ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6eDVEa0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമരുമകൾ 70 " എടുക്കാറായി ദേവൂ.... " എന്റെ അച്ഛൻ വന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ഹരിയേട്ടനെയാണ്. പതിയെ ആ അടുത്തേക്ക് നടന്ന് ചെന്നു. ഞാൻ അരികിൽ നിൽക്കുന്നത് ആശ്വാസം ആണെന്ന പോലെ ആ കണ്ണുകളും എന്നെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആളിന്റെ മുഖത്ത് മാത്രമുണ്ടൊരു വിഷാദം.... കണ്ണുകളിൽ നനവും... അമ്മ മരിച്ചാൽ വേദനിക്കാത്ത മക്കൾ ഉണ്ടാകുമോ? മരിച്ചു എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ കരഞ്ഞൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും നല്ല വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു ആള്. ഒരു വിധത്തിലാണ് അന്നേരം ആളിനെ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചത്. ശാന്തി കവാടത്തിലേക്കാണ് ബോഡി കൊണ്ട് പോയത്. ഇവിടെയൊന്നും വീട്ട് വളപ്പിൽ അടക്കം ചെയ്യുന്ന പതിവില്ലാത്രേ.... ബോഡി കൊണ്ട് പോയ പിറകെ ആളൊഴിഞ്ഞു. ഞാനും ഉണ്ണിയും എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും സുമ ചേച്ചിയും ബീന ചേച്ചിയും ഒന്ന് രണ്ട് അയൽക്കാരും മാത്രം ബാക്കിയായി. അവരൊക്കെ ആണേൽ കാര്യമായ സംസാരത്തിലും.... ഉച്ചയ്ക്ക് കഞ്ഞിയും പയറും ആണുണ്ടാക്കിയത്. ഉണ്ണിയത് കഴിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഫ്രിഡ്ജിൽ ഇരുന്ന ദോശ മാവെടുത്ത് അവനായി അമ്മ രണ്ട് ദോശ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. അവനത് കഴിക്കുന്ന നേരം കൊണ്ട് ക്രമേഷന് പോയവരൊക്കെ തിരികെ എത്തി. " വിശക്കുന്നു മക്കളേ.... എന്തെങ്കിലും തന്നേ.... " എന്ന് പറഞ്ഞു അച്ഛൻ കയറി വന്നപ്പോ ഞാനും ബീന ചേച്ചിയും അന്തിച്ചു പരസ്പരം നോക്കി. ഉണ്ണിക്ക് കുടിക്കാൻ വെള്ളം എടുത്ത് കൊണ്ട് നിന്ന് അമ്മ പോലും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ എടുത്തു കൊടുത്ത കഞ്ഞിയും പയറും അച്ഛൻ മുഴുവനായി കഴിച്ച് തീർത്തു. " ഞാൻ ഒന്ന് കിടക്കട്ടെ " എന്ന് പറഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റ് പോകുന്നത് കണ്ടു. അവര് പരസ്പരം ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ അവരുടെ ഓർമ്മകൾ എന്നും മായാതെ മരിക്കാതെ അങ്ങനെ പതിഞ്ഞു കിടന്നേനെ.... ഇതിപ്പോ ഇന്നേ അച്ഛൻ അവരെ മറന്ന മട്ടാണ്. അതിൽ അച്ഛനെ തെറ്റ് പറയാനൊക്കുമോ? അമ്മ അച്ഛനോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ ഇതേ വരേ കണ്ടിട്ടില്ല. ആജ്ഞാപിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യാറ്. 'നിർഗുണ പരബ്രഹ്മം' എന്ന് പറഞ്ഞ് പുള്ളിക്കാരനെ എത്രയോ വട്ടം കളിയാക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവര് തമ്മിൽ ആകെ യോജിപ്പുണ്ടായിരുന്നത് എന്നെ കുറ്റം പറയുന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ ഗർഭിണി ആയതോടെ അതും ഇല്ലാതായി. അച്ഛൻ എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അമ്മയ്ക്ക് ആളെ കാണുന്നതേ ചതുർത്ഥി ആയി. നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾക്ക് വാക്ക് തർക്കം ഉണ്ടാവുമ്പോ "മറ്റുള്ളോർക്ക് ഭാരമാവാതെ ചത്തു തുലഞ്ഞൂടെ " എന്ന് എത്രയോ തവണ പുള്ളിക്കാരനോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ ജോലി ചെയ്തു കിട്ടിയ ശമ്പളം കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അമ്മയും ജീവിച്ചിരുന്നത്. എന്നിട്ടും... ജോലി ചെയ്യാൻ വയ്യാതായപ്പോ ആ മനുഷ്യൻ നിർഗുണനായി... ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി. എങ്ങനെ ആണോ ആവോ? ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്ക് അച്ഛന്റെ ഈ സ്വഭാവത്തോട് ദേഷ്യം തോന്നാറുണ്ട്. അമ്മയുടെ അടിമയായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച സ്വഭാവത്തോട്....! സീരിയൽ അമ്മായിയപ്പൻ എന്ന് പലതവണ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. ഞാൻ ഇത് ഒരിക്കൽ ഹരിയേട്ടനോട് സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്ന് ഹരിയേട്ടൻ പറഞ്ഞ ചിലതുണ്ട്. സ്വഭാവരൂപീകരണം, പുരുഷനിൽ ആയാലും സ്ത്രീയിൽ ആയാലും കുഞ്ഞ് നാള് മുതൽക്കേ തുടങ്ങുന്നതാണ്. അടിമയായി ശീലിച്ചവന് ആ ശീലത്തിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കാൻ വലിയ പ്രയാസം തന്നെ ആകും. അത് ആണായാലും പെണ്ണായാലും.... അതല്ലെങ്കിൽ അവനവൻ തന്നെ വിചാരിക്കണം. അച്ഛൻ എല്ലാ സൗഭാഗ്യങ്ങളോടും കൂടി ജനിച്ച ആളായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ അച്ഛൻ താഹസിൽ ദാർ. വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ഇളയ കുട്ടി. എല്ലാരും കുഞ്ഞൻ എന്ന് വിളിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു അന്നൊക്കെ. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഇള്ളക്കുട്ടിയായി വളർന്നു. എല്ലാത്തിനും ചേട്ടന്മാരും ചേച്ചിയും കൂടെ ഉണ്ട്. ഒന്നുമൊന്നും തനിയെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല..... ഒന്നിനും കുറവുമില്ല.... വായിൽ സ്വർണക്കരണ്ടി ആയിട്ട് ജനിക്കാന്നൊക്കെ പറയില്ലേ? അത് തന്നെ..... വിവാഹത്തോടെ രാജകീയ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും അടിമത്തത്തിലേക്ക് മാറി എന്ന് മാത്രം. അച്ഛൻ പോലും അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല.... അപ്പൂപ്പന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം അച്ഛൻ അന്ന് മദ്രാസിൽ പോയി പഠിച്ചു പ്ലാസ്റ്റിക് എഞ്ചിനീയറിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി. വിദേശത്തു പോകാൻ ഒരു ജോലി അവസരവും വന്നു. അച്ഛന്റെ അമ്മ വിട്ടില്ല. ഇളയ മകൻ കൂടെത്തന്നെ വേണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചു. അങ്ങനെ അച്ഛൻ ആ അവസരം ഉപേക്ഷിച്ചു നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ തുച്ഛമായ ശമ്പളത്തിൽ ജോലിക്ക് കയറി. ജാതകപ്രശ്നത്തിന്റെ പേരിൽ വിവാഹം നീണ്ടു പോയി. ഒടുവിൽ സാമ്പത്തികം ഒന്നും നോക്കാതെ അമ്മയെ വിവാഹം ചെയ്തു. എന്നും എല്ലാരേയും അനുസരിച്ചു മാത്രം ശീലിച്ച, ഒന്നിനും സ്വന്തം അഭിപ്രായം ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ അമ്മായിയെപ്പോലെ ഒരാളെ വിവാഹം ചെയ്‌താലുള്ള അവസ്ഥ ഒന്നോർത്തു നോക്കൂ? സ്വഭാവികമായും അമ്മായി ഗൃഹനാഥയായി. അച്ഛൻ അവരുടെ അടിമയും....! ആൺമക്കൾക്കൊക്കെ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി ജോലിയുമായി. അത് കൊണ്ട് സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ പെണ്മക്കൾക്ക് കൊടുത്താൽ മതി എന്ന് അച്ഛന്റെ അച്ഛൻ തീരുമാനിച്ചു. അതോടെ അമ്മായി കലിപ്പിലായി. ആ വീട്ടിൽ നിന്നും അച്ഛനെയും വിളിച്ചു സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി. സ്വത്തുക്കൾ ഒന്നും ഭാഗം വച്ച് കിട്ടാതായതോടെ അച്ഛൻ എടുക്കാത്ത നാണയത്തുട്ട് പോലെ തീരെ വില ഇല്ലാത്തവനുമായി....! 🦋 സഞ്ചയനം ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മാമിയും മാമനും വന്നപ്പോ മീനുവും കൂടി വന്നു. ഉണ്ണിയും മീനൂന്റെ മോളും അയല്പക്കതുള്ളതും ബന്ധത്തിൽ ഉള്ളതുമായ മറ്റ് മൂന്നാല് പിള്ളേരും കൂടി തലങ്ങും വിലങ്ങും ഓട്ടം തന്നെ ആയിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരൊക്കെ അവിടവിടെ കൂടിയിരുന്നു കാര്യം പറച്ചിലും ചിരിയും ബഹളവും.... ഇതൊരു മരണ വീടാണോ അതോ കല്യാണ വീടോ എന്ന് കണ്ട് നിൽക്കുന്ന ആർക്കും സംശയം തോന്നും. ഉച്ചയൂണ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പിരിയും വരെയും അത് തന്നെയായിരുന്നു അവസ്ഥ. നാളെ മുതൽ ഹരിയേട്ടന് കോളേജിൽ പോകണം... എനിക്ക് സ്കൂളിൽ പോകണം... ഉണ്ണിക്കും.... രാത്രി ആഹാരവും കഴിച്ച് അടുക്കളയും ഒതുക്കി നേരത്തെ ബെഡ് റൂമിലേക്ക് വന്നപ്പോഴെക്കും അവിടെ അച്ഛനും മോനും കൂടി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്ന് ഉറക്കമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനും ലൈറ്റ് കെടുത്തി ബെഡിന്റെ മറുവശത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് കിടന്നു. മൊബൈൽ എടുത്തു രാവിലെ നാലരയ്ക്ക് അലാറം സെറ്റ് ചെയ്തു. ഉറങ്ങും മുന്നേ വെറുതെ അമ്മായിയെ കുറിച്ച് ഓർത്തു. അമ്മായിയുടെ മരണം ആരുടെ ഉള്ളിലും ഉണങ്ങാത്ത മുറിവ് തീർത്തിട്ടില്ല. ഈ വീടിനുള്ളിലും അത് നികത്താൻ ആകാത്ത വിടവ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല. നാളെ മുതൽ എല്ലാം പിന്നെയും പഴയതുപോലെ....! ഞാനാണ് ഈ വീടിന്റെ എല്ലാം എന്ന് അഹങ്കരിച്ചവരാണ്.... എന്നിട്ടോ? ഇനിയവരെ ആരെങ്കിലും ഓർക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യുമോ ആവോ?ഹരിയേട്ടൻ ചിലപ്പോൾ ഓർക്കുമായിരിക്കും... ഞാൻ എന്തായാലും അവരെ ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുകയേ ഇല്ല. അവരെ ഓർക്കുമ്പോ നല്ലതൊന്നും ഓർമ്മ വരാറില്ല.... അല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യൻ അങ്ങനെ ആണല്ലോ? ഒരാൾ എന്തെങ്കിലും നന്മ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് എത്ര നാൾ നമ്മൾ ഓർത്തിരിക്കും? അതേ ആളൊരു മോശം പ്രവൃത്തി ചെയ്താലോ? അത് മരണം വരെ മറക്കുകയും ഇല്ല....! മനുഷ്യ മനസ്സ് അങ്ങനെയാണ്. നല്ലതിനെക്കാൾ മോശമായത് ഓർത്തിരിക്കാനാണ് അതിനിഷ്ടം. ഞാനും ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ്.... അമ്മായി എന്ന് ഓർക്കുമ്പോ തന്നെ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും മരിക്കാൻ അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചതാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്. അതോടെ ഉള്ളിൽ അവരോടുള്ള വെറുപ്പിങ്ങനെ നുരഞ്ഞു പതഞ്ഞു പൊന്തി വരും.... അപ്പൊ അവരെ ഓർക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഓർക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത് എന്ന് തോന്നും... ഞാൻ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. കണ്ണടച്ചതേ ക്ഷീണം കൊണ്ട് ഉറങ്ങിപ്പോയി. 🦋 🦋 🦋 🦋 🦋 അഭിപ്രായം മറക്കല്ലേ.... മരുമകൾ തുടങ്ങുമ്പോ അമ്മായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ... അവസാന ഭാഗത്തിലും ഉണ്ടാകണ്ട എന്ന് തോന്നി. അമ്മായി മരിച്ചെന്നു കരുതി അടുത്ത പാർട്ട്‌ ആരും വായിക്കാതെ പോകരുത്. ക്ലൈമാക്സ്‌ പാർട്ടിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥയായ ഒരമ്മായിയെ നിങ്ങൾക്ക് കാണാം.... 😌 ആ അമ്മായിയെയും കണ്ട് ഒരു മരുമകളേം കണ്ടിട്ടേ പോകാവൂ.... 😁 കണ്ണൂർകാരൻ, ❤️❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ