ദേവോദയം🧡💛 Part-51 "അപ്പോൾ ഇതൊക്കെയാണ് 3 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്നത്..... ഇനി അതോർത്തു ജീവിതത്തിൽ ആവിശ്യം ഇല്ലാത്ത ഭാരമൊന്നും വരുത്തി വെക്കരുത്... കേട്ടോ " മുന്നിൽ എല്ലാം കേട്ട് കണ്ണും മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന ദയയെ നോക്കി രുദ്ര പറഞ്ഞു... "പല്ലവി അങ്ങനെ ആണോ മരിച്ചത്??" "അതെ... ഞാൻ അന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടു ഓടി എങ്കിലും കാടല്ലേ? വഴി പോലും അറിയാതെ എങ്ങോട്ടെന്നും പറഞ്ഞു പോവാനാ... അവൾക്ക് അത്ര ആയുസ്സെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു...." വേദന നിറഞ്ഞിരുന്നു അവന്റെ സ്വരത്തിൽ.. "പല്ലവി സൂയിസൈഡ് ചെയ്തതല്ലേ? പിന്നെ നിങ്ങളൊക്കെ എന്തിനാ ദേവേട്ടനാ കൊന്നത് എന്ന് പറയുന്നത്??" "ഒരു തരത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ അതല്ലേ സത്യം? ഞാൻ അവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതല്ല... അവൾക്ക് അവൻ ഒറ്റ ഒരുത്തനോടുള്ള സ്നേഹം..... അത് മാത്രം ആണ് അവളെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്... " "ഒരാളോട് പ്രണയം തോന്നുന്നത് തെറ്റാണോ?" "അത് തെറ്റല്ല.. പക്ഷെ അവർ ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന മണ്ടൻ തീരുമാനങ്ങൾ തെറ്റാ..ഈ പ്രണയം എന്ന് പറയുന്ന സാധനം ശെരിക്കും ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പാർട്ട്‌ മാത്ര.. അല്ലാതെ ജീവിതമേ അതാ എന്ന് പറയുന്നത് ശുദ്ധ മണ്ടത്തരം ആണ്..." "സ്വന്തം അനിയത്തി അല്ലെ പല്ലവി? അവൾക്ക് ബുദ്ധി ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടത് താനല്ലേ? അപ്പോൾ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ കൂടെ കാണില്ലാരുന്നോ??" "ഒരിക്കലും ഇല്ല... ഇതൊക്കെ സ്വയം ഉണ്ടാവേണ്ട തിരിച്ചറിവുകൾ ആണ്... ആരും സ്പൂൺ ഫീഡ് ചെയ്ത് കൊടുത്താൽ അത് ഉണ്ടാവില്ല..... പിന്നെ മനുഷ്യന്റെ ഉപബോധമനസ്സിൽ എന്താണോ തോന്നുന്നേ.. അവർ അതനുസരിച്ചു അല്ലെ പ്രവർത്തിക്കു? അപ്പൊ അവളെ കുറ്റം പറയാനും പറ്റില്ല...." "അല്ല ഈ തേജസ്‌ ചേട്ടനും ദേവേട്ടനും ഇത്ര കമ്പനി ആയിട്ട് ആ അവസാന നിമിഷം എങ്ങനെയാ ഈ പൊട്ടിത്തെറികൾ ഉണ്ടായത്??" "തെറ്റിദ്ധാരണ...പല്ലവി പറഞ്ഞ കാര്യം തേജസ്‌ മറ്റൊരു അർത്ഥത്തിൽ ആണ് എടുത്തത്.... ദേവും അവളും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിൽ ആണെന്നും ദേവ് അവനെ അറിഞ്ഞോണ്ട് ചതിക്കുകയാണെന്നും അവൻ ആ നിമിഷം തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോയി... ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിവ് വന്നിട്ടുണ്ടാകാം...." "ച്... ചേട്ടന് അവർ രണ്ടാളോടും ദേഷ്യം ഉണ്ടോ??" "ഉണ്ടെങ്കിൽ" നടത്തം നിർത്തി അവളെ ഒന്ന് നോക്കിയാണ് ചോദ്യം.... "ദേവേട്ടൻ പാവ...."😌 അവളുടെ ആ പറച്ചിൽ കേട്ട് സത്യം പറഞ്ഞ രുദ്രയ്ക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്.... "നീ അങ്ങനല്ലേ പറയു..." അത് പറയുമ്പോ ചെറിയൊരു ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ മിന്നി മാഞ്ഞു.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവന്റെ പല്ലവി മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന് അവനോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെയാ അവനു ആ നിമിഷം തോന്നിയത്.... "അപ്പൊ കാളിന്ദിയോ??" പെട്ടെന്ന് ഓർമ വന്നത് പോലെ അവൾ ചോദിച്ചു... അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരുതരം നിരാശ ആയിരുന്നു ആ സമയം വന്നത്... "കാളിന്ദി... അവളൊരു നോവ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും.... പരസ്പരം ഇഷ്ടമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടാൾക്കും പരസ്പരം പറയാതെ തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു.... എന്നിട്ടും തമാശ കളിച്ചു നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് നല്ലൊരു പ്രണയകാലവും ജീവിതവും ആണ്... പല്ലവിയുടെ മരണാനന്തര ചടങ്ങിൽ ആണവളെ ഞാൻ അവസാനമായി കാണുന്നത്...." അവന്റെ ഓർമകൾ ആ ദിവസത്തേക്ക് പോയി മറഞ്ഞു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ചുറ്റും പൊട്ടികരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.... അമ്മയെ എങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നു അവനറിയില്ല... കരഞ്ഞു തളർന്നു ഇരിക്കുകയാണ് അമ്മ... അവൻ ചെയറിൽ തലയ്ക്കു കൈ കൊടുത്തിരുന്നു.... ദേവ് അവന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു എങ്കിലും അവൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറി... തേജസിനെ പിന്നെ കണ്ടതെ ഇല്ല... അടക്കി പിടിക്കാൻ കുറെ ശ്രെമിച്ചു എങ്കിലും അവനും കരഞ്ഞു പോയി... പല്ലവിയുടെ കണ്ണൊന്നു നിറയുന്നത്, അവളെ ഒരു സൂചി കുത്തി പോലും നോവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോ വിഷമിക്കുന്ന അവളുടെ ഏട്ടൻ... അവളുടെ കാര്യം വരുമ്പോ മാത്രം തളരുന്നവൻ.... കരച്ചിൽ പിടിച്ചു വെക്കാൻ അവൻ ശ്രെമിക്കുമ്പോ ആണ് തോളിൽ ഒരു കരസ്പർശം അറിഞ്ഞത്... അവൻ കരച്ചിൽ അടക്കി തല തിരിച്ചു നോക്കി... കാളിന്ദി.... അവളോട് എന്ത്‌ പറയണമെന്നോ ചോദിക്കണമെന്നോ അവനറിയില്ലാരുന്നു ആ നിമിഷം... കാളിന്ദിയും നോക്കി കാണുകയാണ് അവനിലേ മാറ്റത്തെ.. എപ്പോ കണ്ടാലും വഴക്ക് ഇടുന്നവൻ അല്ല ഇപ്പോ മുന്നിൽ ഉള്ളത്.. പരിഹാരം ഇല്ലാത്ത ദുഃഖവും പേറി നടക്കുന്നവൻ ആണ്.... "ച്.. ചേട്ടാ...." അവൾ ആദ്യമായി ആണവനെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്... ചെറിയൊരു ഞെട്ടൽ അവനിൽ പ്രകടമായി... "ഞ്.. ഞാൻ എന്ത്‌ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കും.. എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല... പക്ഷെ ധൈര്യം കൈ വിടരുത്... അറിയാലോ.. അമ്മയ്ക്ക് ചേട്ടനെ ഉള്ളു... പല്ലവിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നിങ്ങള് രണ്ടാളും ഹാപ്പി ആയി ഇരിക്കുന്നത് കാണാനാ....." "ഞ്.. ഞങ്ങളുടെ ധൈര്യമേ അവള... അവളില്ലാത്ത ലൈഫിൽ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഹാപ്പി ആവാനാടോ?" രുദ്ര അതവളോട് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു... അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.... അവൾ അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു കൈയിൽ പിടിച്ചു... മുറുകെ.. ധൈര്യം കൊടുക്കുന്ന പോലെ... "ഞ്.. ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്... ഞാൻ തന്റെ തോളിൽ തല വെച്ചു കിടന്നോട്ടെ....?" നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് എതിർക്കാൻ തോന്നിയില്ല... അവളുടെ മൗനാനുവാദം കിട്ടിയതും അവൻ പതിയെ തല ചരിച്ചു അവളുടെ തോളിലേക്ക് ചാരി തല വെച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ മറ്റു സംസാരം ഒന്നും ഉണ്ടായതും ഇല്ല അതിന് ശേഷം കണ്ടിട്ടുമില്ല....." "ഇപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടാണോ??" "ആണോന്നോ... അവളെ ഓർക്കാത്ത ദിവസമില്ല... മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു പോയതാ... മറക്കാൻ പറ്റാത്ത തരത്തിൽ...." നഷ്ടബോധം നിറഞ്ഞിരുന്നു അവന്റെ സ്വരത്തിൽ.... "ആള് കല്യാണം കഴിച്ചോ?" "അറിയില്ല..." "അന്വേഷിച്ചു നോക്കാനെ എന്താ?" "എന്തിനു? ഞാൻ ചെന്ന് ചോദിച്ച എനിക്ക് എന്തായാലും കൈ പിടിച്ചു തരാനൊന്നും പോകുന്നില്ല... ഞാനെ ഇപ്പൊ ഒരു അനാഥനാ... അനാഥൻ!!" "ആര് പറഞ്ഞു അങ്ങനെ? നമുക്ക് ഒന്ന് ശ്രമിക്കാം... ഇപ്പോൾ കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ട്.. അനിയത്തി ഉണ്ട്... വേറെയും അനിയത്തിമാരും അനിയന്മാരും ഉണ്ട്... അച്ഛൻ ഉണ്ട് അമ്മ ഉണ്ട്...." ഇതൊക്കെ അവൾ പറഞ്ഞത് ദേവിനെയും അവളെയും അവരുടെ രണ്ടാളുടെയും അച്ഛനമ്മമാരെയും മാളുവിനെയും നന്ദുവിനെയും മൈഥിലിയെയും ദത്തനെയും ദക്ഷിനെയും കെവിനെയും ഉദ്ദേശിച്ചാണ്.... അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു അവൻ... "ചിരിക്കണ്ട... ചേട്ടൻ അറിഞ്ഞോ ചേട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഒരു കൊച്ചിന്റെ കൊച്ചച്ഛൻ ആണ്..." "ഏഹ്..." അവൻ ഞെട്ടലോടെ നേരെ നോക്കിയത് അവളുടെ വയറിലേക്ക് ആണ്... "അയ്യോ എന്റെ അല്ല.. ദത്തേട്ടന്റെയും മൈഥിലി ചേച്ചിയുടെയും മോള്... വാമിക... വാമി എന്ന എല്ലാരും വിളിക്കുന്നെ" "ആഹ്.. അതെനിക്ക് അറിയാം..." "എങ്ങനെ?" "ഞാൻ അവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്... പല ദിവസങ്ങളിൽ പല രാത്രികളിൽ.." "ശെരിക്കും...." "ആഹ്ടോ... പല തവണ താനും ദേവും അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരെങ്കിലും കുഞ്ഞിനെ കൂട്ടി വെളിയിൽ ഇറങ്ങി കളിപ്പിക്കല്ലേ? ഞാൻ അതൊക്കെ കാണാറുണ്ട്....." അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ചു അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു... വഴി തെറ്റാതെ ഇരിക്കാൻ അവൻ അങ്ങോട്ട് പോകുമ്പോഴേ ഓരോ തുണി പല മരക്കൊമ്പിലും കെട്ടി വെച്ചിരുന്നു...അല്ലാതെയും എന്തൊക്കെയോ അടയാളം ഉണ്ട് അവിടിവിടെയായി... നടന്നു നടന്നു ഒടുവിൽ റോഡ് എത്താറായി.. അവർ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തു നിന്ന് നോക്കിയാൽ റോഡ് കാണാം.... "ദേ അവിടെ ഒരു ബുള്ളറ്റ് ...." റോഡിൽ കയറുന്നതിനു തൊട്ട് മുമ്പുള്ള ഒരു ഭാഗത്തായി സൈഡിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ബുള്ളറ്റിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി ദയ പറഞ്ഞു... "വാ" അവൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു...പുറകെ അവളും.... "ഇവിടെങ്ങും ആരെയും കാണുന്നില്ലാലോ?" ചുറ്റും നോക്കിയാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്... "ആരെ നോക്കുവാ??" "അല്ല ഈ ബുള്ളറ്റിന്റെ ഓണർ ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടോന്ന്? ഹെല്പ് ചോയ്ക്കാലോ...." "എന്ന ആ ഹെല്പ് എന്നോട് ചോയിക്ക്...." പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നൊരു കീ എടുത്തു വലതു കൈയിലെ ചൂണ്ടു വിരലിൽ ഇട്ട് കറക്കി കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി അവൻ..... "ഏഹ്.. ചേട്ടന്റെ ആണോ ഇത്?" "ആണെങ്കിൽ..." "എന്ന വാ.. എന്തോ നോക്കി നിൽക്കുവാ.. എന്നെ പെട്ടെന്ന് ദേവേട്ടന്റെ അടുത്ത് എത്തിക്ക്...." "കയറ്...." അവൻ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി പറഞ്ഞു... അവളും പുറകിൽ കയറി..... വേഗത്തിൽ ആ ബുള്ളറ്റ് അവിടെ നിന്നും ചലിച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 2 2½ മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ആ ബുള്ളറ്റ് ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി.. ദയ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ ആണത്.... അവൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി.. അവൻ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് പോയി.. അവൻ വന്നിട്ട് കയറിയാൽ മതിയെന്ന് പ്രേത്യേകം പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് അവൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു... 2 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൻ തിരികെ വന്നു.. രണ്ടാളും കൂടി അകത്തേക്ക് കയറി... നേരെ റിസപ്ഷനിലേക്ക് പോയി... "ദേവ്?" രുദ്ര അവിടെ നിന്ന സ്റ്റാഫിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. "1 മിനിറ്റ്..." അവർ ചെക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.. "കുറച്ചു മുൻപ് കുത്ത് കിട്ടി വന്ന ഒരു പേഷ്യന്റ് അല്ലെ??" "അതെ" ദയ ആണെങ്കിൽ ഇപ്പൊ കരയുമെന്ന പോലെയാണ് മുഖം.. അത് കണ്ടാവാം രുദ്ര അവന്റെ ഇടത് കൈ അവളുടെ തോളിൽ വെച്ചു പതിയെ തട്ടി കൊടുത്തത് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്ന പോലെ... ഇത്ര നേരം ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു ശ്വാസം മുട്ടലും ടെൻഷനും അവൾക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയപ്പോൾ മുതൽ ഫീൽ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി... "2nd ഫ്ലോർ... ഐ.സി.യൂവിൽ ആണ്..." അത് കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി ദയ വേഗത്തിൽ ലിഫ്റ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... പുറകെ രുദ്രയും... 2nd ഫ്ലോറിൽ എത്തി നേരെ ഐ.സി.യൂവിന്റെ നേരെ ഓടി അവൾ... മുന്നിൽ തന്നെ ഒരു ചെയറിൽ കെവിൻ ഇരിപ്പുണ്ട്... അവനെ കണ്ട് രണ്ടാളും അങ്ങോട്ടേക്ക് പോയി...അവരെ കണ്ട് കെവിൻ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റു... "ദയ... നീ.. ഓക്കേ അല്ലെ??" "എനിക്ക് പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല.. ദേ.. ദേവേട്ടൻ..എവിടെ??" "ഐ.സി.യൂവിൽ ആണ്... ബോധം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല.." "ഡോക്ടർ എന്ത്‌ പറഞ്ഞു?" "നല്ല ആഴമുള്ള മുറിവാ..ബ്ലഡും ഒത്തിരി പോയി..ഒരു സർജറി വേണമെന്ന്... നാളെ മിക്കവാറും ഉണ്ടാവും..." കെവിൻ പറഞ്ഞിട്ട് നേരെ നോക്കുന്നത് അവിടെ നിൽക്കുന്ന രുദ്രയെ ആണ്.... അവനും ദേവിനെ ഓർത്തു ടെൻഷൻ ഉണ്ടെന്ന് മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം... "നിങ്ങള് രണ്ടാളും പോയി ഈ മുറിവൊക്കെ ഒന്ന് ഡ്രസ്സ്‌ ചെയ്... ബ്ലീഡിങ് ഉണ്ട്...." രണ്ടാളെയും നോക്കിയാണ് രുദ്ര പറഞ്ഞത്.. ദയയുടെ നെറ്റിയിൽ ഇന്നലെ വീണതിന്റെ മുറിവുണ്ട്.. ഇപ്പോൾ ബ്ലഡ്‌ വരുന്നില്ല എങ്കിലും ബ്ലഡ്‌ പൊടിഞ്ഞു ഇരിപ്പുണ്ട് അവിടെ... രുദ്രയുടെ ശരീരത്തിലും അത്യാവശ്യം മുറിവുകൾ ഉണ്ട്... "വേണ്ട.. എനിക്ക് ആദ്യം ദേവേട്ടനെ കാണണം.. എന്നിട്ടേ ഉള്ളു വേറെ എന്തും..." ദയ വാശി പോലെ പറഞ്ഞു.. കെവിനും രുദ്രയും പരസ്പരം നോക്കി... അപ്പോഴാണ് അങ്ങോട്ടേക്ക് ഡോക്ടർ വന്നത്... ഡോ. വിവേക്... നന്ദുവിന്റെയും ദയയുടെയും ഫ്രണ്ട് കൂടി ആണ്... "ആഹ്.. ഡോക്ടർ... എവിടെ ആയിരുന്നു? ലീവ് ആയിരുന്നോ?ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക് എന്തോ കണ്ടതല്ലേ??" ദയയെ നോക്കി വിവേക് ചോദിച്ചു.. "ആഹ്... അത്... വിവേക്.. എനിക്ക് ഒരു ഹെല്പ് ചെയ്യണം.!" ദയ റിക്വസ്റ്റ് പോലെ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.. "എന്താ പ്രോബ്ലം?" "എ.. എന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആണ് അകത്തു കിടക്കുന്ന ഈ ദേവ്... എനിക്ക്.. എനിക്ക് ആളെ ഒന്ന് കയറി കാണാനുള്ള പെർമിഷൻ.. പെർമിഷൻ തരോ??" കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് അവളത് ചോദിച്ചത്.. അവന്റെ സിറ്റുവേഷൻ കുറച്ചു ക്രൂഷ്യൽ ആണെന്ന് കെവിന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി... ഒരു ഡോക്ടർ ആണെങ്കിൽ കൂടി സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ തളർന്നു പോയ പോലെ... "അത് തന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആയിരുന്നോ?ദയ... സോറി.. നാളെ സർജറി കഴിഞ്ഞിട്ട് കാണാനേ നിർവാഹം ഉള്ളു...സീനിയർ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ പോലെ എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയു.." "ഡോക്ടർ.. ഡോക്ടർ ഒന്ന് ചോയിക്കോ? പ്ലീസ്.. എനിക്കൊന്ന് കണ്ട മതി... ഞ്.. ഞാൻ കണ്ടിട്ട് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിക്കോളാം... ഒരു 5 മിനിറ്റ് അവിടെ അടുത്ത്.. അടുത്തൊന്നു ഇരിക്കാൻ അനുവാദം തന്നാൽ മാത്രം മതി..." അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് പോലെ പറയുന്നത് കണ്ടതും വിവേകിനു ആകെ വല്ലാതെ ആയി.. അവനു മാത്രം അല്ല കെവിനും രുദ്രയ്ക്കും... തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ