ഋതുനന്ദനം.... Part 50 കവലയിലെത്തിയ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കും അധികം വൈകാതെ തന്നെ കോളേജ് ഭാഗത്തേക്ക്‌ പോകുന്ന ബസ് കിട്ടി. അത്യാവശ്യം തിരക്കുള്ള ബസിൽ ദേവദത്തൻ പുറകിലും ശ്രീലക്ഷ്മി മുമ്പിലു മായി കയറി.... നല്ല തിരക്കുള്ള ബസിൽ സീറ്റിന്റെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ മുൻഭാഗത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി. കുറച്ച് സീറ്റുകൾക്കപ്പുറം ശ്രീലക്ഷ്മിയും തിരക്കിൽ പെട്ടു നില്കുന്നത് അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. നാട്ടിലിത് പോലെ തിരക്കുള്ള ബസിൽ ഇത്രയും ദൂരം നിന്നു കൊണ്ടുള്ള യാത്ര ദേവദത്തന് ആദ്യാനുഭവമായിരുന്നു.... മുക്കാൽ മണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ഇരുവരും കോളേജ് ബസ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങി. ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും അര കിലോമീറ്ററോളം നടന്നു പോകണം കോളേജിന്റെ പ്രാധാന കവാടത്തിലേക്ക്.... ഇരുവരും കോളെജിലോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി... "ദേവേട്ടാ.... എങ്ങനെയുണ്ട് ബസിലെ യാത്ര"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു... "ഇത്തിരി കടുപ്പം തന്നെ ലച്ചൂ.... ആദ്യമായിട്ടാ തിരക്കുള്ള ബസിൽ ഇത്രയും ദൂരം അതും നിന്ന് കൊണ്ട് ".... ദേവദത്തൻ ചെറുചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "ദേവേട്ടൻ പ്രീ ഡിഗ്രി പഠിച്ചത് എറണാകുളത്ത് തന്നെയല്ലേ...അപ്പോൾ ബസിലൊന്നും പോകേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലേ ഇത് പോലെ "...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ അത്ഭുതം കലർന്നിരുന്നു... "ഇല്ലെടോ... അന്ന് കോളേജിന് അടുത്തുള്ളൊരു പ്രൈവറ്റ് ഹോസ്റ്റലിൽ ആയിരുന്നു താമസം. നടന്ന് പോകേണ്ട ദൂരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ".... ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... "ഒരു ബൈക്ക് സ്വന്തമായുള്ള ദേവേട്ടന് ഇതിന്റെയൊക്കെ വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നോ"...? പെട്രോളടിക്കുവാൻ പിശുക്ക് കാണിച്ചിട്ടല്ലേ ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത്....? ശ്രീലക്ഷ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... "ലച്ചൂ....താനിത് പറയുവാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് എനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ ബൈക്ക് എടുത്ത് വന്നാൽ തനിക്ക് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഒരു ഫ്രീ യാത്ര. അത് വിചാരിച്ചല്ലേ താനിങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത് ....കൊള്ളാം കൊള്ളാം"...ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകിയതിന് ശേഷമുറക്കെ ചിരിച്ചു... "അയ്യെടാ... ഞാൻ ദേവേട്ടന്റെ ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ കയറുവാൻ കൊതിച്ചു നടക്കുവല്ലേ"... ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളെ പുച്ഛിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "ലച്ചൂ...ഏതായാലും എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ കയറുന്ന ആദ്യത്തെ പെൺകുട്ടി താനാ....കൺഗ്രാറ്റ്സ് ".... ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞു.... "ആണോ.... ഞാൻ ഫസ്റ്റ് അടിച്ചേ... ദേവേട്ടൻ കെട്ടാൻ പോണ പെണ്ണിനേക്കാളും മുമ്പ് ആ ബൈക്കിനു പുറകിലിരുന്ന് ഞാൻ ഫസ്റ്റ് അടിച്ചു"...ചുണ്ടുകളിലൊരു കുസൃതിച്ചിരിയുമായി ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ആവേശത്തോടെയുള്ള സംസാരം കേട്ട ദേവദത്തന് ചിരിയടക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... ശ്രീലക്ഷ്മിയും അവനോടൊപ്പം കൂടി... "ലച്ചൂ... ബൈക്കിൽ ഞാൻ വരാത്തതിന് കാരണം വേറൊന്ന് കൂടിയുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ നമ്മളെല്ലാം അറിഞ്ഞിരിക്കണം. എന്നുമെല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല...എല്ലാം നമ്മൾ ശീലിച്ചിരിക്കണം"... ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞത് ഒരത്ഭുതത്തോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി കേട്ടു നിന്നു.... സൗകര്യങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുവരുടെ ചിന്തകൾക്ക് വിപരീതമായി ദേവേട്ടൻ ചിന്തിക്കുന്നു. ദേവേട്ടന്റെ ചിന്താഗതികളൊക്കെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്....ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതിനെ മതിപ്പോട് കൂടി ചിന്തിച്ചു... അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കകം കോളേജ് കോമ്പൗണ്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവർ പിരിയാനൊരുങ്ങി.... അത്രയും നേരം തന്നെ കളിയാക്കിയും അല്ലാതെയും സംസാരിച്ചു തന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ദേവദത്തൻ അവന്റെ സെക്ഷനിലേക്ക് യാത്ര പറഞ്ഞകന്ന്‌ പോകുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് മനസ്സിലൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെടുവാൻ തുടങ്ങി.... ആ ശൂന്യതയ്ക്ക് കാരണമെന്താണെന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അകന്ന് പോകുന്ന ദേവദത്തനെ അവൾ നിർന്നിമേഷയായി നോക്കി നിന്നു..... ================================== കോളേജിലെ ദേവദത്തന്റെ ദിവസങ്ങൾ കുഴപ്പമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രവിയുടെ ഗാങ്ങിലേക്ക് ഒരംഗമായി മാറി ദേവദത്തനും. ദേവദത്തന്റെ അഹങ്കാരമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റത്തെ അവന്റെ ക്ലാസ്സിലുള്ളവർക്ക് അവനോടടുപ്പമുണ്ടാക്കുവാൻ അധിക ദിവസം വേണ്ടി വന്നില്ല.... രവിയുടെയും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെയും ഇടയിലേക്ക് മൂന്നാമതൊരാളായി മിക്കപ്പോഴും ദേവദത്തന്റെയും സാമീപ്യം പതിവായി മാറിയിരുന്നു ആ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ.... കോളേജിലേക്ക് വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴും ദേവദത്തന്റെ കൂടെ തന്നെയായിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി. അവന്റെ കൂടെയുള്ള ആ പോക്കുവരവുകൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കുവാനാവാത്തൊരു ആമോദം പകരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പരസ്പരമുള്ള കളിയാക്കലുകളെ ഇരുവരും ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് എന്തും പറയുവാനും എന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെടുവാനും പറ്റുന്ന ഒരു നല്ല സുഹൃത്ത് ചിലപ്പോൾ അതിലുമപ്പുറമുള്ളൊരു ബന്ധമായിരുന്നു ദേവദത്തനോട്.... ശ്രീലക്ഷ്മിയും ദേവദത്തനും പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് രണ്ടാഴ്ചയോളമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. കോളേജിൽ ഒഴിവ് സമയങ്ങളിൽ ദേവദത്തനോടൊപ്പമിരിയ്ക്കുവാൻ പലപ്പോഴും താല്പര്യപ്പെട്ടിരുന്നു ശ്രീലക്ഷ്മി. ദേവദത്തൻ സമ്മാനിച്ച ഡയറിയിലെ താളുകൾ ദേവദത്തന്റെ വരികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു ആ ദിവസങ്ങളിൽ. അവളുടെ കുറുമ്പോടെയുള്ള പെരുമാറ്റത്തെയും മറ്റും ദേവദത്തൻ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... ഒരു ദിവസം രവിയും തന്റെ ഗാങ്ങിലുള്ളവരും അവരുടെ സ്ഥിരം സങ്കേതമായ കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ അടുത്തുള്ള പോയിന്റിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ദേവദത്തൻ അങ്ങോട്ട് എത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ചിലപ്പോൾ എല്ലാവരിൽ നിന്നുമൊറ്റപ്പെട്ട് ഒഴിഞ്ഞ ഒരിടത്തിരുന്ന് പെൻസിൽ കൊണ്ടെന്തെങ്കിലും രംഗങ്ങൾ തന്റെ ഡ്രോവിങ് ബുക്കിൽ പകർത്തികൊണ്ടിരിക്കും. ദേവദത്തനില്ലാത്ത ആ നേരത്ത് രവിയും സുഹൃത്തുക്കളും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിൽ ദേവദത്തനോടു ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്കുള്ള അടുപ്പവും വിഷയമായി.... ജിജുവായിരുന്നു തുടക്കമിട്ടത്.... "അളിയാ രവി... നിന്റെ പഞ്ചവർണ്ണക്കിളി വരുമ്പോഴും പോകുമ്പോഴുമൊക്കെ ദത്തന്റെ കൂടെയാണല്ലോ. മണ്ണും ചാരി നിന്നവൻ പെണ്ണും കൊണ്ട് പോയെന്ന അവസ്ഥയാവും അവസാനം നിന്റേത് ".... ജിജുവൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രവിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "അതെ അതെ.... സാധാരണ കാമുകികാമുകന്മാർക്കിടയിൽ വില്ലൻ എൻട്രി നടത്തുന്നത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിയാ. അത് ചിലപ്പോൾ വയലൻസിലൂടെയൊക്കെയാവും. പക്ഷേ വില്ലന് നായികയോട് അടുക്കാനായിട്ട് ഒരു ഓപ്പൺ അവസരം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ കാമുകൻ നമ്മുടെ രവിയായിരിക്കും".... ഷഹബാസ് രവിയെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. ജിജുവും ഷെനോയിയും അത് കേട്ടപ്പോൾ രവിയെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു... രവി പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവഭേദമേതുമില്ലാതെയെല്ലാം ശ്രവിച്ചു മൗനത്തോടെയിരിക്കുകയായിരുന്നു... "കഴിഞ്ഞോ നിങ്ങടെ പരദൂഷണം"...എല്ലാവരും നിർത്തിയപ്പോൾ വളരെ ശാന്തനായിക്കൊണ്ട് രവി എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു... രവി തന്റെ സംസാരം തുടർന്നു.... "എടോ... നിങ്ങൾ തമാശയ്ക്കു പറയുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാലും നിങ്ങളോടായി പറയുകയാണ്. ദത്തൻ നമ്മുടെ കൂടെയെത്തിയിട്ട് അധികമായിട്ടില്ല. എന്നാലും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയ ദത്തന്റെ മനസ്സിൽ നിങ്ങളിപ്പോൾ പറയുന്നതിന്റെ നൂറിലൊരംശം പോലുമുണ്ടാകില്ല. അവന്റെ ചിന്താഗതികളും മറ്റും നമ്മുടെ ചിന്തകൾക്കപ്പുറത്താണ്. നിങ്ങളൊക്കെ കളിയാക്കിപ്പറയുമ്പോഴും എനിക്ക് അഞ്ജു ദത്തനോട് അടുപ്പം കാണിക്കുന്നതിൽ സന്തോഷമേയുള്ളൂ. ദത്തന്റെ അടുത്ത് നിന്നും അഞ്ജുവിനോടെന്നല്ല ഒരു പെണ്ണിനോടും തെറ്റായ രീതിയിലുള്ള പെരുമാറ്റം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. പിന്നെ അവർ അയൽക്കാരുമാണ്. അപ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ കാണുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതുമൊക്കെ സ്വാഭാവികം. അതിൽ വേറൊരു അർത്ഥം കാണേണ്ടതില്ല".... രവിയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി.... "എടാ... ഞങ്ങളൊരു തമാശ പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നീയെന്തിനാടാ ഇത്രയും വലിയ ഗിരി പ്രഭാഷണം നടത്തുന്നത്. നീ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം തന്നെയാണ് ഞങ്ങൾക്കും. പിന്നെ കളിയാക്കുവാനൊരു അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ വിടുമോ"...ഷെനോയ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രവിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... അപ്പോഴേക്കും ദേവദത്തൻ അവിടേക്ക് വരുന്നത് എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. തൽക്കാലത്തേക്ക് ആ സംഭാഷണത്തിന് വിരാമമായി... നിമിഷങ്ങൾക്കകം ദേവദത്തൻ അവിടെയെത്തി. അവൻ എല്ലാവരെയും നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ് ചെയ്തു... "എന്താ മച്ചമ്പിമാരെ ഒരു വട്ടമേശസമ്മേളനം"...? നേരത്തെ രവിയും കൂട്ടരും സംസാരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിരുന്ന ദേവദത്തനൊരു ചെറുചിരിയോടെ ചോദിച്ചു... "ഒന്നുമില്ലെടോ ദത്താ....താനെവിടെയായിരുന്നു ഇത് വരെ"....? ഷഹബാസിന്റെ ഉത്തരത്തിന്റെ അവസാനമൊരു ചോദ്യമായി ദത്തനിലേക്കെത്തി... ഞാനൊന്ന് കോളേജ് പരിസരം ചുറ്റി നടന്നു കാണുവായിരുന്നു.... ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... "കോളേജ് പരിസരമോ അതോ പരിസരത്ത് ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന മഹിളാരത്നങ്ങളെയോ"...? ജിജുവൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു... ദേവദത്തനത് കേട്ട് ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.... "ജിജു... രണ്ടിനുമാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ... പിന്നെ വെറുതെ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോൾ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്താനുള്ള ആശയങ്ങളും കിട്ടും"...ദേവദത്തനൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.... "ദത്താ... തനിക്കാരോടെങ്കിലും പ്രണയം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ"...? നിനച്ചിരിക്കാതെ ദേവദത്തനോട് ഷെനോയിയുടെ ചോദ്യം വന്നു... "താനെന്താടോ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത് "...? ദേവദത്തനൊന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആരാഞ്ഞു... "അല്ലാ.... താൻ നല്ലൊരു പെയിന്ററൊക്കെയല്ലേ. അപ്പോൾ അതിഷ്ടപ്പെടുന്ന പെൺകുട്ടികളിൽ ആരാധികമാരായിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ. അതിലാരോടെങ്കിലുമൊക്കെ തനിക്കിഷ്ടം തോന്നിയുട്ടുണ്ടോ എന്നാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്"...ഷെനോയ് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "ഹ ഹ...ആരും ഇങ്ങോട്ട് വന്നിത് വരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പെൺകുട്ടികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അവര്ക്കിഷ്ടമുണ്ടെങ്കിൽ അത് ആദ്യം പറഞ്ഞു കൊള്ളണമെന്നില്ല. പിന്നെ എന്റെ സൃഷ്ടികൾക്ക് അഭിനന്ദനങ്ങളർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പല പെൺകുട്ടികളും സമീപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പലരും അതിസുന്ദരിമാരും. പക്ഷേ എനിക്കാരോടും പ്രണയം എന്നൊരു ഫീൽ തോന്നിയിട്ടില്ല. ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടവരിൽ എന്റെ മനസ്സിന് പിടിച്ചവരില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി".... ദേവദത്തനൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ശാന്തനായി മൊഴിഞു... "ദത്താ.... അപ്പോൾ തന്റെ സൗന്ദര്യ സങ്കല്പം അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ കുറിച്ചുള്ള നിന്റെ സങ്കല്പമെന്താ"....? രവി ദേവദത്തനോട് ചോദിച്ചു.... "എന്താടോ രവി.. താനെനിക്ക് വേണ്ടി ഈ കോളേജിൽ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടു വച്ചിട്ടുണ്ടോ"....? ഒരു ചെറുചിരി മുഖത്തണിഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ രവിയോട് ചോദിച്ചു.... "അങ്ങനല്ല ദത്താ....താനൊരു കലാകാരനല്ലേ പോരാത്തതിന് സൗന്ദര്യത്തെ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്തുന്നവനും. അത് കൊണ്ട് തനിക്ക് അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും സങ്കല്പം വല്ലതുമുണ്ടെങ്കിൽ അറിയാനൊരു കൗതുകം. അത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ"..... മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ട് രവിയൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു.... "ഞാൻ സൗന്ദര്യം മാത്രമാണ് പകർത്താറെന്ന് ആര് പറഞ്ഞെടോ. ഒരിക്കലും ഒരു ചിത്രകാരൻ വർണ്ണങ്ങൾ ചാലിക്കുന്നത് സൗന്ദര്യം പകർത്തുവാൻ വേണ്ടി മാത്രമാവരുത്. ഈ പ്രകൃതിയിലെ, ഈ സമകാലിക ലോകത്തെ ദുർമുഖങ്ങളെയും സമൂഹത്തിലെ അഴുക്കുകളെയുമൊക്കെ പകർത്തുന്നവനാവണം ഒരു ചിത്രകാരൻ. യഥാർത്ഥത്തിൽ ചായക്കൂട്ടുകളാൽ അവനൊരുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ അവന്റെ ശബ്ദമാവണം. അനീതികൾക്കെതിരെ, അന്യായങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളാവണം അവന്റെ ചിത്രങ്ങൾ"...ദേവദത്തൻ ശാന്തചിത്തനായി മറുപടി കൊടുത്തു.... മറുപടി പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ദേവദത്തൻ എല്ലാവരെയുമൊന്ന് നോക്കി. എല്ലാവരും അസ്ത്രപ്രജ്ഞരായിരിക്കുകയാണ്. അത് കണ്ട ദേവദത്തന് ചിരി പൊട്ടി.... "എന്താടോ എല്ലാവരും കറന്റ്‌ അടിച്ച പോലെയിരിക്കുന്നത് "....? ഉള്ളിൽ തികട്ടി വന്ന ചിരിയടക്കിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ എല്ലാവരോടുമായി തിരക്കി... "എന്റെ ദത്താ... എങ്ങനെ അടിക്കാതിരിക്കും. അത് പോലത്തെ പ്രഭാഷണമല്ലേ താനിപ്പോൾ നടത്തിയത്. താനിത് വല്ല സ്റ്റേജിലും പ്രസംഗിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തനിക്കിപ്പോൾ കയ്യടികൾ വാരിക്കോരി കിട്ടിയേനെ".....ദേവദത്തൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അമ്പരപ്പ് വിട്ടു മാറാതെ രവി മറുപടി നൽകി... "എടോ... ഇത് അത്രക്കൊന്നുമില്ല. ഇതൊക്കെ വസ്തുതാപരമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം. പിന്നെ ചിത്രകലയെ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ അഭിപ്രായവും കൂടി പറഞ്ഞെന്ന് മാത്രം"...ദേവദത്തനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു.... "എന്നാലുമിത് വല്ലാത്തൊരു അഭിപ്രായം പറച്ചിലായിപ്പോയി"... (ഷെനോയ് ) "എന്തായാലും ദത്തന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു".... (ഷഹബാസ്) "ദത്താ... ഇപ്പോഴും താൻ പറഞ്ഞില്ല തന്റെ സൗന്ദര്യസങ്കല്പങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള രവിയുടെ ചോദ്യത്തെ കുറിച്ച് "... ജിജു ദേവദത്തനോട് പറഞ്ഞു... "ജിജൂ.... ജീവിതത്തിൽ വരാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ സൗന്ദര്യത്തെ കുറിച്ചുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങൾ ഓരോ വ്യക്തിയ്ക്കുമനുസരിച്ചു വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. എനിക്കൊരു സങ്കല്പമുണ്ട് അതെന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെയിരുന്നോട്ടെ. പിന്നെ ഞാനൊരിക്കലും ബാഹ്യസൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനാകുന്നൊരു വ്യക്തിയല്ല. മഹാനായ ഷേക്ക്‌സ്പിയർ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ "ബ്യൂട്ടി ഈസ്‌ ഒൺലി എ സ്കിൻ ഡീപ്"" എന്ന്. അതാണ് എന്റെയും വിശ്വാസം"....ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ മറുപടി നൽകി.... "ദത്താ.... തന്റെ മറുപടികൾ എപ്പോഴും തത്വചിന്തകന്മാരുടെ പ്രഭാഷണം പോലെയാണല്ലോ".... ഷഹബാസ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "ഹ ഹ.. നിങ്ങൾക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നെങ്കിൽ എനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല"... മറുപടി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദേവദത്തനൊന്നുറക്കെ ചിരിച്ചു.... "അളിയന്മാരെ... നിങ്ങളുടെ ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ നമുക്കൊന്ന് കാന്റീൻ വരെ പോകാം" ....പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ മുമ്പിൽ അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്ന രവിയോടും കൂട്ടരോടുമായി ദേവദത്തൻ മൊഴിഞ്ഞു.... "അത് നല്ലൊരു തീരുമാനമാ... താൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ദഹിക്കണമെങ്കിൽ അവിടെ വരെ പോകണം. അപ്പോൾ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റെ".... ജിജു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എല്ലാവരോടുമായി നിർദേശിച്ചു.... എല്ലാവരുമൊരു ചിരിയോടെ ജിജു പറഞ്ഞതിനെ അനുകൂലിച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു.... ================================== വൈകുന്നേരം കോളേജ് വിട്ട് പതിവ് പോലെ ദേവദത്തനും ശ്രീലക്ഷ്മിയും ബസിൽ കയറി മടങ്ങാനാരംഭിച്ചു. ബസിൽ അത്യാവശ്യം നല്ല തിരക്കുണ്ട്..... മുമ്പിൽ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നന്നേ പുറകിലാണ് ശ്രീലക്ഷ്മി നിന്നിരുന്നത്. അവൾ നിൽക്കിന്നതിന്റെ നാലഞ്ചു സീറ്റുകൾക്ക് അപ്പുറമായി ദേവദത്തനും നിലയുറപ്പിച്ചു... തിരക്കുള്ള ബസിൽ സ്ത്രീകൾ പ്രത്യേകിച്ച് കോളേജ് കുമാരികൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവരുടെ പിന്നിൽ പോയി ശരീരത്തോടൊട്ടി നിന്ന് കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ കാമലീലകൾ നടത്തുന്നവരുടെ ശല്യങ്ങൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഈ ബസിലും പതിവാണ്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അതെ ചൊല്ലിയുണ്ടാകുന്ന ബഹളങ്ങളും.... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ തൊട്ട് പുറകിൽ നിന്നൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ അവളെയുമൊട്ടിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് രണ്ട് തവണ അവൾ കോപത്തോടെ നോക്കിയിട്ടും അയാളിൽ നിന്നുമൊരു മാറ്റമുണ്ടായില്ല. തിരക്ക് കാരണം ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ഒന്ന് മാറി നിൽക്കുവാനും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... അവൾ ദേവദത്തൻ നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് നോട്ടമയച്ചു. ദേവദത്തൻ വേറെയെവിടെയോ ശ്രദ്ധിച്ചു നിൽപ്പായിരുന്നു. അൽപ്പനിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ എന്തോ ഇഴയുന്നതായി ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. പുറകിൽ നിന്നയാൾ തന്റെ മേനിയിലൂടെ അയാളുടെ കരങ്ങളാൽ പരതുന്നതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾക്ക് അറപ്പ് തോന്നി. ബഹളം വച്ചാലൊരു പക്ഷേ താനെല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമാകും. പിന്നെ കൺസെഷൻ കൊടുത്ത് പോകുന്ന കോളേജ് സ്റ്റുഡന്റസിനോട് ബസ് ജീവനക്കാർക്കും പുച്ഛമാണ്. അവർ ചിലപ്പോൾ വാക്കുകളാൽ തൊലിയുരിച്ചും കളയും..... അവൾ പുറകിൽ നിന്നയാളുടെ ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതെ നിസ്സഹായതയോടെ ചിന്തിച്ചു... അവളൊരിക്കൽ കൂടി ദേവദത്തൻ നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കി. ആ നിമിഷം തന്നെ ദേവദത്തൻ ശ്രീലക്ഷ്മി നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.... ഇരുവരുടെയും മിഴികൾ തമ്മിലൊന്ന് കൊരുത്തു. ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ദേവദത്തൻ മനസ്സിലാക്കി. ശ്രീലക്ഷ്മി ദയനീയമായി ദേവദത്തനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... പൊടുന്നനെ ദേവദത്തന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. അവന്റെ തിളങ്ങുന്ന കാപ്പിപ്പൊടി കളർ മിഴികൾ കോപത്താൽ ജ്വലിച്ചു.... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് അത്തരത്തിലൊരു ഭാവം ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് ആദ്യമായുള്ള അനുഭവമായിരുന്നു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരെ ജ്വലിപ്പിക്കുവാൻ തക്ക ശക്തിയുണ്ടവന്റെ മിഴികളിലെ കോപജ്വാലകൾക്കെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. എന്നാൽ അവന്റെയാ ഭാവം അവളുടെയുള്ളിലും ഭയമുണർത്തി.... ശ്രീലക്ഷ്മി നോക്കിനിൽക്കേ കോപത്താൽ ജ്വലിക്കുന്ന ഭീതിയുണർത്തുന്ന മുഖഭാവവുമായി ദേവദത്തൻ തന്റെ മുന്നിലെ തിരക്കിൽപ്പെട്ടവരെ വകഞ്ഞു മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൾ നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.... ദേവദത്തന്റെയാ മുഖഭാവത്തിൽ ഭയന്ന ശ്രീലക്ഷ്മി എന്താവും അവൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നറിയാതെ കിടിലം കൊണ്ട് നിന്നു... തുടരും #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ