പതിവ് പോലെ ക്ലിനിക്കിൽ രോഗികളെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാൾ വന്നത്. പേര് ശിവശങ്കരൻ, വയസ്സ് അറുപതിനോട് അടുത്ത് വരും. മുഖത്ത് ഭയവും പരവേശവും വ്യക്തമായിരുന്നു. ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ടും അയാൾ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി അസ്വസ്ഥനായി നിന്നു. ​"ഡോക്ടറെ... എന്നെ ആരോ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്." അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ഞാൻ അയാളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "ഇരിക്കൂ ശിവശങ്കരൻ സാർ, ആരാണ് പിന്തുടരുന്നത്? എപ്പോഴാണ് ഇത് തുടങ്ങിയത്?" ​അയാൾ കസേരയിൽ ഇരുന്നു, എന്നിട്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി. ഞാൻ എവിടെ പോയാലും, എന്ത് ചെയ്താലും ഒരാൾ എന്റെ തൊട്ടുപിന്നിലുണ്ട്. ഇരുട്ടത്താണെങ്കിൽ അയാളുടെ ശ്വാസം പോലും എനിക്ക് കേൾക്കാം. പക്ഷേ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ ആരെയും കാണില്ല." ​ഇതൊരു സാധാരണ 'പാരനോയിഡ് ഷിസോഫ്രീനിയ' ലക്ഷണമാകാനാണ് സാധ്യത എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. മരുന്നുകൾ കൊണ്ട് മാറ്റാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഞാൻ അയാളോട് കൂടുതൽ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ​"വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്?" ​"ആരുമില്ല ഡോക്ടറെ. ഭാര്യ മരിച്ചു പോയി. ഏക മകൾ ഗൗരി... അവൾ പണ്ട് ആരോടൊപ്പമോ ഒളിച്ചോടി പോയതാണ്. ഇപ്പോൾ കുറച്ചു കാലമായി എനിക്ക് ഉറക്കമില്ല. രാത്രിയായാൽ ആ നിഴൽരൂപം എന്റെ കട്ടിലിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടാകും." ​അയാളുടെ ഭയം മാറ്റാൻ ഞാൻ കുറച്ച് ടെസ്റ്റുകൾക്കും മരുന്നുകൾക്കുമായി കുറിപ്പടി എഴുതിക്കൊടുത്തു. ഒരു മാസത്തെ ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം അയാൾ വീണ്ടും വന്നു. ഇപ്പോൾ അയാൾ ശാന്തനാണ്. മുഖത്ത് ഒരുതരം ചിരിയുണ്ട്. ​"ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. ​"ഡോക്ടറേ. ഇപ്പോൾ ആ നിഴൽരൂപം എന്നെ ശല്യം ചെയ്യുന്നില്ല. അവൾ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു." ​എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുളിവുകൾ വീണു. നിഴൽരൂപം സംസാരിക്കുക എന്നത് രോഗം മാറുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് കൂടുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണ്. ​"അവൾ എന്താണ് നിങ്ങളോട് പറയുന്നത്?" ഞാൻ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​ശിവശങ്കരൻ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "അവൾ സത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തരുന്നു ഡോക്ടറെ. അവൾ ആരുടെ കൂടെയും ഒളിച്ചോടി പോയിട്ടില്ലെന്നും, കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനം കാക്കാൻ വേണ്ടി ഞാനും എന്റെ അനിയന്മാരും ചേർന്ന് അവളെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ചു കൊന്നതും ഒക്കെ അവൾ എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു." ​പെട്ടെന്ന് എന്റെ മുറിയിൽ ഇളം കാറ്റ് വീശി, അതിൽ കർട്ടനുകൾ ആടാൻ തുടങ്ങി.. അയാൾ തുടർന്നു: ". ആ നിഴൽരൂപം മറ്റാരുമല്ല, അത് എന്റെ മകൾ തന്നെയാണ്. അവളെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയവൾ എന്ന് നാട് മുഴുവൻ വിശ്വസിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ ഉള്ളിൽ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം അവൾ ആ ചുവന്ന മണ്ണിനടിയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു." ​"അവൾ ഇപ്പോൾ എന്താണ് ചോദിക്കുന്നത്?" ഞാൻ അറിയാതെ മുന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു. ​ശിവശങ്കരൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു, എന്റെ മേശയിലേക്ക് കുനിഞ്ഞ് മന്ത്രിച്ചു: ​"അച്ഛാ... ഞാൻ കിടക്കുന്ന ഇടത്ത് ചുവന്ന മണ്ണ് വല്ലാതെ ഇടിയുന്നു. എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു... എന്നെ ഒന്ന് പുറത്തെടുക്കുമോ എന്ന്..." ​അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. ഞാൻ മരുന്നിന്റെ കുറിപ്പടി നോക്കി സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന ഗ്ലാസ്സിലെ വെള്ളത്തിൽ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്. ഞാൻ വേഗം പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ​ആരുമില്ല... പക്ഷേ മുറിയിലെ തണുപ്പ് എന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ അരിച്ചു കയറി. #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ