നിഴൽപോലെ കൂടെ… നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ആ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ചാണ് ആകാശ് ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്. കയ്യിലൊരു പുസ്തകവും പിടിച്ച്, ട്രെയിൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന നിലാവെളിച്ചം പോലുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ പേര് നിള എന്നാണെന്ന് പിന്നീടാണ് അവൻ അറിഞ്ഞത്. അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ ഓഫീസിലായിരുന്നു ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ അഞ്ചു മിനിറ്റുകളാണ് അവരുടെ ലോകം മാറ്റിമറിച്ചത്. ഓരോ ദിവസവും അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. മെല്ലെ മെല്ലെ ആ പുഞ്ചിരി വർത്തമാനങ്ങളിലേക്കും, വർത്തമാനങ്ങൾ ആഴമേറിയ സൗഹൃദത്തിലേക്കും വളർന്നു. ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം, ഒരു കുടക്കീഴിൽ നടക്കുമ്പോൾ ആകാശ് ചോദിച്ചു: "നിളേ, നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധത്തിന് എന്താണ് പേര്?" നിള ഒന്ന് ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: "പേരുകളില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങൾക്കാണ് ഭംഗി ആകാശ്. മഴ തോർന്നാലും മണ്ണിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ആ മണം പോലെ ഒന്നാണിത്." അവർക്കിടയിൽ വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ, ആഡംബരങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന രണ്ട് മനസ്സുകൾ മാത്രം. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളിലും സന്തോഷങ്ങളിലും അവർ നിഴലായി കൂടെ നിന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, കടൽതീരത്തെ ചുവന്ന മണലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആകാശ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നിന്റെ നിഴലായി എന്നും കൂടെയുണ്ടാകും," അവൻ മന്ത്രിച്ചു. തിരമാലകൾ അവരുടെ പാദങ്ങളെ തലോടി കടന്നുപോയി. വാക്കുകളേക്കാൾ വലിയൊരു മൗനം അവിടെ പ്രണയമായി പെയ്തിറങ്ങി. ആ കടൽതീരത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം ജീവിതം അവർക്കായി കരുതിവെച്ചത് മറ്റൊരു വഴിയായിരുന്നു. നിളയുടെ അച്ഛന്റെ അസുഖം കാരണം കുടുംബത്തിന്റെ പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ എല്ലാം നിളയുടെ ചുമലിൽ ആയി… ആകാശിനോട് യാത്ര പറയാൻ വന്ന ദിവസം മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​"നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരിക്കാം ആകാശ്, പക്ഷേ നീയില്ലാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ടാകില്ല," കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിള പറഞ്ഞു. ആകാശ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, അവളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകം തിരികെ നൽകി. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ പഴയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് നിളയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ആകാശിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം കാലം നിലച്ചുപോയി. നിളക്ക് ഒപ്പം ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടി.. അവളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന് വേദനയോടെ അവൻ ഓർത്തു പക്ഷേ, ആ കൂടിക്കാഴ്ച പഴയതു പോലെ ഒരു വേർപിരിയലായിരുന്നില്ല. നിളയുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടി അവളുടെ അനിയത്തിയുടെ മകളായിരുന്നു. നിള വിവാഹിതയായിരുന്നില്ല! കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റിവെച്ച വർഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അവൾ വീണ്ടും ആ പഴയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയത് ആകാശിനെ തേടിയായിരുന്നു. "നീ ഇത്രയും കാലം എവിടെയായിരുന്നു ആകാശ്?" കണ്ണുനിറഞ്ഞു കൊണ്ട് നിള ചോദിച്ചു. "നീ തന്ന പുസ്തകത്തിലെ അവസാന താളിൽ ഞാൻ എഴുതിവെച്ച വരികൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ," ആകാശ് മറുപടി നൽകി. പിന്നീട് അവർക്ക് കൂടുതൽ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കിയ വീട്ടുകാർ ഒടുവിൽ സമ്മതം മൂളി. ആകാശിന്റെ കൈപിടിച്ച് തന്റെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ നിളയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കമായിരുന്നു. ഇന്ന് അവർ ഒരു കൊച്ചു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ ചായ കുടിക്കുകയാണ്. ജനാലയ്ക്ക് പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. "നമ്മൾ അന്ന് ആ ട്രെയിൻ മിസ്സ് ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ?" നിള ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എങ്കിൽ കാലം നമ്മളെ മറ്റേതെങ്കിലും സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് ഒന്ന് ചേർക്കുമായിരുന്നു. കാരണം, നമ്മൾ ഒരേ പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടവരാണെന്ന് ദൈവം പണ്ടേ തീരുമാനിച്ചതാണ്," ആകാശ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവരുടെ പ്രണയം ഇപ്പോൾ പഴയ ആ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ അഞ്ച് മിനിറ്റിലല്ല, മറിച്ച് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു മനോഹര യാത്രയായി മാറിയിരിക്കുന്നു… ശുഭം…. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ