തീരാത്ത പ്രവാസവും മടങ്ങാത്ത അബൂട്ടിയും ============== “എന്നാപ്പിന്നെ എടുക്കല്ലേ?” ഇളയ സഹോദരനോട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി അലി ചോദിച്ചു. ഇടറിയ മുഖത്തോടെ അലിയെ ഒന്ന് നോക്കി അഷ്‌റഫ്‌. പിന്നെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: “എടുക്കാം...” ആളുകൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ മുറിയിൽ, അവർക്ക് നടുവിലായി കഫൻ പുടയിൽ പൊതിഞ്ഞ ആ മയ്യത്ത് അന്ത്യയാത്രയ്ക്കായി ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. റൂമിലെ ജനവാതിൽക്കൽ ഇംഗ്ലീഷ് മരുന്നുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പെട്ടിയിൽ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞുമോൻ കൗതുകത്തോടെ മരുന്നെടുത്തു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ട് ഇത്ത മുനീറ ഓടിവന്ന് അവനെ കൈപിടിച്ച് മാറ്റിനിർത്തി. ജീവൻ നിലനിർത്താൻ അബൂട്ടി പൊരുതിയത് ആ ഗുളികകളിലൂടെയായിരുന്നു. ആ മുറിയിലാകെ ഇപ്പോഴും മരുന്നുകളുടെയും പ്രവാസത്തിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവന്ന അത്തറിന്റെയും കലർന്നൊരു മണമുണ്ടായിരുന്നു. ഭാര്യ സുനീറ പൊട്ടിക്കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ വീഴാതിരിക്കാൻ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അനവധി കാലം മണലാരണ്യത്തിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കിയ അബൂട്ടി, ഒടുവിൽ രോഗത്തിന് കീഴടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചുനാളായി. സൗദിയിൽ നിന്നും അസുഖം മൂലം മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ മനസ്സ് നിറയെ തിരിച്ചുപോകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വിധി അനുവദിച്ചില്ല. “ഇനി ഇങ്ങള് എവിടേക്കാ പോണേ? ഇവിടെ വല്ല പണിയും കിട്ടുമോന്ന് നോക്ക്. മോൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ഓനോടും കൂടി ഒന്ന് പറഞ്ഞാട്ടോ... ഓന്റെ അറിവിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു പണി ആയെങ്കിലോ?” – സുനീറ എപ്പോഴും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറയുന്ന വാക്കാണിത്. പക്ഷേ, സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലയ്ക്കാറായെന്ന് അബൂട്ടി ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. കിടപ്പിലായതിനുശേഷം അവൾ തന്നെയാണ് തണലായി നിന്നത്. അനിയന്മാരും പെങ്ങന്മാരും വല്ലപ്പോഴും വന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചു പോകും. ഹൃദയത്തിൽ മൂന്ന് ബ്ലോക്കുകളായിരുന്നു. സർജറി കഴിഞ്ഞ് അല്പം ഭേദമായെങ്കിലും, ആരോടും പറയാത്ത ചില വേദനകളുടെ കനലുകൾ ആ നെഞ്ചിൽ ബാക്കിയായിരുന്നു. പ്രവാസത്തിന്റെ ഏകാന്തതയേക്കാൾ വലിയൊരു ഏകാന്തത തന്നെ ആരും കേൾക്കാനില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ചിരുന്നു. ചെറുപ്പം തൊട്ടേ ഒരാഗ്രഹവും ഇഷ്ടവും പുറത്തുപറയാതെ, പരിഭവങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച നിശബ്ദനായ ഒരാളായിരുന്നു അബൂട്ടി. ആ നിശബ്ദതയിലേക്കുതന്നെ അദ്ദേഹം ഒടുവിൽ മടങ്ങി. പള്ളിയിലെ ഖത്തീബ് പ്രാർത്ഥനയോടെ അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ, മക്കളും മരുമക്കളും ചേർന്ന് മയ്യത്ത് കട്ടിലിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു. അതുവരെ അടക്കിപ്പിടിച്ച സങ്കടങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം പൊട്ടിക്കരച്ചിലായി മാറി. അയൽവാസികളും നാട്ടുകാരും നിശബ്ദരായി ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. “ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്...” എന്ന തൗഹീദ് മന്ത്രം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ആളുകൾ മയ്യത്തുമായി നടന്നുനീങ്ങി. വന്നവരും കൂടി നിന്നവരും ഓരോരുത്തരായി അവരവരുടെ ലോകങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു. മയ്യത്ത് നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് പള്ളിക്കാട്ടിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഒരിടത്ത് ആ മൃതദേഹം അടക്കം ചെയ്തു. അനിയൻ അലിയുടെ കൈകൊണ്ട് രണ്ട് മീസാൻ കല്ലുകൾ ഇരുഭാഗത്തായി താഴ്ത്തി വെച്ചു. മണ്ണ് മൂടി, ഒരു മൈലാഞ്ചിച്ചെടിയും നട്ട് അവസാന പ്രാർത്ഥനയോടെ സലാം ചൊല്ലി ആളുകളെല്ലാം പിരിഞ്ഞു. എവിടെന്നോ പറന്നുവന്ന ഒരു കുഞ്ഞാറ്റക്കിളി ആ മീസാൻ കല്ലിൽ വന്നിരുന്നു. അത് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി താഴേക്ക് പറന്നിരുന്നു. ഖബറിലേക്ക് നോക്കി അത് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി: "ഈ ദുനിയാവിൽ ഏറെ വേദനപ്പെട്ടവനാണ്... ഖബറേ, നീ അവനെ വിഷമിപ്പിക്കരുതേ. പ്രവാസത്തിന്റെ മണലാരണ്യത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം മണ്ണിലേക്ക് വന്നവനാണ്, അവനെ നീ ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കണേ..." രചന: നാസർ ചേറ്റുവ =================== #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #😥 വിരഹം കവിതകൾ