വൈഗ.. ഇന്നലെ രാത്രി കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ പഴയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തായിരുന്നു. മുറ്റത്തെ മുല്ലപ്പന്തലിൽ നിന്ന് വീശിയ കാറ്റിന് എന്റെ ഗ്രാമത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു. ഒരു കവർ പരിപ്പുവടയുമായി അച്ഛൻ പടി കടന്നു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനിക ഞാനാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ആ സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ ആ പഴയ പാവം പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ കൊച്ചു ഫാക്ടറിയായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. അവിടെ വെച്ചാണ് ആദ്യമായി ഞാൻ അയാളെ കാണുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളും സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന വാക്കുകളുമായി അയാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നു. ആ പ്രണയം വറ്റാത്ത ഒരു പുഴയാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. ​പക്ഷേ, കാലം എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തി. ഫാക്ടറി പൂട്ടിയതോടെ പട്ടിണി ഞങ്ങളുടെ വാതിലിൽ മുട്ടി. അന്ന്, ആശ്വാസത്തിന്റെ കൈകളുമായി വന്ന അയാൾ പറഞ്ഞത് മുംബൈയിലെ വലിയൊരു കമ്പനിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കൂടെ വരുമെന്നും വിവാഹം കഴിക്കുമെന്നുമുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച്, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു നൽകാമെന്ന ഉറപ്പിൽ ഞാൻ ആ ട്രെയിൻ കയറി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അയാൾ എന്നെ കൊണ്ടുപോയത് ഒരു ഓഫീസിലേക്കായിരുന്നില്ല; ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകൾക്കും ചുവന്ന വെളിച്ചങ്ങൾക്കും ഇടയിലുള്ള ആ നരകത്തിലേക്കായിരുന്നു. പണത്തിന് പകരം അയാൾ എന്നെ അവിടുത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. എന്റെ പ്രണയവും വിശ്വാസവും ആ നിമിഷം ആ നഗരത്തിന്റെ അഴുക്കുചാലുകളിൽ ഒലിച്ചുപോയി.. #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ