കടമ്പാട്ടിലെ കരിവീരൻ ഭാഗം 10 (end) 🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘🐘 വിശ്വനാഥൻ കാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെങ്കിലും കടമ്പാട്ട് ഗ്രാമത്തിന് അവൻ വെറുമൊരു ആനയായിരുന്നില്ല, അവർക്കവൻ കാവൽദൈവമായിരുന്നു… മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു കർക്കിടക മാസത്തിലെ അതിശക്തമായ മഴയിൽ ഗ്രാമം വിറച്ചുനിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്…. കനത്ത മഴയെത്തുടർന്ന് വനത്തിനുള്ളിൽ വലിയൊരു ഉരുൾപൊട്ടലുണ്ടായി. കാടിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള ആദിത്യന്റെ തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാർ താമസിക്കുന്ന ലയങ്ങൾ മണ്ണടിഞ്ഞു പോകാമെന്ന അവസ്ഥയിലായി…. ആദിത്യനും കണ്ണനും അവിടേക്ക് രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനായി ഓടിയെത്തിയെങ്കിലും, റോഡിന് കുറുകെ വീണ കൂറ്റൻ മരങ്ങളും പാറകളും അവരുടെ വഴി തടഞ്ഞു. ജെസിബി പോലും എത്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ര ദുർഘടമായ പാത!... "ആദിത്യാ, ആ ലയത്തിനുള്ളിൽ ആളുകൾ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്, ഇനിയും വൈകിയാൽ മണ്ണ് മൂടിപ്പോകും!" നാട്ടുകാർ നിലവിളിച്ചു…. ആരും നിസ്സഹായരായി നിൽക്കുമ്പോൾ, മുകളിൽ നിന്ന് മരങ്ങൾ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തോടെ, മഴയെയും കാറ്റിനെയും വകഞ്ഞുമാറ്റി അവൻ എത്തി— വിശ്വനാഥൻ!.... തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ അപകടത്തിലാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ അവൻ പാഞ്ഞെത്തി. ആദിത്യന്റെ ഒരു ആജ്ഞയ്ക്കായി അവൻ കാത്തുനിന്നില്ല…. വഴിയിൽ തടസ്സമായി കിടന്ന കൂറ്റൻ മരങ്ങൾ അവൻ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് അനായാസം എടുത്തുമാറ്റി. മനുഷ്യർക്ക് അനക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഭാരമേറിയ പാറകൾ അവൻ കൊമ്പുകൊണ്ട് തള്ളി നീക്കി….. മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞുപോകാറായ ലയത്തിനടുത്തെത്തിയ വിശ്വനാഥൻ, അവിടെ കുടുങ്ങിക്കിടന്നവരെ ഓരോരുത്തരെയായി തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്തേക്ക് മാറ്റി… ഏറ്റവും ഒടുവിൽ, തകർന്നു വീഴാറായ ഒരു വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ അവൻ തുമ്പിക്കൈയ്യിൽ കോരിയെടുത്തു ആദിത്യന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മാതൃവാത്സല്യം നിഴലിച്ചിരുന്നു…. അന്ന് രാത്രി ഗ്രാമവാസികൾ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു. വിശ്വനാഥൻ തറവാട്ടിലെ ആനയല്ല, അവൻ ഈ നാടിന്റെ രക്ഷകനാണ്. രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനിടെ വിശ്വനാഥന്റെ കാലിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റിരുന്നു. വലിയൊരു പാറ തെറിച്ചു വീണതായിരുന്നു കാരണം…. മുറിവേറ്റ വിശ്വനാഥൻ കാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാതെ തറവാട്ടു മുറ്റത്തെ ആ പഴയ ആനപ്പന്തിയിൽ വന്നു നിന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ സ്വയം ചങ്ങലയ്ക്കു കീഴടങ്ങാൻ തയ്യാറായതുപോലെ തോന്നി…. പക്ഷേ ആദിത്യൻ ചെയ്തത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അവൻ ഡോക്ടറെ വരുത്തി വിശ്വനാഥനെ ചികിത്സിച്ചു. മുറിവ് ഉണങ്ങുന്നതുവരെ കണ്ണൻ അവന്റെ അരികിൽ നിന്ന് മാറാതെ പരിചരിച്ചു. മുറിവ് ഭേദമായ ദിവസം, നാട്ടുകാർ വിചാരിച്ചു ഇനി വിശ്വനാഥൻ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുമെന്ന്…. ചന്ദ്രശേഖരന്റെ കാലത്തെ ആ പഴയ ചങ്ങലകൾ ആദിത്യൻ പുറത്തെടുത്തു…. എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ, ആദിത്യൻ ആ ചങ്ങലകൾ ഒരു ആഴമുള്ള കിണറ്റിലേക്ക് എറിഞ്ഞു…. "വിശ്വനാഥാ... നിനക്കിനി ഈ തറവാട്ടിൽ ചങ്ങലകളില്ല. നീ ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ടത് പേടി കൊണ്ടല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ടാകണം. നിനക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കാട്ടിലേക്ക് പോകാം, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഇവിടേക്ക് വരാം."... വിശ്വനാഥൻ തന്റെ തുമ്പിക്കൈ ഉയർത്തി ആദിത്യന്റെ ശിരസ്സിൽ സ്പർശിച്ചു. അതൊരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. അന്നു മുതൽ കടമ്പാട്ട് തറവാടിന് മതിൽക്കെട്ടുകളില്ലാതായി…. വിശ്വനാഥൻ പകൽ സമയങ്ങളിൽ കാടിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ വിഹരിക്കും, സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ അവൻ തറവാട്ടു മുറ്റത്തെത്തും. അവിടെ കണ്ണൻ അവനായി കരുതിവെച്ച ശർക്കരയും പഴങ്ങളും കഴിച്ച് അവൻ അവിടെത്തന്നെ ഉറങ്ങും. ഒരു കൊലയാളി ആനയിൽ നിന്ന് ഒരു നാടിന്റെ പ്രിയങ്കരനായി മാറിയ വിശ്വനാഥന്റെ കഥ വരുംതലമുറകൾക്ക് ഒരു പാഠമായി. സ്നേഹം കൊണ്ട് കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ലെന്ന വലിയ സത്യം. വർഷങ്ങൾ പലതു കൊഴിഞ്ഞുപോയി. കടമ്പാട്ട് ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഖച്ഛായ തന്നെ മാറി. ആദിത്യന്റെ തലമുടിയിൽ നര പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കണ്ണൻ ഇപ്പോൾ തറവാട്ടിലെ കാര്യസ്ഥനായി വളർന്നു. വിശ്വനാഥനും പ്രായമായി അവന്റെ നടത്തത്തിന് പണ്ടത്തെ വേഗതയില്ലെങ്കിലും ആ ഗാംഭീര്യത്തിന് ഒട്ടും കുറവ് വന്നിരുന്നില്ല. ഇന്ന് കടമ്പാട്ട് ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആഘോഷമാണ്. മുമ്പ് വിശ്വനാഥൻ രക്ഷിച്ച ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞ്, ഇന്ന് വലിയൊരു വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിക്കുന്നു. അവൾക്കും മറ്റ് കുട്ടികൾക്കുമായി ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ വായനശാല തുറക്കുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്…. ആ ചടങ്ങിലെ മുഖ്യാതിഥി മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല— വിശ്വനാഥൻ തന്നെയായിരുന്നു! ആനകൾ ഉത്സവപ്പറമ്പുകളിൽ എഴുന്നള്ളിക്കപ്പെടേണ്ടവയല്ല, മറിച്ച് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണെന്ന് കടമ്പാട്ടുകാർ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു…. വിശ്വനാഥൻ തന്റെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് ആ വായനശാലയുടെ കവാടത്തിലെ പൂമാല സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ ഗ്രാമം ഒന്നടങ്കം കൈയടിച്ചു….. അന്ന് വൈകുന്നേരം, ആദിത്യൻ പടിപ്പുരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥൻ പതിവുപോലെ കാട്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തി. അവൻ പണ്ടത്തെ ആനപ്പന്തിയിൽ നിൽക്കാതെ, മുറ്റത്തെ വലിയ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചെന്നുനിന്നു. ആദിത്യൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു….. "വിശ്വനാഥാ... ഇത്രയും കാലം നീ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ സ്നേഹത്തിന് എന്ത് പകരമാണ് നൽകേണ്ടത്?" ആദിത്യൻ അവന്റെ കൊമ്പുകളിൽ തലോടി…. വിശ്വനാഥൻ മൃദുവായി ഒന്ന് ചിന്നംവിളിച്ചു. അവൻ തന്റെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് ആദിത്യനെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും പഴയ ആ ശാന്തതയും നന്ദിയും ഉണ്ടായിരുന്നു…. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ആദിത്യൻ കണ്ടു— വിശ്വനാഥന്റെ കാലുകളിൽ ചങ്ങലകളുടെ പാടുകൾ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. പകരം അവിടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അടയാളങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയായി…. കടമ്പാട്ട് തറവാട്ടിലെ ആ ഇതിഹാസം അവസാനിക്കുന്നില്ല. വരുംതലമുറകൾക്ക് ഈ കഥ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്: പ്രകൃതിയെയും അതിലെ ജീവജാലങ്ങളെയും കീഴടക്കേണ്ടത് ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിൽ തൊട്ടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണ്. കടമ്പാട്ടിലെ കരിവീരൻ ഇന്നും ആ കാടുകളിലും നാടിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളിലും ഒരു കാവലായി ജീവിക്കുന്നു. ശുഭം ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #📙 നോവൽ