#📙 നോവൽ മൂന്നു ക്ലാസ്സ്‌ ഒപ്പo എടുത്തതിന് ശേഷം ആണ് മൃദു പിന്നെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വന്നത്.... ഡെസ്കിൽ അല്പം നേരം തല വെച്ചു കിടന്നു... " ടീച്ചർ ഉറങ്ങുകയാണോ...? " തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ മുന്നിൽ സിദ്ധാർഥ്... അവനു നേരെ കണ്ണൊന്നു ചിമ്മി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ അവൻ അടുത്തിരുന്ന ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് എന്റെ അരികിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു... "ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ ടീച്ചറെ?" മുഖവുരയോടെ അവൻ ചോദിച്ചു നിർത്തി. " എന്താ മാഷേ...? " അവൾ സിദ്ധാർഥ്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു... " ടീച്ചറെ ഞാൻ പേര് വിളിച്ചോട്ടെ... അരികിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ അങ്ങേ അറ്റം ആർദ്രമായി എന്റെ കണ്ണിലേക്ക് ഒരു നോട്ടം തൊടുത്തു വിട്ടു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... ആ നോട്ടത്തിന്റെ പതർച്ച പാടെ മാറ്റി കൊണ്ട് ഞാൻ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു... " അതിനെന്താ... വിളിച്ചോളൂ... " മൃദുല അവനെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... " മൃദുല.... ഹേയ് അത് വേണ്ട... മൃദു....? അങ്ങനെ വിളിക്കാമല്ലോ ല്ലേ... " " മ്മ്... ആവാം... മൃദുല ഒന്നു ചിരിച്ചു... " മൃദു ... " അവൻ ആർദ്രമായി അവളെ ഒന്നു വിളിച്ചു... മൃദുല ഒന്നും മിണ്ടാതെ നോക്കി ഇരുന്നതെ ഒള്ളു...ആ വിളിയിൽ അവളൊന്നു പതറി.. " വിളി കേൾക്കു.. ടീച്ചറെ.... എന്തോ എന്ന്... അവൻ ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. മൃദുലയിലും ചെറിയൊരു ചിരി സ്ഥാനം പിടിച്ചു.. " മൃദു.... അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നൂടെ ചാഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ട് വിളിച്ചു... " എന്തോ...? മൃദുല പതിയെ വിളിക്കേട്ടു... " " ആ... അതാണ്.... സിദ്ധാർത്തിൽ പിന്നെയും ചിരി തന്നെ.. " എന്റെ മൃദു... ഇയാള് ഇങ്ങനെ പാവത്തിനെ പോലെ ഇരുന്നാൽ എല്ലാവരും വന്നു കൊട്ടിയിട്ട് പോവും കേട്ടോ... കുറച്ച് ഒക്കെ സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആയി നിൽക്ക്.. അവനവന്റെ കാര്യം മാത്രo നോക്കണം എന്നല്ല... എന്നാലും എല്ലാവരെയും മുതലെടുക്കാൻ സമ്മതിക്കരുത്... നയന ടീച്ചറുടെ വായിൽ നിന്നും വരുന്നത് ഒക്കെ താൻ കേട്ട് നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ സങ്കടം അല്ല... ദേഷ്യം ആണ് തോന്നുന്നത്..." സിദ്ധാർഥ്ന്റെ ചിരി പൊടുന്നനെ മാഞ്ഞു.. " സിദ്ധാർഥ്... അതൊന്നുo തന്നെ എന്നെ ബാധിക്കുന്നില്ല... നയന പറഞ്ഞു മടുക്കുമ്പോൾ നിർത്തിക്കോളും... " മൃദുവിൽ പക്ഷേ അതേ ചിരി തന്നെ.. സിദ്ധാർഥ് മൃദുവിനെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു...അവളുടെ ഭൂത കാലം ചികഞ്ഞു എടുക്കാൻ അവന്റെ നാവ് തരിച്ചു... പക്ഷെ സകല സംശയങ്ങളെയും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി കൊണ്ട് അവൻ അങ്ങനെ ഇരുന്നതെ ഒള്ളു... " ആ... അത് വിട്... പിന്നെ...12 മണിക്ക് ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്... ഇനി ഇപ്പോൾ അഞ്ചു മിനിറ്റല്ലേ ഒള്ളു... ഞാൻ ഹാളിലേക്ക് പോവുന്നു... താൻ ഉണ്ടോ..? " " സിദ്ധാർഥ് നടന്നോളു... ഞാൻ വന്നോളാം... " " ശരി... ഞാൻ പോവുന്നെ... " സിദ്ധാർഥ് ചെയറിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പതിയെ നടന്നു... മൃദുല സിദ്ധാർഥ് പോവുന്നതും നോക്കി ഇരുന്നു പോയി...എല്ലാവരോടും ഒരു അകലം ഇട്ടു നിൽക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴുo സിദ്ധാർഥ് ആ അകലം മായ്ച്ചു കളയാൻ നോക്കുന്നു.... " എന്തായിരിക്കും അവൻ തന്നിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാവുക...? അവളുടെ ഹൃദയം ആശങ്കകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു... ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ സ്കൂളിന്റെ പുരോഗതിക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെ ആശയങ്ങൾ കൊണ്ട് വരാം എന്നൊരു ചർച്ചയായിരുന്നു അന്നത്തെ മീറ്റിംഗ്ന് അടിസ്ഥാനo... " ഉച്ചക്കുള്ള ഭക്ഷണം മഹാ മോശം ആണ് സാറെ... അതിന്റെ കാര്യത്തിൽ തന്നെ ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കിയാൽ വലിയ ഉപകാരം ആയിരുന്നു... കാർത്തു ടീച്ചർ പിറകിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് കോട്ടു വാ ഇട്ട് കൊണ്ട് തന്റെ അഭിപ്രായം മുന്നോട്ടു വെച്ചു. " എന്റെ പൊന്നു ടീച്ചറേ.. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ അത്യാവശ്യം നല്ല ഉച്ച ഭക്ഷണം തന്നെയാ കൊടുക്കുന്നെ... ടീച്ചർന് ഈ ആഹാര കാര്യം അല്ലാതെ ഒന്നും വായിൽ വരില്ലല്ലേ... രാഘവൻ സാർ കളി പറയവേ കാർത്തു ടീച്ചർ ചുണ്ടൊന്ന് കോട്ടി തിരിഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... " പെൺകുട്ടികളുടെ ശുചി മുറികൾ കുറവാണ് സാർ... നമുക്ക് ഇവിടെ ആൺ കുട്ടികളെക്കാൾ കൂടുതൽ പെൺ കുട്ടികൾ ആണ്.. അപ്പോൾ അത് ഒന്ന് പരിഗണനയിൽ വെച്ചാൽ നന്നായിരിക്കും... റംല ടീച്ചർ ആശയം മുന്നോട്ടു വെച്ചു.. " മ്മ്.. അത് നമുക്ക് ശരിയാക്കാം ടീച്ചറേ.. രാഘവൻ മാഷ് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... " വേറെ എന്തെങ്കിലും ആശയം ഉണ്ടോ ആർക്കെങ്കിലും...? നമ്മളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ അത്രയും പതുക്കെ ആണെങ്കിൽ പോലും നമുക്ക് ചെയ്തു കൊടുക്കണം... ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂളിൽ പഠിച്ചാൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എവിടെയും എത്തില്ല എന്നൊരു ചിന്തയാണ് ഇവിടെ.. അത് വേണ്ട.. അത് മാറ്റി എടുക്കണം... " രാഘവൻ സാർ പറഞ്ഞു നിർത്തി... " സാർ...! " പുറകിലെ ബെഞ്ചിൽ നിന്നും മൃദു പതിയെ എഴുനേറ്റു നിന്നു... രാഘവൻ മാഷ് ഉൾപ്പടെ എല്ലാവരും അവളെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി... ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ " നമ്മളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഇതിലുമെല്ലാം ഉപരി ഇപ്പോൾ അത്യാവശ്യം കിട്ടേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം ഉണ്ട്... " മൃദു തന്റെ അഭിപ്രായം തുറന്നു വെച്ചു... പൊതുവെ ഇങ്ങനെ ഉള്ള ഇടങ്ങളിൽ മൃദു അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല...  എല്ലാവരും പറയുന്നത് കേട്ട് ഏതെങ്കിലും ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങി കൂടും... " ടീച്ചർ കാര്യം പറ... രാഘവൻ മാഷ് മൃദുവിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു... " കേൾക്കുമ്പോൾ പലരുടെയും നെറ്റി ചുളിയുമെങ്കിലും നമ്മളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ  അത്യാവശ്യം ആയിട്ടുള്ളതും..എല്ലാവരും നൽകാൻ മടിക്കുന്നതും ആയ കാര്യം സെക്സ് എഡ്യൂക്കേഷൻ ആണ്... " സിദ്ധാർഥ് കൗതുകത്തോടെ മൃദുവിനെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി.. പൊതുവെ ശാന്തമായ ആ മുഖത്തു വല്ലാത്തൊരു ദൃടത കൈ വരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി സിദ്ധാർത്തിന്... " മൃഗങ്ങൾക്ക് പോലും രക്ഷ ഇല്ലാത്ത ഈ കാലത്ത് നമ്മളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ആദ്യം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടത് സെക്സ് എഡ്യൂക്കേഷൻ തന്നെ ആണ്... ഗുഡ് ടച്ചും ബാഡ് ടച്ചും അറിയാത്ത ഒരു കുഞ്ഞുo നമ്മളുടെ വിദ്യാലയത്തിൽ ഉണ്ടാവരുത്... അത് നമ്മളുടെ കടമ ആയിട്ട് ഏറ്റ് എടുക്കണം.. ഒരാൾ തന്നെ ഒന്ന് തൊട്ടാലോ നോക്കിയാലോ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മനസിലാവണം അത് ഏത് അർത്ഥത്തിൽ ആണ് എന്ന് ഉള്ളത്..." മൃദുല തന്റെ അഭിപ്രായം മുന്നോട്ട് വെച്ചു... " ഇതൊക്കെ വീട്ടിൽ നിന്നും ആവശ്യത്തിന് വീട്ടുകാർ തന്നെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ടാകും... അല്ലങ്കിൽ ഒരു പ്രായം ആവുമ്പോൾ മനസിലാവും... ഇത്തിരി പോന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അല്ലെ സെക്സ് എഡ്യൂക്കേഷനും കൊണ്ട് പോവുന്നത്.... അല്ലങ്കിൽ തന്നെ പത്താം ക്ലാസിൽ ആർത്തവത്തെ കുറിച്ച് ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കാൻ ഞാൻ പെട്ട പാട്... എന്തൊക്കെ സംശയങ്ങൾ ആണെന്നോ... പെൺപിള്ളേർക്ക് അല്ല ആൺ പിള്ളേർക്ക്..! വെറുതെ ഇട്ട് നമ്മളെ വട്ടാക്കുന്ന ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾ... നയനയുടെ മുഖം മുറുകി... പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോഴേക്കും... " എന്നിട്ട് നയന ടീച്ചർ അവരുടെ ഡൌട്ട് ക്ലിയർ ചെയ്തോ... മൃദു നയനയെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... " ആ... അതേ.. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അവറ്റകളുടെ വൃത്തികെട്ട ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയലല്ലേ പണി...നയനക്ക് രോഷം കയറി... " കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചോദ്യം വൃത്തികെട്ടത് ആവാൻ കാരണം അവർക്ക് പ്രോപ്പർ ആയിട്ടുള്ള സെക്സ് എഡ്യൂക്കേഷൻ കിട്ടാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്... ചോദ്യം അങ്ങനെ ആണെങ്കിലും ഉത്തരം നമുക്ക് മാന്യതയോടെ ആക്കി എടുക്കാം ടീച്ചറേ... മൃദു നയനയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു... ആർത്തവം എന്ന് കേട്ടാൽ കുട്ടികൾ അടക്കി ചിരിക്കരുത്... അതും പറഞ്ഞു കൂടെ ഉള്ള സഹപാഠികളെ കളിയാക്കരുത് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇതിനെ സാധാരണ രീതിയിൽ കണ്ടു തുടങ്ങണം... ഇനി നേരത്തെ പറഞ്ഞ പോലെ വീട്ടുകാർ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുമെങ്കിൽ...ഞാൻ ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ... വീട്ടിൽ നിന്നും അവര് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന മോശപ്പെട്ട അനുഭവങ്ങൾ അവർ ആരോട് പറയും.. വീട്ടുകാർക്ക് മാത്രമാണോ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തിന് പങ്ക് ഉള്ളത്... അപ്പോൾ പിന്നെ നമ്മൾ എന്തിനാണ് ടീച്ചറെ അദ്ധ്യാപകർ ആയി ഇരിക്കുന്നത്... രണ്ടക്ഷരം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാൻ മാത്രമാണോ നമ്മൾ... നമ്മൾ ഒരുപാട് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മമാർ ആണ്.. കുഞ്ഞുങ്ങളും നമ്മളെ അങ്ങനെ കണ്ട് തുടങ്ങണം... ജീവിതത്തിൽ പതറുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഓടി വരണം അവർ നമ്മളുടെ അരികിലേക്ക്  ....എന്റെ ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞാൽ ഏത് പ്രശ്നത്തിനും അവർ പരിഹാരം കണ്ടെത്തി തരും എന്ന് അവർക്ക് തോന്നണം..." മൃദുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് സിദ്ധാർഥ് കൈ അടിച്ചു  തുടങ്ങിയിരുന്നു.. മറ്റുള്ളവരും കൂടെ ആ അഭിപ്രായത്തോട് പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചപ്പോൾ നയന മുഖം തിരിഞ്ഞു ഇരുന്നതെ ഒള്ളു... ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ " ഹേയ് കലക്കിട്ടാ... അപ്പോൾ താൻ ഞാൻ വിചാരിച്ച പോലെ അല്ല... " വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു പോവുന്ന മൃദുവിന് മുന്നിൽ തടസം നിന്നു കൊണ്ട് സിദ്ധാർഥ് അവളെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. മൃദു മറുപടിയായി ഭംഗിയായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് അപ്പുറം ഒരു കുഞ്ഞു മൃദു തേങ്ങി പോയിരുന്നു.... ഭൂത കാലത്തിൻറെ ഏറ്റവും കൈപ്പ് ഏറിയ നാളിലേക്ക് അവളുടെ ഹൃദയം തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കി... ഇന്നും തനിക്ക് പൊള്ളുന്നു അയാളുടെ തടിച്ചുരുണ്ട വിരലുകൾ ഓടി നടന്ന തന്റെ ശരീര ഭാഗങ്ങളിൽ എല്ലാം...!!! തുടരുo സൂര്യകാന്തി അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് കാത്തിരിക്കുന്നു