മിഴിയോരങ്ങളിൽ. 3 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ട്രെയിൻ എഴുകോൺ റെയിൽവെ സ്റ്റേഷൻ പിന്നിട്ടതോടെ ആശാലതയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും ഏറി വന്നു. മൂക്കടയിൽ ട്രെയിൻ നിർത്തുന്നത്തോടെ വിന്നിച്ചൻ അവിടെ നിന്നും ട്രെയിനിലേക്ക് കയറും. ആവണി പറഞ്ഞത് പോലെ നല്ല തിരക്കുള്ള ഈ ട്രെയിനിൽ വച്ച് വിന്നിച്ചനോട് ഒരു വാക്കും സംസാരിയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. വിന്നിച്ചനോട് ചിന്നക്കടയോ, കിളികൊല്ലൂരോ നിന്നാൽ മതിയെന്ന് പറയേണ്ടതായിരുന്നു. കിളികൊല്ലൂർ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി വിന്നിച്ചന്റെ ബൈക്കിൽ കൊല്ലത്തേക്ക് പോകുന്ന സമയം വരെ തങ്ങൾക്കിടയിൽ സംസാരിച്ചൊരു തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള സമയം കിട്ടുമായിരുന്നു. ട്രെയിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം ഉയർന്നതോടെ വിൻസെന്റിന്റെ കോൾ ആശാലതയുടെ കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈലിലേക്ക് വന്നു. ആശ തലചെരിച്ചു തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ആവണിയെ നോക്കി. ആവണിയും ആ ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. "വിന്നിച്ചനാ വിളിയ്ക്കുന്നത്." ആശാലത ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "കോൾ എടുക്ക്." ആവണി നിർദേശിച്ചു. ട്രെയിൻ വേഗം കുറഞ്ഞു കുണ്ടറ സ്റ്റേഷനോട് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ആശാലത പെട്ടന്ന് ഫോണെടുത്തു വിവരം തിരക്കി. ആശാലത ഏത് ബോഗിയിലാണ് ഉള്ളതെന്ന് അറിയാനായിരുന്നു വിൻസന്റ് വിളിച്ചത്. ആശാലത എസ് ത്രീ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുത്ത ശേഷം കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. ട്രെയിൻ രണ്ടാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക് വന്നു നിൽക്കും മുമ്പേ തന്നെ ആശാലത, വിൻസന്റ് പുറത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് കഴിഞ്ഞു. അവൾ അവിടെയിരുന്നുകൊണ്ട് അവനെ കയ്യെടുത്ത്‌ കാട്ടി. അത് അവൻ കണ്ടോ എന്ന് അവൾക്ക് സംശയമായിരുന്നു. ട്രെയിൻ നിന്നതിന് പിന്നാലേ ആൾക്കാർ തിക്കി തിരക്കി ഉള്ളിലേക്ക് കയറി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ വിൻസന്റ് തന്റെ തൊട്ടു മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ ആശാലതയ്ക്ക് സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരേ പോലെ വന്നു. ആശാലത പെട്ടന്ന് അവന്റെ ബലിഷ്ടമായ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അതാണ്‌ ഇനി തന്റെ ഏക ആശ്രയമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ആ തിരക്കിൽ അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ട തന്റെ കവിളോട് ചേർത്തു വയ്ക്കുമായിരുന്നു. ആവണി പെട്ടന്ന് അവിടെ നിന്നും എണീറ്റ ശേഷം വിൻസെന്റിനോട് അവിടെ ഇരിയ്ക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിൻസന്റ് പക്‌ഷേ അവളുടെ തോളിൽ കയ്യമർത്തി ആവണിയെ അവിടെ തന്നെ ഇരുത്തി ആശാലതയ്ക്കും അവൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നതായിരുന്നു ഇഷ്ടം. ഇടയ്ക്കിടെ മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി തൊട്ടരികിലായ് തനിയ്ക്ക് വിന്നിച്ചനെ കാണാം. അവൾക്കിപ്പോൾ ഏത് നേരവും അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിരിയ്ക്കാൻ കൊതിയായി തുടങ്ങി. പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് സമയം ഓടിപ്പോയത് അഞ്ച് സെക്കന്റ് കൊണ്ടാണെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. ചിന്നക്കട സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് മെമു നിന്നതോടെ കയറിയതിനേക്കാൾ ആവേശത്തോടെയും, ധൃതിയോടെയും ആൾക്കാർ ഇറങ്ങാൻ തിരക്കിട്ടു. കമ്പാർട്ട് മെന്റ് ഏകദേശം ഒഴിഞ്ഞതോടെയാണ് ആശാലത സീറ്റിൽ നിന്ന് എണീറ്റത്. "ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടെ ചേച്ചീ എന്നാൽ... വൈകിട്ട് കാണാം." ആവണി അവരോട് യാത്രപറഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങി തിരക്കിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ആശാലത ചലിക്കാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് വിൻസന്റ് അവളുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "വാ.. ഇറങ്ങണ്ടേ.." അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ആർദ്രമായി അവൾ അവനെയൊന്ന് നോക്കി. "നീയെന്തിനാ ആശേ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുന്നത്.. ഏതോ ഒരുത്തൻ നിന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ വരുന്നതിനാണോ നീ വിഷമിയ്ക്കുന്നത്. അവൻ വന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകട്ടെന്നേ.. അവൻ നിന്നെ പിടിച്ചു കെട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനൊന്നും അല്ലല്ലോ വരുന്നത്.. ആണോ..." അവൻ ഒരു കുസൃതിയോടെ അവളെ നോക്കി. കുറച്ച് ചുരുണ്ട മുടിയിഴകൾ അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള സ്നേഹം ആർത്തിരമ്പുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "എല്ലാം വെറും നിസ്സാരമായിട്ടെടുത്തോ വിന്നിച്ചൻ.. അവസാനം..." അവൾ അവനെ പരിഭവത്തോടെ നോക്കി. "ഒരവസാനവുമില്ല.. നിന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ വരുന്നവൻ ഏത് ഇന്ദ്രനായാലുംഅവന് നിന്നെ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. പോരെ.. ഇനി ഇറങ്ങാവോ ഈ ട്രെയിൻ നിന്ന്..." അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു മുൻപോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും അവൾ അവിടെത്തന്നെ ബലം പിടിച്ചു നിന്നു. "പോരാ വിന്നിച്ചാ. എനിയ്ക്ക് ഈ വാക്കല്ല വേണ്ടത്.. വിന്നിച്ചന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ഉള്ളതെന്ന് എന്നോട് തുറന്ന് പറയണം... എന്റെ മനസ്സിൽ ആളി തുടങ്ങിയ തീ കെട്ടടങ്ങണമെങ്കിൽ വിന്നിച്ചൻ അതെന്നോട് തുറന്ന് പറയണം." ആശാലത പരിഭവിച്ചിട്ടെന്ന മട്ടിൽ നിന്നു. "ഇവിടെ ഈ ട്രെയിനിനുള്ളിൽ വച്ച് അത് ഞാൻ നിന്നോട് പറയണോ... അതിനല്ലേ നിന്നോട് ഇറങ്ങി വരാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞത്." അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടു. "ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങി വന്നാൽ വിന്നിച്ചൻ എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോവോ... വിന്നിച്ചന്റെ വീട്ടിലേക്ക്.." "എന്റെ ആശേ.. എന്ത് ഭ്രാന്താ നീയീ പറയുന്നത്.. എന്റെ അവസ്ഥ അറിയാത്തതാണോ നിനക്ക്... അതോ അതൊന്നും നിന്റെ ജീവിതത്തെ ബാധിയ്ക്കുന്ന കാര്യങ്ങളേ അല്ലെന്നോ." "വിന്നിച്ചന്റെ ഏതവസ്ഥയാ എനിയ്ക്ക് അറിയാത്തത്. അതൊന്നും അറിയാതാണോ വിന്നിച്ചാ നമ്മൾ തമ്മിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്... അതോ ഇനി അവസ്ഥയുടെ പേരും പറഞ്ഞു വിന്നിച്ചൻ എന്നെ..." എന്തോ പറയാൻ വന്നത് ആശാലത അവിടെ വച്ച് നിർത്തി.. "വിന്നിച്ചൻ നിന്നെ... ബാക്കി കൂടി പറയെടീ... എന്താ അവിടെ നിർത്തിക്കളഞ്ഞത്... എനിയ്ക്കും പറയാം വേണെങ്കിൽ നീ പറഞ്ഞത് പോലെ.. ഗൾഫിൽ ബിസിനസ് സാമ്രാജ്യമുള്ള യുവ വ്യവസായിയെ കണ്ടപ്പോൾ നീയും എന്നെ.... എന്ന്..." "വിന്നിച്ചാ.." ഒരു താക്കീതിന്റെ സ്വരത്തിൽ ആശാലത വിളിച്ചു. "എന്താ നിനക്ക് നൊന്തോ.. നീ എന്നോട് പറയുമ്പോഴും എനിയ്ക്കും അങ്ങിനൊക്കെ തന്നെയാ ആശേ.. വാ ഇറങ്ങി.. എനിയ്ക്ക് നിന്നോട് സംസാരിയ്ക്കണം. അതിന് ശേഷം നിനക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് പോകാം." വിൻസന്റ് ട്രെയിനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയതോടെ ആശാലതയും അവന്റെ പിന്നാലേ ഇറങ്ങി . വിൻസന്റ് അവളെ റെയിൽവേയുടെ പേ ആൻഡ് പാർക്ക് യുണിറ്റിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ചെന്ന ശേഷം തന്റെ ബൈക്ക് എടുത്തു കൊണ്ട് വന്ന് അവളുടെ മുൻപിൽ നിർത്തി. അവൻ ഹാന്റിലിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ഹെൽമെറ്റ് എടുത്ത്‌ അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത ശേഷം അത് തലയിൽ വച്ച് കൊണ്ട് പിന്നിൽ കയറി ഇരിയ്ക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. ആശാലത ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ കയറിയിരുന്നതോടെ അവൻ ബീച്ചിലേക്ക് ബൈക്കോടിച്ചുകൊണ്ട് കൊണ്ട് പോയി. അഞ്ച് മിനിറ്റിൽ താഴെയെ യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്നുള്ളൂ ബീച്ചിൽ എത്താൻ. കടൽ തീരം ഏറെക്കുറെ വിജനമായിരുന്നു. കാക്കകളും പരുന്തുകളും മണൽ പരപ്പിന് മീതേതാഴ്ന്നു പറന്ന് തറയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന കടലകളും കപ്പലണ്ടി തരികളും തിരയുന്ന കാഴ്ച അവർ കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടു. വെയിലിന് ചൂടേറി തുടങ്ങിയതിനാലാവും കടലും ശാന്തമായിരുന്നു. ഉൾക്കടലിലേക്ക് പോകുന്ന മോട്ടോർ പിടിപ്പിച്ച വള്ളങ്ങളുടെ യന്ത്രത്തിന്റെ ഒച്ചയ്ക്ക് മീതെ ചെറുതിരകളുടെ ഇരമ്പം കേൾക്കാം. കടലിന്റെ പുറമെയുള്ള ശാന്തത പോലെയാണ് താനുമെന്ന് ആശാലതയ്ക്ക് തോന്നി. കടലാഴങ്ങളിൽ നിരവധി ചുഴികളും, മലരികളും തീർത്തിട്ടുള്ള ഈ ആഴി പോലെ മറ്റൊരു അലയാഴി തന്റെ മനസിലും നുരഞ്ഞു യരുന്നുണ്ട്. ദൂരെ അങ്ങും ഇങ്ങുമായി സ്കൂൾ ക്‌ളാസോ കോളേജ് ക്‌ളാസോ കട്ട് ചെയ്തുവന്ന് തൊട്ടുരുമ്മി ചേർന്നിരിയ്ക്കുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ ജോഡി യുവ മിഥുനങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്. അവരാകട്ടെ പെൺകുട്ടിയുടെ ചുരീദാറിന്റെ ഷാൾ വെയിലു കൊള്ളാതിരിയ്ക്കാൻ എന്നവണ്ണം ഇരുവരുടെയും ശിരസ്സിലൂടെ ഇട്ട് മൂടി പുതച്ചിരുപ്പാണ്. കടലാക്രമണം തടയുന്നതിനു വേണ്ടി വലിയ പാറകൾ കൊണ്ടിട്ടിട്ടുള്ള ഭാഗത്തെ കാറ്റാടി മര തണലിൽ എത്തി അവർ നിന്നു. "തീർന്നോ പറയാനുള്ളതെല്ലാം.." തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ ദൂരെ കടൽ നീലിമയിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആശാലതയെ നോക്കി അവൻ തിരക്കി. അവൻ ചോദിച്ചെങ്കിലും അവൾ ഒന്ന് ചലിച്ചത് കൂടിയില്ല. "ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക് എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക്.. അവിടെന്തിരിയ്ക്കുന്നു കാണാൻ..കുറെ വള്ളങ്ങളും ബോട്ടുകളും അല്ലാതെ.." വിൻസന്റ് പെട്ടന്ന് അവളുടെ മുൻപിലേക്ക് കയറി നിന്നു. "ഇനി പറയ്‌.. എന്താ പ്രശ്നം.." അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. തനിയ്ക്ക് പിന്നിൽ തിരയിളക്കുന്ന കടൽ അവളുടെ കണ്ണിൽ പ്രതി ഭലിയ്ക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. "ഞാനിനി വീട്ടിലേക്കില്ല.. വിന്നിച്ചൻ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഞാൻ തിരികെ ആവണീശ്വരത്തേയ്ക്ക് പോകില്ല." "എന്താകാരണം.. അമ്മ നിന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞോ.. അതോ അശോകേട്ടൻ നിന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തോ.. അതുമല്ല, വൃന്ദേട്ടത്തി നിന്നെ എല്ലാം നിർത്തി വീട്ടുകാരെ അനുസരിച്ചോളാൻ ഉപദേശിച്ചോ... ഇതിൽ ഏതാണ് നടന്നതെന്ന് ഒന്ന് പറയ്‌ ആശേ.." "വിന്നി ച്ചന് ഇത് മാത്രേയുള്ളോ പ്രശ്നമായിട്ട് തോന്നിയത്.. എവിടെയോ കിടക്കുന്ന ഒരുത്തൻ എന്നെ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നിട്ട് അവനുമായി എന്റെ കല്യാണം വാക്കുറപ്പിയ്ക്കുന്നത് വിന്നിച്ചന് ഒരുപ്രശ്നവുമായി തോന്നിയിട്ടില്ലേ.." അവൾ അവന്റെ ഇരു കണ്ണുകളിലേക്കും മാറി മാറി നോക്കി. "ഇല്ല.." അവൻ അതേ മട്ടിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. "വിന്നിച്ചാ.." അവൾ അമ്പരന്ന് വിളിച്ചു. "നീയെന്തിനാ ആശേ പേടിയ്ക്കുന്നത്.. നമ്മുടെ ബന്ധം വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞു എന്നതിനപ്പുറം അവിടെ എന്തുണ്ടായി.. ഒന്നുമില്ല.." "ഒന്നുമില്ലേ.. അങ്ങിനെയാണോ വിന്നിച്ചൻ കരുതിയിരിക്കുന്നത്..തെറ്റിപ്പോയി.. അതിന്റെ തുടർച്ചയാ വിന്നിച്ചാ ആ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങ്.. അവരെല്ലാം അവരുടേതായ വഴിയ്ക്ക് നീങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.." "അവര് നീങ്ങട്ടെ ആശേ.. ഒരു ദിവസം അവരെയെല്ലാം ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് നിനക്ക് എന്റെയൊപ്പം ഇറങ്ങിപോരണമെങ്കിൽ യാതൊരു എതിർപ്പും കൂടാതെ അവർ പറയുന്നതിനെല്ലാം നീ സമ്മതം മൂളിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കണം. എവിടെയെങ്കിലും നീ എതിർപ്പിന്റെ ഒരു ചെറുകണികയെങ്കിലും കാട്ടിയാൽ അവിടെ നിന്ന് ഒരിയ്ക്കലും നിനക്ക് രക്ഷ പ്പെട്ടു പോരാൻ കഴിയില്ല... നമുക്കൊന്നിച്ചു ജീവിയ്ക്കാനും സാധിച്ചില്ലെന്ന് വരും.." "എന്നും അവരെ പൊട്ടൻ കളിപ്പിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റുമെന്ന് വിന്നിച്ചന് തോന്നുന്നുണ്ടോ. അമ്മയും വൃന്ദേട്ടത്തിയും മാത്രമല്ല മറു ചേരിയിൽ ഉള്ളത്.. അശോകേട്ടൻ.. ഒരു പോലീസുകാരന്റെ ബുദ്ധിയെ കൂടിയാ നമ്മൾ വെല്ലുവിളിയ്ക്കാൻ പോകുന്നത്... അത് വിന്നിച്ചൻ മറന്നു പോകരുത്." "അതൊക്കെ ശരിയാടീ. പക്‌ഷേ നമ്മൾ അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട് പോകുന്നില്ല.. അതായത് ഒരാഴ്ച സമയം... അത്രയും മതി എനിയ്ക്ക്. കൊട്ടിയത്ത്‌ എന്റൊരു സുഹൃത്ത് ഒരു ചെറിയ വാടക വീട് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഓണർ മലപ്പുറത്താണ് താമസം. അയാൾ നാല് ദിവസം കൂടിക്കഴിഞ്ഞേ നാട്ടിൽ വരൂ.. എഗ്രിമെന്റും മറ്റുകാര്യങ്ങളുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ വേണ്ടിയുള്ള സമയമാ ഒരാഴ്ച... അതുവരെ ആരോടും ഒരെതിർപ്പും കാണിയ്ക്കാതെ പെണ്ണുകാണൽ അല്ല ഇനി കല്യാണ നിശ്ചയമോ കല്യാണത്തീയതി കുറിക്കലോ ആയാലും നീ കണ്ണടച്ചു കൊടുത്തേക്കണംകേട്ടല്ലോ.." "നമുക്ക് വിന്നിച്ചന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കൂടേ വിന്നിച്ചാ. എന്തിനാവെറുതെ ഒരു വാടക വീട്..." പപ്പാ, മമ്മി, ജാതി, മതം, ഒളിച്ചോട്ടം.. ഇതൊക്കെ പെട്ടന്ന് അംഗീകരിയ്ക്കാൻ എന്റെ വീട്ടുകാർ കുറെ ബുദ്ധിമുട്ടും. അവർക്കും നമ്മളൊരു ബാധ്യതയായി മാറരുതല്ലോ.. കുറച്ച് നാൾ കഴിയുമ്പോ രണ്ട് വീട്ടുകാരും നമ്മളെ അംഗീകരിക്കുന്ന സ്ഥിതി വരും. അതുവരെ നമ്മളൊന്ന് മാറി നിൽക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്... അതിനാണ് ഞാൻ, വാടകയ്ക്കാണെങ്കിലും ഒരു വീടെടുക്കുന്നത്.മനസ്സിലായോ ഇപ്പോൾ.." ആശാലതയ്ക്ക് ഇപ്പോഴാണ് മനസിന്‌ ഒരു സമാധാനം കിട്ടിയത്. അവളുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക ഏറെക്കുറെ ഒഴിഞ്ഞു പോയി. "ആ മുഖത്തെ അഴുക്കൊക്കെ പോയപ്പോൾ ഇപ്പോൾ നിന്നെ കാണാൻ ഒരു ചേലൊക്കെയുണ്ട്.. കേട്ടോ.." കടൽക്കാറ്റ് വീശുമ്പോലെ അവൻ അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്ത്‌ ഒരു ചിരി പൊട്ടി വന്നെങ്കിലും അതവൾ പണിപ്പെട്ട് അടക്കി. "ചിരിയ്ക്കാൻ വന്നാലും ചിരിയ്ക്കല്ലേടീ.. ഞാൻകണ്ടു പോകും.." "പോ വിന്നിച്ചാ.." അവൾ നാണം വന്നിട്ട് അവന്റെ മുഖം തന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് കൈകൊണ്ട് മാറ്റി. കടലിന്റെ മണമുള്ളൊരു കാറ്റ് വന്ന് അവളുടെ അളകങ്ങളെ അടിച്ച് പറത്തി കവിളിലേക്ക് ഇട്ടപ്പോൾ അവൾ കയ്യുയർത്തി അത് മാടിയൊതുക്കി വച്ചു. അവളുടെ ആ അഭൗമ സൗന്ദര്യം എത്രകണ്ടിട്ടും മതിയാകാത്തത് പോലെ അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് തന്നെ അവൻ നോക്കി നിന്നു. (തുടരും ) ഷെയർ ചെയ്തോ.. പക്‌ഷേ കോപ്പി പേസ്റ്റ് ചെയ്യരുത്. 🙏 കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ