ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6a8OyEPd?d=n&ui=v64j8rk&e1=cദേവനന്ദിനി... Part 70 ഒരു ഊഞ്ഞാലിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഗൗരി തന്റെ കൈയിലെ ക്യാമറ ബാഗും ഫോണും രുദ്രന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ആ ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരുന്ന് രുദ്രനെ നോക്കിയൊരു കുസൃതി നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ പതുക്കെ ആടുവാൻ തുടങ്ങി… കുട്ടികളുടെ ഇളക്കത്തോടെ കുസൃതികൾ കാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ഊഞ്ഞാലാടുന്നത് നിറഞ്ഞൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ രുദ്രൻ നോക്കിയാസ്വദിച്ചു നിന്നു… തന്നെ നോക്കി ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന രുദ്രനെ നോക്കിയിടയ്ക്ക് കോക്രി കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി ഊഞ്ഞാലിൽ ആടികൊണ്ടിരുന്നു. രുദ്രനോട് അതിനിടയിൽ അവൾ ഊഞ്ഞാൽ ആടുന്നതിന്റെ ഫോട്ടോകളും വിഡിയോയുമൊക്കെ എടുപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... നന്നായി ആസ്വദിച്ചു ഊഞ്ഞാലിൽ ആടിയ ഗൗരി അതിൽ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് രുദ്രന് നേരെ വന്നു.... "എന്റെ നന്ദുമോൾക്കിപ്പോൾ ഊഞ്ഞാലാടാനുള്ള കൊതിയൊക്കെ മാറിയോ "...? രുദ്രനൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഗൗരിയോട് ചോദിച്ചു... ഗൗരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മാറിയെന്നു തലയാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഊഞ്ഞാലിൽ ആടിയത് അവൾക്ക് അതിയായ സന്തോഷം പകർന്നുവെന്ന് രുദ്രന് തോന്നി... "നന്ദുമോളെ... ഇനിയും ഊഞ്ഞാലിൽ കളിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് പോലെ നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറയെയും കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ ആടിത്തിമിർക്കാം"... രുദ്രനൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു.. "പോടാ... ഭരണീ.... കൊരങ്ങാ...."ഗൗരിയൊന്നു ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഇടിച്ചു... "ഇങ്ങനെ നെഞ്ചത്ത് ഇടിക്കാതെടി യക്ഷീ... ചങ്ക് കലങ്ങിപ്പോകും "... രുദ്രൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ തടവിക്കൊണ്ട് ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞു... "കണക്കായിപ്പോയി..... എന്നെ എപ്പോഴും കളിയാക്കുവാൻ നിന്നാൽ ഇടി മാത്രമല്ല നല്ല മാന്തും കടിയും കൂടി ഞാൻ തരും"....ഗൗരിയൊന്ന് ചുണ്ട് കോട്ടിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. "ഏത് നേരത്താണാവോ ഇതിനെയൊക്കെ പ്രേമിക്കാൻ തോന്നിയത്"... രുദ്രാനൊന്നു പിറുപിറുത്തു... "ദേവേട്ടനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ"...? രുദ്രൻ പറഞ്ഞത് ഗൗരി കേട്ടെങ്കിലും അതറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു... "ഏയ്... ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... തമ്പുരാട്ടി നടന്നാട്ടെ... ഇവിടെ തന്നെ നിന്നാൽ പോരല്ലോ".... രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... രുദ്രൻ ചിൽഡ്രൻസ് പാർക്കിൽ നിന്നുമിറങ്ങാനായി നടന്നു. ചിരിയമർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയും നടന്നു... ബോൺസായി മരങ്ങളും ബുഷ് ചെടികളും നിറഞ്ഞ ഗാർഡന്റെ ഭംഗിയുമാസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് തടാകം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു തുടങ്ങി... അല്പനേരം നടന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനോഹരമായ വാക്ക് വേയും ദൂരങ്ങളോളം പടർന്നു കിടക്കുന്ന അനസാഗർ തടാകത്തിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു തുടങ്ങി.. തടാകത്തിൽ നിന്നും മതിൽ കെട്ടി വേർതിരിച്ച വാക്ക് വേയിൽ നിന്നു കൊണ്ടും വാക്ക് വേയിൽ നിന്നും തടാകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്ന പവലിയനുകളിൽ നിന്നു കൊണ്ടും ഒരുപാട് പേർ തടാകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമാസ്വദിക്കുന്നതും ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുന്നതുമൊക്കെ കണ്ട ഗൗരിയ്ക്കും ആ പവലിയനുകളിലൊന്നിൽ പോയി തടാകമൊന്ന് കൂടി നന്നായി കാണാൻ മോഹമുദിച്ചു. അവൾ ആ ആഗ്രഹം രുദ്രനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഗൗരിയേയും കൊണ്ട് പവലിയനിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി... പവലിയനിൽ നിന്നു കൊണ്ട് അകലങ്ങളിലേക്ക് പടർന്നു കിടക്കുന്ന അനസാഗർ തടാകത്തിന്റെ ഭംഗിയാസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ഗൗരി രുദ്രനോട് മുൻപ് അവൻ നടത്തിയ യാത്രകളെ പറ്റിയൊക്കെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.... "മുമ്പുള്ള യാത്രകളിൽ ദേവേട്ടൻ ഇവിടെ എത്ര തവണ വന്നിട്ടുണ്ട് "...? (ഗൗരി) "ഒരേയൊരു തവണ മാത്രം".... രുദ്രൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.. "എന്നിട്ട് "....? ഗൗരി രുദ്രനെയുറ്റ് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "എന്നിട്ടെന്ത്... ആസ് യൂഷ്വൽ നഷ്ടബോധം മൂത്ത് ഇവിടെ അധികം നിൽക്കാതെ പോയി"... രുദ്രനുറക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവന്റെ മറുപടിക്കിടയിലും ഉള്ളിൽ നൊമ്പരമുണർന്ന ഗൗരി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.... "നന്ദൂ... താനെന്തിനാടോ സങ്കടപ്പെടുന്നത്. താനെന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ആ നഷ്ടങ്ങളൊക്കെ പഴം കഥയായില്ലേ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ അന്ന് ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റാത്തതൊക്കെ പത്തിരട്ടിയായി ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ട് ".... ഗൗരിയെ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമടർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പ്രണയാർദ്രമായി നോട്ടമയച്ചവളുടെ തലയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... ഗൗരി രുദ്രന്റെ കൈയിൽ തന്റെ കൈ കൊണ്ട് ഒന്ന് പിടിച്ചമർത്തി... അല്പനേരമവർ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു കൊണ്ട് തടാകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആ പവലിയനിൽ നിന്നു കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചു... "നന്ദൂ... ഈ പവലിയൻ ആരുണ്ടാക്കിയതാനെന്നു അറിയാമോ"...? തടാകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമാസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടൻ പറ".... ഗൗരിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ മറുപടി നൽകി... "തന്റെയൊരൂഹം പറ നന്ദൂ"... രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഈ പൂന്തോട്ടം നിർമിച്ചത് ജഹാംഗീർ ചക്രവർത്തിയല്ലേ... അപ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്നെയാവും ഇതും നിർമിച്ചത് "... ഗൗരി മറുപടി നൽകി... "അദ്ദേഹമല്ല... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തിയാണ് ഈ പവലിയനുകൾ ഉണ്ടാക്കിയത് "... രുദ്രൻ ഗൗരിയ്ക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു.. "ദേവേട്ടാ... ഇവിടെ കാണുന്ന അഞ്ചു പവലിയനുകളും ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തി തന്നെയാണോ ഉണ്ടാക്കിയത് "....? ഗൗരി തന്റെ സംശയം ചോദിച്ചു.. രുദ്രൻ അതേയെന്നു തലയാട്ടി... "ദേവേട്ടാ.... അന്ന് കോളേജിൽ നിന്നും ഈ യാത്രയെ കുറിച്ച് ആദ്യമായി പറയുമ്പോഴും പിന്നെ ദേവേട്ടന്റെ അടുത്തെത്തി ഈ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോഴുമൊക്കെ ഇവിടെ വരുക പുഷ്കാർ തടാകം കാണുക എന്നത് മാത്രമേ എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ ഈ സിറ്റിയിൽ വന്നു ചരിത്ര സംബന്ധമായ ഇത് പോലത്തെ സ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുന്നതിനെ പറ്റി അത്ര ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. ഈ യാത്രയിൽ അങ്ങനത്തെ എത്ര നിർമ്മിതികളാ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് "..... ഗൗരിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു.. രുദ്രൻ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയെ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു.... "നന്ദു... എന്റെ അക്കാലത്തെ അവസ്ഥയും മറിച്ചൊന്നുമായിരുന്നില്ലെടോ. എന്റെ മനസ്സിൽ അക്കാലത്ത് അജ്മീറിലോട്ട് വരുന്നതും പിന്നെ ആ ഗുരു ശിഖറിൽ കയറി തന്റെ കൂടെ സൂര്യോദയം കാണുക എന്നുള്ളതുമൊക്കെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ. ആദ്യമായി ഈ സിറ്റിയിൽ വന്നപ്പോഴാണ് ഇവിടെ സന്ദർശിക്കുവാനായി ഇത്രയും ചരിത്ര നിർമ്മിതികൾ ഉണ്ടെന്നു ഞാനസറിയുന്നത്. എല്ലാം കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നുമൊരിക്കലും ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എല്ലാമാസ്വദിക്കുന്നത് ഈ യാത്രയിലാണ്. ഇത് വരെ നടത്തിയ യാത്രകളൊക്കെ എന്തിൽ നിന്നൊക്കെയോ ഉള്ള ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു. ഇത് വരെ അനുഭവപ്പെട്ട നഷ്ടബോധങ്ങളോടുള്ള മധുരപ്രതികാരമാണ് ഈ യാത്രയിലുടനീളം എനിക്ക് ".... രുദ്രൻ പ്രണയാർദ്രമായൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ഗൗരിയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... "ദേവേട്ടാ... ദേവേട്ടൻ യാത്രകൾ നടത്തിയപ്പോൾ നഷ്ടബോധം കാരണം ആസ്വദിക്കുവാൻ കഴിയാത്തിടത്തൊക്കെ നമുക്ക് രണ്ട് പേർക്കും കൂടി പോകണം"....ഗൗരി അവന്റെ കവിളിലൊരു ചുംബനം നൽകിയിട്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "അല്ല നന്ദുമോളെ... നമുക്ക് യാത്രകൾ മാത്രം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ മതിയോ"...? "നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറയെ പറ്റിയൊക്കെ ചിന്തിക്കേണ്ടേ"....? രുദ്രനൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടാ.... ഇത്രയും കാലം വേർപെട്ട് നിന്ന നമ്മളെ ദൈവം ഒരുമിപ്പിച്ചെങ്കിൽ അതിന്റെ സമയമാവുമ്പോൾ ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞതും നടക്കും. പിന്നെ നമ്മുടെ ജൂനിയർസ് ഉണ്ടായാലും നമുക്ക് യാത്രകൾ നടത്താമല്ലോ"... ഗൗരി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി... "എന്നാൽ അങ്ങനെയാവട്ടെ... നന്ദുമോളെ നമുക്കെന്നാൽ ഗാർഡനു ഉള്ളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാം. എന്നിട്ട് കുറച്ച് നേരം പുൽത്തകിടികളിൽ ഏതിലെങ്കിലും വിശ്രമിയ്ക്കാം"..... രുദ്രൻ പ്രണയപുരസരം ഗൗരിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... ഗൗരി പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞതിനെ ശരി വച്ചു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 തടാകത്തിന്റെ കരയിൽ നിന്നും രുദ്രനും ഗൗരിയും പതിയെ ഗാർഡനു അകത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പോകുന്ന വഴിയിൽ രുദ്രൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഗൗരിയെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുവാനായി ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കളിയാക്കുകയും ഗൗരിയിൽ നിന്നു മറുപടിയായി അവന് നുള്ളിന്റെയും അടികളുടെയും രൂപത്തിൽ മറുപടികളും കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഗാർഡനിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തെ ഒരു പുൽത്തകിടിയിൽ അല്പനേരമിരിയ്ക്കുവാൻ ഇരുവരും തീരുമാനിച്ചു.... പച്ചപ്പരവതാനി വിരിച്ചത് പോലെ മനോഹമായോമായൊരുക്കിയ ഒരു പുൽത്തകിടിയിൽ ഗൗരിയിരുന്നപ്പോൾ രുദ്രൻ അവളുടെ മടിയിലേക്ക് തല വച്ചു കിടന്നു... രുദ്രന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ ആദ്യമൊന്നമ്പരന്ന ഗൗരി തന്റെ മടിയിലേക്ക് വച്ച അവന്റെ തലയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് അവന്റെ മിഴികളിലേക്ക് പ്രണയാതുരമായ കടാക്ഷങ്ങളയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ അവൾ തന്റെ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചിരുന്നു... "ദേവേട്ടാ".... ഗൗരിയുടെ സ്വരത്തിൽ പ്രണയാർദ്രത നിറഞ്ഞു... "എന്താ നന്ദുമോളെ".... അതേ ടോണിൽ ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ രുദ്രൻ വിളി കേട്ടു... "എന്റെ മടിയിലിപ്പോൾ തല വച്ചിങ്ങനെ കിടക്കുന്നതും പഴയ നഷ്ടങ്ങളോടുള്ള പ്രതികാരമാണോ"...? ഗൗരിയുടെ മുഖത്തൊരു കുസൃതിച്ചിരി വിടർന്നു... "അതേയെന്ന് കൂട്ടിക്കൊ... ആദ്യമായി വന്നപ്പോൾ ഇത് പോലെ സല്ലപിയ്ക്കുന്ന കമിതാക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ഒരാഗ്രഹമായിരുന്നു ഇതൊക്കെ. ഇപ്പോൾ അതിനൊക്കെ കണക്കു തീർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു".... രുദ്രനൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ അവനനുഭവിയ്ക്കുന്ന ആമോദം പ്രകടമായിരുന്നു... "എന്തേ നന്ദുമോൾക്കിപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊരു സംശയം"....? രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് തിരക്കി... "ഒന്നുമില്ല... ദേവേട്ടൻ ഓരോന്ന് ചെയ്തിട്ട് അതെല്ലാം പഴയ നഷ്ടബോധത്തിന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് തട്ടുവാണോന്നു ഒരു സംശയം".... ഗൗരിയൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവന്റെ മൂക്കിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... "നിനക്കെങ്ങനെ സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചോ... പിന്നെ വേറെ വല്ലവളുടെയും മടിയിൽ എനിക്കിത് പോലെ തല വച്ചിരിക്കുവാൻ പറ്റുമോ"... രുദ്രനൊന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "അങ്ങു ചെല്ല് വേറെ വല്ലവളുടെയും അടുത്തേക്ക്. ഇങ്ങ് വാ എന്നും പറഞ്ഞു കാത്തിരിക്കുവാ അവരൊക്കെ"....ഗൗരിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... "അയ്യെടാ.... അങ്ങനെ തള്ളിക്കളയുകയൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അതൊക്കെ നടക്കുകയായിരുന്നു മുമ്പ്.. പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം.... ഈ കള്ളിയങ്കാട്ട് നീലിയുടെ രൂപം മനസ്സിൽ കൊത്തിവച്ചത് പോലെയങ്ങു പതിഞ്ഞു പോയില്ലേ"... രുദ്രനൊന്നു മുഖം കോട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "എപ്പോഴും കള്ളിയങ്കാട്ടു നീലിയെന്നു വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാൽ തോന്നും ഇയാൾക്ക് നീലിയെ കണ്ട് നല്ല പരിചയമുണ്ടെന്നു...കൊരങ്ങൻ"....ഗൗരി കുസൃതിയോടെ രുദ്രന്റെ മൂക്കിൽ ഞെരടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ഉണ്ടല്ലോ... എനിക്ക് നീലിയെ പരിചയമുണ്ട്..ഞാൻ പണ്ട് കേട്ട യക്ഷിക്കഥയിലെ നീലിയ്ക്ക് നിന്റെ മുഖമായിരുന്നു"....രുദ്രന്റെ മുഖത്തൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു... "നീലിയുടെ കാര്യമൊക്കെ നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം. ഇപ്പോൾ എന്റെ മോൻ അന സാഗർ തടാകത്തിന്റെ ചരിത്രം പറഞ്ഞു തന്നേ. എനിക്ക് നാളെ പരീക്ഷയുള്ളതാ"...ഗൗരിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു... ഗൗരി പറഞ്ഞത് രുദ്രനിൽ അമ്പരപ്പുണർത്തി... "ഞാൻ ചരിത്രം ചോദിക്കുമ്പോൾ ദേവേട്ടനെപ്പോഴും ചോദിക്കുന്നതല്ലേ എനിക്ക് എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ട് പരീക്ഷ വല്ലതുമുണ്ടോ എന്ന്... അത് കൊണ്ട് ഒന്ന് നീട്ടിയെറിഞ്ഞതാ"... ഗൗരിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ഓഹോ.... കൊള്ളാം... നന്ദുമോള് നൈസായിട്ട് എനിക്കിട്ട് താങ്ങുവാണല്ലേ"...? (രുദ്രൻ) "പിന്നല്ലാതെ... എന്റെ കലിപ്പൻ വേഗം പറഞ്ഞു തന്നേ"... ഗൗരിയൊരു കൊഞ്ചലോടെ രുദ്രന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... "ശരി... എന്നാൽ പറഞ്ഞേക്കാം. കൂടുതലൊന്നുമെനിക്കറിയില്ല..ഈ തടാകം നിർമിച്ചത് പ്രിത്വിരാജ് ചൗഹാന്റെ മുത്തച്ഛൻ അർനോ രാജ് ചൗഹാൻ ആണ്. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ലൂണി നദിയിലെ ജലമുപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം നിർമിച്ചതാണ് ഏകദേശം പതിമൂന്ന് കിലോമീറ്ററോളം പടർന്നു കിടക്കുന്ന ഈ തടാകം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ നിന്നുമാണ് അനാ സാഗർ എന്ന പേര് വന്നത് ".... രുദ്രൻ തനിക്കറിയാവുന്നത് വിവരിച്ചു... "പതിമൂന്ന് കിലോമീറ്ററോ".... രുദ്രൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട ഗൗരിയൊന്നു കണ്ണ് മിഴിച്ചു... രുദ്രൻ അവളുടെ ഭാവം കണ്ടൊന്ന് ചിരിച്ചു... "മിക്കവാറും ഈ യാത്ര കഴിയുമ്പോഴേക്കും നന്ദു മോളുടെ ഈ കണ്ണ് മിഴിക്കുന്ന ഭാവം സ്ഥായീഭാവമാക്കേണ്ടി വരും"...ചിരിയടക്കാൻ കഴിയാതെ രുദ്രൻ പറഞ്ഞു... "പോടാ കലിപ്പാ... ഭരണി"... ഗൗരിയൊന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് രുദ്രന്റെ ചുമലിൽ പതിയെ തല്ലി.... രുദ്രനത് ആസ്വദിച്ചു കിടന്നു..... "അപ്പോൾ നന്ദു മോളെ...നമുക്ക് ഈ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിന്നുമിറങ്ങി കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള ചൗപ്പട്ടി വാക്ക് വേയിലേക്ക് പോകാം...നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകേണ്ടതും ആ വഴിയ്ക്കാണ് ".... രുദ്രൻ ഗൗരിയോട് നിർദേശിച്ചു... "കുറച്ച് നേരം കൂടിയിരുന്നിട്ട് പോകാം ദേവേട്ടാ"... ഗൗരി പ്രണയപുരസരം രുദ്രനെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയയച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... രുദ്രൻ സമ്മതത്തോടെ തലയാട്ടി.... കുറച്ച് സമയം കൂടി ആ പുൽത്തകിടിയിലിരുന്നു കൊണ്ട് രുദ്രനും ഗൗരിയും തങ്ങളുടെ പ്രണയനിമിഷങ്ങൾ പങ്കിട്ടിരുന്നു.... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 സുഭാഷ് പാർക്കിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ രുദ്രന്റെ ബൈക്ക് ഗൗരിയെയും കൊണ്ട് കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള ചൗപ്പട്ടി വാക്ക് വേയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... തടാകത്തിന്റെ തെക്ക് കിഴക്ക് ഭാഗത്തായി സർക്യുട് റോഡിനോട് ചേർന്നു തടാകത്തിനോട്‌ തൊട്ട് ചേർന്നു കൊണ്ടാണ് ചെറിയൊരു ഗാർഡനായ ചൗപ്പട്ടി ഗാർഡനും മറൈൻ ഡ്രൈവ് അടങ്ങുന്ന വാക് വേയും.... തടാകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം വളരെ അടുത്ത് നിന്നു കൊണ്ട് ആസ്വദിക്കാം വാക് വേയിലൂടെ നടന്നു കൊണ്ട്... ഗൗരി രുദ്രനെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആരവല്ലി മലനിരകളിൽ നിന്നും തടാകത്തെ തഴുകിക്കൊണ്ട് വരുന്ന പവമാനന്റെ പരിരംഭണങ്ങളേറ്റ് കൊണ്ട് തടാകത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവുമാസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് വാക്ക് വേയിലൂടെ നടക്കുവാനാരംഭിച്ചു.... അവളോർത്തു.... ഒരു മാസം മുമ്പ് വരെ ഇത് പോലുള്ള ഒരു യാത്ര തന്റെ ദേവേട്ടനോപ്പമുള്ളത് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ നിനച്ചിരിക്കാതെ ഇപ്പോഴെല്ലാം സാധ്യമായിരിക്കുന്നു...... ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ വേലിയേറ്റങ്ങളുയർന്നപ്പോൾ രുദ്രനെയൊന്ന് കൂടിയവൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.... ഗൗരിയുടെ പ്രകടനം തിരിച്ചറിഞ്ഞ രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിലും ഒരു ചിരിയൂറി വന്നു. തനിക്ക് മുമ്പ് നഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തിയ വിധിയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നവന്റെ ചിരി... ചൗപ്പട്ടി ഗാർഡൻ കഴിഞ്ഞു വാക്ക് വേയിലൂടെ പതിയെ എല്ലാമാസ്വദിച്ചു നടന്നു കണ്ട രുദ്രനും കുറച്ചേറെ സമയമെടുത്ത് ഗാർഡനിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വന്നു. അവിടെ കെട്ടിയുയർത്തിയ സഞ്ചരികൾക്ക് വേണ്ടി തടാകം ഇരുന്ന് കാണുവാൻ നിർമ്മിച്ച പടിയിൽ ഇരുവരുമിരുന്നു.... "ദേവേട്ടാ.... ഈ തടാകവും ഇളംകാറ്റും പിന്നെ ദേവേട്ടന്റെയീ നന്ദുവും കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഉള്ളിൽ വരികളൊന്നും വിരിയുന്നില്ലേ"...? രുദ്രന്റെ ചുമലിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു പ്രണയാതുമായൊരു മന്ദസ്മിതത്തോടെ ഗൗരി രുദ്രനോട് ചോദിച്ചു.... "തടാകത്തിന്റെയും കാറ്റിന്റെയും ഇടയിലൂടെ തന്നെയും കൂടി തഞ്ചത്തിൽ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് നന്ദുമോളങ്ങട് ചുളുവിൽ ഗോളടിക്കുവാണല്ലേ"....? രുദ്രനൊരു ചിരിയോടെ ഗൗരിയോട് തിരക്കി... "ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയല്ലേ... ഈ കാറ്റും, തടാകവും പോലെ ദേവേട്ടന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രണയമുണർത്തുന്നില്ലേ ഞാനും"... ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഗൗരി മൊഴിഞ്ഞു... "ഉവ്വ് ഉവ്വ്.... നന്ദുമോള് പിന്നെ രാവിലെ പറഞ്ഞത് പോലെ എന്റെ ഹൃദയത്തിൻ ശ്രീകോവിലിലെ ദേവിയല്ലേ"... രുദ്രൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "വെറും ദേവിയല്ല... ലക്ഷ്മി ദേവി".... ഗൗരി ചിരിയോടെ രുദ്രനെ തിരിച്ചു... "അതേ അതേ... ലക്ഷ്മി ദേവി തന്നെ"...രുദ്രനും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. "അതൊക്കെ പോട്ടെ... ദേവേട്ടന് വരികൾ വല്ലതും വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് ചൊല്ല്.. കേൾക്കട്ടെ ഈ നന്ദൂട്ടി"... ഗൗരിയൊരു കൊഞ്ചലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "സുഭാഷ് പാർക്കിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വന്ന വരികൾ വേണമെങ്കിൽ ഒന്ന് ചൊല്ലാം"... (രുദ്രൻ) "ചൊല്ല് ദേവേട്ടാ.... എനിക്ക് കേൾക്കുവാൻ തിടുക്കമായി"...ഗൗരിയവനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.... """പച്ചപ്പരവതാനിയണിഞ്ഞൊരുദ്യാനത്തിൽ അവളുടെ സവിധത്തിൽ ശിരസ്സ് ചായ്‌ക്കവേ ആ കുവലയദലകരാംഗുലീ സ്പർശനങ്ങളിൽ ഞാനറിഞ്ഞു അതിലൊളിച്ചു വച്ചവളുടെ ചുംബനങ്ങളെ.... """ രുദ്രൻ ചൊല്ലിയവസാനിപ്പിച്ചപ്പോഴേക്കും ഗൗരിയുടെ അധരങ്ങൾ അവന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... രുദ്രനവളുടെ നയനങ്ങളിലേക്ക് പ്രണയാർദ്രമായി തന്റെ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "നന്ദു മോൾക്ക് ഇന്ന് രാത്രി ഏതൊക്കെയോ പ്ലാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ... എന്താണത് "...? അല്പനിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രുദ്രൻ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരിയോട് ചോദിച്ചു... "ദേവേട്ടാ..... ഇന്ന് രാത്രി ദേവേട്ടന്റെ കൂടെയെനിക്ക് വൈൻ കുടിക്കണം"....ഗൗരിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് രുദ്രനോട് മൊഴിഞ്ഞു... ഗൗരിയുടെ ആവശ്യം കേട്ട രുദ്രൻ അന്തം വിട്ടിരുന്നു പോയി.... തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ