“கதவுக்குப் புறம் நின்ற வேண்டுதல்”: கோவிலின் ராஜகோபுரம் மாலைக் கதிரவனின் ஒளியில் தங்க நிறமாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே மக்கள் கூட்டம். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வேண்டுதல்களைச் சுமந்து வந்தவர்கள். நானும் அவற்றில் ஒருத்தி. ஆனால் அந்த நாளில் என் கவனம் சாமி மீது இல்ல… கதவுக்குப் புறம் நின்ற ஒரு தாய் நாயின் மீது. அவள் உடல் மெலிந்து இருந்தது. கண்களில் ஓர் எச்சரிக்கை. அருகே நான்கு குட்டிகள்—பசியில் அலையும் சின்ன உயிர்கள். யாரோ பால் ஊற்றி வைத்திருந்த பிளாஸ்டிக் பாத்திரம் காலியாகி கிடந்தது. என் மனசு சாந்தமாக இருக்கவில்லை. “ஒரு உயிர் பசியால் தவிக்கும்போது நான் உள்ளே போய் ஆசையை கேட்பது சரியா?” என்ற கேள்வி திடீரென்று உள்ளே எழுந்தது. நான் கடைக்குச் சென்று பிஸ்கட், தயிர் வாங்கினேன். மெதுவாக அவளிடம் வைத்து விலகினேன். குட்டிகள் முதலில் பயந்தன. பிறகு தாய் நாய் சாப்பிடத் தொடங்கியதும் அவையும் சேர்ந்தன. அந்த நேரம் பக்கத்து கடைக்காரர் சொன்னார்: “இப்படி சாப்பாடு போடாதீங்கம்மா. இதுக்கு பழக்கமாயிடும். செருப்பு கடிச்சுட்டு போயிருது. கோவிலுக்கு வரவங்க கஷ்டப்படுறாங்க.” நான் கேட்டேன்: “செருப்புக்கு ஸ்டாண்ட் இருக்கே… யாராவது பயன்படுத்துறாங்களா?” அவர் அமைதியாக இருந்தார். “அஞ்சறிவு ஜீவனுக்கு பசி தான் தெரியும். நமக்கு புத்தி இருக்கே… நாம் தான் ஒழுங்கா நடக்கணும் இல்லையா?” அவர் பதில் சொல்லவில்லை. நான் உள்ளே சென்றேன். காலபைரவரை பார்த்தேன். அவர் வாகனத்தை பார்த்தேன். அந்த சிலையில் நாயின் கண்கள் உயிரோடு இருந்தது போல தோன்றியது. “நீ வெளியே இருந்த உயிரை மறந்துட்டு என்னை மட்டும் வணங்குறியே?” என்று அது என்னைக் கேட்கிற மாதிரி இருந்தது. அந்த நாள் நான் ஒரு வேண்டுதலும் சொல்லவில்லை. அடுத்த சில நாட்கள் நான் யோசித்தேன். உணவு மட்டும் போதாது. பிரச்சனைக்கு வேறு தீர்வு தேவை. ஒரு சிறிய யோசனை வந்தது. கோவில் நிர்வாகத்திடம் பேசினேன். “நாய்களை விரட்டாமல், தடுப்பூசி போட்டு, ஸ்டெர்லைஸ் செய்து, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் உணவு வைக்கலாம். செருப்பு ஸ்டாண்டைப் பயன்படுத்தணும் என்று அறிவிப்பு வைக்கலாம்,” என்றேன். முதல் நாள் அவர்கள் சிரித்தார்கள். இரண்டாம் நாள் கேள்விகள் கேட்டார்கள். மூன்றாம் நாள்—ஒப்புக்கொண்டார்கள். ஒரு வாரத்தில், கால்நடை மருத்துவர் வந்தார். நாய்களுக்கு தடுப்பூசி போட்டார்கள். ஒரு மூலையில் தண்ணீர், உணவு வைக்கப்பட்ட பாத்திரம் நிரந்தரமாக வைக்கப்பட்டது. செருப்பு ஸ்டாண்டில் “தயவு செய்து பயன்படுத்தவும்” என்று பெரிய பலகை. மக்கள் மெதுவாக பழகிக் கொண்டார்கள். அந்த தாய் நாய் இனி யாரையும் துரத்தவில்லை. குட்டிகள் வளர்ந்தன. சிலரைத் தத்தெடுத்து சென்றார்கள். ஒருநாள் அதே கடைக்காரர் என்னிடம் வந்து சொன்னார்: “அம்மா… இப்போ யாருக்கும் பிரச்சனை இல்ல. நான் அப்போ சிந்திக்காம பேசிட்டோம்.” நான் சிரித்தேன். “நாம எல்லாரும் சிந்திக்காம தான் பல விஷயங்கள் செய்கிறோம். ஆனா சிந்திச்சா மாற்றமா ஆகிடும்.” அன்று நான் மீண்டும் கோவிலுக்குள் சென்றேன். சாமியை பார்த்தேன். இந்த முறை நான் வேண்டியது ஒன்றே— “என் மனசு எப்போதும் கருணையை இழக்காமல் இருக்கட்டும்.” அப்போதுதான் புரிந்தது— கோவிலுக்குள் நின்று செய்யும் பிரார்த்தனைக்கு அர்த்தம் வருவது, கதவுக்குப் புறம் நின்ற உயிரையும் நம்முடையதாக ஏற்றுக்கொண்டால் தான். வேண்டுதல் நிறைவேறுவது வானத்திலிருந்து விழும் அதிசயத்தால் அல்ல. நாம் எடுக்கும் சிறிய பொறுப்புகளால். அந்த நாளிலிருந்து கோவிலின் வாசலில் ஒரு மாற்றம் இருந்தது. மக்கள் சாமியை வணங்க வந்தார்கள். ஆனா வெளியே செல்லும் போது… ஒரு நாயின் கண்களைப் பார்த்து புன்னகைத்துச் சென்றார்கள். அது பெரிய புரட்சியில்லை. ஆனா ஒரு சமூக மாற்றம் அப்படித்தான் தொடங்கும்— ஒரு உயிரை “தொந்தரவு” என்று பார்க்காமல், “பொறுப்பு” என்று பார்க்கும் அந்த ஒரு கணத்தில்.  @mithrasathish #🐶Pet Love❤ #🐱அழகிய பூனை குட்டி #🐕செல்ல பிராணி #🐶அழகான நாய்க்குட்டி #🐕செல்ல பிராணிகள் வீடியோ🐈