പ്രതീക്ഷയുടെ കനലുകൾ ഭാഗം 4 വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. സുകുമാരന്റെ കട ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു തട്ടുകടയല്ല ആ നാട്ടിലെ പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ആശ്രയിക്കാവുന്ന ഒരു വലിയ തണലായി മാറിയിരിക്കുന്നു…. വിനിത ബാങ്ക് മാനേജരായി സ്ഥാനക്കയറ്റം നേടി ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നു. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും തന്റെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം…. "അച്ഛാ, ഇനി നമുക്ക് പട്ടണത്തിൽ താമസിക്കാം. അവിടെ അച്ഛന് വിശ്രമിക്കാം," ഒരു അവധിക്ക് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വിനിത പറഞ്ഞു…. സുകുമാരൻ പതിയെ ചിരിച്ചു. അയാൾ തന്റെ നരച്ച മുടി വകഞ്ഞുമാറ്റി ദൂരേക്ക് നോക്കി. "മോളെ, നീ വളർന്നു, നിന്റെ ലോകം വലുതായി. പക്ഷേ എന്റെ ലോകം ഈ തട്ടുകടയാണ്. ഇവിടെ വരുന്ന ഓരോ കുട്ടിയും നിന്നെപ്പോലെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെയാകാൻ സ്വപ്നം കാണുന്നവരാണ്. അവർക്ക് വേണ്ടത് ഒരു ചായ മാത്രമല്ല അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാളെയാണ്."... സുകുമാരന്റെ വാക്കുകളിലെ സത്യം വിനിത തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ അച്ഛനെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. പകരം അച്ഛന്റെ ലക്ഷ്യത്തിന് പുതിയൊരു കരുത്ത് നൽകാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു… അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ ചാറുന്ന നേരത്ത് കടയിലേക്ക് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ കയറിവന്നു. നല്ല വേഷമൊക്കെ ധരിച്ച, കാണുമ്പോൾ വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ. അയാൾ ഒരു ചായ ആവശ്യപ്പെട്ടു… ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ സുകുമാരനെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്… "സുകുവേട്ടന് എന്നെ മനസ്സിലായോ?" അയാൾ ചോദിച്ചു…. സുകുമാരൻ കണ്ണട ശരിയാക്കി ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. "ഇല്ലല്ലോ മോനേ... ആളെ പിടികിട്ടിയില്ല."... "ഞാൻ അർജുൻ. പണ്ട് പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പരീക്ഷാ ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ വഴിയില്ലാതെ വിഷമിച്ചു നിന്നപ്പോൾ, സുകുവേട്ടൻ ഈ കടയിലെ ചായയടിച്ച് കിട്ടിയ കാശ് തന്ന് എന്നെ സഹായിച്ചത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ"... സുകുമാരന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് പഴയ ആ ബാലൻ ഓടിയെത്തി. അയാൾ വികാരാധീനനായി…. "സുകുവേട്ടാ.. ഇന്ന് ഞാൻ ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ എഞ്ചിനീയറാണ്. സുകുവേട്ടൻ അന്ന് തന്ന ആ തുക കേവലം പണമല്ലായിരുന്നു, എന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഞാൻ വന്നത് സുകുവേട്ടൻ തുടങ്ങാൻ പോകുന്ന ആ സ്കോളർഷിപ്പ് ഫണ്ടിലേക്ക് എന്റെ വക ഒരു ചെറിയ തുക നൽകാനാണ്."... അർജുൻ ഒരു ചെക്ക് സുകുമാരന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. സുകുമാരന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. താൻ വിതച്ച പ്രതീക്ഷയുടെ വിത്തുകൾ ഓരോന്നായി പൂത്തുലയുന്നത് അയാൾ കണ്ടു…. വിനിതയും അർജുനും ചേർന്ന് നാട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ലൈബ്രറിയും പഠനകേന്ദ്രവും ആരംഭിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിന് അവർ നൽകിയ പേര് സുകുമാരൻ ഹോപ്പ് സെന്റർ എന്നായിരുന്നു… സുകുമാരൻ തന്റെ തട്ടുകടയിൽ ചായ അടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അയാളുടെ കടയിൽ വരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് സൗജന്യമായി ചായയും പലഹാരവും നൽകുക മാത്രമല്ല, അവരുടെ പഠനകാര്യങ്ങൾ തിരക്കാനും അയാൾ സമയം കണ്ടെത്തി… വാതിലിന് അരികിൽ നിന്ന് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഈ മാറ്റം നോക്കി നിൽക്കുന്ന വീണയുടെ മുഖത്ത് അഭിമാനമായിരുന്നു… പ്രതീക്ഷയുടെ ആ കനലുകൾ ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ദീപമായി പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇരുളടഞ്ഞ പല ജീവിതങ്ങൾക്കും വെളിച്ചമേകാൻ ആ ദീപത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… തുടരും… ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി… #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ