​നോവൽ: തണൽ ​ഭാഗം 1: പടിയിറക്കം ​സേതുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ല് കയറ്റി വെച്ചതുപോലെ തോന്നി. പന്തലിലെ ഓരോ ആൾക്കൂട്ടവും ഒഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ തന്റെ വീടിന്റെ വെളിച്ചം അണയുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അച്ഛനും അമ്മയും പോയതിൽ പിന്നെ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം ലക്ഷ്മിയായിരുന്നു. ​"സേതു... നേരം വൈകുന്നു. കുട്ടിയെ ഇറക്കാൻ നോക്ക്." ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടാണ് അവൻ സ്വബോധത്തിലേക്ക് വന്നത്. ​അലങ്കരിച്ച കാറിനടുത്തേക്ക് ലക്ഷ്മി നടന്നുവന്നു. പട്ടുസാരിയുടെ തലപ്പുകൊണ്ട് അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടും സേതുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. കാറിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് സേതുവിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ​"ഏട്ടാ... എനിക്ക്... എനിക്ക് വരണമെന്നില്ല..." അവൾ തേങ്ങിപ്പോയി. ​സേതു അവളുടെ തലയിൽ മെല്ലെ തലോടി. "എന്താടീ ഇത്? പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഇതൊക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? അപ്പുറത്ത് ഹരി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നല്ല പയ്യനാ... നിന്നെ അവൻ പൊന്നുപോലെ നോക്കും. പിന്നെ, ഈ ഏട്ടൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ. എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു വിളിപ്പാടകലെ..." ​ലക്ഷ്മി ഹരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഹരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമുണ്ട്, പക്ഷേ അവന്റെ അമ്മ ഭാനുമതിയുടെ നോട്ടം ഒരു തരം അളന്നു മുറിക്കൽ പോലെ ലക്ഷ്മിക്ക് തോന്നി. ആ നോട്ടം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം നിറച്ചു. ​ഭാഗം 2: പുതിയ വീട്, പുതിയ നിയമങ്ങൾ ​ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ പാല് കാച്ചി കയറിയ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ലക്ഷ്മിക്ക് കാര്യങ്ങൾ അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങി. സന്ധ്യാനേരത്ത് വിളക്ക് വെക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ ലക്ഷ്മിയെ ഭാനുമതി തടഞ്ഞു. ​"അതവിടെ ഇരിക്കട്ടെ ലക്ഷ്മി. ഈ വീട്ടിൽ വിളക്ക് വെക്കുന്നതിനും പൂജ ചെയ്യുന്നതിനും ഒക്കെ കൃത്യമായ ചില രീതികളുണ്ട്. അത് ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. ഇവിടെ നിന്റെ വീട്ടിലെ പോലെ അത്ര അലസത പറ്റില്ല." ഭാനുമതിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തണുത്ത അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ​ഹരി അപ്പുറത്തിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് ലക്ഷ്മിയുടെ അരികിൽ നിന്നു. "അമ്മേ, അവൾ ഒന്ന് ശീലിച്ചു വരട്ടെ... ആദ്യത്തെ ദിവസമല്ലേ?" ​ഭാനുമതി ഹരിയെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കി. "നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ വക്താവാകാൻ നോക്കണ്ട. അമ്മ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാൻ അവൾ പഠിക്കട്ടെ. അതാണല്ലോ മര്യാദ." ​ഹരി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ഏട്ടന്റെ അടുത്ത് താൻ എന്ത് ആവശ്യപ്പെട്ടാലും ഉടനെ നടത്തിത്തരുമായിരുന്നു. ഇവിടെ ഹരിക്ക് സ്വന്തം അമ്മയോട് ഒരു വാക്ക് പോലും തിരിച്ചു പറയാൻ ധൈര്യമില്ലേ? ​അടുക്കളയിലെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സിൽ സേതുവിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. ആങ്ങള കൊടുത്തയച്ച സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളേക്കാൾ ഭാരമുള്ളതായി അവൾക്ക് അവിടുത്തെ നിശബ്ദത തോന്നി. ​തുടരാൻ ഒരു ചോദ്യം: ​ലക്ഷ്മിയുടെ ഈ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സേതു എപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയേണ്ടത്? ​സേതു അവളുടെ വീട്ടിൽ വിരുന്നിന് ചെല്ലുമ്പോഴോ? ​അതോ ലക്ഷ്മി ഫോണിലൂടെ എന്തെങ്കിലും സൂചന നൽകുമ്പോഴോ? ​നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം പറയൂ, നമുക്ക് അടുത്ത ഭാഗം അതനുസരിച്ച് എഴുതാം! #📙 നോവൽ