ഇങ്ങനെ നടന്നാൽ ശെരിയാകില്ല ബസ് ഉറപ്പായും പോകും എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവൾ നടത്തം കുറച്ചു കൂടി വേഗത്തിൽ ആക്കി.8:45 ആയിരിക്കുന്നു.8:50 നാണ് മാവേലിക്കരക്കുള്ള ദേവ മാതാ ബസ്. അത് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ 9:30 ക്ക് മാത്രമേ അടുത്ത ബസ് ഉള്ളൂ.അതിനു പോയാൽ കൃത്യ സമയത്ത് പഞ്ച് ചെയ്ത് ഷോപ്പിൽ കയറാൻ പറ്റില്ല.ലേറ്റ് അയാൽ സാലറി കട്ട്‌ ചെയ്യുകയും ചെയ്യും.എല്ലാം കൂടി ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ നടത്തം പിന്നെ ഓടുന്ന പോലെ ആയി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ കവലയിൽ എത്തി.ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ സ്കൂൾ പിള്ളേരും ജോലിക്ക് പോകുന്നവരും തിങ്ങി നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ ബസ് പോയില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നി.ആശ്വാസത്തോടെ നടത്തം പതിയെ ആക്കി. വേഗത്തിൽ നടന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ചെറുതായി അവൾ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അപ്പോഴാണ് പുറകിൽ നിന്നൊരു വിളി.... അനുപമേ... അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.കാവ്യ ആണ്.അനുപമയുടെ കൂടെ തന്നെ ആനന്ദി textiles ൽ സെയിൽസ് girl ആയി ജോലി ചെയ്യുവാണ്. ഞാൻ കരുതി നീ 8:20 ന്റെ ബസിനു പോയെന്ന്. അനുപമ ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് അടുത്തായി നിന്നു കൊണ്ട് കാവ്യയോട് പറഞ്ഞു. നീ ലേറ്റ് ആകുമെന്ന് എനിക്കറിയാലോ...അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ പോകഞ്ഞേ... കാവ്യ പറഞ്ഞപ്പോൾ അനു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. മോളെ കണ്ടില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാൻ ഓർത്തത്തെ ഉള്ള്...അപ്പോയെക്കും വന്നു.കാണാഞ്ഞപ്പോൾ കരുതി ഇന്ന് അവധി ആയിരിക്കുമെന്ന്. ചായക്കടയിൽ നിന്നും അവിടുത്തെ ഓണർ കുഞ്ഞിക്ക അനുപമയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഞാൻ അങ്ങനെ ലീവ് എടുക്കില്ലല്ലോ ഇക്ക... അവൾ അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആമിനാത്താത്ത വന്നില്ലേ ഇക്ക... അവൾ ചായ ക്കടയിൽ നോക്കി കൊണ്ട് കുശലം ചോദിച്ചു. ഇല്ല മോളെ അവൾ വരാൻ ആകുന്നതെ ഉള്ള്... അയാൾ അവൾക്ക് മറുപടി നൽകി. വേണുവേട്ടന് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ ഉണ്ട് മോളെ...കുറവ് ഉണ്ടോ... അയാൾ അലിവോടെ ചോദിച്ചു. വലിയ ഭേദം ഒന്നും ഇല്ല ഇക്ക...അതുപോലെ പോലെ തന്നെ... അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തു പോയി. സാരമില്ല മോളെ...പടച്ചോൻ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്.മോളുടെ കഷ്ടപ്പാടിന് ഒക്കെ ഫലം ഉണ്ടാകും...വിഷമിക്കാതെ കുഞ്ഞേ... അയാൾ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മങ്ങിയ ഒരു പുഞ്ചിരി അയാൾക്ക് സമ്മാനിച്ചു. അപ്പോയെക്കും ഹോൺ മുഴക്കി ദേവ മാതാ എത്തി.കണ്ടക്ടർ ഡോറിൽ നിന്നും മാറി നിന്ന് ഫുൾ ടിക്കറ്റ് എടുക്കുന്ന ആൾക്കാരോട് വേഗം കയറാൻ പറയുന്നുണ്ട് .അത് കഴിഞ്ഞേ സ്കൂൾ പിള്ളേരെയും കോളേജ് പിള്ളേരെയും കയറ്റുള്ളൂ. എല്ലാവരും കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ബസ് നിറഞ്ഞു.അനുവിനും കാവ്യക്കും സീറ്റ് കിട്ടിയിരുന്നു.അവരുടെ മടിയിൽ രണ്ട് മൂന്ന് പിള്ളേരുടെ ബാഗും ഉണ്ട്.എല്ലാവരും കയറി എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി ബസ് എടുത്തു. അത് ഏതാ കൊച്ച് കുഞ്ഞിക്ക...എനിക്ക് അത്ര പരിചയം പോരല്ലോ... ചായ കടയിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന രവി തിരക്കി. അത് ആ ഓട്ടോ ഓടിക്കണ വേണുവേട്ടന്റെ മോളാ...നിനക്കറിയില്ലേ ആളെ.. ഓഹ് വേണുവേട്ടന്റെയോ...ആളെ എനിക്കറിയാം.എന്നാലും അത്ര പരിചയം ഇല്ല.ഇടക്ക് എപ്പോയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ആളുടെ രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയാ...അനുപമ..വഞ്ചിക്കടവത്ത് textiles ആണ് ആ കൊച്ചിന് പണി...വേണുവേട്ടൻ ആണേൽ തളർന്ന് കിടപ്പായ്‌ലായിട്ട് കുറച് കാലം ആയി...ആ കൊച്ചിന്റെ വിധി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ...ഈ കൊച്ചിന്റെ മൂത്ത ഒരെണ്ണം ഉണ്ട്...അതിനെ കൊണ്ട് ഇവൾക്കോ ആ വീടിനോ ഒരു ഉപകാരവും ഇല്ല...ഈ കൊച്ചു പണിയെടുത്താ ഇവളുടെ താഴെ ഉള്ള അനിയൻ ചെക്കനെയും കിടപ്പിലായ അച്ചനെയും നോക്കണേ.അമ്മ ആണേൽ ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചും പോയി...ആ മൂത്ത ചെക്കൻ ദേ എപ്പോഴും ആ പാർട്ടി ഓഫീസിലാ...ഒരു പണിക്കും പൊകത്തില്ല .കൂടാതെ ആ കൊച്ചു പണി എടുത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നതും കൂടി കുടിച് നശിപ്പിക്കും...നിനക്ക് അവനെ അറിയ്യായിരിക്കും അരവിന്ദൻ.പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ എന്നാ വെപ്പ്. കുഞിക്ക വിഷമത്തോടെ രവിയോടായ് പറഞ്ഞു. കഷ്ടം തന്നെ അല്ലേ... രവി പറഞ്ഞു. പിന്നെ അല്ലാതെ...ആ കൊച്ചുവീട്ടിലെ ജോണിച്ചൻ ഇല്ലേ, പുള്ളിയുടെ ഇളയ മകനും ഈ അനുപമ കൊച്ചും ഇഷ്ടത്തിൽ ആയിരുന്നു.ഒന്നാമത് അന്യജാതിക്കർ ,കൂടാതെ ഈ അരവിന്ദന്റെ എതിർപ്പാർട്ടിയിൽ ആയിരുന്നു ആ കൊച്ചൻ.. രണ്ട് വീട്ടുകാരും അവരുടെ കല്യണത്തിന് സമ്മതിച്ചില്ല...എന്നിട്ട് രണ്ട് പേരും കൂടി ആ ശിവന്റെ അമ്പലത്തിൽ പോയി മാലയിട്ടു എന്നോ പാർട്ടിക്കാർ ഒക്കെ ഇടപ്പെട്ട് ബഹളം ആയെന്നോ ഒക്കെ കേട്ടു. അവസാനം ജോണിച്ചന്റെ മോനെ ഈ അരവിന്ദനും കൂട്ടരും കൂടി ഏതോ കേസിൽ പെടുത്തി ജയിലിൽ വരെ ആക്കി. ഒരു കൊല്ലത്തോളം ആ കൊച്ചൻ ജയിലിൽ ആയിരുന്നു.പിന്നെ ജോണിച്ചന്റെ സ്വാധീനം ഉപയാോഗിച്ചാ പുറത്തിറക്കിയത്.കേസുള്ളത് ആണോ ഇവര് കെട്ടി ചമച്ചത് ആണോ എന്നൊന്നും അറിയെല്ലാ... അങ്ങനെ കുറേ ബഹളം നടന്നു...ഇപ്പോൾ ആ ചെക്കനായി ഈ പെൺകുട്ടിക്ക് ബന്ധം ഒന്നും ഇല്ലെന്നാ തോന്നുന്നേ...അതെങ്ങനെയാ ഇതുപോലെ ഒരു ആങ്ങള ഉണ്ടായാൽ പോരേ.അതോടെ തീരും സമാദാനവും സന്തോഷവും... കുഞ്ഞിക്ക അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങൾ ചുരുക്കി രവി കേൾക്കാൻ മാത്രം ആയി പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിച്ചോ...എനിക്ക് ഇവിടെ അധികം പരിചയം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഇതൊന്നും അറിയില്ല. രവി അയാളെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ഇപ്പോൾ ജോണിച്ചൻ ആ പയ്യനെ അടക്കി നിർത്തിയിരിക്കുകയാ....അയാൾക്ക് മോന്റെ കാര്യത്തിൽ ആശങ്ക ഉണ്ടാകില്ലേ...നേരിൽ കണ്ടാൽ ഈ അരവിന്ദനെ ചിലപ്പോൾ ആ കൊച്ചൻ തീർക്കും.അത്രയും ദേഷ്യം ഉണ്ടാകും അവനോട്. കുഞ്ഞിക്ക പറഞ്ഞപ്പോൾ രവി അയാൾ പറയുന്നത്തിൽ മുഴുകി ഇരുന്നു. ആ ചെക്ക്ന്റെ പേരെന്താ....ജോണിച്ചന്റെ മോന്റെ... രവി തീരക്കി. പേര് ആൽവിൻ...ആൽവിൻ ജോൺ.... കുഞ്ഞിക്ക മറുപടി കൊടുത്തു. രാവിലെ 9:15 ആയപ്പോൾ തന്നെ അനുപമയും കാവ്യയും തുണിക്കടയിൽ എത്തി.മൂന്നു നിലകളിലായി വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന അത്യവശ്യം വലിയ ഒരു തുണി ഷോപ്പാണ് അത്. ഇരുപത്തോളം തൊഴിലാളികൾ വ്യത്യസ്ത മേഖലയിൽ അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്.രണ്ടാമത്തെ നിലയിലെ വെഡിങ് കളക്ഷൻസ് ഷോറൂമിൽ സെയിൽസ് വുമൻസ് ആയിട്ടാണ് അനുപമയും കാവ്യയും ജോലി ചെയ്യുന്നത്.അവരെ കൂടാതെ മൂന്ന് പേര് കൂടെ അവിടെ അതെ ഷോറൂമിൽ ഉണ്ട്. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ കുട്ടികൾക്കുള്ള കളക്ഷൻസും താഴെ പുരുഷന്മാരുടെ ഡ്രെസ്സ് കളക്ഷൻസും ആണ്.അവിടുത്തെ ഫേമസ് ടെകസ്ടൈൽസ് ആയതിനാൽ തന്നെ എപ്പോഴും കടയിൽ നല്ല തിരക്കാണ്.വെഡിങ് പർചെസ് ഒക്കെ സ്ഥിരമായി ഉള്ളതിനാൽ അനുപമയ്ക്കൊന്നും നിന്നു തിരിയാൻ പോലും സമയം കിട്ടില്ല. കൂടാതെ ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഞ്യാറാഴ്ചയും ഒഴിവുണ്ടാവില്ല.അവിടുന്ന് കിട്ടുന്ന 15000 രൂപയിൽ പകുതി പൈസയും അച്ചന്റെ മരുന്നും മറ്റും വാങ്ങുമ്പോൾ ചിലവാകും.കൂടാതെ അപ്പു sslc ആണ്.അവന്റെ പഠന ചിലവും മറ്റു വീട്ട് ചിലവും കൂടി വരുമ്പോൾ അനുപമയ്ക്ക് ഒരു രൂപ പോലും മിച്ചം വെക്കാൻ കഴിയാറില്ല. കൂടാതെ അരവിന്ദൻ ആണേൽ ഇടക്ക് അവളോട് ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞ് പൈസ വാങ്ങി കൊണ്ട് പോകുകയും ചെയ്യും.അപ്പോയൊക്കെ രണ്ടറ്റം കൂട്ടി മുട്ടിക്കാൻ അവൾ നല്ലലോണം പാട് പെടും. ഷോപ്പിൽ പഞ്ച് ഇൻ ചെയ്ത് കയറിയാൽ നല്ല തിരക്കണ്.ടൗണിൽ ആയതിനാൽ എപ്പോഴും കസ്റ്റമേഴ്സ് ഉണ്ടാകും.ഇപ്പോൾ കല്യാണ സീസണും ഉത്സവ സീസണുമെല്ലാം ആയതിനാൽ പിന്നെ പറയേ വേണ്ട. ഉച്ചക്ക് മുപ്പത് മിനുട്ട് ലഞ്ച് ആണ്. അനുവും കാവ്യയും വിദ്യേച്ചിയും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാറ്.വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ട് പോകുന്ന ഭക്ഷണം പരസ്പരം പങ്കുവച്ചാണ് എല്ലാവരും കഴിക്കാറ്. അങ്ങനെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിദ്യ ഒരു കാര്യം അവരോട് പറയുന്നത്. അനൂപ് സാർ ഇന്നൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു... വിദ്യ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാവ്യയും അനുവും എന്താണെന്ന രീതിയിൽ വിദ്യയെ നോക്കി. ഉത്സവ സീസൺ ഒക്കെ തുടങ്ങിയില്ലേ...ഇന്ന് മുതൽ 9 മണി വരെ ഷോപ്പിൽ നിൽക്കുന്നവർക്ക് 3000 രൂപ ബോണസ് ഉണ്ട് പോലും... വിദ്യ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാവ്യയും അനുവും പരസപരം നോക്കി. അത് കലക്കി...പക്ഷെ 9 മണി എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ നല്ലോണം ലേറ്റ് ആവില്ലേ...വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ 10 കഴിയും... അപ്പോയെക്കും അടുത്ത ദിവസം ഇവിടേക്ക് വരാനും ആകും...ഒരു 8 മണി ആണേൽ കൊള്ളാരുന്നു... കാവ്യ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അനു ആലോചനയിൽ മുഴുകി. പക്ഷെ 3000 എന്നാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അത് 5000 ആകാൻ ചാൻസ് ഉണ്ട്...നമുക്ക് നിന്നല്ലോ... വിദ്യ രണ്ടാളോടുമായി പറഞ്ഞു. അയ്യോ ചേച്ചി ഞാനില്ല...ബോണസ്ിന് വേണ്ടി പട്ടി പണി എടുക്കാൻ വയ്യ... കാവ്യ പറഞ്ഞു. അനു...നീ എന്താ പറയുന്നേ... കാവ്യ അവളെ നോക്കി... ഞാൻ നിന്നാല്ലോ എന്നാ...3000 കൂടുതൽ കിട്ടില്ലേ...അത് കിട്ടിയാൽ നാരാണേട്ടന്റെ കടയിലെ പറ്റ് മുഴുവൻ തീർക്കാം... അനു അവരൊടായി പറഞ്ഞു. 9 മണി വരെ നില്ക്കണ്ടേ എടി.... കാവ്യ ഒരു വലായ്മയോടെ പറഞ്ഞു. അത് വേണം...ബുദ്ധിമുട്ട് ആണ്...എങ്കിലും...100 രൂപ കൂടുതൽ കിട്ടിയാൽ പോലും എനിക്ക് അതിനെ കൊണ്ട് ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്...ആ ഞാൻ എങ്ങനെയാ ഇത് വേണ്ടാന്ന് വെക്കാ...വിദ്യേച്ചി ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്‌...ഞാനും ഉണ്ടാകുമെന്ന് സാറിനോട് പറഞ്ഞോ... അനു കയിച്ച പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു പോയി. പാവം നമ്മളെ പോലെ അല്ലല്ലോ...അ വീട്ടില് അടുപ്പ് കത്തണം എങ്കില് അവള് രാവും പകലും കിടന്നോടാണം...എന്നാണാവോ അതിനു നല്ലോരു കാലം വരുന്നത്... വിദേച്ചി കാവ്യയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കും അനുവിനെ കുറിചൊർത്ത് സങ്കടം തോന്നി. വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ അനു അടുത്ത വീട്ടിലെ ലതേച്ചിയുടെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു വരാൻ വൈകും എന്നുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു .ചേച്ചി അപ്പുനോട് പറഞ്ഞോളും.അല്ലെങ്കിൽ വരുന്ന സമയത്ത് തന്നെ കാണാതെ ആയാൽ അവർ വിഷമിക്കും. രാവിലെ തന്നെ ചോറും കറിയും എല്ലാം തയ്യാറാക്കിയാണ് ഷോപ്പിലേക്ക് വന്നത്.അപ്പു ഭക്ഷണം ചൂടാക്കി അച്ചനു എടുത്ത് കൊടുത്തോളും.വൈകിട്ടത്തെ ചായയും അവൻ സ്കൂൾ വിട്ട് വന്നാണ് ഇടാറ്.അതൊക്കെ അവനു ചെയ്യാൻ അറിയാം.. അപ്പു നന്നായി പഠിക്കും.സ്കൂളിലൊക്കെ ഫസ്റ്റ് ആണ്.അനുവും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു.പത്തിലും പ്ലസ്ടുവിലും ഒക്കെ നല്ല മാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങനെയാ നാട്ടിലെ തന്നെ കോളേജിൽ ഇഷ്ട വിഷയത്തിന് തന്നെ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയതും. പക്ഷെ എന്നിട്ടോ ഡിഗ്രി പൂർത്തിയാക്കാനും പറ്റിയില്ല...അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറി മറിഞ്ഞു....അവളുടെ മാത്രമായിരുന്നില്ല,അവന്റെയും...അവളുടെ എല്ലാം എല്ലാം ആയിരുന്നവന്റെ.... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ അനു എന്നാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ...നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ആയിപ്പൊകൊ...എനിക്ക് എന്തോ ഒരു പേടി പോലെ.... കാവ്യ ആധിയോടെ തിരക്കി. എന്തിന്....ഇവിടുന്ന് ഡയറക്റ്റ് ബസിൽ കയറിയാൽ കവലയിൽ ഇറങ്ങിയാൽ പോരേ...റോഡിൽ ഒക്കെ ആൾക്കാർ ഉണ്ടാകും...പിന്നെന്താ...നീ ടെൻഷൻ അടിക്കൊന്നും വേണ്ട... അനു അവളെ സമാദാനിപ്പിച്ചു.എങ്കിലും കാവ്യക്ക് ചെറിയ പേടി ഉണ്ട്.രാത്രി ആകുമല്ലോ ഇവിടുന്നിറങ്ങാൻ.ബസിൽ പോലും ആളുകൾ കുറവായിരിക്കും.ഒരു ആങ്ങള ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ കാര്യം,ബസിറങ്ങുമ്പോൾ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകാൻ പോലും അയാള് വരില്ല.അയാൾക്ക് അവൾ വീട്ടിൽ എത്തിയാൽ എന്ത്,എത്തിയില്ലെങ്കിൽ എന്ത്... കാവ്യക്ക് അവളോട് സഹതാപവും വേദനയും ഒക്കെ തോന്നിപ്പോയി... വിദ്യയും അനുപമയും അനൂപ് സാറും പിന്നെ കുറച് സ്റ്റാഫും ഒഴികെ ബാക്കി ഉള്ളവർ ഒക്കെ പോയി.പക്ഷെ രാത്രി ആയപ്പോൾ കടയിലെ തിരക്ക് ഒന്നു കൂടി കൂടുവാണ് ചെയ്തത്. കാവ്യ കാക്കനാട് ബസ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം 6 കഴിഞ്ഞു.മഴക്കാർ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഇരുട്ട് പടർന്നിട്ടുണ്ട്.ബസ് ഇറങ്ങി റോഡ് മുറിച് കടക്കുമ്പോഴാണ് എതിർവശത്തുള്ള ബേക്കറിയുടെ മുന്നിൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ബൈക്കിൽ ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആൽവിയെ കണ്ടത്. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചിരി വന്നു പോയി.അനുവിനെ കാണാനുള്ള ഇരിപ്പാണ്.സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്...എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും അവളെ കാത്തെന്ന പോലുള്ള ഈ ഇരിപ്പ്. ഒന്നും സംസാരിക്കരൊന്നുമില്ല രണ്ടാളും.എന്തിന് അവൾ പുള്ളിയെ ഒന്ന് നോക്കാറ് പോലുമില്ല.പക്ഷെ എന്നിട്ടും അവൻ എപ്പോഴും അവളെ കാത്ത് ഇവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടാകും.ഇന്ന് തന്റെ കൂടെ അവളെ കാണാത്തത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് അത്ര വെട്ടം ഇല്ല.അവളെ കാണാത്തതിന്റെ പിടപ്പും ഉണ്ട് ആൾക്ക്. റോഡ് മുറിച് കടന്ന് ബേക്കറിയുടെ സൈഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ പുള്ളിയെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു.അവനും അവൾക്കൊരു ചിരി നൽകി.അവന് അനുവിനെ കുറിച് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ കാവ്യയോട് അങ്ങനെ സംസാരിച്ചൊന്നും ശീലമില്ല.അതിന്റെ ഒരു പരിചയ്ക്കുറവുണ്ട്. കാവ്യക്കും അവനു തന്നോട് അനുവിനെ കുറിച് ചോദിക്കണം എന്നുള്ളത് മനസ്സിലായിരുന്നു.അത് മനസ്സിലായത് കൊണ്ട് തന്നെ കുറച് നടന്നതിനു ശേഷം അവൾ തിരിഞ്ഞു ആൽവിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.കാവ്യ വരുന്നത് കണ്ട് അവൻ ബൈക്കിൽ ചാഞിടത്തു നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അനുവിന് എക്സ്ട്രാ ഡ്യൂട്ടി ഉണ്ട്.9 മണി വരെ ലേറ്റ് ആകും... അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ തലകുലുക്കി ഒരു പതിഞ്ഞ ചിരി നൽകി. താങ്ക്സ്... അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ നടന്നകന്നു. ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ അനു എല്ലാം എടുത്ത് വച്ചില്ലേ...ഇറങ്ങിയാല്ലോ...9 ആയി...മഴയും വരുന്നുണ്ട്... വിദ്യ ചോദിച്ചപ്പോൾ അനു ഡ്രെസ്സെല്ലാം ശെരിയായി അതാതു സ്ഥാനത്തു എടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി വിദ്യയൊട് തല കുലുക്കി. ശേഷം അനൂപിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ പുറത്ത് വിദ്യ യുടെ ഹസ്ബൻഡ് ബൈക്കിൽ കാത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് പൊന്നോ..ഞാൻ അനുവിന്റെ കൂടെ വരാമെന്ന് കരുതിയതാ...ഇനി ഇവൾ തനിച്ചു പോകണ്ടേ... വിദ്യ പരാതി പോലെ ഭർത്താവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഓഹോ ഇപ്പോൾ വിളിക്കാൻ വന്നതായി അല്ലേ കുറ്റം... അയാൾ അവരെ കേറുവോടെ നോക്കിയപ്പോൾ അനു ചിരിച്ചു. സാരമില്ലന്നെ...ചേച്ചി ചേട്ടന്റെ കൂടെ പൊക്കോ...ഞാൻ പൊക്കോളാം...സ്റ്റോപ്പിൽ ഒക്കെ ആളുകൾ ഉണ്ടാകും...മഴ വരാനും പോകുന്നുണ്ട്... നിങ്ങൾക്ക് ബൈക്കിൽ പോകേണ്ടത് അല്ലേ...നനയണ്ട...പൊക്കോ ചേച്ചി... അനു നിർഭന്ധിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ വിദ്യ അത് സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് പോയി.ശേഷം അവൾ ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെക്ക് നടന്നു.അപ്പോയെക്കും മഴ പെയ്തിരുന്നു.അവൾ കുട തുറന്ന് നടന്ന് അവിടെ എത്തുമ്പോൾ പരിസരത്തെ കടകൾ ഒക്കെ അടച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും ആൾകൾ ഒന്നുമില്ല.അവിടെ ബസ് കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് രണ്ട് പേര് ഒരു ബൈക്കിൽ അതുവഴി പോകുന്നത്.അനുവിനെ ഒറ്റക്ക് അവിടെ കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അവർ ബൈക്ക് സൈഡ് ആക്കി ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വന്നു. അതുവരെ പ്രേതേകിച് പേടി ഒന്നും തോന്നിയില്ല എങ്കിലും ആ സമയം അവൾക്ക് മനസ്സ് ഒന്ന് ഇടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. രണ്ട് പേരും ചെവിയിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ തന്നെ നോക്കുന്നത് കൂടി കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ആകെ മൊത്ത്ം ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. അരവിന്ദനെ വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ എന്നവ ൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.പക്ഷെ വിളിച്ചാലും കാര്യമമില്ല.ആൾക്ക് അനുജത്തിയെ ശ്രേധിക്കാൻ എവിടെയാ സമയം.അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി പോയി. എന്താ മോളെ രാത്രിയിൽ... തനിച്ചേ ഉള്ളോ...ചേട്ടന്മാര് കൂട്ടു വരാണോ... അതിലൊരുത്തൻ വഷളൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവരിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു. ബസ് എന്തെ വരാതിരിക്കുന്നെ എന്ന് ചങ്കിടിപ്പോടെ അവൾ ഓർത്തു.വീണ്ടും അവർ എന്തോ പറയാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ഒരു ബൈക്കിന്റെ വെട്ടം അവരുടെ കണ്ണിൽ അടിച്ചത്... അവർ മുഖം ചുളിച്ചു അവിടേക്ക് നോക്കി.അനുവിന്റെയും നോട്ടം അവിടേക്കായി.അനുവിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് ആൽവി ബൈക്ക് നിർത്തി.പെട്ടെന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷമാണോ സങ്കടമാണോ വേദനയാണോ എന്നറിയില്ല,അനുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി. അല്ലെങ്കിലും ഈ മനുഷ്യൻ മാത്രമേ തനിക്ക് താങ്ങയും തണലായും എന്ന് കൂടെ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു... ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും ആൾകൾ ഒന്നുമില്ല.അവിടെ ബസ് കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് രണ്ട് പേര് ഒരു ബൈക്കിൽ അതുവഴി പോകുന്നത്.അനുവിനെ ഒറ്റക്ക് അവിടെ കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അവർ ബൈക്ക് സൈഡ് ആക്കി ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വന്നു. അതുവരെ പ്രേതേകിച് പേടി ഒന്നും തോന്നിയില്ല എങ്കിലും ആ സമയം അവൾക്ക് മനസ്സ് ഒന്ന് ഇടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. രണ്ട് പേരും ചെവിയിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ തന്നെ നോക്കുന്നത് കൂടി കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ആകെ മൊത്ത്ം ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. അരവിന്ദനെ വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ എന്നവ ൾ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.പക്ഷെ വിളിച്ചാലും കാര്യമമില്ല.ആൾക്ക് അനുജത്തിയെ ശ്രേധിക്കാൻ എവിടെയാ സമയം.അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി പോയി. എന്താ മോളെ രാത്രിയിൽ... തനിച്ചേ ഉള്ളോ...ചേട്ടന്മാര് കൂട്ടു വരണോ... അതിലൊരുത്തൻ വഷളൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവരിൽ നിന്നും മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു. ബസ് എന്തെ വരാതിരിക്കുന്നെ എന്ന് ചങ്കിടിപ്പോടെ അവൾ ഓർത്തു.വീണ്ടും അവർ എന്തോ പറയാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ഒരു ബൈക്കിന്റെ വെട്ടം അവരുടെ കണ്ണിൽ അടിച്ചത്... അവർ മുഖം ചുളിച്ചു അവിടേക്ക് നോക്കി.അനുവിന്റെയും നോട്ടം അവിടേക്കായി.അനുവിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് ആൽവി ബൈക്ക് നിർത്തി.പെട്ടെന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷമാണോ സങ്കടമാണോ വേദനയാണോ എന്നറിയില്ല,അനുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി. അല്ലെങ്കിലും ഈ മനുഷ്യൻ മാത്രമേ തനിക്ക് താങ്ങയും തണലായും എന്ന് കൂടെ ഉണ്ടാകൂ എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു... ആൽവിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ രണ്ട് പേരും ഒന്ന് പരുങ്ങി. ഇവനെതാടാ ,കണ്ട് പരിചയം ഇല്ലല്ലോ...ഇവളുടെ ആളാണോ... അതിലൊരുത്തൻ മറ്റെ ആളുടെ ചെവിയിൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു... അപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ആളെ പിടികിട്ടുന്നത്. രമേഷേട്ടാ,നമുക്ക് പോകാം. ഇവൻ പ്രേശ്നമാ... അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ രമേശൻ കണ്ണ് ചുരുക്കി ആണോ എന്ന പോലെ നോക്കി.ശേഷം തങ്ങളെ തറപ്പിച്ചു നോക്കുന്ന ആൽവിയെ നോക്കി വേഗത്തിൽ അവിടെ നിന്നും പോയി. രമേഷേട്ടാ,അവൻ പ്രേശ്നക്കാരൻ ആ.അതാ ഞാൻ അവിടുന്ന് സ്ക്കൂട്ട് ആകാൻ പറഞ്ഞേ...വലിയ പുള്ളിയാ.DSU കാരൻ ആ.കുറേ കാലം പാർട്ടി തലേ കേറി നടപ്പായിരുന്നു .ജയിലിൽ ഒക്കെ കിടന്നിട്ടുണ്ട് പുള്ളി.വെറുതെ എന്തിനാ നമ്മൾ വയ്യാ വേലി എടുത്ത് തലയിൽ വെക്കുന്നെ...അതാ ഞാൻ എസ്‌കേപ്പ് ആകാൻ പറഞ്ഞേ... അതിലൊരുവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ രമേശൻ നടത്തം ഒന്ന് സ്ലോ ആക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കി.ആൽവി ബൈക്കിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.അനുപമ വൈറ്റിംഗ് ഷെഡ്‌ഡിന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നുമുണ്ട്. ആ കൊച് അവന്റെ സെറ്റപ്പ് ആണെോടാ...എന്തോ തരികിട ഉണ്ട്.നല്ലോരു കൊച്ചയിരുന്നു,മിസ്സ് ആയിപോയി..രമേശൻ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. 📖 കഥയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ വായിക്കാം: 👉 https://share.aksharathalukal.in/s/49980/view വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയണേ 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ