മിഴിനിറയാതെ.. പാർട്ട്‌ 2.. "എന്താ അമ്മേ ഫോൺ എടുക്കാതെ? ഞാൻ എത്ര തവണ വിളിച്ചു!" അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യവും, അമ്മയ്ക്ക് എന്തുപറ്റിയെന്നോർത്ത് പേടിയും കലർന്നിരുന്നു. ​"അത്... അത് പിന്നെ ഇവിടെ റേഞ്ച് ഇല്ലായിരുന്നു മോളെ. പിന്നെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരുമ്പോൾ ചെറുതായി ഒന്ന് വഴിതെറ്റി. എന്നാൽ ഇവിടെ കുറച്ച് ചെറുപ്പക്കാർ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വഴി ചോദിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു... പക്ഷേ, അവർ എന്റെ ബാഗ് തട്ടിപ്പറിക്കാൻ നോക്കി. കറക്റ്റ് ടൈമിന് ഈ മോൻ വന്നതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു," ആ സ്ത്രീ ദേവിനെ നോക്കി നന്ദിയോടെ പറഞ്ഞു. ​അപ്പോഴാണ് അവളുടെ മകൾ, ആലിയ, ദേവിനെ ശരിക്കും ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ രാവിലെ ട്രെയിനിൽ വെച്ച് കണ്ട അതേ മുഖം അവൾ ഓർമ്മിച്ചു. ​"ഇവനോ? ഇവൻ എങ്ങനെ കറക്ട് ടൈമിൽ ഇവിടെ എത്തി? വല്ലാത്തൊരു അതിശയം തന്നെ!" അവൾ ദേവിനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​ഒരു നന്ദി പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ദേവിന്, അവളിൽ നിന്ന് അങ്ങനെ ഒരു സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ 'ഇത് എന്തൊരു ജീവി' എന്ന ഭാവത്തിൽ ആലിയയെ തുറിച്ചു നോക്കി. ​ആലിയയുടെ സംസാരം കേട്ടതും, അമ്മ പതിയെ മകളുടെ കാലിൽ ഒരു തട്ട് കൊടുത്തു. ​"എന്താ അമ്മേ?" അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചതും, ആ സ്ത്രീ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവനോട് നന്ദി പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ​"ഓഹ്, ഈ അമ്മ!" അവൾ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട്, മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ, "താങ്ക്സ്," എന്ന് പറഞ്ഞു. അവൾ മുഖം കോട്ടി, ഒരടി പോലും അധികം നിൽക്കാൻ തയ്യാറല്ലാതെ പറഞ്ഞു: "അമ്മ വാ, ഇനി എന്ത് നോക്കി നിൽക്കാൻ" അവൾ തിരിഞ്ഞ് കാറിൽ കയറി. ​"അപ്പോൾ നീ വന്ന കാർ...?" അമ്മ ചോദിച്ചു. ​"അതിൽ ഡ്രൈവർ ഉണ്ട്. അമ്മേ ഒന്ന് വന്നേ..." ​"ആണോ... എന്നാൽ മോൻ എവിടെയാ പോകേണ്ടത്? ഞാൻ ഡ്രൈവറോട് പറയാം കൊണ്ടുവിടാൻ." ​"അയ്യോ വേണ്ട, എനിക്ക് ഇവിടുന്ന് കുറച്ചു ദൂരമേയുള്ളൂ...." ദേവ് പറഞ്ഞു. ​"മോനെ, എന്നാലും കൈക്ക് വയ്യാത്തതല്ലേ..." ​"എന്റെ അമ്മേ, അയാൾ പറഞ്ഞല്ലോ വേണ്ടന്ന്! പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് എന്താ?" ആലിയ കാറിൽ നിന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ​അതിന് മറുപടിയായി അമ്മ അവളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി. ​"Ohh, എന്താന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്യ്," അവൾ പിറുപിറുത്ത് മുഖം തിരിച്ചു ഇരുന്നു. ​മകളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വിഷമിച്ച അമ്മ, ദേവിനോടായി പറഞ്ഞു: ​"അതെ മോൻ, ഇതൊന്നും മനസ്സിൽ വെച്ചേക്കരുത്. അവളുടെ സ്വഭാവം അങ്ങനെയാണ്. പെട്ടെന്ന് ആരെയും വിശ്വസിക്കില്ല..." ​അമ്മ കാറിൽ കയറാൻ വൈകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആലിയ നിർത്താതെ ഹോൺ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​"ഓഹ്, ഇവൾ!" എന്നും വിചാരിച്ച്, ആ സ്ത്രീ ദേവിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. "മോന് കൈയ്യിൽ വേദനയുണ്ടെങ്കിൽ മരുന്ന് വെക്കണം," എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവർ കാറിൽ കയറി. ​അവർ പോകുന്നതും നോക്കി, ദേവ് തലയാട്ടി. ​"എന്നാലും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമോ മനുഷ്യർ?" അത് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "ജീവനിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതിന് ഒരു താങ്ക്സ് പോലും നേരെ ചൊവ്വേ പറയാൻ അറിയില്ല!"അവൻ പിറുപിറുത്തു.. ​അവന്റെ കൈയ്യിലെ മുറിവിൽ വേദനയെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ തന്റെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.... ........ ​കാർ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. ആലിയ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു,  കാറിനുള്ളിൽ അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞ നിശബ്ദത. ​പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ ആ നിശബ്ദത ഭഞ്ജിച്ചു. ​"മോളെ രക്ഷിച്ച അവനോട് നിനക്ക് കുറച്ചുകൂടി മയത്തിൽ സംസാരിക്കാമായിരുന്നു," അമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"അതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യം എനിക്കില്ല," ആലിയ തീർത്തു പറഞ്ഞു. ​"ഓഹ്, നിന്റെ സ്വഭാവം വന്ന് വന്ന് വളരെ മോശമായിട്ടുണ്ട്, ആലിയ." ​"ആണെങ്കിൽ നന്നായിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ, അവനെ ഞാൻ ഇന്ന് മെട്രോയിൽ വെച്ച് കണ്ടിരുന്നു." ​: "മെട്രോയിൽ വെച്ച് കണ്ടെന്നോ? അതിനെന്താ? അങ്ങനെ പലരെയും നമ്മൾ കാണില്ലേ? അവരെ പിന്നീട് കാണുമ്പോൾ അത് അവർ നമ്മെ ഫോളോ ചെയ്യുന്നതാണോ? അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ നിന്റെ ബയോഡാറ്റ കണ്ടുപിടിച്ച് ഇതുപോലൊരു സീൻ ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യാൻ അവന് പറ്റുമോ? നീയെന്താ ഇത്രയും നെഗറ്റീവ് ആയി ചിന്തിക്കുന്നത്?" അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ശാസനയുണ്ടായിരുന്നു. ​"ഞാൻ അങ്ങനെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല," ആലിയ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു . "പിന്നെ, ഇപ്പോൾ അവിടെ നടന്നതിൽ എന്തൊക്കെയോ അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി." ​"നീ എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് പറയുന്നത്? വന്ന് വന്ന് നിനക്ക് നിഴലിനെ പോലും വിശ്വാസം ഇല്ലേ?" അമ്മയുടെ ശബ്ദമുയർന്നു. ​"ആയിക്കോട്ടെ. എന്തായാലും ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആരെയും വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറല്ല! അമ്മയ്ക്ക് ആ പഴയതൊന്നും ഓർമ്മയില്ലേ, ഒരാളെ വിശ്വസിച്ച് വീട്ടിൽ കയറ്റിയതിന്റെ ഫലം? അവർ എങ്ങനെയാ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ കയറിപ്പറ്റിയതെന്ന്..." ആലിയയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നേർത്തു, അവളുടെ സ്വരത്തിൽ വേദന നിഴലിച്ചു.. ​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അമ്മ ഒന്ന് ശാന്തമായി. ആ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ അവർക്കിടയിൽ അധികം വാക്കുകൾ വേണ്ടി വന്നില്ല. പിന്നീട് ആ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് അവർ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ..... ദേവ് നേരെ പോയത് അവന്റെ വാടക വീട്ടിലേക്കാണ്. അവൻ താമസിക്കുന്നത് വിക്രമിന്റെ വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ്. ​ ​"ആഹ്... ആഹ്... എന്റെ പൊന്ന് വിക്രം, പതുകെ! മനുഷ്യന്റെ നല്ല ജീവൻ പോയി!" ദേവ് അലറി. ​ "നന്നായി. വലിയ ഹീറോ ആവാൻ നോക്കീട്ടല്ലേ... എന്തിനാടാ മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യത്തിൽ തലയിടാൻ പോകുന്നത്?" ഹഹ, ബെസ്റ്റ്. മനുഷ്യത്വം ഒട്ടുമില്ലാത്ത നിന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല," ദേവ് പിറുപിറുത്തു. ​"എന്നിട്ട് അവളുടെ വായിലുള്ളത് കേട്ടപ്പോൾ മോൻ ഹാപ്പിയായില്ലേ?" വിക്രം കളിയാക്കി. ​"അവളെ ഞാൻ മെട്രോയിൽ നിന്ന് കണ്ടപ്പോൾ എന്താ പറയാ... അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കാണൂല സാറെ..." പക്ഷെ സ്വഭാവം ഡാ അവളുടെ പുച്ഛം കാണണമായിരുന്നു നീ! ലോകത്ത് ആദ്യമായിട്ടാ ഞാൻ അങ്ങനെയൊരാളെ കാണുന്നത്." ​"സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ചന്ത മേരിയാണെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ," വിക്രം അവന്റെ കൈയ്യിൽ വേദനിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് അമർത്തി തടവി. ​"ഡാ നാറീ! കൊല്ലല്ലേ! പതുകെ!" ദേവ് വേദനയിൽ പുളഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"അതെ, ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താലേ പെട്ടെന്ന് സുഖമാവുകയുള്ളൂ! പെട്ടെന്ന് മാറിയാലല്ലേ നിനക്ക് നാളെ മുതൽ വീണ്ടും ഇന്റർവ്യൂവിന് പോകാൻ പറ്റൂ..." വിക്രം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​"പോടാ," അതും പറഞ്ഞു അവൻ കൈ വലിച്ചു. ​"ഡാ, കുറച്ചുകൂടെ." ​"ഓഹ്, ഇത് തന്നെ ധാരാളം." ​"മതി എങ്കിൽ മതി. നിനക്ക് കട്ടൻ എടുക്കട്ടെ?" വിക്രം ചോദിച്ചു. ​"അങ്ങനെ നല്ല കാര്യങ്ങൾ വല്ലതും ചോദിക്ക്," ദേവ് ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​അപ്പോഴാണ് താഴെ നിന്ന് വിക്രമിന്റെ അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്: ​"ഭക്ഷണം റെഡിയായിട്ടുണ്ട്!" ​"ആ, അമ്മേ, വരുന്നു," വിക്രം നീട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ​"ഡാ, ഞാൻ ഭക്ഷണം എടുത്തു വരാം," എന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ താഴോട്ട് പോയി. ​ദേവ് കൈ പതുക്കെ തടവുമ്പോഴും അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് ആലിയയുടെ മുഖമായിരുന്നു. അപ്പോൾ അറിയാതെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചിരി പടർന്നു. " #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ