ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6v3DGJM?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ.. 36 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ഭാനുമതിയമ്മ വീണ്ടും സിറ്റൗട്ടിൽ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ വൃന്ദ അവിടെ തന്നെ ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് അവർക്ക് അത്ഭുതമായി. ഒരു വിധം പണി തീർന്ന വീടിന് ഇനി ശേഷിയ്ക്കുന്നത് സിറ്റൗട്ടിൽ ചാവടിയുടെ പണികൾ മാത്രമാണ്. അത് കഴിഞ്ഞാൽ മുറ്റത്തെല്ലാം തറയോടുകൾ പാകാനുള്ള പണി കൂടി ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. "അവനിത് വരെ വന്നില്ലേ മോളെ.. ഒരു ദിവസവും അശോകൻ ഇത്രയും വൈകുന്നതല്ലല്ലോ.നീ അവന്റെ ഫോണിലേക്കൊന്നു വിളിച്ചു നോക്ക് മോളെ.." ഭാനുമതിയമ്മ ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ മകന്റെ ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് വെളിച്ചം തെളിയുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "കുറച്ച് മുൻപ് ഞാൻ അശോകേട്ടനെ വിളിയ്ക്കുമ്പോ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിച്ച് കൊണ്ടിരിയ്ക്കുവാരുന്നു അമ്മേ. ഇപ്പൊ വിളിച്ചപ്പോഴാണെങ്കിൽ അശോകേട്ടൻ ഫോണെടുക്കുന്നുമില്ല." അവൾ വലതുകയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ഫോണിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഇടതു കയ്യാൽ അവൾ തന്റെ മടിയിലിരുന്നു നെഞ്ചോരം ചേർന്ന് മയങ്ങുന്ന മകളെ അടക്കി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "മോളുറങ്ങിയല്ലോ. നീ അവളെ കൊണ്ട് പോയി കിടത്ത്‌. അശോകൻ വന്നാൽ ഞാൻ ചെന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്ന് കൊടുത്തോളാം." ഭാനുമതിയമ്മ നിർദേശിച്ചു. "സാരമില്ല അമ്മേ.. ഏതായാലും അശോകേട്ടൻ വരട്ടെ. ഇപ്പോൾ ഞാനിവിടെ നിന്ന് എണീറ്റാൽ അവളുണരും.. അമ്മ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് പോയി കിടന്നോ. നേരം ഒരുപാട് ആയല്ലോ... അമ്മ മരുന്ന് കഴിയ്ക്കുന്നതല്ലേ." "ഓ... അവൻ വരട്ട് മോളെ. അവന്റെ കൂടിരുന്നു എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് നുള്ളി തിന്നുന്നതിന്റെ തൃപ്തി ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് തിന്നാൽ എനിയ്ക്ക് കിട്ടുകേല. ഒന്ന് കൂടി വിളിയ്ക്ക് മോനേ അവനെ നീ..അവൻ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങിയോ എന്നെങ്കിലും അറിയാമല്ലോ." ഭാനുമതിയമ്മയ്ക്ക് മകൻ വരാൻ വൈകുന്നതിന്റെ കാരണമറിയാഞ്ഞിട്ട് മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. വൃന്ദ ഒറ്റ കയ്യാൽ അശോകന്റെ നമ്പർ എടുത്ത്‌ കോൾ വിടും മുമ്പേ ഗേറ്റിന് വെളിയിൽ വന്നു നിന്ന ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ്ന്റെ വെളിച്ചം അവരുടെ മുഖത്തടിച്ചു. "നീ അവിടിരുന്നോ മോളെ.." വൃന്ദയോട് അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഭാനുമതിയമ്മ ഇറങ്ങി ചെന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്നു കൊടുത്തു. അശോകൻ അമ്മയോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കാനോ പറയാനോ നിൽക്കാതെ, അവർ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതായി ഗൗനിയ്ക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ബൈക്ക് ഓടിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന് തന്റെ കാറിന്റെ പിന്നിൽ നിർത്തിവച്ച ശേഷം ഇറങ്ങി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി. അവിടെ വൃന്ദ ഇരിയ്ക്കുന്നതോ, അവളുടെ മടിയിൽ തന്റെ മകൾ ശ്രീക്കുട്ടി ഇരുന്നു മയങ്ങുന്നതോ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിയ്ക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അശോകൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി പോയി. വൃന്ദ അ വന്റെ ആ പ്രവൃത്തി കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നും അശോകേട്ടൻ വരുമ്പോൾ താനോ മോളോ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ബാഗ് ഒരു മൂലയിലേക്ക് വച്ച ശേഷം തങ്ങൾക്കരികിൽ ഇത്തിരി നേരം ഇരുന്ന ശേഷം മാത്രമേ അദ്ദേഹം അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോകുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്നിപ്പോൾ തങ്ങൾ മുമ്പിലുള്ളത് അറിഞ്ഞിട്ടേ ഇല്ലെന്ന് തോന്നും അശോകേട്ടന്റെ പ്രവൃത്തി കണ്ടാൽ. "അവൻ കയറി പോയോ മോളെ.. എന്താ വൈകിയതെന്ന് വല്ലതും പറഞ്ഞോ അവൻ..." മുട്ടിന് കൈകുത്തി, പടവുകൾ കയറി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് വന്ന് കൊണ്ട് ഭാനുമതിയമ്മ ചോദിച്ചു. വൃന്ദ മകളെ, അ വളുടെ ഉറക്കം മുറിയാതെ തോളത്തേയ്ക്ക് ഇട്ടുകൊണ്ട് എണീറ്റു. "എന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതാ അമ്മേ അശോകേട്ടൻ അകത്തേയ്ക്ക് പോയത്. ആ പോക്ക് കണ്ടാൽ തോന്നും ഞങ്ങൾ രണ്ട് അദൃശ്യ ശക്തികളാ അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുന്നതെന്ന്.. എന്തോ കാര്യമായി നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണം അശോകേട്ടന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ മനസിലാക്കാൻ." "വാ.. നീ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് കിടത്തിയിട്ട് അവൻ കുളിച്ചിട്ട് വരുമ്പോ കഴിയ്ക്കാനുള്ളത് എടുത്ത്‌ വച്ചേക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ അതിന് ചാടി കടിക്കാൻ വരും അവൻ." വൃന്ദ മകളെ കൊണ്ട് വന്നു ബെഡിൽ കിടത്തുമ്പോൾ ബാത്ത് റൂമിൽ വെള്ളം ചിതറി വീഴുന്ന ഒച്ച അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. വൃന്ദ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്ന് ചപ്പാത്തിയ്ക്ക് കൂടെ കഴിയ്ക്കാനുള്ള അയലക്കറി ഒന്ന് ചൂടാക്കി എടുത്തു. കരിങ്ങാലി വെള്ളം കുടിയ്ക്കാൻ പാകത്തിന് ചൂടിൽ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു ഡൈനിങ് ടേബിളിന് മുകളിൽ വയ്ക്കുമ്പോഴേക്കും അശോകൻ അവിടേയ്ക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. അതിനും മുമ്പേ ഭാനുമതിയമ്മ അവിടെ വന്ന് ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "നീയെന്താ മോനേ ഇന്ന് വൈകിയത്. സാധാരണ നീ ഇത്രയും താമസിയ്‌ക്കുന്നതല്ലല്ലോ വീട്ടിലെത്താൻ." അശോകൻ വന്നു ഒരു കസേര പിന്നിലേക്ക് നീക്കിയിട്ടിരുന്നപ്പോൾ ഭാനുമതിയമ്മ ചോദിച്ചു. "അമ്മയെ ഇന്ന്‌ അവർ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നോ.." ഭാനുമതിയമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ തിരക്കി. "ഹാര്.." വൃന്ദ തന്റെ മുൻപിലെ പാത്രത്തിലേക്ക് വച്ചു തന്ന നെയ്യിൽ മൊരിച്ചെടുത്ത ചപ്പാത്തി നുള്ളിക്കീറിക്കൊണ്ട് ഭാനുമതിയമ്മ മകനെ നോക്കി. "കൊടുമണിൽ നിന്ന് രതീഷിന്റെ അമ്മ.. രതീഷിന്റെ അമ്മയോ, രതീഷോ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചായിരുന്നോ അമ്മയെ." "ഇല്ല.. എന്താടാ.. എന്താ മോനേ അവിടെ വിശേഷം..." "വിശേഷം..." സ്വയം പുച്ഛിക്കും പോലെ അവനൊന്ന് ചിരിച്ചു. "അതിന് വിശേഷമെന്നല്ല അമ്മേ പറയേണ്ടത്.. അഹങ്കാരം... അല്ലെങ്കിൽ തെമ്മാടിത്തരം.. അങ്ങനെ പറഞ്ഞാലും കുറഞ്ഞു പോവുകയൊന്നുമില്ല." അവന് നന്നായി ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടെന്ന് അവന്റെ മുഖത്തെഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "നീയെന്തൊക്കെയാ മോനേ ഈ പറയുന്നത്. എനിയ്ക്കൊന്നും മനസിലാകുന്നില്ലല്ലോ. എന്തെങ്കിലും പറയുന്നെങ്കിൽ നീയൊന്ന് തെളിച്ചു പറയെടാ." "ആദ്യം കേട്ടപ്പോ എനിയ്ക്കും ഒന്നും മനസിലായില്ല അമ്മേ.. അവര് പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാണെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഭ്രാന്താണോ എന്നാ എനിയ്ക്ക് തോന്നിയത്." അവൻ അത്രയും പറഞ്ഞെങ്കിലും രണ്ട് പേരും കാര്യം പിടികിട്ടാതെ അശോകന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. "അമ്മയുടെ മകൾ അവിടെ കിടന്ന് ആടി തിമിർക്കുകയാണത്രേ... രതീഷിനെതിരെ മാത്രമല്ല, ആ വീട്ടിലുള്ള സർവർക്കുംഎതിരെ... അവളെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിട്ട വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ടോ, അവരോടെല്ലാം അവളുടെ പെരുമാറ്റം ഒരു ശത്രുവിനോടെന്ന പോലെയാണെന്ന്... ആ രതീഷിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‌ ഞാനെങ്ങാനും ആയിരുന്നെങ്കിൽ അവളിന്ന് സർക്കാരിനോട് വികലാംഗ പെൻഷന് അപേക്ഷിയ്ക്കേണ്ടി വന്നേനെ.. ഒരു മനുഷ്യന് ഇത്രയുമൊക്കെ ക്ഷമിയ്ക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." "നീയിപ്പറയുന്നത് ആശയെ കുറിച്ചാണോ മോനേ... അവളവിടെ..." ഭാനുമതിയമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ അവിശ്യസനീയമായത് എന്തോ കേട്ട ഭാവം. "പിന്നെ ആശയല്ലാതെ ആരാ അമ്മേ ആ വീട്ടിലുള്ളത്.. രതീഷിന്റെ അമ്മ വിളിച്ചെന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ... ഒറ്റ മണിയ്ക്കൂറാ അമ്മയുടെ പുന്നാര മോൾടെ വീര സാഹസിക കഥകൾ ആ പാവം അമ്മ ഫോണിലൂടെ എന്നെ വിളിച്ചറിയിച്ചത്. അവരെ ന്റെ മുൻപിൽ നിൽപ്പില്ലായിരുന്നെങ്കിലും കേട്ടിട്ട് എന്റെ തൊലി പൊളിഞ്ഞു പോയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞ ശേഷം എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം ഇനി എന്തായി തീരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചും കൊണ്ട് അവരൊരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.. ആ ഒറ്റ നെടുവീർപ്പിൽ ഉണ്ടമ്മേ അമ്മയുടെമകൾ ആ വീട്ടിൽ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന തെമ്മാടി തരത്തിൽ അവരുടെ മനസെല്ലാം എത്ര നോവുന്നുണ്ടെന്നതിന്റെ തോത്.." രുഗ്മിണി തന്നോട് വിളിച്ചറിയിച്ച എല്ലാകാര്യങ്ങളും അശോകൻ അവരെ അറിയിച്ചു. "കൈക്ക് എല്ലില്ലാരുന്നോ ആ രതീഷിന്. അടിച്ചു മുഖം പൊളിയ്ക്കണമായിരുന്നു നിഷേധിയുടെ.. അല്ലാതെന്താ.. ഒറ്റ അടി കരണം തീർത്തു കൊടുത്താൽ തീരുന്ന പ്രശ്നമേ ഉള്ളൂ ഇത്‌." ഭാനുമതിയമ്മ കഴിച്ചു തുടങ്ങിയ പാത്രത്തിലേക്ക് കൈ കുടഞ്ഞു. "എന്നിട്ട്.. അമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ അവളുടെ കവിളടിച്ചു പൊട്ടിച്ചിട്ട് രതീഷ് എന്ത് വേണമായിരുന്നു.. അവൻ ജയിലിലേക്ക് പോകണമായിരുന്നോ... നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിന്നൊരു പെണ്ണെടുത്തു പോയി എന്നൊരു ഒറ്റ കുറ്റമേ രതീഷ് ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ അമ്മേ.. അതിന് ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ട ശിക്ഷയ്ക്കൊന്നും അവൻ അർഹനല്ല." "പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാ മോനേ.. അവളെ അവളുടെ വഴിക്കങ്ങു അഴിച്ചു വിട്ടേക്കാനോ.." "എനിയ്ക്ക് കൃത്യമായ ഒരുത്തരം കിട്ടുന്നില്ല അമ്മേ... അവരും എന്നോട് ഇതേ ചോദ്യം ചോദിച്ചു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യാനാ ആശോകാ എന്ന്. അതായത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു രണ്ടാഴ്ച തികയും മുമ്പേ അവർക്ക് മടുത്തു കഴിഞ്ഞു എന്നൊരർത്ഥം കൂടി അവരുടെ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് അമ്മേ. അതവർ കൃത്യമായി എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രം." "നീ സംശയിച്ചത് പോലെ ഇവൾക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചോ മോനേ.. അല്ലെങ്കിൽ ലോകത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണ് കാണിയ്ക്കുന്ന ചെയ്ത്താണോ ഇത്. സ്വർഗ്ഗതുല്യമായൊരു ജീവിതം ദൈവം കൈക്കുമ്പിളിൽ വച്ചു കൊടുത്തപ്പോ നിഷേധി അത് വലിച്ചു താഴെയിട്ട് ചവിട്ടി മെതി ച്ചു കളയുന്നു.. ഇവൾ പഠിയ്ക്കാൻ കിടക്കുന്നേയുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിൽ നോക്കിയ്ക്കോ." "അവൾ പഠിയ്ക്കുന്നതും, പഠിയ്ക്കാത്തതും ഒക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ അമ്മേ. അതല്ല ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം. അവർക്ക് അതിനൊരു പരിഹാരം കാണണം. അതെങ്ങിനെ വേണമെന്നാ അവരെന്നോട് ചോദിച്ചത്." "നിന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടെന്താ കാര്യം. അവര് തമ്മിൽ സംസാരിച്ച് ഒരൊത്തുതീർപ്പിൽ എത്തേണ്ട കാര്യമല്ലേ ഇത്. മറ്റൊരാൾ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ ആശയോ അവനോ തയ്യാറാകുമോ." "വെറുതേ അങ്ങിനെ കരുതി കയ്യൊഴിഞ്ഞു കളയാൻ പറ്റുമോ അമ്മേ നമുക്ക്. നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും എന്തെങ്കിലും സഹായമുണ്ടായാൽ അത് നന്നായിരിയ്ക്കും എന്ന് കരുതിയാവുമല്ലോ രതീഷിന്റെ അമ്മ എന്നെ വിളിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായിട്ടുണ്ടാവുക.." "അവരെന്താ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നതെന്ന് നീ ചോദിച്ചില്ലേ മോനേ." "അതൊക്കെഫോണിലൂടെ ചോദിച്ചറിയേണ്ട കാര്യമാണോ അമ്മേ. അതാണോ നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുള്ള മര്യാദ.നമ്മൾ നേരിട്ട് ചെന്ന് തിരക്കണ്ടേ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ. എല്ലാവരും ഒത്തു ചേർന്ന് ഒരു മേശയ്ക്ക് ചുറ്റുമിരുന്നു പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽആ വിഷയം പറഞ്ഞു തീർക്കുവല്ലേ അമ്മേ വേണ്ടത്.. അതിന് പകരം നമ്മൾ അതിന് വേണ്ടത്ര ഗൗരവം കൊടുക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി കളഞ്ഞാൽ പിടിച്ചാൽ കിട്ടുന്നിടത്ത്‌ നിന്നെന്ന് വരില്ല കാര്യങ്ങൾ." "അതും ശരിയാ.. അതിന് പക്‌ഷേ നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണ്ടേ മോനേ..." "പോകേണ്ട ആവശ്യം വന്നാൽ പോകാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റുമോ. ആ ജോലി.. അവൾക്ക് എന്നാ ജോലി കിട്ടിയോ അന്ന് തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളാ.. ഇപ്പോഴും അത് തന്നെയാ അവസാന പ്രശ്നം. ആ ജോലി കയ്യിലുള്ളതിനാൽ എല്ലാം തികഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട് എന്നൊരു ചിന്ത വന്നുകാണും അവൾക്ക്... അവൾക്ക് ജോലി മതിയല്ലോ.. അല്ലാതെ ഭർത്താവോ, അവളുടെ ജീവിതമോ ഒന്നുമല്ലല്ലോ മുഖ്യം." "അവര് പറഞ്ഞോ മോനേ നിന്നോട് നമ്മൾ അവിടേയ്ക്ക് ചെല്ലണമെന്ന്.." "എന്റെ അമ്മേ അവർ അമ്മയുടെ മോളിൽ നിന്ന് എത്രയോ സഹിച്ചതിനു ശേഷമാകും എന്നെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക.. അമ്മയ്ക്ക് അറിയോ അത്.. അവർക്ക് മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും കാര്യങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞു കഴിയുമ്പോ നമ്മൾ അവിടെ ചെന്ന് അവളുമായി സംസാരിയ്ക്കുകയോ, അവൾക്ക് മനസ്സിൽ അവരെക്കുറിച്ചെന്തെങ്കിലും തെറ്റിദ്ധാരണകളുണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്തി കൊടുത്തു കൊള്ളും എന്നൊക്കെ. അതിന് ഇനി നമ്മളെ വിളിച്ചിട്ട് വേണോ അമ്മേ നമ്മൾ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ.. കൂടുതൽ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ട് അവർക്ക് അമ്മയുടെ മകളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായാൽ അവരെന്തു ചെയ്യാനാ... ചിലപ്പോൾ പിടിച്ച കാട്ടിൽ തന്നെ അവളെ കൊണ്ട് വിട്ടേക്കാം എന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ... അതിനേ തടയാൻ കഴിയുമോ അമ്മേ നമുക്ക്." "അവളെ അവരിവിടെ തിരിച്ചു കൊണ്ട് വിടുമെന്നാണോ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത് മോനേ.." ഭാനുമതിയമ്മയുടെ മുഖത്ത്‌ ആധി നിറഞ്ഞു. അങ്ങനെയൊന്നും ആശയുടെ കാര്യത്തിൽ അവർ സ്വപ്നം പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ്. "അത് അവരുടെ മര്യാദ പോലിരിയ്ക്കും അമ്മേ. വേണമെങ്കിൽ അവർക്കിവിടെ കൊണ്ട് വിടാം.. അതല്ലെങ്കിൽ അവർക്ക് അവളുടെ പഴന്തുണികളെല്ലാം വാരി ഒരു ബാഗിൽ ഇട്ടു പടിയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് അടിച്ചിറക്കി വിടാം... അതല്ലെങ്കിൽ അവർക്ക് നീതി കിട്ടുന്ന ഏതെങ്കിലും ഇടങ്ങളിൽ പോയി അവർക്ക് നീതിയ്ക്കായി അപേക്ഷിക്കാം. ഞാൻ കേട്ടത് വച്ചു നോക്കുമ്പോ അതിന് പോലും അർഹതയില്ലാത്തവളാ ആശ എന്നാ എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നത്.." "ദൈവമേ, എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും തീർന്നൊന്നു സ്വസ്ഥമായെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയതാണല്ലോ. ഈ പെണ്ണ് ഇതെന്ത് ഭാവിച്ചാ ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയേക്കുന്നത്..." ഭാനുമതിയമ്മ വിലപിയ്ക്കും മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും തീർന്നോ.. തീർന്നെന്ന് ആര് പറഞ്ഞു അമ്മയോട്. ഇത് പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉള്ളൂ അമ്മേ. അവളിനി എന്തൊക്കെ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നെന്ന് അവൾക്ക് മാത്രേ അറിയൂ..." "ആരോടാ അവളിത് കാണിയ്ക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് വല്ല ബോധവും ഉണ്ടോ. സ്വന്തം നിഴലിനോട് പടവെട്ടുക എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ. അവളോട് തന്നെ പൊരുതി ജയിച്ചു കേറാമെന്നാണോ അവൾ കരുതിയേക്കുന്നത്...വിഢിത്തം കാണിച്ചു കാണിച്ച് തോറ്റു പോവുമല്ലോ ദൈവമേ എന്റെ മോള്." ഭാനുമതിയമ്മ നെഞ്ചത്ത് കൈ വച്ചു. "നന്നായി പോകാൻ അവൾക്ക് മുമ്പിൽ ഒരവസരം കൂടിയുണ്ട് അമ്മേ. അതിനാണ് രതീഷിന്റെ അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ അറിയിച്ചത്. പറഞ്ഞു കൊടുത്തു തിരുത്തിയെടുക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ ആശയ്ക്കൊരു നല്ല ജീവിതമുണ്ടാകുന്നത് നമുക്ക് കാണാം. പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കാൻ തയ്യാറല്ലെങ്കിൽ.." അവിടെ നിർത്തിയിട്ട് അശോകൻ കൈകഴുകാനായി എണീറ്റ് പോയി. വൃന്ദയുടെയും, ഭാനുമതിയമ്മയുടെയും മിഴികൾ അവന് പിന്നാലേ ചെന്നു. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ