അതിജീവനം... Part 34 അൽപ്പസമയങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തങ്ങൾക്ക് പോകുവാനുള്ള ഫ്ലൈറ്റ് തയ്യാറെടുക്കുമെന്നും ലോഞ്ചിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുവാനുമുള്ള അറിയിപ്പ് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെയും ശ്വേതയുടെയും കാതുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി... തങ്ങളിരുവരുമിപ്പോൾ അബുദാബി എയർപോർട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് എട്ട് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്നും അത്രയും മണിക്കൂറുകൾ കടന്നു പോയതറിയാതെ ഇത്രയും നേരം താൻ തന്റെയനുഭവക്കഥകൾ പറയുകയായിരുന്നെന്നും ശ്വേതയൊരു അത്ഭുതത്തോടെ ഓർത്തു... അവളിന്ദ്രജിത്തിന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് പാളി നോക്കിയപ്പോൾ തന്റെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞ അത്ഭുതം അയാളുടെ മുഖത്തും പ്രതിഫലിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ ശ്വേതയ്ക്കുമപ്പോൾ ഉളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു... "മഞ്ജൂ... അങ്ങനെ നമ്മുടെ ഫ്ലൈറ്റിനു സമയമായിരിക്കുന്നു"...ശ്വേതയെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് മൊഴിഞ്ഞു... ശ്വേത അയാൾക്കൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി.... "ജിത്തേട്ടാ"...ശ്വേത പതിയെ ഇന്ദ്രജിത്തിനെ വിളിച്ചു... ഇന്ദ്രജിത്ത് എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവളെ നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരിയയച്ചു... "ജിത്തേട്ടാ... ഞാനെന്റെ കഥകളെല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ജിത്തേട്ടനൊന്നും ഒരിക്കൽപ്പോലും ചിന്തിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് സമ്പാദ്യമായി ഒന്നും തന്നെയില്ലാത്ത വഴി പിഴച്ചു താന്തോന്നിയായി വളർന്നൊരു മകനും തോന്നിയ പോലെ എടുത്ത് ചാടി തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്ത് എന്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് വിപരീതമായി നീങ്ങിയൊരു മകളുമാണ് ഈ ലോകത്ത് എന്റേതെന്നു പറയുവാനായി എനിക്കുള്ളത്. സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലും നല്ല രീതിയിൽ വളർത്തുവാൻ കഴിയാതെ പോയ നിർഭാഗ്യവതിയായ പല രോഗങ്ങളാലും വലയുന്ന എന്നെപ്പോലെയൊരുവളാണോ ജിത്തേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരേണ്ടത്"...? "എന്നെപ്പോലെയൊരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ജിത്തേട്ടനെപ്പോലെയൊരു പുരുഷൻ അർഹിക്കുന്നുണ്ടോ"...? ശ്വേതയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വരത്തിൽ സ്വയം എടുത്തണിഞ്ഞൊരു പുച്ഛത്തിന്റെ ലാഞ്ഛന നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പോലെ ഇന്ദ്രജിത്തിനുളവായ്... "ഒത്തിരി പ്രതീക്ഷകളർപ്പിച്ച മക്കൾ അതിനൊക്കെ വിപരീതമായ് നീങ്ങുന്നു. ഇനിയെനിക്ക് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമേ ഉള്ളൂ"...ശ്വേത ഇന്ദ്രജിത്തിനോടൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... ശ്വേതയുടെ അത്രയും നിമിഷങ്ങളിലെ സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ മൗനം പൂണ്ട് ഇരുന്ന ഇന്ദ്രജിത്ത് അവളെയൊന്ന് നോക്കി... വീണ്ടും നിമിഷങ്ങളോളം ഇരുവർക്കുമിടയിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു... "മഞ്ജൂ"...അല്പനേരത്തെ മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് വിളിച്ചു... ശ്വേത എന്താണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഇന്ദ്രജിത്തിനെയൊന്ന് നോക്കി... "എന്താണ് അവസാനം താൻ പറഞ്ഞ സ്വപ്നം"..? ഇന്ദ്രജിത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളേതുമില്ലാതെ ശ്വേതയോട് തിരക്കി... "അത് ജിത്തേട്ടാ.... കയറിക്കിടക്കാൻ എനിക്ക് സ്വന്തമായൊരു വീട്. അതാണെന്റെ എന്നുമുള്ള സ്വപ്നം. നാട്ടിലൊരു വീടുണ്ടെങ്കിലും അതമ്മയുടെ പേരിലാണല്ലോ. അമ്മ ചിലപ്പോഴത് ആങ്ങളയ്ക്ക് കൊടുക്കുമായിരിക്കും. ഇനിയഥവാ എനിക്കത് തന്നാലും അതിന് മേലെ പണികളൊരുപാട് ഉണ്ട്. എനിക്കെങ്ങാനും അമ്മായിനിയത് തന്നാൽ പോലും തർക്കങ്ങളായിരിക്കും പിന്നെ.. അതിനോടൊന്നും എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. എന്റേതെന്നു പറയുവാൻ എനിക്കായ് എന്റെ അധ്വാനത്തിലൊരു വീടുണ്ടെങ്കിൽ ആരുമൊരു കാരണവശാലും അവകാശമുന്നയിക്കുവാൻ വരില്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ പോകുന്നത് തന്നെ അപൂർവമാണ്. പോയാൽ എനിക്കവിടെ കാണാനോ ഒന്ന് കയറിക്കിടക്കുവാനോ ഇടമില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം"... ശ്വേത ഇന്ദ്രജിത്തിന് മറുപടി നൽകി... "ഹൂം"...ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേത പറഞ്ഞതിനെ ശരി വയ്ക്കുന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് മൂളി... "ആട്ടെ... ജിത്തേട്ടനെന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകിയില്ല. എന്നെപ്പോലെയൊരു സ്ത്രീയാണോ ജിത്തേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരേണ്ടത്"...? ഒരു സംശയഭാവത്തോടെ ശ്വേത ഇന്ദ്രജിത്തിനോട് ചോദിച്ചു... "മഞ്ജൂ... തൻറെ ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മറുപടി തന്നാൽ പോരെ. ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഫ്ലൈറ്റിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള അറിയിപ്പ് വരും. നമുക്ക് ലോഞ്ചിലേക്ക് നീങ്ങാം".... പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവവുമില്ലാതെയതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റ ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയെ നോക്കികൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... തുടർന്ന് ഇന്ദ്രജിത്ത് പോകാമെന്ന് മുഖം കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അതിലൊരു ആജ്ഞാഭാവം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായി ശ്വേതയ്ക്ക്.... ഇന്ദ്രജിത്ത് പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ ശ്വേതയും അയാൾക്കൊപ്പം നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി... ഇരുവരും തങ്ങളുടെ ലോഞ്ചിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ================================== ഫ്ലൈറ്റിൽ അടുത്തടുത്ത സീറ്റുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഇന്ദ്രജിത്തും ശ്വേതയും തമ്മിലൊന്നും ഉരിയാടിയില്ല... തന്റെ കഥകൾ മുഴുവനായി വളരെയാവേശത്തോടെ കേട്ട് കൊണ്ട് ഇരുന്ന ഇന്ദ്രജിത്തിൽ നിന്നും മൗനത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റം ശ്വേതയ്ക്കല്പം അസ്വസ്ഥതയുളവാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ഈ മനുഷ്യന്റെ പ്രതികരണത്തിൽ താനെന്തിനു അസ്വസ്ഥയാകണം...? എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോഴേക്കും തന്റെ മനസ്സുമീ മനുഷ്യനെ ആഗ്രഹിച്ചുവോ..? വളരെ ക്ഷമയോടെയായിരുന്നു ഈ മനുഷ്യൻ തന്റെ കഥകളെല്ലാം കേട്ടത്. സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും വികാരധീനയായി മാറിയപ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ തനിയ്ക്കെതിർക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പലപ്പോഴും തന്റെ മനസ്സ് താനറിയാതെ അതൊക്കെ കൊതിച്ചു പോയിരുന്നോ...? തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ പിന്നോട്ട് തലയും ചായ്ച്ചു മിഴികളടച്ചു ഇരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ നേരെ പാളി നോക്കുമ്പോൾ ശ്വേതയുടെ മനസ്സിൽ കുറച്ചു മുമ്പ് വരെയുള്ള സംഭവങ്ങളും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങളും പരസ്പരം പടവെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ജിത്തേട്ടന്റെ പ്രതികരണം എന്ത് തന്നെയായാലും തന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകേണ്ടതില്ല. ഒരിക്കലും തന്നെപ്പോലെയൊരു സ്ത്രീയല്ല ജിത്തേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരേണ്ടത്. തന്നെപ്പോലൊരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ജിത്തേട്ടനെപ്പോലെയൊരാളുടെ ഭാര്യാപദം അലങ്കരിക്കാൻ അർഹതയില്ല... മനസ്സിൽ സ്വയമപ്പ്രകാരം മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്വേത സീറ്റിന്റെ ഹെഡ് റെസ്റ്റിലോട്ട് ശിരസ്സർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്ന് കൂടി ചാഞ്ഞു ഇരുന്നു.... രാത്രി മുഴുവനും പകൽ ഉച്ചവരെയുള്ള സമയവും അബുദാബി എയർപോർട്ടിലായിരുന്നു. അനുഭവങ്ങൾ പറയുന്നതു കൊണ്ടും അതെല്ലാം അതിയായ താല്പര്യത്തോടെ കേൾക്കുവാൻ ജിത്തേട്ടനും ഉണ്ടായത് കൊണ്ടാവാം എയർപോർട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം വന്ന് തന്നെ കീഴടക്കാതെ ഇരുന്നത്. ജിത്തേട്ടനാണെങ്കിൽ ഇടയ്ക്ക് കാപ്പിയും കൊണ്ട് തന്ന് ഉറങ്ങാതെ തന്റെ അനുഭവങ്ങൾ കേൾക്കുകയുമായിരുന്നു എന്നാലിപ്പോൾ നിദ്ര തന്നെ വന്ന് തഴുകുന്നത് പോലെ. നല്ല ക്ഷീണവും തോന്നുന്നു...ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ നേരെ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ശ്വേത ചിന്തിച്ചു.. അനന്തവിഹായസ്സിലെ അംബരങ്ങളെ കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ടാ ആകാശനൗകയതിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥലത്തേക്ക് നീങ്ങവേ ശ്വേതയുടെ മിഴികൾ പതിയെ അടഞ്ഞു... "മഞ്ജൂ"...ഒന്നുമറിയാതെ നിദ്രയിലാണ്ട ശ്വേത ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്നെ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോൾ ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു. കൊച്ചി ലാൻഡ് ചെയ്യാറായെന്നും എല്ലാ യാത്രക്കാരും സീറ്റ് ബെൽറ്റുകൾ ഇടാനും ക്യാബിൻ ക്രൂവിന്റെ അറിയിപ്പ് വന്നപ്പോഴാണ് താനിത്രയും നേരമൊന്നുമറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയെന്ന് ശ്വേതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... അവൾ പൊടുന്നനെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ്‌ ധരിച്ചു.. അല്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിമാനം ലാന്റ് ചെയ്തു ടെർമിനൽ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ടെർമിനലിൽ നിർത്തിയ ഫ്ലൈറ്റിൽ നിന്നും ഏകദേശം അരമണിക്കൂറിന് ശേഷമിറങ്ങിയ ഇന്ദ്രജിത്തും ശ്വേതയും എമിഗ്രേഷൻ ചെക്കിങ്ങിനായ് നീങ്ങി.... എമിഗ്രേഷൻ ചെക്കിങ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞു തങ്ങളുടെ ലഗ്ഗേജ്‌ വരുവാനായി കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ശ്വേതയിലേക്ക് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മിഴികൾ അവളെറിയാതെ പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.... ശ്വേതയുടെ മുഖത്ത് തികഞ്ഞ നിർവികാരത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായും നാട്ടിൽ വന്നിറങ്ങിയതിനോട് അവൾക്ക് തീരെ താല്പര്യമില്ലെന്നും ഇന്ദ്രജിത്തിന് അനുഭവപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... വൈകാതെ കൺവേയറിലൂടെ വന്ന തങ്ങളുടെ ലഗ്ഗേജുകൾ ഇരുവരും എടുത്തു. ശ്വേതയുടെ ലഗ്ഗേജ് എടുക്കുവാൻ ഇന്ദ്രജിത്തും അവളെ സഹായിച്ചു... തങ്ങളിരുവർക്കും ലഗ്ഗേജ് ആയിട്ട് ഓരോ ട്രോളി ബാഗ് മാത്രമായതിനാൽ ഇന്ദ്രജിത്ത് ഒരു ട്രോളി മാത്രമെടുത്ത് അതിൽ തന്റെയും ശ്വേതയുടെയും ലഗ്ഗേജുകൾ ഒരുമിച്ച് വച്ചു...എന്ത് കൊണ്ടോ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെയാ പ്രവൃത്തികളോട് എതിർപ്പൊന്നും പ്രകടിപ്പിക്കുവാൻ ശ്വേതയ്ക്ക് സാധിച്ചില്ല... ലഗ്ഗേജ് എല്ലാം ട്രോളിയിൽ വച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത്ത് പോകാമെന്നു ശ്വേതയോട് മിഴികളാൽ ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ അവളയാളുടെ കൂടെ തന്റെ ഹാൻഡ് ബാഗുമേന്തി നടന്നു... തുടർന്നുള്ള ചെക്കിങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ശ്വേതയ്ക്ക് തന്റെ ശിരസ്സിലൊരു ഭാരം വന്ന് നിറയുന്നത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു... തുടർന്ന് തന്റെ ചുറ്റും അന്തകാരം പടരുന്നതായും തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ബലമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുമായൊരു പ്രതീതി അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടുക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇരു ചെന്നിയിലും കൈകളമർത്തിയവിടെ നിശ്ചലയായ് നിന്നു പോയ ശ്വേതയ്ക്ക് തന്റെ ശരീരം കുഴഞ്ഞു വീഴുന്നത് പോലെയുളവായി.... "മഞ്ജൂ"...ശരീരം കുഴഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ പരിഭ്രാന്തിയോടെയുള്ള സ്വരം ധാരയായി തന്റെ കർണ്ണപുടങ്ങളിൽ നിറയുന്നത് ശ്വേതയറിഞ്ഞു.... ================================== "മഞ്ജൂ"...ഇളം തണുപ്പാർന്ന ജലകണികകൾ തന്റെ മുഖത്ത് വീഴവേ ആയാസപ്പെട്ടു മിഴികൾ തുറന്ന ശ്വേത കണ്ടത് തന്റെ കവിളിൽ മൃദുവായ് കൈത്തലം കൊണ്ട് തട്ടി തന്നെ വിളിക്കുന്ന ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ രൂപമായിരുന്നു.... മിഴികൾ പൂർണ്ണമായും തുറക്കുമ്പോൾ താനും ഇന്ദ്രജിത്തും ഒരു ഇരിപ്പിടത്തിൽ ആണെന്നും ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ കരവലയത്തിലായ തന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ കവിളിലും നെറ്റിയിലുമൊക്കെ തലോടുകയാണെന്നും ശ്വേത തിരിച്ചറിഞ്ഞു... തങ്ങളിരുവരും ഇരിക്കുന്നതിന് ചുറ്റും ആളുകൾ കൂടി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ കരവലയത്തിൽ കിടക്കുന്നതിൽ അവൾക്കല്പം ജാള്യതയനുഭവപ്പെട്ട് കൊണ്ടിരുന്നു.... മെഡിക്കൽ സെക്ഷനിലേക്ക് പോകണോ എന്ന് കൂടി നിന്നവരിൽ ചിലർ തിരക്കിയപ്പോൾ അവരോട് ശ്വേതയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കിടെയിത് വരുന്നതാണെന്നും കൈയിൽ മെഡിസിൻ ഉണ്ടെന്നും അത് കഴിച്ചാൽ നോർമൽ ആവുമെന്നും ഇന്ദ്രജിത്ത് മറുപടി നൽകി.... ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മറുപടിയെ തുടർന്ന് എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെ ഇന്ദ്രജിത്തും ശ്വേതയും മാത്രമവശേഷിച്ചു... തനിക്കിങ്ങനെ വരാറുണ്ടെന്നും അതിനുള്ള പ്രതിവിധിയുമൊക്കെ ജിത്തേട്ടന് എങ്ങനെ അറിയാം...ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി ഇരിക്കുമ്പോൾ ശ്വേതയുടെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങൾ സാഗരകല്ലോലങ്ങളായ് അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും മോചിതയാകണമെന്നാഗ്രഹിച്ചുവെങ്കിലും ശരീരത്തിൽ പടർന്ന തളർച്ച അവളെയതിനു അനുവദിച്ചില്ല.. തന്റെ മുഖത്തേക്കുറ്റ് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രജിത്തിനെ നോക്കി ശ്വേതയൊരു തളർച്ചയോടെ തന്റെ വാനിറ്റി ബാഗിന് നേരെ കൈ ചൂണ്ടി... ശ്വേതയുടെ മടിയിലേക്ക് ഊർന്ന് വീണിരുന്ന ബാഗ് എടുത്തു ഇന്ദ്രജിത്തവളെയൊന്ന് നോക്കി.... ബാഗിന്റെ പുറത്തെ സിബ് തുറക്കുവാൻ ഇന്ദ്രജിത്തിനോടവൾ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഇന്ദ്രജിത്ത് ഉടനെ അത് തുറന്നു ശ്വേതയുടെ നേരെ നീട്ടി. അതിൽ നിന്നുമൊരു ടാബ്ലറ്റിന്റെ ഫോയിൽ എടുത്തു അത് പൊളിച്ച് ശ്വേത തന്റെ വായിലേക്ക് വച്ചു... ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ ബാഗിന്റെ അരികിൽ വച്ചിരുന്ന വെള്ളക്കുപ്പി തുറന്നു ശ്വേതയുടെ വായിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു.... ടാബ്ലറ്റിനോടൊപ്പം ഒന്ന് രണ്ട് കവിൾ കുടിച്ച ശേഷം ഇന്ദ്രജിത്തിന് നേരെ നോട്ടമയച്ച ശ്വേതയുടെ മിഴികളിൽ അവനോടുള്ള നന്ദി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... "മഞ്ജൂ.... നമുക്ക് പോകാം"...വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ മുഖഭാവത്തോടെ ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് മൊഴിഞ്ഞു.... തുടർന്ന് എഴുന്നേറ്റ ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയുടെ നേരെയൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്റെ കൈ നീട്ടി.... ഒരാശ്രയത്തിനെന്നവണ്ണം അയാൾ തന്റെ നേരെ നീട്ടിയ കൈയിൽ പിടിക്കാതിരിക്കുവാൻ ശ്വേതയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല... അല്പം ആയാസപ്പെട്ടഴുന്നേറ്റ ശ്വേതയിൽ തളർച്ച പ്രകടമായിരുന്നു. വീണ്ടും തളർന്നു വീണേക്കുമോയെന്ന് ഭയന്ന ശ്വേതയുടെ ചുമലിലൂടെ കൈയിട്ടു ഇന്ദ്രജിത്തവളെ തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തി... തുടർന്ന് ശ്വേതയേയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ട്രോളിയും ഉരുട്ടിക്കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഇന്ദ്രജിത്തിനോട് ചേർന്ന് കൊണ്ട് പതിയെ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ ശ്വേതയുടെ മിഴികൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഇന്ദ്രജിത്തിൽ പതിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അയാളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുന്നോട്ട് ദൃഷ്ടികളയച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. വൈകാതെ എയർപോർട്ടിന് വെളിയിലിറങ്ങിയ ഇന്ദ്രജിത്ത് ഫോൺ ചെയ്യുന്നതും നിമിഷങ്ങൾക്കകമൊരു ടാക്സി തങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നതും ശ്വേതയുടെ മിഴികളിൽ പതിഞ്ഞു... ടാക്സിയുടെ ഡോർ തുറന്ന് ശ്വേതയെ അകത്തേക്ക് ഇരുത്തിയ ശേഷം ഇന്ദ്രജിത്തും അവൾക്കരികിലായ് ഇരുന്നു.... അപ്പോഴേക്കുമവരുടെ ലഗ്ഗേജുകൾ ടാക്സിയുടെ ഡ്രൈവർ ഡിക്കിയിലേക്ക് വച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു... തുടർന്ന് ടാക്സിയിലേക്ക് കയറിയ ഡ്രൈവറോട് ഇന്ദ്രജിത്ത് വാഴക്കാലയിലേക്ക് പോകാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.... ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്നെയെങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ട് പോകുന്നതെന്നറിയാതെ ഉദ്വേഗത്തോടെ ശ്വേത അയാൾക്ക് നേരെ നോട്ടമയച്ചു... മറുപടിയായ് ഇന്ദ്രജിത്ത് അവളെ നോക്കിയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... ================================== കുറച്ച് സമയത്തെ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ടാക്സിയൊരു റെസിഡന്ഷ്യൽ ഏരിയയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു... അത്യാവശ്യം ആഡംബരം നിറഞ്ഞൊരു ഫ്ലാറ്റ് സാമൂച്ചയത്തിന്റെ മുന്നിൽ ടാക്സി നിന്നു... ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് ഇറങ്ങുവാനാവശ്യപ്പെട്ടു.... പുറത്തിറങ്ങിയ ശ്വേത ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ ബിൽഡിങ്ങിലേക്കും ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി... "മഞ്ജൂ... ഈ ബിൽഡിങ്ങിലെ നാലാം നിലയിലാണ് എന്റെ ഫ്ലാറ്റ്. അവിടെ കയറിയിട്ട് തനിക്കൊന്ന് റെസ്റ്റെടുക്കുകയുമാവാം"...ഇന്ദ്രജിത്തൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ശ്വേതയോട് മൊഴിഞ്ഞു... "ജിത്തേട്ടാ... അത് വേണ്ട... എന്നെ ട്രാൻസ്‌പോർട്ട് സ്റ്റാന്റിൽ വിട്ടാൽ മതി"...ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ വാക്കുകളോട് ഒരു നിഷേധഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ശ്വേത അയാൾക്ക് മറുപടി നൽകി.... "ട്രാൻസ്‌പോർട്ട് ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ പോയിട്ട് പിന്നെ താനെങ്ങോട്ട് പോകും"...? ഇന്ദ്രജിത്ത് നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ശ്വേതയോട് തിരക്കി... "നാട്ടിലൊന്ന് പോകണമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു"...ഇന്ദ്രജിത്തിന് മുഖം കൊടുക്കാത്ത രീതിയിൽ അലക്ഷ്യമായെങ്ങോ നോട്ടമയച്ചു കൊണ്ട് ശ്വേത അയാൾക്ക് മറുപടി നൽകി.... "എടോ...നാട്ടിൽ തനിയ്ക്ക് ആരാണുള്ളത്"..? "അവിടെ പോയാലും തനിയ്ക്ക് കാണാനും മറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് കുറച്ച് മുമ്പ് താൻ പറഞ്ഞല്ലേ ഉള്ളൂ. സിനിയുടെ കല്യാണത്തിന് ഇനിയും അഞ്ചാറ് ദിവസം കൂടിയില്ലേ. അത് വരെ താമസിക്കുവാൻ താനെന്തെങ്കിലും ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ"...? ഇന്ദ്രജിത്തിൽ നിന്നും ചോദ്യങ്ങളുടെയൊരു കൂമ്പാരം തന്നെ ശ്വേതയിൽ വന്നു പതിഞ്ഞു.. ഇന്ദ്രജിത്തിന് നൽകുവാനായി ശ്വേതയുടെ പക്കൽ മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.... ശരിയാണ്... എറണാകുളത്ത് വന്നതിന് ശേഷമെന്ത് ചെയ്യുമെന്നൊരു ധാരണ തനിയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിക്കാമെന്നാണ് താനും നിനച്ചത്... ശ്വേത മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.. "മഞ്ജൂ.... താനേതായാലും ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ട. തന്റെ ശരീരത്തെ തളർച്ച നന്നായി ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. താനെന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ അൽപ്പം വിശ്രമിയ്ക്ക്. എന്നിട്ടാവാം പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത്. എന്തായാലും തന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാനെനിക്ക് മനസ്സ് വരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ സന്ധ്യ ആവാറായില്ലേ. ഇന്നിവിടെ വിശ്രമിച്ചിട്ട് തനിയ്ക്ക് നാളെ പോകാം... ഇപ്പോൾ താനെന്റെ കൂടെ വാ"....ശ്വേതയിൽ നിന്നുമെന്തെങ്കിലും മറുപടി ഉയരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഇന്ദ്രജിത്ത് അവളോട് മൊഴിഞ്ഞു. അയാളുടെ സ്വരത്തിലൊരു നിർബന്ധഭാവം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി അവൾക്കുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... അപ്പോഴേക്കും അവിടേക്കെത്തിച്ചേർന്ന സെക്യൂരിറ്റിയോട് ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. ഇരുവരുടെയും ലഗ്ഗേജുകൾ അവിടേക്കെത്തിക്കുവാനും നിർദേശം നൽകി... തുടർന്ന് ശ്വേതയുടെ മറുപടിയ്ക്ക് കാക്കാതെ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് ലിഫ്റ്റിനരികിലേക്ക് നടന്നു.... ലിഫ്റ്റിൽ കയറിയ ഇരുവരും നിമിഷങ്ങൾക്കകം തങ്ങൾക്ക് എത്തേണ്ട നിലയിലെത്തിച്ചേർന്നു... തന്റെ ഫ്ലാറ്റിനു മുമ്പിലെത്തിയ ഇന്ദ്രജിത്ത് കീയെടുത്തു ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്നു. ഡോർ തുറന്നകത്തേക്ക് കയറിയ ഇന്ദ്രജിത്ത് ശ്വേതയോട് അകത്തേക്ക് കയറുവാൻ മിഴികളാൽ നിർദ്ദേശിച്ചു... ഒരു സംശയത്തോടെ അയാൾക്ക് നേരെ നോട്ടമയച്ച ശ്വേത അല്പനിമിഷത്തിന് ശേഷമെന്തോ ആലോചിച്ചെന്നവണ്ണം അകത്തേക്ക് കയറി..... തുടരും NB : അടുത്ത പാർട്ടോടെ അതിജീവനം അവസാനിക്കുകയാണ്.... 🙂 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ