വൈഗ. പാർട്ട്‌ 3 ആ ചായങ്ങൾക്കിടയിൽ വൈഗ എന്ന ഗ്രാമീണ പെൺകുട്ടി അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. ശ്വാസം നിലച്ച ഒരു മരപ്പാവയെപ്പോലെ ഞാൻ അവിടെ നിന്നു. ​വാതിൽ തുറന്ന് ആദ്യത്തെയാൾ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം വിറച്ചു. ഭയവും വെറുപ്പും കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി. അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അവനെ തള്ളിമാറ്റി. "എന്നെ തൊടരുത്" എന്ന് ഞാൻ അലറിവിളിച്ചു. പക്ഷേ എന്റെ കരുത്ത് അവന്റെ ബലപ്രയോഗത്തിന് മുന്നിൽ ഒന്നുമല്ലാതായി. ക്രൂരമായ ആ കൈകൾ എന്റെ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അമർത്തി. ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, വേദന കൊണ്ടും അപമാനം കൊണ്ടും എന്റെ ശരീരം തളർന്നു. എന്റെ എതിർപ്പുകൾ ഓരോന്നും പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ, രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ​ആ നിമിഷം, എന്റെ ആത്മാവിനെ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. അത് ജനാലയ്ക്കപ്പുറം, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പറന്ന് എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ പുഴക്കരയിലെത്തി. അവിടെ അച്ഛൻ എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. താഴെ ആ മുറിയിൽ, എന്റെ ശരീരം മാത്രം ഒരു വിൽപനച്ചരക്കായി അവശേഷിച്ചു. വൈഗ എന്ന പെൺകുട്ടി അന്ന് രാത്രി അവിടെ മരിച്ചു. ​പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അത് പതിവായിരുന്നു. എത്രയെത്ര മുഖങ്ങൾ! ചിലത് ക്രൂരതയുടെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞവ, ചിലത് വിഷാദത്തിന്റേത്. മറ്റുചിലത് ഭയത്തിന്റേത്. പക്ഷേ, എല്ലാ മുഖങ്ങൾക്കും ഒരേ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് കാമം മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഏകാന്തത, നിരാശ, അധികാരം, അപകർഷത... അങ്ങനെ പലതും. ചിലർ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു. സ്പർശനങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ മുറിവുകളുണ്ടാക്കുമ്പോൾ, വേദന പുറത്തു കാട്ടാതെ അഭിനയിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. അവർ നൽകുന്ന നോട്ടുകൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് എറിയുമ്പോൾ, അത് വെറും പണമല്ല, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ വിലയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ രാത്രികളിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു മരപ്പാവയായി മാറി. ​മറ്റു ചിലരുണ്ട്, അവർക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ ശരീരത്തേക്കാൾ ഒരു കേൾവിക്കാരിയെയായിരുന്നു. ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്ത തങ്ങളുടെ പരാജയങ്ങളും ഒറ്റപ്പെടലുകളും അവർ മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ എന്റെ മുന്നിൽ വിളമ്പി. എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി അവർ തേങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ഒരു കല്ലായി മാറി. അവരുടെ കണ്ണീരിന് പോലും എന്റെ മേൽ അപ്പോൾ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ​ഇടയ്ക്ക് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായി എത്തുന്ന കൗമാരക്കാരെ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നീറ്റലായിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അപരിചിതമായ കരങ്ങൾ എന്റെ മേൽ പടരുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ചിന്തകളെ അവിടെനിന്ന് മോചിപ്പിക്കും. എന്റെ മനസ്സ് ആ മുറിയുടെ ജനാല കടന്ന്, കാറ്റായി മാറി എന്റെ നാട്ടിലെ പുഴയുടെ ഓളങ്ങളിൽ പോയി തൊടും. അവിടെ അച്ഛന്റെ വിരൽ തുമ്പിൽ തൂങ്ങി നടക്കുന്ന ആ പഴയ വൈഗയെ ഞാൻ കാണും. താഴെ കിടക്കയിൽ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നത് വെറുമൊരു ശരീരമാണെന്നും, വൈഗ എന്ന പെൺകുട്ടി സുരക്ഷിതമായി ആ പുഴക്കരയിലുണ്ടെന്നും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. ​രാത്രികൾ കഴിയുമ്പോൾ ആ മുറിയിൽ ബാക്കിയാവുന്നത് പലതരം സുഗന്ധങ്ങളുടെ കലർപ്പും, മുഷിഞ്ഞ വിരിപ്പുകളും മാത്രമാണ്. മേശപ്പുറത്തെ ആ നോട്ടുകൾക്ക് എന്റെ ആത്മാവിന്റെ വിലയുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പുലരിയിലും പുതിയൊരു മുഖം അണിയുമ്പോൾ, ആ ചായങ്ങൾക്കിടയിൽ യഥാർത്ഥ വൈഗയെ ഞാൻ തിരയാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ഇരുട്ടിൽ അവൾ എവിടെയോ വഴിതെറ്റിപ്പോയിരുന്നു. ഓരോ പുലരിയിലും ആ ചായങ്ങൾ കഴുകിക്കളയുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കും: "ഈ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വൈഗയ്ക്ക് എന്നെങ്കിലും ഒരു മോചനമുണ്ടോ?" #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ