ഋതുനന്ദനം... Part 139 ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിലൊരു സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ അകപ്പെട്ടു പോയി അഭിരാമിയും മിത്രയും... "അമ്മാ... അമ്മയിപ്പോൾ ചോദിച്ചതെന്താ"...? നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ട സ്തംഭനാവസ്ഥയ്ക്കൊടുവിൽ അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "നിങ്ങളോടെപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ പേര് രവീന്ദ്രനാഥ് എന്നാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ എന്ന്"....? മക്കൾക്ക് നേരെ ചോദ്യമുയർത്തുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളൊന്ന് കുറുകി.. അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയില്ലാതെ അഭിരാമിയും മിത്രയും അസ്ത്രപ്രജ്ഞരായി നിന്നു... "നിങ്ങൾ ആലോചിച്ചു നോക്ക്"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ നിർദേശം ഇരുവരുടെയും കർണ്ണങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി... അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തെ കുറിച്ച് ഓർത്തു കൊണ്ട് നിന്നു നിമിഷങ്ങളോളം... ഓർമ വച്ച കാലത്ത് രവീന്ദ്രനാഥിന്റെ ഫോട്ടോ കണ്ടാണ് തങ്ങൾ വളർന്നത്. അച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ തനിയ്ക്കുള്ളത് കൊണ്ട് താനെപ്പോഴും അച്ഛനെ കുറിച്ചു തിരക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ അമ്മയൊഴിഞ്ഞു മാറിയെങ്കിൽ തനിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും അച്ഛനില്ല എന്ന മറുപടിയായിരുന്നു സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോഴേക്കും അമ്മ തന്നു കൊണ്ടിരുന്നത്. പിന്നീടെപ്പോഴോ ആ ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോൾ അത് തങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ ഫോട്ടോ ആണെന്ന് ധരിച്ചു. അതിനെ കുറിച്ചു അമ്മയോട് തിരക്കിയപ്പോഴും മറുപടി അമ്മ തന്നിട്ടില്ല. താനും മിത്രയും അത് തങ്ങളുടെ അച്ഛനാണെന്ന് ധരിക്കുകയായിരുന്നു....അഭിരാമി പഴയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഓർത്തെടുത്തു കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു.... മിത്രയും ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് അതൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു.... മറുപടിയില്ലാതെയായ അഭിരാമിയും മിത്രയും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തുറിച്ചു നോക്കി... "അമ്മാ... അമ്മ ഞങ്ങളോടൊരിക്കലും അയാളാണ് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ന് പറഞ്ഞില്ലായിരിക്കാം എന്നാൽ പിന്നെ അയാളുടെ ഫോട്ടോ വീട്ടിൽ വച്ചതും അയാളാണ് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അക്കാര്യം തിരുത്താൻ തയ്യാറാവാതെ ഇരുന്നതും എന്തിനായിരുന്നു"...? ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യം ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് നേരെയുതിർന്നു... "അതിനുള്ള ഉത്തരം തരാം. നിങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകാം"... മറുപടിയായി ശ്രീലക്ഷ്‌മി മൊഴിഞ്ഞത് അപ്രകാരമായിരുന്നു... അമ്മയുടെ ആവശ്യമറിഞ്ഞ അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്പരന്ന് പോയി. അപ്പോഴേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മി കിച്ചനിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ഒട്ടുമമാന്തിക്കാതെ അഭിരാമിയും മിത്രയും അമ്മയെ അനുഗമിച്ചു.... നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മൂവരും കൂടി അഭിരാമിയും മിത്രയും കിടക്കുന്ന മുറിയിൽ എത്തി... മുറിയിലെത്തിയ ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയോട് ആ ഫോട്ടോയെ കുറിച്ചു തിരക്കി... ആ ഫോട്ടോ തങ്ങൾ എടുത്തിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അമ്മയെങ്ങിനെ ഊഹിച്ചു. അച്ഛന്റെ നിർബന്ധം കാരണമാണ് താനത് എടുത്തു വച്ചത്... അഭിരാമി അമ്പരപ്പോടെ ചിന്തിച്ചു... അഭിരാമി മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ തന്റെ പെട്ടി തുറന്ന് അതിന്റെ അടിയിൽ നിന്നുമാ ഫോട്ടോ തപ്പിയെടുത്ത് ശ്രീലക്ഷ്മിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെയാ ഫോട്ടോ തന്റെ കൈയിലേറ്റ് വാങ്ങി... "അമ്മാ... ഇത് ഞങ്ങളെടുത്തിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് അമ്മയെങ്ങനെ ഊഹിച്ചു"...? മിത്ര തന്റെയുള്ളിലുയർന്ന അമ്പരപ്പ് മറച്ചു വയ്ക്കാതെ അമ്മയോട് തിരക്കി... "നിങ്ങളുടെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് എനിയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട്"...ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മറുപടിയുടനെ വന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മറുപടിയിൽ അഭിരാമിയും മിത്രയും വീണ്ടുമമ്പരപ്പോടെ നിന്നു... "എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നിങ്ങളുടെ അച്ഛനിതിങ്ങോട്ട് എടുക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുമെന്ന്"... ഫോട്ടോ വാങ്ങിയതിനു ശേഷം ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി ഫോട്ടോ മറിച്ചു പുറകിലെ കൊളുത്ത് പോലെയുള്ള ലോക്കുകൾ നീക്കി അതിന്റെ ചില്ലും ഫ്രെയിമും വേർപെടുത്തി ഉള്ളിൽ നിന്നുമാ ഫോട്ടോ പതിപ്പിച്ച കാർഡ് ബോർഡ് പോലെയുള്ള ബോർഡ്‌ കയ്യിലെടുത്തു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മിയത് അഭിരാമിയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഒരന്താളിപ്പോടെ അഭിരാമിയത് വാങ്ങി... ആ ഫോട്ടോയിലേക്കും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്കും അഭിരാമി മാറി മാറി നോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയോട് ആ ഫോട്ടോ നീക്കം ചെയ്യുവാൻ നിർദേശിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖത്തൊരു ചെറിയ മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെയുളവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു അഭിരാമിയ്ക്കപ്പോൾ. മിത്രയുടെ സ്ഥിതിയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല.... ഫോട്ടോ ഉറപ്പിച്ചതിലേക്ക് നോട്ടമയച്ച അഭിരാമി അപ്പോഴാണ് ആ കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഫോട്ടോ ബോർഡിൽ ഒട്ടിച്ചു വച്ചിരിക്കുകയല്ല പകരം അതിന്റെ മൂന്ന് വശത്തും കുഴി പോലെ തയ്യാറാക്കിയതിലേക്ക് ഇറക്കി വയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഗ്ലാസിനു വെളിയിലൂടെ ഒരിക്കലും അത് തിരിച്ചറിയില്ല. താനോ മിത്രയോ ഇത് വരെ ഫോട്ടോ ചുമരിൽ നിന്നും എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല.... ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി ചിന്തകളിൽ മുഴുകവേ അഭിരാമിയുടെ നെറ്റിയിൽ സംശയം കൊണ്ട് ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞു... ഒരാശങ്കയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ഒന്ന് നോക്കിയ അഭിരാമി പതിയെ തന്റെ വിരലുകളാൽ ഫോട്ടോ മുകളിലേക്ക് നിരക്കി നീക്കി. ആകാംഷയോടെ മിത്രയും അതിലേക്ക് നോക്കി... ഫോട്ടോ മേലേക്ക് പൊക്കി നീക്കവേ അതിനടിയിൽ ഒരു ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ചിത്രം അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും മിഴികളിൽ വെളിവായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... ഞെട്ടലോടെ ഫോട്ടോ മേലേയ്ക്ക് നീക്കിയതിന് ശേഷമത് പൂർണ്ണമായും നീക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതിനടിയിലെ ചിത്രവും പൂർണതയോടെ മറ നീക്കി പുറത്ത് വന്നു... തങ്ങളുടെ മിഴികൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് മറ നീക്കി വന്ന ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കിയ അഭിരാമിയും മിത്രയും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി. ഇരുവരും ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തുറിച്ചു നോക്കി... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ ചൊടികളിലൊരു ഗൂഢസ്മിതം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രതീതിയുളവായി അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും... ================================== അഭിരാമിയുടെയും മിത്രയുടെയും കണ്മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞത് ദേവദത്തന്റെയും ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെയും ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു. അതും അഭിരാമിയന്ന് ഹാളിൽ സ്ഥാപിച്ച അതേ ഫോട്ടോയുടെ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ്.... അഭിരാമിയും മിത്രയും പകപ്പോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ തുറിച്ചു നോക്കി... ഈ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ മുഖത്തും തെളിഞ്ഞിരുന്നു ഗൂഢമായൊരാനന്ദം. ഇതിനെ കുറിച്ചൊക്കെ അച്ഛന് ഊഹമുണ്ടായിരുന്നോ... അഭിരാമി അന്നത്തെ രംഗങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്തു കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു... പലപ്പോഴും അമ്മയീ ഫോട്ടോ ഭിത്തിയിൽ നിന്നുമെടുത്തു മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. തിരികെ ഭിത്തിയിൽ തൂക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അമ്മയുടെ മിഴികൾ അശ്രുകണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു മുഖം വിഷാദമാനമായിരിക്കും. അന്നൊന്നും അതിന്റെ പിന്നിൽ ഇങ്ങനൊരു കാര്യമുണ്ടാകുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.... മിത്രയുടെ മനസ്സിലും പഴയ ഓർമകളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ നിറഞ്ഞു... "ഇപ്പോൾ എന്റെ മക്കൾ മനസ്സിലാക്കിയുട്ടുണ്ടാകും താലി കെട്ടിയ പുരുഷനെയല്ലാതെ മറ്റൊരു പുരുഷനെ മനസ്സിലിട്ട് കൊണ്ട് നടക്കുവാൻ മാത്രം തരം താഴ്ന്നവളല്ല നിങ്ങളുടെ അമ്മയെന്ന്"...ശ്രീലക്ഷ്മി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മക്കളിരുവരോടുമായി മൊഴിഞ്ഞു... "അമ്മാ... അമ്മയെന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തത്. അച്ഛനെ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും മറച്ചു വച്ചതെന്തിനായിരുന്നു"...? ശ്രീലക്ഷ്മി പറഞ്ഞതെല്ലാമൊരു പകപ്പോടെ കേട്ട് നിന്ന അഭിരാമി അമ്മയോട് തന്റെ ചോദ്യമുന്നയിച്ചു.... "എന്റെ മക്കൾ ഒരു ചതിയന്റെ, ഒരു കൊലപാതകിയുടെ മക്കളാണെന്ന സത്യം അറിയാതിരിക്കുവാൻ"...അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്താകെ നിർവികാരത നിറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ സ്വരം ഉറച്ചതായിരുന്നു.... "അമ്മയിപ്പോഴും തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു അമ്മയ്ക്കിപ്പോഴും അച്ഛനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്. എന്നിട്ടും അമ്മയിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ അച്ഛനമ്മയെ ചതിച്ചെന്ന്"...? ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മറുപടിയിലൊന്ന് ഞെട്ടിയ അഭിരാമി അമ്മയോടൊരു മറു ചോദ്യമുന്നയിച്ചു.... "വിശ്വസിക്കുന്നു.. അതിനാൽ തന്നെ ആ മനുഷ്യനോട് എനിയ്ക്ക് വെറുപ്പുണ്ട് പക്ഷെ എനിയ്ക്കാ മനുഷ്യനോട് മാത്രമേ സ്നേഹവുമുള്ളൂ"...ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ ശ്രീലക്ഷ്മി അഭിരാമിയ്‌ക്ക് മറുപടി നൽകി... ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മറുപടിയിൽ അഭിരാമിയും മിത്രയുമൊന്ന് പകച്ചു നിന്നു.. "അമ്മാ... അമ്മയ്ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ അച്ഛന് അമ്മയെ ചതിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്"...? മിത്ര ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തിരക്കി... "നിങ്ങടെ അച്ഛൻ ചെയ്തത് അത് തന്നെയല്ലേ.. അതും നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ വെളിപ്പെടുത്തിയ കാര്യവും".... ശ്രീലക്ഷ്മി മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "ആ മനുഷ്യന് എന്റെയുള്ളിലെ സ്ഥാനമെന്തായിരുന്നുവെന്ന് എന്റെ മക്കൾക്കറിയില്ല... ഒരു വേള ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ തകർന്നു പോയപ്പോൾ എന്നെ കൈ പിടിച്ചുയർത്തിയ മനുഷ്യൻ അതെല്ലാം ചെയ്തത് ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ പുറത്തായിരുന്നുവെന്നും കൂടെ ജീവിച്ച അത്രയും വർഷങ്ങൾ എന്റെ മുമ്പിൽ അഭിനയിച്ചു വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോഴുള്ള എന്റെ മാനസികാവസ്ഥ എന്റെ മക്കൾക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനസിലാവില്ല. അത് അനുഭവിക്കണം അപ്പോഴേ മനസ്സിലാവൂ"... ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "നിങ്ങൾക്കറിയുമോ... നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെയാ പ്രവൃത്തി കാരണം തകർന്നത് ഞാൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഒരേയൊരു മകൾ ഭ്രാന്തിയായി മാറിയതിൽ വേദനയോടെ ജീവിച്ച രണ്ട് പേരുണ്ട്. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരെ പോലുമാ മനുഷ്യൻ ചതിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കലും എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരെ പണ്ടത്തെ സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അവര് മകനെ പോലെ സ്നേഹിച്ച ആളുടെ ചതിയെ കുറിച്ച് അറിയാതെ അവരിരുവരും യാത്രയായി. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അവരുടെ ശാപത്തിൽ നിന്നുമാ മനുഷ്യനൊരിക്കലും മോചനം ലഭിക്കില്ലായിരുന്നു"... ഒരു കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും കോപത്തിൻ വൈശ്വാനരജ്വാലകൾ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ശ്രീലക്ഷ്മി പറഞ്ഞതൊക്കെ മൗനമായി ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു അഭിരാമിയും മിത്രയുമപ്പോൾ... ഇരുവരും നോക്കി നിൽക്കെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു... "നിങ്ങൾ വളരുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ അച്ഛനൊരു കൊലപാതകിയായിരുന്നുവെന്നും, നിങ്ങളുടെ അമ്മയെ സ്വന്തമാക്കുവാൻ ഒരു നിഷ്ഠൂര പ്രവൃത്തി നടത്തിയവനായിരുന്നുവെന്നും, ഒരു ചതിയനായിരുന്നുവെന്നും നിങ്ങൾ അറിയരുതെന്നും എനിയ്ക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ നിങ്ങളുടെ അച്ഛനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്നും മറച്ചു വച്ചു. എന്നെയൊരു ചതിയിലൂടെ സ്വന്തമാക്കിയ ആ മനുഷ്യനോടുള്ള എന്റെ പ്രതികാരമായിരുന്നു എല്ലാം"...ഒരു കിതപ്പോടെ ശ്രീലക്ഷ്മി തന്റെ മക്കളോട് മൊഴിഞ്ഞു... "പക്ഷേ എന്നെങ്കിലും നിങ്ങൾ അച്ഛനെ കുറിച്ച് ചോദിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. നിങ്ങൾ പിന്നീട് ഉയർത്തിയേക്കാമായിരുന്ന ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നും നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണു ആ ചിത്രം ഞാനവിടെ വച്ചത്. എന്റെ ഭർത്താവ് കാരണം ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ആളോടുള്ള പ്രായശ്ച്ചിത്തം കൂടിയായിരുന്നു അത്. എത്ര വെറുത്താലും നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരു പുരുഷനെയെനിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കുവാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ ചിത്രം മറച്ചു കൊണ്ടെന്ന പോലെ വച്ചു. ആ ഫോട്ടോയിൽ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നത് പുറത്ത് കാണുന്ന മനുഷ്യന്റെ ചിത്രമായിരുന്നില്ല പകരം അതിന് പുറകിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയ പുരുഷന്റെ ചിത്രമായിരുന്നു"...ശ്രീലക്ഷ്മിയൊരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി... എല്ലാം കേട്ട് നിന്ന അഭിരാമിയ്ക്കും മിത്രയ്ക്കും മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.... "അമ്മാ"... അല്പനേരത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചു... "അമ്മാ... അച്ഛനോട് അമ്മയ്‌ക്കൊന്നു ക്ഷമിച്ചു കൂടെ. അച്ഛൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് ഏതൊരു കോടതിയും വിധിക്കുന്നതിലും വലിയ ശിക്ഷ അമ്മ നൽകിക്കഴിഞ്ഞില്ലേ. ഇനിയും ശിക്ഷിക്കണോ അച്ഛനെ"...? അഭിരാമിയൊരു ഇടർച്ചയോടെ ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് ചോദിച്ചു... "നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ ചെയ്ത തെറ്റ് എനിക്കീ ജന്മം പൊറുക്കുവാൻ സാധിക്കില്ല"...ശ്രീലക്ഷ്മി കടുത്ത സ്വരത്തിൽ അഭിരാമിയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി... "എന്ത് കൊണ്ട് അമ്മാ...കാലമിത്രയുമായില്ലേ"...? ശ്രീലക്ഷ്മി മറുപടി നൽകിക്കഴിഞ്ഞതും ഞൊടിയിടയിൽ മിത്രയുടെ ചോദ്യമുയർന്നു... "കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞാലും നിങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ തെറ്റിന്റെ വ്യാപ്തി കുറയുന്നില്ല. ആ മനുഷ്യന്റെ തെറ്റ് കാരണമാ എന്റെ അച്ഛനുമമ്മയും നേരത്തെ പോയത്. അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്റെ അച്ഛനമ്മമാർക്കാ ദുർവിധി വരില്ലായിരുന്നു"...കോപാഗ്നി നിറഞ്ഞ നീരണിഞ്ഞ മിഴികളോടെ മിത്രയ്ക്ക് മറുപടി നൽകുമ്പോൾ ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ വദനത്തിലും സ്വരത്തിലും തന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ അകാലമരണം സമ്മാനിച്ച സങ്കടം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അഭിരാമിയും മിത്രയും മറുപടിയില്ലാതെ നിന്നു... "അമ്മാ.... അച്ഛൻ തെറ്റ് ചെയ്തുവെന്നത് ശരി തന്നെ. എന്നിട്ടും അതിന് ശേഷം അച്ഛൻ പ്രകടിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തിൽ ആത്മാർത്ഥത ഇല്ലെന്നും കളങ്കം നിറഞ്ഞതായിരുന്നെന്നും അമ്മയ്ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ"...? അൽപനേരം നീണ്ടു നിന്ന മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ശ്രീലക്ഷ്മിയോട് തിരക്കി... അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിലൊരു നിമിഷം ശ്രീലക്ഷ്മിയൊന്ന് പകച്ചു... തുടർന്ന് ശ്രീലക്ഷ്മി ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി... "അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹമെന്നും ആത്മാർത്ഥത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു"...ശ്രീലക്ഷ്‌മിയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നുമൊരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തോടെ മറുപടി വന്നു... തുടരും #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ