കനൽ എരിയും വഴിയിൽ നിന്നെയും കാത്ത്.. പാർട്ട്‌ 3.. അവൾ വേഗം കട്ടിലിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ലിവിങ് റൂമിൽ അനുരാഗിന്റെ അച്ഛൻ രഘുവും അവളുടെ അച്ഛൻ വിജയനും, രോഷാകുലരായ രാഹുലിന്റെ അച്ഛനമ്മമാരോട് സംസാരിക്കുന്നതും തർക്കിക്കുന്നതും അവൾ കണ്ടു. രാഹുലിന്റെ അമ്മ (പൊട്ടിത്തെറിച്ച്, ശബ്ദം വിറച്ച്): "ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും! എന്റെ മോന്റെ തലയാണ് അവൻ എറിഞ്ഞുപൊട്ടിച്ചത്. കൊലക്കേസാണോ അവൻ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്? ഏഴ് സ്റ്റിച്ചാണ് ഉള്ളത്! ഇവനെപ്പോലൊരു തെമ്മാടിയെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല!"? ഏഴ് സ്റ്റിച്ചാണ് ഉള്ളത്! രാഹുലിന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ശകാരവും ഭീഷണികളും കേട്ട് മിയ വേഗത്തിൽ, ഭയത്തോടെ, അനുരാഗിന്റെ വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി. അപ്പോഴാണ് സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി, ഭാവമാറ്റമില്ലാതെ , അനുരാഗ് താഴേക്ക് വരുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അവൾ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അവനെ തടയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, രാഹുലിന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ഒരുവിധം അനുനയിപ്പിച്ച ശേഷം രഘുവും വിജയനും അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു. രഘുവിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. അനുരാഗിന്റെ അച്ഛൻ ( ദേഷ്യത്തിൽ, ശബ്ദം ഉയർത്തി): "നിനക്ക് ഇത് എന്തിന്റെ കേടാണ് അപ്പു?! എത്ര തവണ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അവിവേകം കാണിക്കരുതെന്ന്? ഇതിന് നീ ജയിലിൽ പോകേണ്ടി വരും! നിനക്കറിയോ ഇതിന്റെ ഗൗരവം?" ആ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും അനുരാഗ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ, പ്രതിമയെപ്പോലെ തലയും താഴ്ത്തി നിന്നു. അത് കണ്ടതും, നിയന്ത്രണം വിട്ട രഘു ദേഷ്യത്തിൽ അവനെ തല്ലാനായി കൈ ഉയർത്തി. ആ നിമിഷം, വിജയൻ വേഗത്തിൽ രഘുവിന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു. മിയയുടെ അച്ഛൻ (ശാന്തമായി, ): "വേണ്ട രഘു. ദേഷ്യം കൊണ്ട് കാര്യമില്ല. അവൻ കുട്ടിയല്ലേ? അവനോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാം." വിജയൻ രഘുവിന്റെ പിടി വിടുവിച്ചു, എന്നിട്ട് അനുരാഗിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, അവന്റെ ചുമലിൽ കൈവെച്ചു. ആ സ്പർശം അനുരാഗിനെ ഒരു നിമിഷം ശാന്തനാക്കി. മിയയുടെ അച്ഛൻ (സ്നേഹത്തോടെ, സൗമ്യമായി): "അപ്പു മോനെ, എന്തിനാ അങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്തത്? അവൻ വല്ലതും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിലോ? ?" അനുരാഗ് തലയുയർത്തി ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി. അനുരാഗ് (കുറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ, ചുണ്ടുകൾ വിറച്ച്): "അവൻ... അവൻ മിയയെ കളിയാക്കി. കരയിച്ചു. അവളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. അവളെ നോവിച്ചാൽ... എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല അങ്കിൾ. അതാ ഞാൻ അവനെ അടിച്ചത്." അവൻ പതിയെ തലയുയർത്തി, നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ തന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്ന മിയയെ നോക്കി. അനുരാഗ്: "അവൾ എന്റെ കൂട്ടുകാരി അല്ലെ?" ആ ചോദ്യം, കൂട്ടുകാരിക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ സ്നേഹമായി, എല്ലാവർക്കും തോന്നി. മിയയുടെ അച്ഛൻ (വാത്സല്യത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, രഘുവിനെ നോക്കി): "കണ്ടോ രഘു? . കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ വലുതാക്കേണ്ട." രഘു, മോനെ നോക്കി ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദേഷ്യം പതിയെ അണഞ്ഞു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു (വേദനയോടെ): "എനിക്കറിയില്ലെടാ. എന്റെ മോനെന്താണ് ഇങ്ങനെ ആയതെന്ന്. പക്ഷെ, ഇത് വലിയൊരു തെറ്റായിപ്പോയി." "സാരമില്ല രഘു," വിജയൻ അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "നമുക്ക് രാഹുലിന്റെ അച്ഛനമ്മമാരോട് സംസാരിച്ച് ഇതൊരു കേസാക്കാതെ ഒതുക്കാം. അവൻ ചെയ്തത് കുട്ടിക്കളിയായി കണ്ടാൽ മതി. എല്ലാം ശരിയാവും." .എന്ന നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് പിന്നിലെ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവനൊഴികെ മറ്റാരും അപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ