ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6Ddgda0?d=n&ui=v64j8rk&e1=c#തരള_സംഗീത_മന്ത്രം ((83)) കൊടുങ്കാറ്റിൽ പോലും ആടി ഉലയാതെ നിൽക്കുന്നവളാണ് ഭദ്ര. ഏതു പ്രതിസന്ധിയും ബുദ്ധിപൂർവ്വവും ധൈര്യ പൂർവ്വവും അവൾ നേരിടും. പക്ഷെ ഇത്. ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ നിന്നും മോചനം കിട്ടി തിരികെ വന്നതിനേക്കാൾ അതി ഭീകരമാണ് ഇപ്പോഴുള്ള കാര്യങ്ങൾ. എന്തും പാറ പോലെ നേരിടുന്ന ഭദ്ര പക്ഷെ തനിക്കു നേരെയുള്ള കിംവദന്തി പ്രചരണങ്ങൾ കേട്ട് ചെറുതായെങ്കിലും ഒന്നുലയുകയായിരുന്നു. കനത്ത ഒരു മൗനം അവളുടെയുള്ളിൽ തളം കെട്ടി. പക്ഷെ അതാരോടും പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ അവൾ തന്റേടത്തോടെ നിൽക്കുമെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത പുകച്ചിലായിരുന്നു മുഴുവൻ. അപരിചിതനായ ഒരാളോട് സ്വന്തം മനസ്സും ശരീരവും പങ്കുവെച്ചവൾ എന്നു കേട്ടാൽ എത്ര ധൈര്യശാലിയായ പെണ്ണും പതറി പോകും. നെഞ്ചിൽ നിന്നും അടിവയറ്റിലേക്ക് ഒരു തണുപ്പ് ഇങ്ങനെ കെട്ടിക്കിടക്കും. മുറിയിലും ഭദ്രയുടെ ചിന്തകൾ അതു തന്നെയായിരുന്നു. കൂടുതലും ആ ചിന്തകളിൽ കടന്നു വന്നിരുന്നത് കുഞ്ഞിയാണ്. ഓമനത്ത്വം തുളുമ്പുന്ന ആ മുഖത്തു നോക്കി ആട്ടിയതിലും ചീത്ത പറഞ്ഞതിലും ഇപ്പോൾ അവൾ നന്നായി ഖേദിക്കുന്നു. അഴിയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ നിന്നും ഉറഞ്ഞു തുള്ളി തിരിച്ചു പോന്നിട്ടിപ്പോൾ രാത്രികൾ ഏതാണ്ട് പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ രാത്രികളത്രയും അവൾക്ക് നന്നായി ഉറങ്ങുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോൾ ആ പിഞ്ചു ബാലിക തെളിഞ്ഞു വരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണീര് തന്റെ കവിളിൽ നനവ് പടർത്തുന്നു. "ഈശ്വരാ ഞാൻ ചെയ്തു കൂട്ടുന്നത് പാപമാണോ... ആ കുഞ്ഞു മനസ്സിനെ ഞാൻ വ്രണപ്പെടുത്തുകയാണോ..?? എന്താണ് നിന്റെ നിയോഗം. ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? കഴിഞ്ഞ ജന്മം ഞാൻ മകളും ആ കുഞ്ഞ് എന്റെ അമ്മയും ആയിരുന്നോ? അതോ ഞാൻ അമ്മയും അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞും ആയിരുന്നോ?? ഇങ്ങനെ എന്നെ വേട്ടയാടാൻ മാത്രം അവളെനിക്ക് ആരാണ്?? ഇനി ആരുമല്ലെങ്കിൽ അവൾക്കെന്നോടുള്ള സ്നേഹമാണോ എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത്? ആ മനുഷ്യൻ എന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞത് എന്തോ മുൻജന്മ ബന്ധം ഞാനും ആ കുഞ്ഞും തമ്മിലുള്ളത് കൊണ്ടാണോ...??" നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾ ആ രാത്രിയിൽ സ്വയവും ഈശ്വരനോടും അവൾ ചോദിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കി. ആ അച്ഛനും മകളും ഇല്ലാതെ തനിക്ക് ഒരടി പോലും മുന്നോട്ടു വെക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന സത്യം.!! ********************************************************************************** അടുത്ത ദിവസം ഞായറാഴ്ച ആയതിനാൽ ഷോപ്പിലെ കാര്യങ്ങൾ മാനേജർ ശങ്കുണ്ണിയെ ഏൽപ്പിച്ച് പ്രസാദ് തറവാട്ടിൽ തന്നെ മൂകതയോടെ സമയം കഴിച്ചു കൂട്ടി. "ചേട്ടാ...??" മുറിയിൽ ചാരു കസേരയിൽ കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്ന പ്രസാദ് ആ വിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഹേമന്തും റിൻസിയും നിൽക്കുന്നു. സംശയത്തിന്റെ വരകൾ നെറ്റിയിൽ തെളിച്ചു വരുത്തി അവൻ ഇരുവരേയും ഒരുപോലെ നോക്കി. "ഒടുവിൽ ഞാനത് സാധ്യമാക്കി ചേട്ടാ. റിൻസി എന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഒന്നാവാൻ തീരുമാനിച്ചു." സന്തോഷം മുഖത്തു വരുത്തി ഹേമന്ത് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട പ്രസാദ് വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ റിൻസിയെ നോക്കി : "സത്യമാണോ റിൻസി..? നിന്റെ തോഴനായി ഇവനെ നീ സ്വീകരിച്ചോ..?" റിൻസിയുടെ വായിൽ നിന്നും ആ വാർത്ത കേൾക്കുവാൻ കൊതിച്ചപോലെയാണ് പ്രസാദ് ചോദിച്ചത്. അതിനു മറുപടിയായി നേർത്ത പുഞ്ചിരി ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ വരുത്തി ഒന്നു ശിരസ്സാട്ടുക മാത്രം ചെയ്തു അവൾ. പ്രസാദ് ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഹേമന്തിന്റെ തോളിൽ പിടിത്തമിട്ടു : "ഒടുവിൽ നീ നേടി അനിയാ. എനിക്ക് സന്തോഷമായി." ഹേമന്തിനെ അവൻ ചേർത്തു പിടിച്ച് പുണർന്നു. റിൻസി സന്തോഷത്തോടെ ഇരുവരേയും നോക്കി. ഹേമന്തിൽ നിന്നും അടർന്നു മാറി പ്രസാദ് അവനോടായി പറഞ്ഞു : "ഇനി ജീവിതത്തെ നീ കുറച്ചൂടെ സീരിയസ് ആയി കാണണം ഹേമന്ത്. പഴയപോലെ തല്ലൊള്ളി തരത്തിനൊന്നും നിൽക്കരുത്. കോഴി സ്വഭാവമൊക്കെ മാറ്റണം." "അതൊക്കെ മാറ്റി എന്റെ കൂടെ മര്യാദയ്ക്ക് ജീവിച്ചില്ലെങ്കിൽ മൂക്കിടിച്ചു പരത്തും ഞാൻ." റിൻസി ഇടയിൽ കയറി ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു. പ്രസാദ് ചിരിച്ചു പോയി. ഹേമന്ത് ഭയന്നും. "അത് നല്ല കാര്യമാ.. കുറച്ചൊക്കെ ഇടിയുടെ കുറവുണ്ട് ഇവന്. കൃത്യ സമയങ്ങളിൽ നീ അത് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താ പ്രശ്നം." പ്രസാദ് പറഞ്ഞതും ഹേമന്തും റിൻസിയും ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. ഇരുവരുടെയും നടുക്ക് കയറി ഇരു തോളിലും കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പ്രസാദ് തുടർന്നു : "ഇനി കല്യാണമേ വേണ്ട എന്ന് ശപഥം എടുത്ത് നടന്നവളെ നിന്റെ വരുതിയിൽ വീഴ്ത്തിയത് നിന്റെ മിടുക്ക്. എന്നു കരുതി നീ ഒരിക്കലും ഇവളെ വിഷമിപ്പിക്കരുത് ഹേമന്ത്. അതുപോലെ റിൻസിയും. നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരും സന്തോഷത്തോടെ കഴിയണം. ഒരു കാര്യത്തിലും രണ്ടാളും ഈഗോ വെച്ചു പുലർത്തരുത്. കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്നു പറയണം." "ഹോ അത്രയ്ക്ക് ഉപദേശമൊന്നും വേണ്ട സാറേ. താങ്കളെ കുറേ നാൾ ആഗ്രഹിച്ചവളല്ലേ ഞാൻ. താങ്കളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ താങ്കളുടെ അനുജൻ. എനിക്ക് അത്രയേ ഉള്ളൂ.." നടകീയമായ പുച്ഛം മുഖത്ത് വരുത്തി റിൻസി പറഞ്ഞതും ഹേമന്ത് ഞെട്ടി പോയി. "ഡീ ഡോക്ടർ പെണ്ണേ.. എന്ത് വാർത്തമാനമാ നീ പറയണേ.." അരിശത്തോടെ ഹേമന്ത് അവളെ തല്ലാൻ ഓങ്ങിയതും അയ്യോ എന്റമ്മേ എന്നു വിളിച്ച് റിൻസി ഒഴിഞ്ഞു മാറുകയായിരുന്നു. പ്രസാദ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "അല്ല ചേട്ടാ.. ചേട്ടൻ തന്നെ ഇത് വല്യച്ഛനോടും വല്യമ്മയോടും പിന്നെ എന്റമ്മയോടുമൊക്കെ പറയണം. ചേട്ടനെകൊണ്ട് മാത്രമേ അവരെയെല്ലാം സമ്മതിപ്പിക്കാൻ പറ്റൂ." പൊടുന്നനെ ഗൗരവ്വത്തിലേക്ക് കടന്ന് ഹേമന്ത് പറഞ്ഞു. "പിന്നല്ലാതെ.. ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മുന്നിൽ നിന്ന് എല്ലാ പിന്തുണയും തന്ന് ചെയ്യാൻ വേറെയാരാ നിനക്കുള്ളത്. എല്ലാം ഞാൻ ഏറ്റു. അവരെയൊക്കെ കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം പൂ പറിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ പ്രസാദ് ചെയ്യും." "ആ പൂ റോസയാണെന്ന് മാത്രം. സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ മുള്ളു കുത്തി ചോര വരും." പ്രസാദ് പറഞ്ഞു തീർക്കും മുന്നേ ഇടയ്ക്ക് കയറി ഹേമന്ത് കൗണ്ടർ അടിച്ചു. "അങ്ങനെ മുള്ള് കയറി ചോര വന്നാൽ നല്ല അസ്സല് ബാൻഡ് ഏയ്ഡും ബെറ്റാർഡിനും വെച്ച്‌ ഞാനങ്ങ് ഒട്ടിച്ചോളാം. അതും നിന്റെയീ ഡോക്ടർ പെണ്ണിനെകൊണ്ടു തന്നെ ചെയ്യിക്കും. നിങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ചോര വരുത്തിയതിന്റെ ശിക്ഷയായി അതിനെ കണ്ടാൽ മതി. കേട്ടോടാ അനിയൻ ചെറുക്കാ.." ഹേമന്തിന്റെ ചെവിയിൽ നല്ല ഒരു തിരി വെച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട് പ്രസാദ് പറഞ്ഞു. ഹൂഷ്.....!! എന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ടു ഹേമന്ത് ചെവി തടവി മാറി നിന്നു. വീണ്ടും അവിടം പൊട്ടിച്ചിരികൾ മുഴങ്ങി. "അതൊക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ. ഭദ്രയുടെ കാര്യത്തിൽ എന്താ നിന്റെ തീരുമാനം പ്രസാദ്...?" റിൻസി മുന്നോട്ട് വന്ന് ചോദിച്ചു. "നീയെന്നോ??!! അതൊക്കെ പണ്ട്. ഇതേ എന്റെ ചേട്ടനാ.. ഞാൻ ചേട്ടൻ എന്നു വിളിക്കും പോലെ താനും വിളിക്കണം.. ചേട്ടാ എന്ന്..." മുഖം വീർപ്പിച്ച് ഹേമന്ത് ചൊടിച്ചു. "ഓഹ് പിന്നെ.. ഇവൻ എനിക്ക് ആ പഴയ പ്രസാദ് തന്നെയാ. നിന്നെ `നീ` എന്നു ഞാൻ വിളിക്കും പോലെ പ്രസാദിനെയും ഞാൻ `നീ` എന്നു വിളിക്കും." റിൻസിയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. "മതി മതി. ഇനി അതിൽ കയറി പിടിക്കണ്ട രണ്ടു പേരും. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല അതിനുമുന്നേ രണ്ടും ഇടി തുടങ്ങി. ഇപ്പോഴേ ഇടി തുടങ്ങിയാൽ രണ്ടിന്റെയും വിവാഹം വല്ല ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ചു നടത്തേണ്ടി വരും.... ഡാ ഹേമന്തേ നീ എന്നെ ചേട്ടാ എന്നു വിളിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിലൂടെ `ടാ` എന്നൊക്കെ കൂട്ടിച്ചർക്കാറില്ലേ. അങ്ങനെയുള്ള നിനക്ക് ഈ വിഷയത്തിൽ ഉപദേശിക്കാൻ വോയിസ്‌ ഇല്ല. അവൾ പഴയതു പോലെ എന്നെ `നീ` എന്നോ പ്രസാദെന്നോ വിളിച്ചോട്ടെ. തമ്മിൽ കണ്ടാൽ കാടൻ പൂച്ചയുടെ സ്വഭാവം നിങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് ഇനിയെങ്കിലും നിർത്തണം. കേട്ടല്ലോ.." പ്രസാദിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഇരുവരും തലയാട്ടി. "ഭദ്രയെ അങ്ങനെ വിട്ടു കളയാനാണോ നിന്റെ തീരുമാനം പ്രസാദ്.? അവളെ അങ്ങനെയങ്ങ് നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ? നിന്റെ മകൾ കുഞ്ഞിക്ക് കഴിയുമോ??" യാതൊരു മുഖവുരയും കൂടാതെ റിൻസി ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. ഹേമന്തിന്റെ കണ്ണുകൾക്കും അതു തന്നെയാണ് അറിയേണ്ടത്. ഭദ്ര അഴിയിക്കൽ തറവാടിന്റെ പടിയിറങ്ങി പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. പക്ഷെ പ്രസാദിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നോ അഴിയിക്കലിലെ മറ്റു അംഗങ്ങളിൽ നിന്നോ യാതൊരു നീക്കവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. "നമ്മുടെ കുഞ്ഞിയുടെ അവസ്ഥയും മോശമല്ലേ ചേട്ടാ. ഇങ്ങനെ പോയാൽ കുഞ്ഞിയെ നമുക്ക്........ ഇതിൽ എന്തെങ്കിലുമൊരു തീരുമാനം ചേട്ടൻ എടുക്കണം.." ഹേമന്ത് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. "അതെ പ്രസാദ്.. നീ അവളെ ചെന്നു കാണണം. എല്ലാം തുറന്നു പറയണം. നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഇഷ്ടവും കുഞ്ഞിയുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹവും എല്ലാം പറയണം. എന്നിട്ട് ഭദ്രയെ ഇവിടെ തിരികെ കൊണ്ടു വരണം." പ്രസാദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി റിൻസി പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ട് ഒന്നു നെടുവീർപ്പിടുക മാത്രമാണ് പ്രസാദ് ചെയ്തത്. "അടുത്താഴ്ച കൊച്ചിയിലെ നിന്റെ പുതിയ ഷോപ്പ് ഉദ്ഘാടനമല്ലേ പ്രസാദ്. കുറേ പേരെ നീ ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ആ കൂട്ടത്തിൽ ഭദ്രയെ ക്ഷണിക്കണം. മേലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ തറവാട്ടിൽ ചെന്ന് ഭദ്രയേയും അമ്മയേയും അനുജത്തിയേയും നീ ക്ഷണിക്കണം പ്രസാദ്." റിൻസി ഒരു ഉപായം പോലെ പറഞ്ഞു. "അതെ.. അതു തന്നെയാണ് ഞാനും പറയുന്നത്. ചേട്ടൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലണം ചേട്ടാ." ഹേമന്ത് ഏറ്റു പിടിച്ചു. ഇരുവരും പ്രസാദിന്റെ തീരുമാനം കേൾക്കുവാനെന്ന പോലെ നിന്നു. കുറച്ചു നേരത്തേ മൗനത്തിന് തിരശീലയിട്ടുകൊണ്ട് പ്രസാദ് തുടർന്നു : "എനിക്കവൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ ദേവയാനി തന്നെയാണ് ഹേമന്ത്. അവൾ ഭദ്രയെന്ന് നൂറാവർത്തി ആരൊക്കെ പറഞ്ഞാലും എനിക്കും കുഞ്ഞിക്കും മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ പോലെ ഞാൻ ചെല്ലുന്നുണ്ട് മെല്ലെപ്പാട്ട് കോയിക്കൽ ഭദ്ര തമ്പുരാട്ടിയെ കാണാൻ. അത് പക്ഷെ കൊച്ചിയിലെ എന്റെ പുതിയ ഷോപ്പിന്റെ ഉദ്ഘാടനത്തിന് ക്ഷണിക്കാൻ അല്ല. ആ ഷോപ്പ് തന്നെ അവളെക്കൊണ്ട് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യിക്കാനാണ്. അതാണ് എന്റെ തീരുമാനം..." ഇരുവർക്കും നേരേ തിരിഞ്ഞു നിന്നുകൊണ്ട് പ്രസാദ് തന്റെ തീരുമാനം പറഞ്ഞു. ഹേമന്തും റിൻസിയും പരസ്പരം നോക്കി ഒന്നമ്പരക്കുകയായിരുന്നു. ********************************************************************************** ആർക്കു വേണ്ടിയും കാത്തു നിൽക്കാതെ ദിവസങ്ങൾ ഏതാനും കടന്നു പോയി. ഈ നാളുകൾ അത്രയും വല്ലാത്ത വീർപ്പ് മുട്ടൽ തന്നെയായിരുന്നു ഭദ്രയ്ക്ക്. മനസ്സും വിവേകവും പരസ്പരം കടിപിടി കൂടി കടന്നു പോയ നാളുകൾ. ഓരോ രാത്രിയിലും പ്രസാദും കുഞ്ഞിയും സ്വപ്നത്തിലൂടെ അവളെ വേട്ടയാടിയ നാളുകൾ. കോളേജ് ലീവ് ആയതിനാൽ തറവാട്ടിൽ രണ്ടു ദിവസം നിൽക്കാമെന്ന് കരുതി അരുണ മേലെപ്പാട്ട് തറവാട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നു. എങ്കിൽ താനും രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഓഫിസിൽ പോകാമെന്ന് ഭദ്രയും തീരുമാനിച്ചു. ചേട്ടത്തിയും അനുജത്തിയും ഒരുപോലെ തറവാട്ടിലുള്ള ആ ദിവസം തന്നെ കറുത്ത ജിപ്സി ഹോൺ മുഴക്കി മുറ്റത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ട പാടേ അരുണ മന്ത്രിച്ചു : "പ്ര.. പ്രസാദേട്ടൻ." അവൾ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക് ഓടിയെത്തി. അരുണയുടെ ഊഹം തെറ്റിയില്ല. കറുത്ത ജിപ്സിയിൽ നിന്നും പ്രസാദ് മാത്രം ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അവൾ കണ്ടത്. ((തുടരും)) രചന : കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ