*_റൂഹ ഹയാത്തി_* _`PART:-7`_ *_✍🏻....ASSAIN VK...._* *_____________♻️🔆♻️______________* " ഉമ്മാ.... അതൊന്നും സാരമില്ല വിധി അതാണെങ്കിൽ അതിനെ സീകരിക്ക... അല്ലാതെ വേറെ വഴി ഇല്ല.... ! കുറെ നേരത്തെ നേടുവേർപിന് ഒടുവിൽ കൈ വിട്ട് പോയ ജീവിതത്തെ ഓർമയിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു മെല്ലെ റൂമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു.... ഒരുമ്മയുടെ കണ്ണ് നീർ തുള്ളികൾ കണ്ടത് കൊണ്ടാവാം മനസ്സ് അസ്വസ്ഥതയായി.... ആലോജിച്ചു ടെൻഷൻ കൂട്ടിയ കുഞ്ഞിന് അത് ബാധിക്കുമെന്ന് കരുതി അവളാ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.... പതിവ് തെറ്റിച്ച് ഇൻസ്റ്റെയ്ൽ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.... ആരാ പടച്ചോനെ ഇതെന്നു നോക്കാൻ വേണ്ടി അത് തുറന്നതും... അവൾ ശരിക്കും ഞെട്ടി.... അതവനായിരുന്നു... മനസ്സിന് ഉണർവും സന്തോഷവും നൽകുന്ന വരികൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്ന കാണ മറയത്തെ ജിന്ന്.... മെസ്സേജ് സന്തോഷത്തോടെ തുറന്ന് നോക്കി.... ആകാംക്ഷ തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന നിശബ്ദത കീറി മുറിച്ച് അവനൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു...? " തീർന്നോ...? എന്താണ് ഇതിനർത്ഥം എന്നറിയാൻ ഞാൻ തിരിച്ചു റീപ്ലേ കൊടുത്തു.... " എന്ത് തീർന്നോ എന്ന്...? മറു തലക്ക് അവനില്ലാതത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഫോൺ അവിടെ മാറ്റി വെച്ച് ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്.... റസൽ പോയത്ിൽ പിന്നെ റൂമിൽ അലങ്കോലമായി കിടന്നിരുന്ന ഡ്രസ്സുകൾ അടുക്കി പെറുക്കി വെക്കുമ്പോൾ വെറുതെ ഫോണിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി എത്തി നോക്കി.... മെസ്സേജ് വന്നോ നോക്കാൻ വേണ്ടി ഫോൺ കൈകളിൽ എടുത്ത് നോക്കിയതും... ഒരു പാട് സ്ക്രീൻ ഷോട്ടുകൾ അവനെനിക്കായി മെസ്സേജ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ... " ഇതെന്താ...? ഇത് തീർന്നോ എന്നാണ് ചോദിച്ചത്...? ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു ഞാനും റീപ്ലേ കൊടുത്തു.... " ബുദ്ധിമുട്ട് ആയോ... ആയെങ്കിൽ ഇനി ചെയ്യുന്നില്ല....! പിന്നെ കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് മെസ്സേജ് ഒന്നും വന്നില്ല.... അതിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന തനിക്ക് പ്രതീക്ഷകൾ നൽകി കൊണ്ടായിരുന്നു... അടുത്ത ചോദ്യം... " കുന്നോളം സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കി കുഞ്ഞുപുഞ്ചിരിയാ ചുണ്ടിലൊരുക്കി തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന ചിലരില്ലേ... അവരെന്നും തനിച്ചായിരിക്കും.... ആ ചിലരോടെന്തോ ഒരുപാടിഷ്ടമാണ്... ഒരുപക്ഷേ.. ആ മനസ്സിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനാലാവും... അതുമല്ലെങ്കിൽ.. ആ ചിലരിൽ ഞാനുമൊരാളായതു കൊണ്ടാവാം..... ഏതെങ്കിലും ചിലനിമിഷങ്ങളിൽ ഉള്ളിലറിയാതെ വന്നുചേരുന്ന ദേഷ്യമോ..വാശിയോ പിണക്കമോ... സങ്കടമോ... പരിഭവമോ അങ്ങനെ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സ്വകാര്യതകളില്ലേ നമ്മളിൽ..... അതൊക്കെ ഓടിപോയി പറയാനാവുന്ന ഒന്നുറക്കെ കരയാനാകുന്ന ഒരിടമില്ലേ... അത് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ.... നമ്മൾ നമ്മളെ തന്നെ മറന്നു പോവും.... നി ലൈക് ചെയ്തു വെച്ച ഓരോ വരികളും നിന്നെ വരച്ചു ചേർക്കുന്നുണ്ട്.... നിൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച സങ്കടങ്ങളുടെ കെട്ടുകൾ ഓരോന്നായി പൊട്ടിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.... ശരിയല്ലേ ..? അവൻ്റെ ഓരോ വാക്കുകളും ഉള്ളിൽ തറച്ചു കയറി.... തന്നെ അത്രമാത്രം അടുത്ത് അറിയാൻ അവനാവുന്നെങ്കിൽ.... അവൻ്റെ വരികളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.... " അതെ... ഞാൻ ഇത്ര മാത്രം സങ്കടത്തിൽ ആണെന്ന് തനിക്ക് ആരാ പറഞ്ഞു തന്നത്... ? പക്ഷേ അതിന് ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം സമ്മാനിച്ച് അവനവസാനിപ്പിച്ചു.... അതിന് ശേഷം ഞാൻ അവനെ തിരഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചില്ല... ഓരോ ദിവസവും കടന്നുപോയി എന്നെ തനിച്ചാക്കി അകലും പോലെ ആ വരികളിൽ പിന്നെ ജീവൻ്റെ പച്ച ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു കണ്ടില്ല..... മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം ഡോക്ടർ ഡേറ്റ് പറഞ്ഞു.... പിന്നെ ചിന്തകൾ എല്ലാം കുഞ്ഞിലേക്ക് മാത്രമായി ഒതുങ്ങി. ആയിടക്ക് വീട്ടുകാർ വന്നു പെണ്ണിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോവുന്ന ചടങ്ങ് തീർക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി... അന്ന് അവളുടെ ഉമ്മ അവനെ വിളിച്ചൊന്ന് പറയാൻ പിന്നാലെ കൂടിയത് കൊണ്ടാണ് അതിന് സമ്മതിച്ചത്.... എന്തക്കെ ആയാലും ഒന്ന് പറഞ്ഞു നോക്കാം എന്നുകരുതി വിളിച്ചു നോക്കി... ഫോൺ എടുത്തില്ല.... ഒന്നുകൂടി വിളിക്കാം എന്ന് കരുതി വീണ്ടും വിളിച്ചു നോക്കി എടുത്തില്ല.... തിരിച്ച് വിളി വരാത്തത് കൊണ്ട് വീണ്ടും വിളിച്ചു നോക്കി.... മറുതലക്കൽ ഫോൺ എടുത്തു... " ഹലോ... ! " എന്തെ.... ? അവൻ കുറച്ച് ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു.... " അതേയ്... പ്രസവത്തിന് ഡേറ്റ് പറഞ്ഞു... അഡ്മിറ്റ് ആവണം... ! കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി അവൻ അവൾക്ക് നേരെ കുരച്ചു ചാടി... " അതിന് ഞാൻ എന്ത് വേണം.... ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടണോ...നി അത് ചുമക്കുന്നത്... നിനക്ക് വേണങ്കില് പ്രസവിച്ചോ... അതിന് നി എന്തിനാ എന്നോട് പറയുന്നത്...? " ഇക്ക അത് നമ്മുടെ കുഞ്ഞല്ലേ.... ഇക്കാക്ക് അതിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഇല്ലേ...? " കുഞ്ഞ് എൻ്റെ ആണെന്ന് നിനക്ക് തന്നെ ഉറപ്പില്ലേ...? അത് കേട്ടതും അവളിൽ നിറഞ്ഞ ദേഷ്യത്തിന് അതിരുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല അവളവന് നേരെ പൊട്ടി തെറിച്ചു.... " അതെ....എനിക്ക് നാട്ടുകാർ ഉണ്ടാക്കി തന്നതാണ് പോരെ.... ഇനി നി മേലാൽ എന്നെ വിളിക്കാൻ നിന്ന ഞാൻ ആരാ എന്ന് നി അറിയും...! ഇനി ഒരു വിളി തനിക്ക് വേണ്ടെന്ന് കരുതി അവളാ നമ്പർ ബ്ലോക് ചെയ്തു വെച്ചു..... " മോളെ ഡോക്റ്റർ എന്താ പറഞ്ഞത്... ? ഹോസ്പിറ്റലിൽ പ്രസവ വാർഡിൽ കിടക്കുമ്പോളാണ്... റസലിൻ്റെ ഉമ്മ വന്നത് ചോദിച്ചത്.... " രാത്രിയോടെ ഉണ്ടാവും എന്നാ... പറഞ്ഞത്... വേദന വരാൻ മരുന്ന് തന്നിട്ടുണ്ട് ഇന്ഷാ അല്ലാഹ് കത്തിരിക്ക...! " അവനു വിളിച്ചു പറഞ്ഞോ... ? അത് കേട്ടതും അവളിൽ ദേഷ്യം അണ പൊട്ടി വന്നെങ്കിലും അതിനെ പിടിച്ചു നിർത്തി ഉമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി അവളൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.... ആ ചിരിയിൽ തന്നെ ഉമ്മക്ക് കര്യങ്ങൾ പിടി കിട്ടി.... ഉമ്മ നേരെ എണിറ്റു മെല്ലെ പുറത്തേക് നടന്നു.... വരാന്തയുടെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്ന് കൊണ്ട് അവനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ട് കര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.... " മോളെ നി ഒന്നും ഓർത്ത് വേവലാതി വേണ്ട..... എന്ത് തന്നെ ആയാലും എല്ലാവരും നിൻ്റെ കൂടെ ഉണ്ട്....! അവളെ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു ഉമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്... "ആര് ഉണ്ടായിട്ടും എന്തിനാ ഉമ്മാ.... നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര് ഇല്ലങ്കിൽ പിന്നെ... എന്തൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും ഒരു കാര്യവുമില്ല...! " മോളെ.... ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.... " സാരമില്ല ഉമ്മാ.... ഞാൻ അതൊക്കെ തരണം ചെയ്യാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്... പിന്നെ എല്ലാവരും ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ അതൊരു വിങ്ങലായി മാറും....! പിന്നീട് ഒരു വാക്കിനും ഇടവരാതെ ഞാനാ കട്ടിലിൽ എതിർ വശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു കിടന്നു... ഓർക്കും തോറും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ വന്നു നിറഞ്ഞു... നേരം പാതിരയോട് അടുത്ത് തുടങ്ങി... വേദന വല്ലാതെ കൂടി കൊണ്ടിരുന്നു.... നയ്‌സുമാർ ചേർന്ന്.... പ്രസവ റൂമിലേക്ക് തന്നെയും കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി.... പിന്നെ നടന്നെന്താണെന്നു.... എനിക്ക് വല്ല്യ ഓർമയില്ല.... വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന എന്നെ അവരെല്ലാം ചേർന്ന് പിടിച്ചു വെച്ചു.... ഒരുപാട് മരണ വേദന സഹിച്ചെങ്കിലും.... കുറെ നേരെത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ഒടുവിൽ.... കുഞ്ഞിൻ്റെ കരച്ചിൽ തന്നെ വല്ലാതെ സമാധാന പെടുത്തി... ആ കുഞ്ഞു മുഖം.... എന്നിൽ തീർത്ത സന്തോഷത്തിന് അതിരുകൾണ്ടായിരുന്നില്ല.... " മോളെ കുഞ്ഞിനെ പേര് വിളിച്ചോ... ആൺ കുഞ്ഞാണ്...? അതും പറഞ്ഞ് അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന സിസ്റ്റർ കുഞ്ഞിനെ തൻ്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചു.... അവളാ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി ചെവിയോട് ചേർത്ത് വെച്ച്.... ആദ്യം ബാങ്ക് കൊടുത്തു.... അവൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളും താൻ ചെയ്തു തീർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തേക്കൾ സങ്കടം കുമിഞ്ഞു കൂടി അതെല്ലാം റബ്ബിൻ്റ്റെ വിധിക്ക് വിട്ട് അവളാ കുഞ്ഞിനെ മാറോടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു പേര് വിളിച്ചു.... " റൈയ്ഹാൻ.... റൈയ്ഹാൻ....റൈയ്ഹാൻ...!! സിസ്റ്റർ കുഞ്ഞിനെ കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങി പ്രസവ റൂമിൻ്റ്റെ പുറത്തേക് നടന്നു.... പുറത്തേക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.... " നൂറ... റസൽ.... ആര കൂടെ വന്നത്... ? അത് കേട്ടതും രണ്ട് ഉമ്മമരും... അനിയത്തി ഫർഹയും ഓടി വന്നു.... സന്തോഷത്തോടെ കുഞ്ഞിനെ കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങുമ്പോൾ സിസ്റ്റർ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു .... " ആൺ കുഞ്ഞാണ്...! " അൽഹംദുലില്ലാഹ്... കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ... അത് കേട്ട മതി....! അവർക്ക് പിറകിലായി വന്ന ഉപ്പയാണ്... അത് പറഞ്ഞത്.... എല്ലാവരും പരസ്പരം വാങ്ങി താലോലിച്ചു കൊണ്ട്... നിൽക്കുമ്പോൾ സിസ്റ്റർ വീണ്ടും കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി... അവളിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി.... കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉമ്മ ഫോണും കൊണ്ട് ഓടി വന്നു.... " മോളെ അവൻ തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നുണ്ട്...ഞാൻ നേരെത്തെ അവനു വിളിച്ചിരുന്നു പറയാൻ വേണ്ടി അവനൊന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്കട്ടെ മോനെ...! മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ കുട്ടിയെ ഉമ്മക്ക് എടുത്തു എടുത്തു.... ഉമ്മയുടെ കൈകളിൽ അവനാ കുട്ടിയെ കണ്ടതും ഒരു നോട്ടം നോക്കി... പിന്നെ തിരക്കുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു പോയി... പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഉമ്മയുടെ മുഖത്ത് കാർമേഘം ഇരുണ്ടു മൂടി... പതിയെ കണ്ണു നീർ തുള്ളികൾ പുറത്തേക് വരാൻ നേരം നൂറ ഉമ്മയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.... " ഉമ്മ എന്നെ ഓർത്ത് നിങ്ങളൊരിക്കലും സങ്കടപ്പെടരുത്.... ഇതൊക്കെ എന്റെ വിധിയാണ്.... ഞാനിത് മുമ്പേ പ്രതീക്ഷിച്ചത് കൊണ്ട്... ഇതിൽ ഒരു അത്ഭുതവും ഞാൻ കാണുന്നില്ല.... സ്വന്തം കുഞ്ഞിൻറെ മുഖം പോലും കാണാൻ അവനിക്ക് താല്പര്യമില്ല..... ഇനിയെങ്ങനെയാണ് ഉമ്മ ഞാൻ അവന്റെ കൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്..? ഉമ്മ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കുറെ വിങ്ങി പൊട്ടി... ചേർത്തുപിടിക്കലിൻ്റെറ ആഴം മറ്റാരെക്കാളും തനിക്ക് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ കുയഞ്ഞു പോയി... " മോളെ ഉമ്മക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും നിനക്ക് കുറച്ച് കൂടി കാത്തിരുന്നൂടെ... അവനൊരു മോൻ ആയതുകൊണ്ടാണ് താലോലിച്ചു വളർത്തി കൊണ്ട് വന്നത്.... അതിനുള്ളതല്ലാം ഈ ആയുസിൽ തന്നെ അവൻ തിരിച്ചു തരുന്നുണ്ട്... ഒരു ദിവസം പോലും ഒന്ന് സമാധാനത്തോടെ ഈ ഉമ്മ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല... നാളെ നി അവനെ ഇട്ടിട്ട് പോയാൽ അതവാനുള്ള അവസരമായി മാറും.... അവൻ കൂടുതൽ തെറ്റിലേക്ക് പോയി കൊണ്ടിരിക്കും മോളെ....! കുറെ നേരെത്തെ ചിന്തകൾക്ക് ശേഷം മുന്നോട്ട് പോവുന്ന സഹജര്യങ്ങളെ ഓർമ്മപെടുത്തും വിധം അവളുമ്മയോട് പറഞ്ഞു.... " ഉമ്മ ഞാൻ വരാം... അവൻ വരും വരെ.... അവനിൽ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഇല്ലങ്കിൽ പിന്നെ എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തരുത്.... അതെനിക്ക് ഉമ്മ ഉറപ്പ് തരണം....! ഈറനണഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയിൽ പ്രതീക്ഷകളുടെ പൂ വിരിയുന്നത് അവളും നോക്കിയിരുന്നു... *തുടരും....* #📙 നോവൽ