​മൗനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ - ഭാഗം 4 കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന മിന്നൽ പിണരുകൾ ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ, തണുത്തുറഞ്ഞ പുഴവെള്ളം സിദ്ധാർത്ഥിനെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. തോളിലെ വെടിയുണ്ടയേറ്റ മുറിവിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന രക്തം വെള്ളത്തിൽ കലർന്നു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് അയാളുടെ കൈകൾ ജാക്കറ്റിനുള്ളിലെ ആ പെൻഡ്രൈവിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ജീവനേക്കാൾ വില ആ പെൻഡ്രൈവിനുണ്ടെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു. ​അർദ്ധരാത്രി പിന്നിട്ടു. നഗരത്തിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള ഒരു കാട്ടുപ്രദേശത്തെ പുഴയോരത്ത്, പാതി ബോധാവസ്ഥയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അടിഞ്ഞു. ഒരു വൃദ്ധന്റെ കരുണയുള്ള കൈകളാണ് അയാളെ മരണത്തിന്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചത്. പുഴയോരത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന രാഘവൻ വൈദ്യർ. ​കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടത് പുകയുന്ന പച്ചമരുന്നുകളുടെ മണമുള്ള ഒരു ചെറിയ കുടിലാണ്. "അനങ്ങരുത് മകനേ, ഉണ്ട തറച്ചത് എല്ലിന് തൊട്ടടുത്താണ്. ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് നീ രക്ഷപ്പെട്ടത്," വൈദ്യർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ​സിദ്ധാർത്ഥിന് സംസാരിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് തന്റെ ജാക്കറ്റിൽ തപ്പി. പെൻഡ്രൈവ് സുരക്ഷിതമാണ്! പക്ഷേ അയാളുടെ ഫോൺ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുറംലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല. ഇപ്പോൾ താനൊരു കൊലപാതകിയോ പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയോ ആയി നഗരത്തിലെ പോലീസുകാർക്കിടയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും. ​രണ്ടു ദിവസത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥ് എഴുന്നേറ്റു. വൈദ്യരുടെ പഴയൊരു ലാപ്ടോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ ആ പെൻഡ്രൈവ് തുറന്നു. അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഫയലുകൾ കണ്ട സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. ​അത് വെറുമൊരു മനുഷ്യക്കടത്തിന്റെ രേഖകളായിരുന്നില്ല. നഗരത്തിലെ പ്രമുഖരായ രാഷ്ട്രീയക്കാരും, ബിസിനസ്സുകാരും, പോലീസിലെ ഉന്നതരും ചേർന്ന് നടത്തുന്ന 'അവയവ കച്ചവടത്തിന്റെ' ഞെട്ടിക്കുന്ന തെളിവുകളായിരുന്നു. അനാഥാലയത്തിൽ നിന്ന് ദത്തെടുക്കുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന കുട്ടികളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അയക്കുന്നത് വിദേശത്തേക്കല്ല, മറിച്ച് അവയവങ്ങൾ മാറ്റിവെക്കുന്ന അനധികൃത ലാബുകളിലേക്കാണ്! ​പെട്ടെന്ന് ഒരു വീഡിയോ ഫയൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അത് അനന്യ സ്വന്തം ഫോണിൽ രഹസ്യമായി പകർത്തിയതാണ്. വീഡിയോയിൽ അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറയുന്നു: ​"ഞാൻ ഇന്ന് ആ രാത്രി കണ്ട കാഴ്ച ഇതാണ്. അവർ ആ കുഞ്ഞിനെ ഒരു പെട്ടിയിലാക്കി കൊണ്ടുപോകുന്നു. എന്റെ കൂടെയുള്ള സിസ്റ്റർ മേരിയും അവരോടൊപ്പമുണ്ട്. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അവർ എന്നെ കണ്ടെത്തിയാൽ കൊല്ലും. ഈ വീഡിയോ കാണുന്ന ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം. എന്റെ പേര് അനന്യ. ഞാൻ വിമലയുടെ മകളാണ്... എനിക്ക് നീതി വേണം." ​വീഡിയോ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ക്യാമറയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു കറുത്ത വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്നത് കാണാം. ആ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് ഐ.ജി. ഗിരീഷ് അല്ലായിരുന്നു. അത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു! അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും അയാളുടെ കയ്യിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക മോതിരം സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തും സഹപ്രവർത്തകനുമായ അജയിന്റേതായിരുന്നു! ​"അജയ്..." സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞു. തന്റെ ഓരോ നീക്കങ്ങളും അജയ് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് കുടിലിന് പുറത്ത് ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ചതയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥ് ജാഗ്രതയോടെ തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. വൈദ്യർ പേടിയോടെ അകത്തേക്ക് വന്നു. "മകനേ, ആരോ വരുന്നുണ്ട്. വനപാലകരല്ല, കയ്യിൽ ആയുധങ്ങളുള്ള കുറെ ആളുകളാണ്." ​സിദ്ധാർത്ഥ് ജനലിലൂടെ നോക്കി. അജയ്യും സംഘവും കുടിൽ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അജയ് ഒരു മെഗാഫോണിലൂടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ​"സിദ്ധാർത്ഥ്, നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. ആ പെൻഡ്രൈവ് എറിഞ്ഞു തന്നിട്ട് പുറത്തേക്ക് വരൂ. നിന്നെ കൊല്ലാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ല. നമ്മൾ സുഹൃത്തുക്കളല്ലേ?" ​സിദ്ധാർത്ഥ് പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു മരണപ്പാച്ചിലിന് മുൻപുള്ള പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. അയാൾ പെൻഡ്രൈവിലെ വിവരങ്ങൾ വൈദ്യരുടെ മെയിലിൽ നിന്ന് തന്റെ ഒരു വിശ്വസ്തനായ മാധ്യമപ്രവർത്തകന് അയക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ സിഗ്നൽ വളരെ കുറവാണ്. ​"ലോഡിംഗ്... 80%... 90%..." ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനിൽ വെട്ടം മിന്നി. ​പുറത്ത് നിന്ന് വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങി. കുടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് പെട്രോൾ ബോംബുകൾ വന്നു വീണു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം കുടിൽ അഗ്നിക്കിരയായി. സിദ്ധാർത്ഥ് ലാപ്ടോപ്പും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് തീജ്വാലകൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവസാനത്തെ മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു: "Sending Failed". ​കത്തുന്നു നിൽക്കുന്ന കുടിലിന്റെ വാതിൽ തകർത്ത് അജയ് അകത്തേക്ക് കയറി. തോക്ക് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു: "എവിടെടാ ആ സാധനം? https://www.facebook.com/groups/1628019923912466/permalink/25638739965747126/?mibextid=Nif5oz #കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #വിരഹം