളെയൊന്ന് ലാളിക്കുവാൻ പോലുമവസരം ലഭിക്കാതിരുന്നതും ഇപ്പോഴും രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളിലും മുറികളിലുമായി കഴിയുന്നതും"... മിത്രയുടെ സംസാരത്തിൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... രാമേട്ടനത് കേട്ടൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... "മീനുമോളെ... ലച്ചുമോളിത്രയും കാലം ദേവൻ കുഞ്ഞിനെ പിരിഞ്ഞിരുന്നതിന് കാരണം തീർച്ചയായും ദേവൻ കുഞ്ഞിനോടുള്ള വെറുപ്പാണ് എന്നിരുന്നാലും ലച്ചു മോൾ എത്രത്തോളം വെറുക്കുന്നോ അത്രയും ദേവൻ കുഞ്ഞിനെയിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു"... രാമേട്ടൻ മന്ദഹാസത്തോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... രാമേട്ടന്റെ മറുപടിയിൽ അഭിരാമിയും മിത്രയും ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ രാമേട്ടനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... "രാമശ്ശാ... രാമശ്ശനെന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത്"...? അഭിരാമി ആശയക്കുഴപ്പമണിഞ്ഞ മുഖഭാവത്തോടെ തിരക്കി.. "മോളെ... ഞാൻ പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്തെന്നാൽ... ദേവൻ കുഞ്ഞവിടെ വന്ന് ശുശ്രൂഷിക്കുമ്പോൾ ലച്ചു മോളെന്തെങ്കിലും എതിർപ്പ് കാണിച്ചിരുന്നോ"...? രാമേട്ടന്റെ ഉത്തരമൊരു ചോദ്യത്തിലവസാനിച്ചു... അഭിരാമിയും മിത്രയും ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... "അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്... ലച്ചുമോൾക്ക് ദേവൻ കുഞ്ഞിനോട് ഒന്നിനും എതിർപ്പ് പറയുവാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങളവരുടെ മക്കളാണെങ്കിലും അവരെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ നിങ്ങൾക്കൊരിക്കലും കഴിയില്ല".... രാമേട്ടനൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി... "അത് രാമശ്ശൻ പറഞ്ഞത് സത്യം... ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനമ്മമാർ ഉത്തരം കിട്ടാത്തൊരു കടംകഥയാണ്. ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും വട്ടായെന്ന് തോന്നുന്നു. അച്ഛന് പ്രണയം മൂത്ത് വട്ട്... അമ്മ പിന്നെ പണ്ടേ സൈക്കോ..ഇവരുടെയൊക്കെ വട്ട് പകർന്നു കിട്ടിയ രാമശ്ശനും... മിത്തൂ.. നമുക്ക് പൂമുഖത്തു പോയി ദേവേട്ടന്റെ പ്രണയനിമിഷങ്ങൾ കണ്ട് നിർവൃതിയടയാം.. വാ"... രാമേട്ടനെ നോക്കി മറുപടി നൽകിയതിന് ശേഷം മിത്രയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി അഭിരാമി മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര സമ്മതത്തോടെ തലയാട്ടി... തുടർന്ന് ഇരുവരും പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു... ഇരുവരും പോകുന്നതൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ രാമേട്ടൻ നോക്കി നിന്നു... പൂമുഖത്തെത്തിയ അഭിരാമിയും മിത്രയും മിഴികളിൽ പൂമുഖത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയെയും അവളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് അങ്കണത്തിലൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ദേവദത്തനെയുമാണ് കണ്ടത്.... "ചേച്ചി... അച്ഛനിത് എന്ത് നോട്ടമാ അമ്മയെ നോക്കുന്നത് എന്നിട്ടും അമ്മയ്ക്കെന്തെങ്കിലും കുലുക്കമുണ്ടോന്ന് നോക്കിയേ"... അച്ഛനമ്മമാരുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ കണ്ട മിത്ര വാക്കുകളിൽ പുച്ഛമൽപ്പം കലർത്തിക്കൊണ്ട് അഭിരാമിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "മിത്തൂ... അമ്മയടുത്തുണ്ടെങ്കിൽ അച്ഛനീ ലോകം തന്നെ മറക്കും. ലോകത്തുള്ള കറന്റ്‌ മുഴുവനുമടിച്ചാലും ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ഇരിക്കുന്ന ഈ അമ്മ അച്ഛനെയിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നാണ് അച്ഛനും രാമശ്ശനും പറയുന്നത് ".... അഭിരാമിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ മിത്രയോട് മൊഴിഞ്ഞു... മിത്ര ഇതിനിടയിൽ ഈ രംഗങ്ങളെല്ലാം തന്റെ ഫോണിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. അല്പനിമിഷങ്ങൾ പൂമുഖത്ത് ചെലവഴിച്ചതിന് ശേഷം ഇരുവരും അകത്തേക്ക് നീങ്ങി... ================================== രാത്രിയിലും ഊൺ മേശ അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും കളിചിരി ബഹലങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞെങ്കിലും ശ്രീലക്ഷ്മി അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അതൊന്നും തന്നെ ബാധിക്കുന്നതല്ലെന്ന മട്ടിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അഭിരാമിയും മിത്രയും ഒരു മുറിയിലും ദേവദത്തൻ തന്റെ മുറിയിലും ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ മുരിയ്ക്കെതിർവശമുള്ള താൻ രാവിലെ തെരഞ്ഞെടുത്ത മുറിയിലും ഉറങ്ങുവാൻ കിടന്നു... അമ്മ വീട്ടിൽ വന്നതിന് ശേഷം അച്ഛൻ വേറെയേതോ ലോകത്താണെന്ന് തോന്നിയതിനാൽ അഭിരാമിയും മിത്രയും ദേവദത്തനെ നിർബന്ധിക്കുവാനും നിന്നില്ല... നേരമേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും ദേവദത്തന് ഉറക്കം വന്നില്ല. അല്പ സമയം ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ദേവദത്തൻ പതിയെ തന്റെ കട്ടിലിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റു... വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ദേവദത്തന്റെ കാലുകൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുറിയ്ക്ക് നേരെ നീങ്ങി.... വാതിൽ ഉള്ളിൽ നിന്നും ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നൊരു നിമിഷം ശങ്കിച്ച ദേവദത്തൻ മുറിയുടെ വാതിലിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ തള്ളി നോക്കി. വാതിൽ തുറന്നത് കണ്ട ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ ആനന്ദമൊരു തരംഗമായി ഒഴുകുവാൻ തുടങ്ങി... അകത്തേക്ക് കടന്ന ദേവദത്തൻ കണ്ടു കട്ടിലിൽ കൊത്തിയെടുത്ത ശില്പം പോലെ മനോഹരിയായി നിദ്രയെ പുൽകിയ ശ്രീലക്ഷ്മിയെന്ന തന്റെ പ്രണയത്തെ... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ കട്ടിലിന് അടുത്തെത്തിയ ദേവദത്തൻ അവൾ കിടക്കുന്നതിനു അരികിലായി ഇരുന്നു... മലർന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്ന ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നിടിലത്തിൽ അരുമയായി തഴുകിയ ദേവദത്തൻ വീണു കിടക്കുന്ന അളകങ്ങളെ ഒന്ന് മാടിയൊതുക്കി. തുടർന്ന് ദേവദത്തനവളുടെ ശിരസ്സിലും മറ്റും പ്രണയാർദ്രമായി തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ലച്ചൂ...നിന്റെ ദേവേട്ടൻ ഇന്നെത്ര സന്തുഷ്ടനാണെന്ന് അറിയാമോ. ഒരു മുറിയുടെ ഇപ്പുറമാണെങ്കിൽ പോലും നീയെന്റെ അരികിൽ ഉണ്ടെന്ന സത്യമെന്നിൽ പകരുന്ന ആനന്ദം അവർണ്ണനീയമാണ്...ശ്രീലക്ഷ്മിയേ തഴുകുമ്പോൾ ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയണിഞ്ഞു കൊണ്ട് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു... അൽപ്പനിമിഷം ശ്രീലക്ഷ്മിയെയും നോക്കി ഇരുന്ന ദേവദത്തൻ തന്റെ ശിരസ്സ് താഴ്ത്തി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തന്റെ ചുണ്ടുകളമർത്തി.... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ചുംബനമർപ്പിച്ച ദേവദത്തൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളെയൊന്ന് നോക്കിയതിനു ശേഷം മുറിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നീങ്ങി... ദേവദത്തനാ മുറി വിട്ടിറങ്ങുന്നത് ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നീല നയനങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ദേവദത്തനറിഞ്ഞില്ല.... തുടരും #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ