ആളിപ്പടരുന്ന തീജ്വാലകൾക്ക് നടുവിൽ ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് ചുറ്റും ഭയത്തിന്റെ കറുത്ത പുക ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓടാൻ ശ്രമിക്കാത്തതല്ല, പക്ഷേ എങ്ങോട്ട് ഓടിയാലും അവിടെയെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് ശത്രുവായി കണ്ടത്. ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ തീരുമാനമെടുത്തു; കത്തട്ടെ.. എല്ലാം കത്തിയമരട്ടെ. പുകഞ്ഞു തീരുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒരിക്കൽ കത്തിയമരുന്നതാണല്ലോ. ​ആ തീയിൽ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഓർമ്മകളും നീ മറന്നുവെച്ച ആ പഴയ 'ഞാനും' ചാരമായി മാറി. കാറ്റ് ആ ചാരത്തെ ദൂരേക്ക് പറത്തിക്കളഞ്ഞു. ​അഗ്നി അടങ്ങിയപ്പോൾ, വെറും ശൂന്യമായ ആ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, എനിക്ക് ആകാശം മുട്ടെ പറക്കാൻ കഴിയുന്ന ചിറകുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്. ഭയമെന്ന കാട്ടുതീയിൽ ആ ചിറകുകൾ എരിച്ചു കളഞ്ഞത് ഞാനല്ലേ? ഒരുപക്ഷേ, ആ ചിറകുകൾ ഒന്ന് കുടഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് ആ തീയെ മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കി പരിഹസിക്കാമായിരുന്നു. ​പക്ഷേ ഇന്ന്, ചാരമായി മാറിയ എനിക്ക് ആകാശത്തോട് പറയാൻ ഒരു പരിഭവമേയുള്ളൂ—"ഞാൻ തോറ്റുപോയത് ചിറകുകൾ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, അവ എനിക്കുണ്ട് എന്ന് ഓർക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ഭീരുവായത് കൊണ്ടാണ്." ​നീ ഇനി വന്ന് തിരയുന്നത് ആ പഴയ എന്നെയാണെങ്കിൽ നിനക്ക് നിരാശയാകേണ്ടി വരും. കാരണം, ആ പഴയ ഞാൻ ആ കാട്ടുതീയിൽ നിനക്ക് വേണ്ടി കത്തിയമർന്നു കഴിഞ്ഞു #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ