ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6ajNDMq8?d=n&ui=v64j8rk&e1=cമിഴിയോരങ്ങളിൽ. 15 #aniprasad #followers 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 തന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പേറി വരുന്നതിന്റെ ഒച്ച ആശാലതയയ്ക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കാലുകളെ ബാധിച്ച തളർച്ച, ശരീരമെമ്പാടും പടർന്നുകയറി കൊണ്ടിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ രോമകൂപങ്ങളിലും ഉഷ്ണക്കാറ്റടിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. താൻ വിളിച്ചത് വിൻസന്റിന്റെ തന്നെ നമ്പറിലേക്ക് അല്ലേ എന്നവൾ ഒരു തവണ കൂടി ഫോണിന്റെ ഡിസ്‌പ്ലെയിലേക്ക് നോക്കി. വീണ്ടും വീണ്ടും അവൾ വിൻസന്റിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും ബീപ് എന്ന ഒരൊറ്റ ശബ്ദത്തോടെ നിരന്തരം കോൾ കട്ടായി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്ക് നെഞ്ഞെരിയുന്നുണ്ടോ. അതോ താൻ ദിക്കറിയാത്ത, ദിശയറിയാത്ത ഒരു മരുഭൂമിയ്ക്ക് മദ്ധ്യേ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയതാണോ എന്നൊരു സന്ദേഹം അനുഭവപ്പെട്ടു. ചുറ്റിനും ചുട്ടു പഴുത്ത മണൽക്കാടുകൾ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണാനില്ല. അനേകമനേകം ഉയർച്ച താഴ്ച കളിലൂടെ മണൽക്കൂമ്പാരങ്ങൾ കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം പടർന്നു കിടക്കയാണ്. മുകളിലേക്ക് മുഖമുയർത്തിയാൽ കത്തി ഉരുകുന്ന സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ കണ്ണഞ്ചി പോകുന്നു.. ഒറ്റപ്പെട്ടു അതേ അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നി തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ് ഉച്ചത്തിൽ ഒന്ന് നിലവിളിയ്ക്കണമെന്ന്. അതിനും നിസ്സഹായയായി മേശവിളുമ്പിൽ കൈപ്പത്തികൾ ഊന്നി നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൺകോണിൽ നിന്ന് രണ്ട് നീർത്തുള്ളികൾ അടർന്നു നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. ആശാലത കൺ പോളകൾ ചേർത്തടച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും നീരാവി അടിഞ്ഞതിന്റെ പുകച്ചിലുണ്ടായി. അവൾക്ക് മനസിനെ ശാന്തമാക്കി, തന്റെ വരുതിയിൽ എത്തിയ്ക്കാൻ അഞ്ച് നിമിഷം സമയം വേണ്ടി വന്നു. ♦️ കല്യാണ നിശ്ചയ ചടങ്ങിന്റെ കാറ്ററിംഗ് സർവീസുകാർ ബാക്കി വന്ന ആഹാരം വീട്ടിൽ എത്തിച്ചു നൽകിയതിൽ നിന്നും കുറച്ച്, തങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് എടുത്ത്‌ മാറ്റിയ ശേഷം അയല്പക്കത്തെ വീടുകളിലേക്ക് കൊടുക്കാനുള്ളത് ചെറിയ ചെറിയ പാത്രങ്ങളിലേക്ക് പകർന്നു വച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ് വൃന്ദ. ഭാനുമതിയമ്മ, ആദ്യം പകർന്നു മാറ്റിയ കറികൾ തൊട്ടടുത്ത വീടായ അന്നമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊടുക്കാനായി പോയിരിയ്ക്കുകയാണ്. വൃന്ദ കറി പകർന്നു മാറ്റി വയ്ക്കുന്നതിനിടെയാണ് അവളുടെ തൊട്ടടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന ദേവൂട്ടിയുടെ ചോദ്യം കേൾക്കുന്നത്.. "അപ്പേ.. അപ്പയെവിടെ പോവാ. ഞാനും വരുന്നു അപ്പേടെ കൂടെ." ദേവൂട്ടി ചാടി എണീൽക്കുന്നത് കണ്ട് കണ്ട് വൃന്ദ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "നീയെവിടെ പോവാ ആശേ..'' അവർ തിരക്കി. "ഏട്ടത്തീ, അവിടിരുന്ന എന്റെ ആക്ടിവയുടെ ചാവി എവിടെ.. എനിയ്ക്കൊന്നു പുറത്തേയ്ക്ക് പോകണം.ചാവിഅവിടെങ്ങും കാണുന്നില്ലല്ലോ..." ആശാലത മറുപടി കൊടുത്തു. "പുറത്തോ.. നീയെന്തിനാ ഇപ്പൊ പുറത്ത് പോകുന്നെ.. ഇനി നീ അങ്ങനിങ്ങനൊന്നും പുറത്തേയ്ക്ക് പോകണ്ട. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വൃന്ദ യേയും കൂട്ടി പോയാൽ മതി." അയല്പക്കത്തെ വീട്ടിൽ നിന്നും അവിടേയ്ക്ക് വന്ന ഭാനുമതിയമ്മ ആശാലത പറയുന്നതുംകേട്ടുകൊണ്ടാണ് വന്നത്. "ഞാൻ എന്റെ ആവശ്യത്തിന് പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നതിന് ഏട്ടത്തിയെ എന്തിനാ അമ്മേബുദ്ധി മുട്ടിയ്ക്കുന്നത്. ഞാൻ ആദ്യ മായിട്ടെങ്ങാനും ആണോ ഒറ്റയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നത്. എത്രയോ നാളായി ഇവിടുന്ന് കൊല്ലം വരെ ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്തു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നതാ ഞാൻ." "അത് നീ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്നതല്ലേ. അത് പോലാണോടീ ഇത്.. ഇന്നങ്ങോട്ട് കല്യാണ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞപെണ്ണല്ലേ നീ.. നീ ജോലിയ്ക്ക് പോവുമ്പോ നാട്ടുകാർ വന്ന് ചോദിയ്ക്കില്ലായിരുന്നു ഭാനുമതിയമ്മേ, രാവിലെ മോൾ ഒരുങ്ങി എങ്ങോട്ടോ പോകുന്ന കണ്ടല്ലോ എവിടെ പോയതാണെന്ന്... എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നീ നിന്റെ വണ്ടിയും ഓടിച്ചോണ്ട് പോകുന്ന കണ്ടാൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വന്നു ചോദിച്ചെന്നിരിയ്ക്കും, നിശ്ചയ ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞയുടൻ മോള് വണ്ടിപ്പുറത്ത്‌ കേറി എങ്ങോട്ട് പോയതാണെന്ന്.. അവരോടൊക്കെ ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയുമെടീ..നമ്മുടെ നാട്ടുകാരല്ലേ. മറുപടി കൊടുത്താൽ തന്നേ പിന്നെയും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കിള്ളി കിഴിച്ച് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിയ്ക്കും. എനിയ്ക്ക് വയ്യ അവരോടൊക്കെ വെറുതേ നാവിട്ടലയ്ക്കാൻ." ഭാനുമതിയമ്മ അകത്തേയ്ക്ക് വന്ന് വൃന്ദ പകർന്നുവച്ച, മറ്റൊരു വീട്ടിൽ കൊടുക്കാനുള്ള വിഭവങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി എടുത്ത്‌ ബിഗ് ഷോപ്പറിലേക്ക് വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. "ഏത് നാട്ടുകാരാ അമ്മയോട് അങ്ങനെ ചോദിയ്ക്കാൻ വരുന്നത്. ആ ചോദിയ്ക്കാൻ വരുന്നവരോട് അമ്മ പറയ്‌ എന്നോട് വന്നു ചോദിയ്ക്കാൻ. ഞാൻ കൊടുത്തോളാം അമ്മേ അവർക്കുള്ള മറുപടി." "നിനക്കെന്താ ആശേ ഇപ്പോൾ പുറത്തേയ്ക്ക് പോയിട്ട് കാര്യം.. നിനക്കെന്താ, തിന്നാനും കുടിയ്ക്കാനും ഉള്ളതൊന്നും ഈ വീട്ടിൽ ഇല്ലേ..." "ഒരു മനുഷ്യന് തിന്നുകയും കുടിയ്ക്കുകയും മാത്രമാ അവന്റെ ആവശ്യമെന്ന് അമ്മയോട് ആരാ പറഞ്ഞു തന്നത്. അമ്മയ്ക്ക് അതുമാത്രം ആയിരിയ്ക്കും കാര്യം. എന്നാൽ എനിയ്ക്ക് അങ്ങിനെയല്ല." "എന്നാൽപ്പിന്നെ നീ എങ്ങോട്ടാ പോണതെന്ന് പറയാൻ വയ്യേ. അതിനെന്താ നിനക്കിത്ര മടി." "എനിയ്ക്കൊന്ന് ആവണിയുടെ വീട് വരെ പോകണം..." "എന്തിനാ നീയിപ്പോൾ അവളെ കാണുന്നത്. നിനക്ക് വേറേ പണിയില്ലേ ആശേ." "ഇല്ല.. അമ്മ എന്റെ വണ്ടിയുടെ ചാവി ഇങ്ങ് താ.. എനിയ്ക്കവളെ ഒന്ന് കണ്ടേ പറ്റൂ." "എനിച്ച് അവലെ ഒന്ന് കന്റെ പറ്റൂ.." ഭാനുമതിയമ്മ ചുണ്ടുകൾ കോട്ടി പരിഹസിച്ചു. "നിനക്ക് നാണം എന്ന് പറയുന്നത് നിന്റെ ഏഴയലത്ത്‌ കൂടി പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നീയിപ്പോൾ അവളെ കാണാൻ പോകുവോടീ.. നീ ഇവിടിരുന്ന് ഫോണിൽ എത്രയോ തവണ അവളോട് പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുള്ളതാ, അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരണേ ആവണീ എന്ന്.. അച്ഛനും അമ്മയും പോട്ടെ.. നിന്റെ കൂട്ടുകാരി എന്നുപറയുന്ന ആ എന്തരവളെങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയോടീ ഇന്ന്‌. കൂട്ടുകാരിയാണ് പോലും.. ഇവളെയൊക്കെയാണോടീ നീ കൂട്ടുകാരിയാണെന്നും പറഞ്ഞു നമ്പി നിൽക്കുന്നത്.. ഒരാവശ്യം വരുമ്പോ കാലുമാറി കളയുന്ന ജന്തുക്കൾ. മേലിൽ നീആവൃത്തി കെട്ടവളെ കാണാൻ പോയേക്കരുത്..." "അവള് വന്നില്ലെങ്കിൽ അതിന് തക്കതായ എന്തെങ്കിലും കാരണം കാണും. അതറിയാനാ ഞാൻ അവളെ കാണാൻ പോകുന്നത്. അമ്മ എന്നെ വെറുതേ തടയാൻ നിൽക്കല്ലേ.." "അതിന് അവടെ വീട്ടിൽ പോയി അവളെ കുമ്പിടണോ നിനക്ക്. നിന്റെ കയ്യിൽ ഫോണില്ലേ ആശേ. അതിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയാൽ മതിയല്ലോ.." "ഫോണിൽ വിളിച്ചിട്ട് അവളെ കിട്ടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാ നേരിൽ പോയി ചോദിയ്ക്കാമെന്ന് വച്ചത്. അവിടിനി ആർക്കെങ്കിലും സുഖമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിൽ ഒന്നുകണ്ടിട്ട് പോരുകയും ചെയ്യാമല്ലോ " ഭാനുമതിയമ്മ അതിന് മറുപടി പറയാതെ നിന്ന് തന്റെ ജോലി തുടരുന്നത് കണ്ട് ആശാലത വൃന്ദയോട് ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. "നീയിനി വെറുതേ അവളുടെ തോളിൽ കയറാൻ നിൽക്കണ്ട ആശേ.. അവൾക്കറിയില്ല ചാവി എവിടെയെന്ന്. ചാവി മാത്രമല്ല വണ്ടിയും അശോകൻ കൊണ്ട് പോയേക്കുവാ. അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് നീ ഇപ്പോൾ എങ്ങോട്ടേക്കും പോകേണ്ടെന്ന്." "അശോകേട്ടൻ കാറിലല്ലേ പോകുന്നത്.. അല്ലെങ്കിൽ അശോകേട്ടന്റെ ബൈക്കിൽ.അല്ലാതെ എന്റെ ആക്ടിവാ അശോകേട്ടൻ ഉപയോഗിയ്ക്കാറേ ഇല്ലല്ലോ." "അവൻ ദൂരോട്ടെങ്ങും പോയേക്കുവല്ല.. ചടങ്ങ് നടന്ന ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ പന്തലിന്റെയോ, ഊണ് കാരുടെയോ ഒക്കെ ഇടപാട് തീർക്കാൻ പോയതാ. അവിടെ നിന്ന് അവൻ വൃന്ദയുടെ വീട്ടുകാർ വന്നപ്പോൾ അവരുടെ കാറിൽ കേറിയാ ഇങ്ങോട്ട്‌ വന്നത്. പിന്നെ അവന് തിരികെ പോകാൻ നേരത്ത്‌ നോക്കുമ്പോ അവന്റെ ബൈക്കിൽ പെട്രോളില്ല. അതുകൊണ്ടാ നിന്റെ സ്കൂട്ടറും എടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ പോയത്.അവനിപ്പോൾ തിരിച്ച് വരും. ഏതായാലും നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ അവൻ വന്നിട്ട് പോകാം.." "വേണ്ട. ഞാൻ ബസിനു പൊയ്ക്കോളാം. കുന്നിക്കോട്ട് ഇറങ്ങിയാൽ പട്ടാഴി വണ്ടി കിട്ടുവല്ലോ. അതിൽ കയറി രണ്ടാലും മൂട് ഇറങ്ങി ഞാനൊരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു പോയിട്ട് വന്നോളാം." "ഇത്രേംദൂരം യാത്ര ചെയ്തിട്ട് തിരിച്ച് വരുമ്പോ രാത്രിയാവില്ലേ ആശേ..നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയിട്ട് വരും വരെ എനിയ്ക്കൊരു സമാധാനം ഉണ്ടാകുവോ കൊച്ചേ..അതുമല്ല അശോകൻ ഇവിടില്ലാതെ, അവനോട് പറയാതെ ഇറങ്ങി പോകുന്നത് ശരിയാണോ മോളേ.." "അമ്മ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ ഞാനെങ്ങോട്ടും ഇറങ്ങി പോകുന്നില്ല. ഇങ്ങോട്ട് തന്നെ തിരിച്ച് വന്നോളാം. പോരെ അമ്മയ്ക്കും മകനും... ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞനുസരിപ്പിയ്ക്കുന്നതിലും നല്ലത് ഒരു ചങ്ങല വാങ്ങിച്ചു കാലിൽ ഇട്ടൊരു പൂട്ടിട്ട് പൂട്ട് അമ്മേ. അതോടെ തീരുമല്ലോ അമ്മയുടെ സമാധാനക്കേട്." ആശാലത അതിനുള്ള മറുപടി കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി. അവൾ ബസിൽ പോകുമെന്നാണ് അവരോട് പറഞ്ഞതെങ്കിലും കുന്നിക്കോട്ട് ചെന്നാൽ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ ബസ് ഉള്ളൂ എന്നറിയാവുന്നതിനാൽ ആശാലത ആവണീശ്വരത്ത്‌ നിന്നും ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു കുരയിലേക്ക് പോന്നു. നിരവധി തവണ അവൾ ആവണിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ടുള്ളതിനാൽ ആശയ്ക്ക് വഴിയൊക്കെ സുപരിചിതമായിരുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണ സ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിനും, റെയിൽവേ പാതയ്ക്കും ഇടയിൽ കൂടി സമാന്തരമായി പോകുന്ന കോൺക്രീറ്റ് റോഡ് കനാൽ ജങ്ഷനിൽ എത്തുന്നതിനും മുൻപേയാണ് ആവണിയുടെ വീട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആവണിയുടെ വീടിന് താഴെ റോഡിൽ ഓട്ടോ നിർത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ വന്നേക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ ശേഷം ആശാലത പടികൾ കയറി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. മുറ്റത്തിനെ വളഞ്ഞു പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ജമന്തിയും, റോസും, ആകാശമുല്ലയും, ചെമ്പകവും എല്ലാം വെള്ളം കിട്ടാതെ വാടി നിൽക്കുകയാണ്. ആവണിയുടെ വീടിന്റെ മുൻ വാതിൽ മാത്രമല്ല ജനാലകളും അടച്ചിട്ട നിലയിലാണ്.. അങ്ങിങ്ങായി കരിയിലവീണു കിടക്കുന്ന വീട്ടുമുറ്റമൊക്കെ കണ്ടാൽ രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസമായി അവിടെ ആൾ താമസം ഇല്ലെന്നേ തോന്നുകയുള്ളൂ. ആശാലത പുറത്ത് നിന്നും വാതിലിൽ രണ്ട് തവണ തട്ടി നോക്കി. അകത്ത്‌ അനക്കമൊന്നും കേൾക്കാതായപ്പോൾ ആശാലത മുറ്റത്തൂടെ നടന്ന് വീടിന്റെ വടക്കു ഭാഗം പിന്നിട്ട് പിൻ വശത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവിടെ ഇപ്പോഴോ മറ്റോ ഒരു ബക്കറ്റിൽ കുറെ മുഷിഞ്ഞ തുണികൾ കുതിർക്കാൻ വച്ചിട്ടുള്ളത് അവളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. ആശാലത തിരികെ നടന്നു മുൻവശത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഒരു തവണ കൂടി വാതിലിൽ തട്ടിയതോടെ വാതിലിന്റെ ഒരു പാളി തുറക്കപ്പെട്ടു മുറ്റത്ത്‌ ആശാലത നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് സീമന്തിനി അമ്പരന്നു പോയി. ആശയേ ഇപ്പോൾ അവർ ഇവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശാലത ആവണിയുടെ അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചെങ്കിലും അതിന് പ്രഭ പോരായിരുന്നു. "ഞാനിങ്ങോട്ട് തൊഴിലുറപ്പ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കേറിയതേയുള്ളൂ.. എന്താമോളെ ഈ നേരത്ത്‌.. ഇന്ന്‌ നിന്റെ കല്യാണ നിശ്ചയമല്ലാരുന്നോ..." അവർ ആശയോട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി വരാൻ പറയാതെ പുറത്ത്, അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്കിറങ്ങി ചെന്നു. "അവളില്ലേ അമ്മേ ഇവിടെ.. ആവണി.. ഒന്ന് വിളിയ്ക്കുവോ അമ്മേ അവളെ.." ആശയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരിയെ കാണാനായിരുന്നു തിടുക്കം ആവണിയ്ക്ക് വിൻസന്റിനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാൻ കഴിയുമായിരിയ്ക്കും എന്നായിരുന്നു അവളുടെ വിശ്വാസം. "അവള് വയനാട്ടിനു പോയല്ലോ മോളേ.. അവൾക്ക് ജോലിയ്ക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടി പോയതാ. കൂടുതൽ നാളൊന്നും ഇല്ല. രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ച.. അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഇങ്ങ് കൊല്ലത്തോട്ട് തന്നേ മടങ്ങി പോരാം. അവള് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ മോളോട്.." "ഇല്ല.. എന്നായിരുന്നു അമ്മേ.'' "ഇന്നലെ പോയി.. മൂന്നാഴ്ചയാണെങ്കിലും അവടെ അച്ഛനും കൂടെ പോയിട്ടുണ്ട്.. താമസിയ്‌ക്കാനുള്ള സ്ഥലം നോക്കി കണ്ട് പിടിയ്ക്കണ്ടായോ. അതിനാ അച്ഛൻ പോയത്" "ഞാനവളെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ അമ്മേ... എത്ര തവണ ഞാൻ വിളിച്ചു നോക്കിയതാ.." "വയനാട്ടിൽ അല്ലേ മോളേ, അവിടെ ചിലപ്പോ ഫോണിന് റേൻജ് കാണില്ല. ആവണിയുടെ അച്ഛൻ അത് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടാ പോയത്.. എന്നെ അങ്ങേര് ഒരു തവണ വിളിച്ചത് തന്നെ പത്തുപതിനഞ്ചു കിലോമീറ്റർ യാത്ര ചെയ്തു വന്ന് റേൻജ് ഉള്ള ഇടത്ത്‌ നിന്നുമാണ്." ആശാലത നിരാശയോടെ മുഖം കുനിയ്ക്കുന്നത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "ഇനി അച്ഛൻ വിളിച്ചാൽ ആവണിയോട് എന്നെ വിളിയ്ക്കാനൊന്നു പറയണേ അമ്മേ. അത്യാവശ്യമാണെന്ന് പറയണേ..." ആശാലതയുടെ ഒച്ചയിടറി. "ആ.. വിളിയ്ക്കുവാന്നേൽ പറഞ്ഞേക്കാം. അവളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങളെല്ലാം കൂടി ഇന്ന്‌ നിശ്ചയത്തിന് വരാനിരുന്നതാ." വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ ഓടി വന്ന തന്റെ ആശയ്ക്ക് മേൽ തീ മഴ പെയ്ത അനുഭവമായിരുന്നു ആശാലതയ്ക്ക്. അവൾക്ക് കാലുകൾ കുഴഞ്ഞിട്ട് തിരികെ നടക്കാൻ കഴിയാത്ത നിലയിലായി. "മേലപ്പിടി മണ്ണും അഴുക്കുമാ. ഞാനൊന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരട്ടെ. മോള് പോവല്ലേ..." സീമന്തിനി തിരിഞ്ഞു നടന്ന് വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി വാതിൽ ചാരി. ആശാലത വാതിലിന് നേർക്ക് ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി നോക്കി. ഏതോ ഒരു അപരിചിതയായ സ്ത്രീയാണ് തനിയ്ക്ക് മുമ്പിൽ നിന്നും ഇപ്പോൾ പോയതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആവണിയുടെ അമ്മ ഇങ്ങനെയായിരുന്നോ... ഒരിയ്ക്കൽ പോലും സ്നേഹത്തോടെയല്ലാതെ തന്നെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത അമ്മയായിരുന്നു.. എത്ര തിരക്കായാലും, ആവണിയുടെ കൂടെ താൻ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ തന്നേ സൽക്കരിയ്ക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന അമ്മ. ആശാലത തിരികെ നടന്നു ചെന്ന് ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി. "തിരിച്ച് പോവല്ലേ മോളേ.." ആ മധ്യവയസ്ക്കൻഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ചോദിച്ചു കൊണ്ട്തിരിഞ്ഞു ആശാലതയെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ പുറം കൈകൊണ്ട് കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. (തുടരും) കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ