കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം
ഭാഗം 6:
മുതുകിൽ തണുത്ത ലോഹം സ്പർശിച്ചതും മാധവന്റെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം മരവിച്ചുപോയി. താൻ പ്രാണനെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ച മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാണുന്നത് പ്രണയമോ നന്ദിയോ അല്ല, മറിച്ച് കൊടുംക്രൂരതയുടെ ചോരത്തിളപ്പാണ്. അവളുടെ മുഖത്തെ പേശികൾ അമാനുഷികമായി വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നത് മാളവികയല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി ആ മനയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഏതോ യക്ഷീശക്തിയാണെന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
"മാളവികാ... വേണ്ട!" മാധവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ മിന്നൽവേഗത്തിൽ കഠാര ആഞ്ഞുവീശി. മാധവന്റെ വശങ്ങളിൽ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുണ്ടാക്കി രക്തം ചീറ്റി. മുറിവേറ്റ സിംഹത്തെപ്പോലെ മാധവൻ പുറകോട്ട് വേച്ചുപോയി. അതേസമയം, മുന്നിൽ നിന്ന രക്തഭൈരവൻ തന്റെ കരിങ്കൽ പാദങ്ങൾ മണ്ണിലമർത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ഭൂമി രണ്ടായി പിളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ നിഴലിൽ നിന്ന മന്ത്രവാദി തന്റെ വെള്ളിദണ്ഡ് ഉയർത്തി ഒരു ആജ്ഞ നൽകി. ആ നിമിഷം മാധവന് ചുറ്റും വട്ടം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ തലയോട്ടികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി അവന് നേരെ ഒരു മഴ പോലെ പതിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ തലയോട്ടിയും മാധവന്റെ ദേഹത്ത് തട്ടുമ്പോൾ ഒരു അഗ്നിസ്ഫോടനം നടക്കുന്നു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് ഉപയോഗിച്ച് അവയെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, മുറിവിൽ നിന്നുള്ള രക്തനഷ്ടം അവനെ തളർത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മാളവിക പതുക്കെ വായുവിൽ ഉയർന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ വായുവിൽ നൃത്തം ചെയ്തു.
"നിന്റെ പൂർവ്വികർ എന്നെ ഈ നിലവറയിൽ തളച്ചിട്ടതാണ് മാധവാ," മാളവികയുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ ഇരട്ടശബ്ദമായിരുന്നു—ഒന്ന് മാളവികയുടേതും മറ്റൊന്ന് ആഴക്കടലിൽ നിന്നെന്നപോലെ മുഴങ്ങുന്ന ഒരു പ്രേതശബ്ദവും. "അന്ന് അവർ ചെയ്ത തെറ്റിന് ഇന്ന് നിന്റെ ചോര കൊണ്ട് ഞാൻ പരിഹാരം കാണും!"
അവൾ തന്റെ കൈകൾ മാധവന്റെ നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ നഖങ്ങൾ നീണ്ടു വന്ന് മാധവന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ പാഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, തളർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങിയ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മന്ത്രം തനിയെ മുഴങ്ങി. അത് തന്റെ ഗുരുനാഥൻ കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത 'മൃത്യുഞ്ജയ ഭൈരവ മന്ത്രം' ആയിരുന്നു. മാധവൻ തന്റെ കൈപ്പത്തിയിലുണ്ടായിരുന്ന രക്തം മുറിവിൽ നിന്ന് വാരിയെടുത്ത് നിലത്ത് ഒരു പ്രത്യേക മുദ്ര വരച്ചു.
"ഓം നമ: കാലഭൈരവായ... മൃത്യുരൂപായ... ഹ്രീം!"
മാധവൻ നിലത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചതും അവന് ചുറ്റും ഒരു ഭീമാകാരമായ വെളുത്ത പ്രകാശവലയം രൂപപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശത്തിൽ തട്ടി മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ പ്രേതശക്തി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. മാളവിക ബോധരഹിതയായി ദൂരേക്ക് വീണു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ അപകടം അപ്പോഴാണ് തുടങ്ങിയത്. രക്തഭൈരവൻ തന്റെ ഭീമാകാരമായ വാൾ വായുവിൽ ഉയർത്തി മാധവന്റെ തലയ്ക്ക് നേരെ ആഞ്ഞുവീശി.
വാൾ മാധവന്റെ തലയുടെ ഇഞ്ച് അകലെ എത്തിയപ്പോൾ, അദൃശ്യമായ ഒരു ശക്തി ആ വാളിനെ തടഞ്ഞു നിർത്തി. മാധവൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വായുവിൽ, പുകരൂപത്തിൽ ഒരു വൃദ്ധ രൂപം തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അത് അവന്റെ മരിച്ചുപോയ മുത്തച്ഛനായിരുന്നു! അദ്ദേഹം തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി രക്തഭൈരവന്റെ വാളിനെ തടഞ്ഞു നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്.
"മാധവാ... സമയം കളയരുത്!" മുത്തച്ഛന്റെ ശബ്ദം ഒരു കാറ്റുപോലെ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചു. "രക്തഭൈരവന്റെ ശക്തി ആ വാളിലല്ല, മറിച്ച് മനയുടെ വടക്കേ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ കിണറ്റിലാണ്. അവിടെയാണ് അവന്റെ ഹൃദയം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്. നീ അത് തകർക്കണം. പക്ഷേ സൂക്ഷിക്കുക... ആ കിണറ്റിന് കാവൽ നിൽക്കുന്നത് നീ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒന്നാണ്!"
അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മുത്തച്ഛന്റെ ആത്മാവ് പുകപോലെ മാഞ്ഞുപോയി. രക്തഭൈരവൻ വീണ്ടും കരുത്താർജ്ജിച്ച് മാധവന് നേരെ അലറിപ്പാഞ്ഞു വന്നു. മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് കയ്യിലെടുത്ത് വടക്കേ മൂലയിലേക്ക് ഓടി. ഇരുളടഞ്ഞ ആ ഭാഗത്ത്, പായൽ പിടിച്ചും കാടുമൂടിയും കിടക്കുന്ന ആ പഴയ കിണർ അവൻ കണ്ടു.
കിണറിന്റെ അരികിലെത്തിയ മാധവൻ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വെള്ളത്തിന് പകരം തിളയ്ക്കുന്ന രക്തമായിരുന്നു! ആ രക്തത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്വർണ്ണപ്പെട്ടി പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അതാണ് രക്തഭൈരവന്റെ ഹൃദയം! പക്ഷേ, അത് എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടിയ മാധവൻ പെട്ടെന്ന് മരവിച്ചു നിന്നു.
കിണറിനുള്ളിൽ നിന്ന് രണ്ട് വലിയ നീലക്കണ്ണുകൾ അവനെ നോക്കി തിളങ്ങുന്നു. ആ കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ ഒരു വിചിത്രമായ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടി. അത് മനുഷ്യനോ മൃഗമോ അല്ലായിരുന്നു. മാധവൻ ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത ഒരു ഭീകര ജീവി! ആ ജീവി തന്റെ വായ തുറന്നപ്പോൾ അതിന്റെ നാവുകൾക്ക് പകരം അനേകം പാമ്പുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
അതേസമയം, അവന്റെ പുറകിൽ രക്തഭൈരവന്റെ വാൾ വായുവിൽ ഉയരുന്ന നിഴൽ മാധവൻ കണ്ടു. മുന്നിൽ ആ ഭീകരജീവിയും പുറകിൽ മരണദൂതനായ രക്തഭൈരവനും! മാധവൻ ചതിക്കപ്പെട്ടോ? മുത്തച്ഛൻ അവനെ മരണത്തിലേക്കാണോ നയിച്ചത്?
(തുടരും...)
#വിരഹം #📔 കഥ #📙 നോവൽ #കഥ