ജീവനുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ നീ തന്ന നിശബ്ദതയേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരമാണ് ഇന്ന് ഈ മണ്ണിനടിയിലെ നിശബ്ദത. ​നീ ഓരോ ദിവസവും എന്റെ കല്ലറയിൽ കൊണ്ടുവെക്കുന്ന ആ റോസാപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം എന്നെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ആ പൂവിതളുകളിൽ വീഴുന്ന നിന്റെ കണ്ണുനീരിന്റെ ചൂട് ഈ മണ്ണിനടിയിലും ഞാൻ അറിയുന്നു. പക്ഷേ, എന്തിനായിരുന്നു ഇത്രയും വൈകിയത്? ​ഞാൻ ശ്വസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ നിനക്ക് തരാൻ കഴിയാതിരുന്ന ആ ഒരിറ്റ് സ്നേഹം, ഇന്ന് ഈ കല്ലിന് മുകളിൽ നീ ചൊരിയുമ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു ജന്മമാണ്. നീ എന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ മറുപടി തരാൻ എന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് ആവില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും നീ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ​എന്നെ പുറത്തെടുക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല; നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ എനിക്കും. ഈ മണ്ണും പുല്ലും നമ്മൾക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ മതിലായി കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ സ്വതന്ത്രനാണ്. നിന്റെ അവഗണനകളിൽ നിന്നും, പരാതികളിൽ നിന്നും, എന്നെ വേണ്ടാത്ത ലോകത്തുനിന്നും ഞാൻ ഈ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ​വൈകിപ്പോയി പ്രിയേ... ഇപ്പോൾ എന്റെ ഈ ഉറക്കം അത്രമേൽ ഗാഢമാണ്. ഇനി നീ എത്ര ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചാലും, ആ വിളികൾ ഈ കല്ലറയുടെ മുകളിൽ തട്ടി ചിതറിപ്പോകുകയേ ഉള്ളൂ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ