#🙏प्रेरणादायक / सुविचार ऑक्टोबर १९१७. इटलीहून न्यूयॉर्ककडे जाणारं एक प्रवासी जहाज अटलांटिक महासागरातल्या भीषण वादळात अडकलं 🌊⛈️ खालच्या डेकवर, गर्दीने गच्च भरलेल्या थर्ड-क्लास केबिनमध्ये, २८ वर्षांचा सुतार अँटोनियो रूसो आपल्या पाच वर्षांच्या लेकीला — मारियाला — घट्ट कवटाळून धरून बसला होता 🤍 मारियाची आई दोन वर्षांपूर्वी बाळंतपणात गेली होती. अँटोनियोसाठी उरलेली एकमेव दुनिया म्हणजे ती लहानशी मुलगी होती. अमेरिका म्हणजे त्यांच्यासाठी नव्या आयुष्याची आशा होती ✨ रात्री साधारण दोन वाजता समुद्र क्रूर झाला. प्रचंड लाटा डेकवर आदळू लागल्या. खालच्या भागात पाणी भरू लागलं. जहाज एका बाजूला झुकलं. आणि भीती… पाण्यापेक्षा वेगाने पसरली 😰 लोक ओरडू लागले, एकमेकांना ढकलू लागले, पडू लागले. पायऱ्या पाण्यात नाहीशा झाल्या. अँटोनियोने मारियाला खांद्यावर उचललं आणि पुढे जायचा प्रयत्न केला. पण गर्दी खूप होती… आणि पाणी खूप वेगात होतं. आणि त्या क्षणी त्याला खऱ्या परिस्थितीची जाणीव झाली — जिचा सामना कोणत्याही वडिलांनी कधीही करू नये… ते लाइफबोटपर्यंत पोहोचू शकणार नव्हते 💔 डेकजवळ एक तुटलेलं पोर्थोल उघडं होतं — धारदार, अरुंद… फक्त एखाद्या लहान मुलासाठी योग्य. त्यापलीकडे बर्फासारखं थंड अटलांटिक होतं ❄️🌊 आणि अजून पुढे, अंधारात शोध घेणाऱ्या बचाव जहाजांची क्षीण रोषणाई 🚢✨ अँटोनियोने मारियाकडे पाहिलं. एवढीशी.. लहान… इतकी घाबरलेली… आईला हाक मारणारी 🥺 आणि मग… त्याने तेच केलं, जो आता एकमेव मार्ग होता. त्याने आपल्या लेकीला पोर्थोलमधून बाहेर ढकललं. मारिया काळ्या पाण्यात पडताच किंचाळली. अँटोनियोने उरलेल्या ताकदीने ओरडून सांगितलं — “पोह मारिया! रोषणाईकडे पोह! जहाजं येत आहेत — पोह!” 🗣️✨ तो स्वतः जाऊ शकत नव्हता. त्याचं शरीर मोठं होतं. त्याचा शेवट ठरलेलाच होता. सात मिनिटांत जहाज लाटांमध्ये बुडालं. अँटोनियो रूसो… आणि खाली अडकलेले आणखी ११७ लोक… सगळे समुद्रात हरवले 🌑 पंचेचाळीस मिनिटांनंतर… मारिया रूसोला पाण्यातून बाहेर काढण्यात आलं — जिवंत 🫶 गोठलेली. कसाबसा श्वास चालू होता तिचा. तिला ब्लॅंकेटमध्ये गुंडाळलं गेलं आणि दूर नेण्यात आलं. ती फक्त पाच वर्षांची होती. एकटी. अनाथ. अशा देशात, जिथली भाषा तिला माहीतही नव्हती 🌍 वर्षानुवर्षे मारियाने आपल्या वडिलांची वाट पाहिली. कोणीही तिला सांगू शकलं नाही की अँटोनियोचं काय झालं. ती मानत राहिली… ते जिवंत आहेत. फक्त परत आले नाहीत. लहानपणी तिला वाटायचं — त्या क्षणी, जेव्हा त्यांनी तिला समुद्रात फेकलं, तेव्हा त्यांनी तिला सोडलं… नाकारलं 💔 सत्य पंचवीस वर्षांनी समोर आलं. प्रवासी नोंदी सापडल्या. अँटोनियो रूसो जहाज बुडताना मरण पावले होते. त्यांनी आपल्या लेकीला सोडलं नव्हतं. त्यांनी स्वतःचा बळी दिला होता. 🕊️ मारिया २००४ पर्यंत जगली. वय — ९२ वर्षं. १९९५ मध्ये, ८३ व्या वर्षी, डोळ्यांत पाणी आणून ती म्हणाली — “मला वाटलं होतं, माझे वडील मला मारत आहेत. मला कधीच समजलं नाही… की ते मला वाचवत होते. ते मला आयुष्याच्या दिशेने फेकत होते, हे माहीत असतानाही की ते स्वतः मरणार आहेत. त्यांच्यामुळे मी ७८ वर्षं जास्त जगले.” तिने लग्न केलं. तिला चार मुलं झाली. नऊ नातवंडं. आणि सहा पणतू-पणती. एकूण ३१ जिवंत आयुष्यं — फक्त यामुळे की एका वडिलांनी स्वतःपेक्षा आधी आपल्या मुलीला निवडलं 🤍 “आजही मला त्या पोर्थोलमध्ये त्यांचा चेहरा दिसतो,” ती म्हणाली. “आजही मला त्यांचा आवाज ऐकू येतो — ‘रोषणाईकडे पोह.’ मी संपूर्ण आयुष्यभर त्याच रोषणाईकडे पोहत राहिले.” ✨ “आणि जेव्हा मी मरेन,” ती हळूच म्हणाली, “तेव्हा मला आशा आहे… मी त्यांना पुन्हा भेटेन. आणि त्यांना धन्यवाद म्हणेन. समुद्रासाठी धन्यवाद. माझ्या आयुष्यासाठी धन्यवाद. धन्यवाद पप्पा.. 🙏 #jyotinimbalkar #fblifestyle #मराठी