சிறுகதை: மாலை வெளிச்சம் மெதுவாக சுருங்கிக் கொண்டிருந்தது. சாலையின் ஓரம் ஈரமாக இருந்தது; மழை பெய்து ஒரு நாள் ஆகியிருந்தாலும், அந்த ஈரம் இன்னும் காற்றில் நின்றுகொண்டே இருந்தது. அந்த ஈரத்தில் சுருண்டு அமர்ந்திருந்தார் அவர். கிழிந்த சட்டை, சுருண்ட முடி, கண்ணில் உறக்கம் இல்லாத சோர்வு. அவரை கடந்து சென்றவர்கள் கண்களைத் திருப்பிக் கொண்டார்கள். “பாவம்…” என்று சிலர் சொன்னார்கள். “மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர் போல…” என்று சிலர் கிசுகிசுத்தார்கள். ஆனால் யாரும் நின்று பார்க்கவில்லை. அவர் முன் நின்றிருந்தது மூன்று நாய்க்குட்டிகள். அவற்றின் வயிறு ஒட்டியிருந்தது. கண்களில் பசி மட்டும் இல்லை—பயம், தனிமை, நிராகரிப்பு எல்லாமும் கலந்திருந்தது. அவர் தனது பையிலிருந்து ஒரு சிறிய உணவுப் பொதியை எடுத்தார். அது அவருக்கே போதாத அளவு. ஆனாலும் அதை மெதுவாக கையில் ஊற்றி, ஒவ்வொரு குட்டிக்கும் சமமாகப் பிரித்தார். “மெதுவா… சண்டை போடாதே…” என்று குழந்தையிடம் பேசும் அன்பில் சொன்னார். அந்த நாய்க்குட்டிகள் அவரின் கையை நக்கின. அந்த நொடியில் அவர் கண்களில் ஒரு வெளிச்சம் பிறந்தது. அவர் சிரித்தார். அந்த சிரிப்பில் பைத்தியமில்லை. அதில் பாசம் இருந்தது. அதில் ஏமாற்றப்பட்ட மனிதனின் அமைதியான கருணை இருந்தது. அதே நேரத்தில் ஒரு கார் அருகில் நின்றது. அழகான கோட் சூட் அணிந்த ஒருவர் இறங்கினார். மணம்கொஞ்சும் வாசனை, பொலிவான காலணி, பிரகாசமான கடிகாரம். நாய்கள் அவனை நோக்கி ஓடியபோது, அவர் முகம் சுளித்தார். “ச்சீ..ஓடுங்கடா…” என்று கையை அசைத்தார். அவரிடம் இருந்த செல்வம். ஆனால் அவனிடம் இல்லை அந்த மனிதனிடம் இருந்த ஒரு விஷயம்— பசியைக் கண்டதும் உடைந்து போகும் மனம். சாலையோரம் நின்றிருந்த ஒரு சிறுமி இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தாயிடம் மெதுவாகக் கேட்டாள்: “அம்மா… அவங்க பிச்சைக்காரரா?” அம்மா பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனெனில் அந்தக் காட்சி அவளுக்கும் ஒரு கேள்வியை எழுப்பியது— பிச்சை எது? பணம் இல்லாதவரா பிச்சைக்காரன்? அல்லது மனம் இல்லாதவரா? அந்த மனிதன் ஒருகாலத்தில் யார் என்பதை யாரும் அறியவில்லை. ஒருவேளை அவர் ஒரு தந்தையாக இருந்திருக்கலாம். ஒருவேளை அவர் ஒருவரின் கனவாக இருந்திருக்கலாம். வாழ்க்கை அவரை சிதைத்திருக்கலாம். ஆனால் வாழ்க்கை அவரிடம் இருந்து எடுக்க முடியாத ஒன்று இருந்தது— அவரின் கருணை. அந்த மாலை, அந்த சாலையில், இரண்டு உலகங்கள் நின்றிருந்தன. ஒன்று வெளிப்படையாக அழகானது. மற்றொன்று உள்ளுக்குள் ஒளிந்திருந்தது. அந்த நாய்க்குட்டிகள் யாரைத் தேர்ந்தெடுத்தன? அன்பை. நாம் பார்க்கும் உடை ஒருவரின் நிலையைச் சொல்லலாம். ஆனால் அவரின் உள்ளம் எவ்வளவு உயரம் என்பதைக் காட்டாது. சில நேரங்களில், கிழிந்த சட்டையில் கடவுள் மறைந்து இருக்கலாம். சில நேரங்களில், கோட் சூட்டில் வெறுமை மட்டும் இருக்கலாம். ஆகவே, ஒருவரை எடை போடும்போது தராசை மாற்றுங்கள். உடையை வைத்து அல்ல… இதயத்தை வைத்து. #🐕செல்ல பிராணிகள் வீடியோ🐈 #🦚அழகிய மயில் #🐥கியுட் பறவைகள் #⏱ஒரு நிமிட கதை📜 #😍குட்டி கதை📜