ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6azOwym9?d=n&ui=v64j8rk&e1=cശിക്ഷാർഹം പാർട്ട്‌ 30 ആൽബി ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തിരുന്നില്ല. അവന്റെ തല പുകയുകയായിരുന്നു. അൽപ്പം മുൻപ് പോത്തൻ പറഞ്ഞ ഏതാനും വാക്കുകൾ സകലതും തകിടം മറിച്ചു കളഞ്ഞു. ഡോ. ജേക്കബ് അല്ല ഷാജിയെങ്കിൽ പിന്നെയാര് ? “ആൽബി! ” പോത്തന്റെ സ്വരം അവനെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തി. “എന്തെങ്കിലുമാകട്ടെ. അവൻ ആരായിരുന്നാലും, അടുത്ത 10 മിനിട്ടിനുള്ളിൽ നമുക്കാളെക്കിട്ടും. നമ്മൾ തൊട്ടു പുറകെ തന്നെയുണ്ട്.” “അതെങ്ങനെ ? ” പോത്തൻ അവരുടെ പ്ലാനുകൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ആന്റണിയും ഷാജിയുമായുള്ള ഫോൺ സംഭാഷണവും തുടർന്നുണ്ടായതുമെല്ലാം ആൽബി വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. “ഉം. കൊള്ളാം. പക്ഷേ എനിക്കെന്തോ പന്തികേടു തോന്നുന്നു. ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ പിടിതരാൻ നില്ക്കുന്ന ഒരുത്തനാണ് ഷാജി എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നില്ല.” “സൂക്ഷിച്ചു തന്നെയാണ്. ജെയിംസിന്റെ കയ്യിൽ എല്ലാ സജ്ജീകരണങ്ങളുമുണ്ട്. തോക്കുമുണ്ട്.” “ഉം... ഞാൻ ഇവിടുന്നിറങ്ങുകയാണ്. ഉടനെ എത്താം.” പോത്തൻ ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തു. അടുത്ത നിമിഷം അയാളുടെ ഫോൺ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. രാജേഷാണ്. സൈബർ സെൽ. “പറയഡോ. തനിക്കീ ഗ്യാപ്പു കിട്ടുമ്പൊ ഒക്കെ ഒന്നുറങ്ങിക്കൂടേ എന്റെ രാജേഷേ ? ” “സർ... ഒരു ചെറിയ സംഭവമുണ്ട്.” നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു രാജേഷിന്റെ സ്വരം. “പറയഡോ.” “നമ്മുടെ ആൽബി സാറിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഇന്നു പുലർച്ചെക്ക് കുറേ വാട്ട്സാപ്പ് മെസേജസ് വന്നില്ലേ ? ആ ഡെയ്സീടെ ഫോട്ടോയും, വിരലടയാളോമൊക്കെ ? ” “യെസ്! ” “അതൊരു വൈഫൈ കണക്ഷനിൽ നിന്നാരുന്നു സർ. ഞാൻ ഐ.പി. അഡ്രസ്സ് ട്രേസ് ചെയ്യാനായിട്ട് റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്താരുന്നു. റെയിൽ വയർ കമ്പനിയുടെ നെറ്റ്വർക്കാണ്. അവരിപ്പൊഴാണ് റെസ്പോണ്ട് ചെയ്തത്. ആ വൈഫൈ കണക്ഷൻ ആരുടെ പേരിലാണെന്ന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.” “വണ്ടർഫുൾ! ” “ഞാനിപ്പൊ സാറിന് ഡീറ്റയിൽസ് അയച്ചു തരാം.” രാജേഷ് കോൾ കട്ടു ചെയ്തു. ***** ***** ***** ***** ഈ സമയം ജെയിംസിന്റെ സ്കൂട്ടർ വർക്ക് ഷോപ്പിനു സൈഡിലുള്ള വഴിയിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രൈവറ്റ് റോഡാണെന്നു തോന്നുന്നു. മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നു പ്രവേശിക്കുന്നയിടത്തു തന്നെ ഒരു കൂറ്റൻ ഗേറ്റ് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അത് തുറന്നാണ് കിടന്നിരുന്നത്. ഏതാണ്ട് 200 മീറ്റർ ഉള്ളിലേക്കു ചെന്നതും, ഇടതു വശത്തായി വെട്ടു കല്ലുകൊണ്ട് കെട്ടിയ ഒരു പൊളിഞ്ഞ ഭിത്തി കാണാനായി.അതിലാകെ കാടു പിടിച്ചിരുന്നു. ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് ഫെലിക്സ് പറഞ്ഞ കഞ്ചാവ് ബിസിനസ് അതിനു പുറകിലായിരിക്കുമെന്ന് ജെയിംസ് ഊഹിച്ചു. മതിലിനു പുറകിൽ തകര ഷീറ്റുകൊണ്ട് മറച്ച ഒരു പഴ യ കെട്ടിടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണാമായിരുന്നു. ജെയിംസ് സ്കൂട്ടർ നിർത്തി സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു സ്ക്രൂഡ്രൈവറെടുത്ത് അതിന്റെ മുൻഭാഗത്തെ പാനൽ അഴിക്കാനാരംഭിച്ചു. പക്ഷേ ചുറ്റും ഒരിലയനങ്ങിയാൽ പോലും അവനറിയുന്നുണ്ടെന്ന് മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്. അധികം വൈകിയില്ല. ഒരു ടയോട്ട ഫോർച്ച്യൂണർ ആ റോഡിലൂടെ അകത്തേക്കു കയറി വന്നു. ജെയിംസ് ജാഗരൂകനായി. നല്ല വേഗതയിൽ വന്ന ആ കാർ ജയിംസിനടുത്തെത്തിയതും സ്ലോ ആയി . പക്ഷേ ജെയിംസിന്റെ നോട്ടമുയർന്നതും പഴയ വേഗതയാർജ്ജിച്ച് അത് റോഡിലൂടെ നേരെ പോയി കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നും മറഞ്ഞു. കറുത്ത ഗ്ലാസ്സുകളായിരുന്നതുകൊണ്ട് ജെയിംസിന് അകത്തുള്ളവരെ കാണാനായിരുന്നില്ല പക്ഷേ കാറിന്റെ നമ്പർപ്ലേറ്റ് അവൻ മനപാഠമാക്കി. യാതൊരു ഭാവഭേദവും കൂടാതെ അവൻ ആ സ്കൂട്ടറിന്റെ ഫ്രണ്ട് പാനലും, ബാറ്ററിയുമെല്ലാം അഴിച്ച് റോഡ്സൈഡിൽ നിരത്തിവെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏതാണ്ട് അഞ്ചു മിനിട്ടായിക്കാണും, റോഡിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു പഴയ യെസ്ഡി മോട്ടോർസൈക്കിൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “നൗ വീ ആർ ടോക്കിങ്ങ്! ” മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ജെയിംസ്, അഴിച്ചെടുത്ത ഭാഗങ്ങൾ തിരിച്ചു ഫിറ്റ് ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. ബൈക്ക് തൊട്ടടുത്തെത്തിയതും ജെയിംസ് മുഖമുയർത്തി. കറുത്തു തടിച്ച, ക്രിമിനൽ ലുക്കുള്ള ഒരുത്തനാണ്. “എന്നാ മാനേ ഇവിടെ പരിപാടി ? ” വല്ലാത്തൊരു പരുക്കൻ സ്വരമായിരുനു അയാൾക്ക്. കേട്ടാൽ തന്നെ ഒരുമാതിരിപ്പെട്ടവരുടെ ജീവൻ പോകും. “ബാറ്ററീടെ കണക്ഷൻ എന്തോ പ്രശ്നം പോലെ. ഇടക്ക് ഓഫായിപ്പോകുന്നു. പ്രശ്നമില്ല. ചേട്ടൻ പൊക്കോ.” ജെയിംസ് കൂസലില്ലാതെ പറഞ്ഞു.ഒപ്പം ആ മനുഷ്യനെ ഒന്നു പാളി നോക്കാനും അവൻ മറന്നില്ല. നല്ല പരിചയമുള്ള മുഖമാണ്. “പോലീസാണ്. അല്ലേ കുട്ടാ ? ” അയാൾ ബൈക്ക് നടുറോഡിൽ തന്നെ സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് അവനരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. “നീ ഈ വേഷം കെട്ടി വന്നാ തിരിച്ചറിയില്ലെന്നു കരുതിയോ ? ” ജെയിംസ് പെട്ടെന്നു തന്നെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. “നീയല്ലേഡാ മോനേ അന്നാ തങ്കച്ചായീനെ മാർക്കറ്റിലിട്ട് ചവിട്ടിക്കൂട്ടിയത് ? ” ആ ചോദ്യം കേട്ട സെക്കൻഡിൽ തന്നെ ജെയിംസ് അയാളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്ന് പോത്തൻ നിയാസ്നെക്കൊണ്ട് വരപ്പിച്ച ചിത്രം... ഇയാളാണത്. ഫെലിക്സിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയ തടിയൻ! “അപ്പൊ എങ്ങനാ പോകുവല്ലേ ? ” അയാൾ പോക്കറ്റിലേക്ക് കൈ താഴ്ത്തി. അയാളുടെ ശരീര വലിപ്പമൊന്നും ജെയിംസിനെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. വേണമെങ്കിൽ തന്ത്രപരമായ ഒരൊറ്റ നീക്കത്തിലൂടെ അയാളെ തറപറ്റിക്കാനാകും അവന്. പക്ഷേ തല്ക്കാലം കീഴടങ്ങാൻ തന്നെ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കൈ വലിച്ചപ്പോൾ തുരുമ്പെടുത്ത ഒരു പഴയ റിവോൾവറുണ്ടായിരുന്നു തടിയന്റെ കയ്യിൽ. അതിന്റെ സിലിണ്ടറിനുള്ളിൽ ബുള്ളറ്റുകൾ തിളങ്ങി. “ഈ പട്ടാപ്പകൽ, നടുറോഡിൽ വെച്ച് എന്നെ ? ” ജെയിംസ് പുഞ്ചിരിച്ചു. മറുപടിയായി അവജ്ഞയോടെ അവനെ ഒന്നു നോക്കിയതിനു ശേഷം ആ മനുഷ്യൻ ലോക്ക് വിടുവിച്ച് ജെയിംസിന്റെ കാല്ച്ചുവട്ടിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാഞ്ചി വലിച്ചു. ആ പ്രദേശം മുഴുവനും വിറങ്ങലിച്ചു പോകത്തക്കവിധത്തിൽ അത്യുച്ചത്തിൽ വെടിയൊച്ച മുഴങ്ങി. ജെയിംസിന്റെ കാല്ച്ചുവട്ടിൽ നിന്നും കനത്ത പൊടിപടലമുയർന്നു. അറിയാതെ അവൻ കൈകളുയർത്തിപ്പോയി. “വാ...” തടിയൻ മുൻപോട്ടാഞ്ഞ് ജെയിംസിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് മുൻപിൽ നിർത്തി തോക്ക് അവന്റെ കഴുത്തിനു പുറകിൽ മുട്ടിച്ചു. ചുട്ടു പഴുത്തിരുന്നു ആ ലോഹക്കുഴൽ. ആ വെട്ടുകല്ലു മതിലിലെ ഒരു വിടവിലൂടെ അയാൾ ജെയിംസിനെയും കൊണ്ട് ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. അകത്തേക്കു കയറുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപ് ജയിംസ് ഒരു കാഴ്ച്ച കണ്ടു. ആദ്യം കണ്ട ആ ഗേറ്റ് രണ്ടു മനുഷ്യർ ചേർന്ന് അടച്ച് കുറ്റിയിടുകയാണ്. അകത്ത് ഒരു തകർന്നടിഞ്ഞ കെട്ടിടമാണ്. എന്തോ ഒരു പേരും അതിനോട് ചേർന്ന് ‘സോ മിൽ’ എന്നും കാണാം. പഴയ ഏതോ മരക്കമ്പനിയാണ്. ജെയിംസ് ഓരോന്നും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ് മുൻപോട്ട് ചുവടുകൾ വെച്ചത്. “ആ വാതിലു തൊറക്ക്! ” തടിയൻ കല്പ്പിച്ചു. ജെയിംസ് മുൻപോട്ട് നടന്നു ചെന്ന് ആ കൂറ്റൻ വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്നു. “ചെല്ല്. അകത്താളുണ്ട്. നിന്നേം നോക്കിയിരിക്കുവാ.” തടിയൻ അവന്റെ കഴുത്തിനു പുറകിൽ തള്ളി അകത്തേക്കു കയറ്റിവിട്ടു. ജെയിംസ് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യം വന്ന ടയോട്ട ഫോർച്ചൂണറിലുണ്ടായിരുന്നവരായിരിക്കണം തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുക. ഷാജി ഒരുപക്ഷേ അതിലായിരിക്കണം വന്നിരിക്കുക. അതായിരിക്കാം അവർ നിർത്താതെ പോയത്. “ജെയിംസ് അല്ലേ ? ” അകത്തു നിന്നും ഒരു ഘനഗംഭീര ശബ്ദം കേട്ടു. “കയറി വരണം! ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്.” അകത്ത് നാലു പേരുണ്ടായിരുന്നു. നാലു ചെറുപ്പക്കാർ. നല്ല വൃത്തിയായി വേഷവിധാനം ചെയ്തിരുന്ന അവരുടെ എല്ലാവരുടേയും കയ്യിൽ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ആയുധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ജെയിംസ് ചുറ്റും നോക്കി. ഇടുങ്ങിയ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഫർണ്ണീച്ചർ ഒരു മേശ മാത്രമായിരുന്നു. മേശമേൽ ഒരു എമർജൻസി ലൈറ്റ് തെളിയിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലുള്ള മൂന്നു നാലെണ്ണം ആ മുറിയുടെ പല ഭാഗത്തുമായി തറയിലും വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ മുറിയിലെ ആകെയുള്ള പ്രകാശ ശ്രോതസ്സുകളാണ്. ഒരു മൂലയിലായി കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചാക്കുകെട്ടുകൾക്കു പുറകിൽ താഴേക്കിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു മരഗോവണി കാണാമായിരുന്നു. ആ കെട്ടിടത്തിന് ഒരു ബേസ്മെന്റ് കൂടിയുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലും പുറമേ നിന്നു നോക്കിയാൽ മനസ്സിലാകില്ല എന്ന് ജെയിംസ് ഓർത്തു. കൂട്ടത്തിൽ ഉയരമുള്ളവൻ മേശമേൽ ചാരി നില്ക്കുകയാണ്. അവനായിരിക്കണം ആന്റണി എന്ന് ജെയിംസ് ഊഹിച്ചു. അവന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും കൗതുകത്തോടെ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ് അയാളുടെ നില്പ്പ്. “ജെയിംസ് വരൂ.” ആന്റണി പിസ്റ്റൾ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. യാതൊരു കൂസലും കൂടാതെ അയാൾ നേരേ നടന്ന് ചെന്ന് ആന്റണിക്കഭിമുഖമായി നിന്നു. ആന്റണി നിവർന്നപ്പോഴാണ് അവന് താൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും വളരെ അധികം ഉയരമുണ്ടെന്നയാൾക്ക് മനസ്സിലായത്. ആറര അടി പൊക്കമെങ്കിലും കാണും. ബലിഷ്ഠമായ ശരീരം. തോക്കിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന കൈത്തണ്ടയിൽ ഞരമ്പുകൾ തെളിഞ്ഞു കാണാം. പക്ഷേ അവന്റെ ആരോഗ്യത്തേക്കാളുപരി, മുഖഭാവമാണ് ജെയിംസിന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചത്. യാതൊരു തരത്തിലുള്ള വികാരങ്ങളും വായിച്ചെടുക്കാനാകില്ല ആ മുഖത്ത് നിന്ന്. അടുത്ത നീക്കമെന്താണെന്ന് ഒരിക്കലും എതിരാളിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല. അത്തരത്തിലൊരുത്തനെ ആദ്യമായാണ് ജെയിംസ് നേരിടുന്നത്. എന്നാൽ, അയാളും ഉള്ളിലെ പകപ്പ് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. “ജെയിംസേ... ആകെ ഒരേ ഒരു കാര്യമേ അറിയേണ്ടു. അതങ്ങു പറഞ്ഞു തന്നാൽ നമുക്ക് അടുത്ത പണി നോക്കാം. എന്താ ? ” ആന്റണി ചിരിയോടെ അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ഉടനെ തന്നെ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന സംഘട്ടനം മനസ്സിൽ പ്ലാൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ജെയിംസ് പ്രതികരിച്ചില്ല. “നിങ്ങൾ ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് എങ്ങനെ ഇത്ര അടുത്തെത്തി. എങ്ങനെ ഈ ലൊക്കേഷൻ കണ്ടെത്തി ? എത്ര മാത്രം അപകടത്തിലാണ് ഞങ്ങൾ എന്നൊന്നറിയാനാണ്.” ജെയിംസ് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ചൂയിങ്ങ് ഗം എടുത്ത് വായിലിട്ടു. “പോലീസ് ഇപ്പൊത്തന്നെ ഇവിടെ എത്തുമായിരിക്കും. അല്ലേ ? ” ആന്റണിയുടെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു ഇപ്രാവശ്യം. “ആന്റണി...” ജെയിംസ് കൈ കൊണ്ട് മുഖമൊന്നമർത്തി തുടച്ചുകൊണ്ട് തലയുയർത്തി അയാളെ നോക്കി. “ഇപ്രാവശ്യം എന്തായാലും ഞങ്ങൾ രണ്ടും കല്പ്പിച്ചാണ് എന്നു മനസ്സിലായിക്കാണുമല്ലോ ? സോ, പോലീസ് വന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും ആന്റണിയാരാണ്, ഷാജി ഇടിക്കുള ആരാണ് എന്നൊക്കെ നമുക്ക് മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇതെങ്ങനെയാണ് തീരുക എന്നറിയാൻ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ എനിക്കും ആഗ്രഹമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് സംസാരം കുറച്ച് നമുക്ക് അടുത്ത പരിപാടിയിലേക്ക് കടക്കാം. എന്താ ? ” “ആഹ! എന്തൊരു ധൈര്യം! താൻ മാർഷ്യൽ ആർട്ട്സ് വിദഗ്ധനാണല്ലേ ? തങ്കച്ചായി പറഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെയാണോ ഈ ധൈര്യം ? ” ജെയിംസ് ചിരിച്ചു. “ധൈര്യം അതിന്റെയൊന്നുമല്ല ആന്റണി. ഞാൻ ഇതുപോലൊരു സിറ്റുവേഷനിൽ പെട്ടുകഴിയുമ്പോൾ എപ്പോഴുമാലോചിക്കും. ഇതിനേക്കാൾ വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന്. ഒരു മെന്റൽ എക്സർസൈസ് ആണ്. അതോർത്തു കഴിയുമ്പോൾ പിന്നെ നീയും, നിന്റെ തോക്കും ഒന്നും വല്യൊരു വിഷയമായി തോന്നില്ല. അത്ര തന്നെ.” “നീ ആരെയെങ്കിലും കൊന്നിട്ടുണ്ടോ ജെയിംസ് ? ” അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു ആന്റണിയുടെ ചോദ്യം. “യെസ്. ഒന്നല്ല. ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയത് 12 പേരെ. ഞാൻ ആർമിയിലായിരുന്നു ആന്റണി.” ജെയിംസ് പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി കൊടുത്തു. യാതൊരു കാരണവശാലും ആന്റണിയുടെ മുൻപിൽ പതർച്ചയുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ അവൻ വളരെയേറെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇന്ററസ്റ്റിങ്ങ്...” മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ആന്റണി പുറകോട്ടു നടന്ന് വീണ്ടും ആ മേശമേൽ ചാരി നിന്നു. “വേറൊരു ചോദ്യം. എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരാളെ കൊലപ്പെടുത്തിയിട്ട് അത് വളരെ തന്ത്രപരമായി ഒരു ആക്സിഡന്റോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വാഭാവിക മരണമോ ആക്കി മാറ്റേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടോ നിനക്ക് ? ” “ഇല്ല.” “സീ, അതാണ് മിടുക്ക് ജെയിംസ്! അതിലാണ് കാര്യം. ഒരുത്തനെ തട്ടിക്കളഞ്ഞ് ജയിലിൽ പോയി കിടക്കാൻ ആർക്കും പറ്റും.” ജെയിംസ് നിശബ്ദനായി നിന്നു. തന്റെ പുറകിൽ ഒരുത്തൻ നടന്നടുക്കുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “നീയും, പോത്തനും, പിന്നെ ആരാ... ഒരു മിസ്റ്റർ രൂപേഷ് കൂടിയില്ലേ ടീമിൽ ? നിങ്ങൾ മൂന്നു പേരും ഹൈവേയിൽ ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടെന്നു കരുതുക. പോത്തനായിരിക്കും ഡ്രൈവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകുക. അയാൾക്ക് ചെറിയ ആല്ക്കഹോൾ അഡിക്ഷൻ ഉള്ള വിവരം എല്ലാവർക്കുമറിയാം. എങ്ങനെയുണ്ട് പ്ലാൻ ? ” ആന്റണി തല ചെരിച്ച് ജെയിംസിനെ നോക്കി. “നല്ല പ്ലാനാണ്. ട്രൈ ചെയ്തു നോക്കൂ.” ജെയിംസ് തന്റെ കൈകൾ രണ്ടും നന്നായൊന്നു നിവർത്തി പേശികൾ അയച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം തന്റെ തലക്കിടതു വശത്തു നിന്നും സീല്ക്കാരത്തോടെ ഒരു ഇരുമ്പു പൈപ്പ് പാഞ്ഞു വരുന്നത് ജെയിംസ് കണ്ടു. അവൻ കുനിയുമെന്നാണ് പുറകിൽ നിന്നവൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ ജെയിംസ് നോട്ടം പോലും മാറ്റാതെ ഞൊടിയിടക്കുള്ളിൽ തന്റെ ഇടതുകൈ ഉയർത്തി ആ അടി തടുത്തു. ആന്റണിയടക്കം എല്ലാവരും ഒന്നു പകച്ചു പോയി. രണ്ടിഞ്ച് വലിപ്പമുള്ള ആ സ്റ്റീൽ പൈപ്പ് വളഞ്ഞു പോയിരുന്നു. കൂടെ നിന്നവൻ തോക്കെടുത്തപ്പോൾ ആന്റണി തടഞ്ഞു. “മൊതലാളി പറഞ്ഞതു കേട്ടില്ലേ മക്കളേ ? ” ജെയിംസ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “വെടിവെച്ചാൽ പ്ലാൻ നടക്കില്ല. തല്ലിക്കൊല്ലണം. വാ...ഓരോരുത്തരായിട്ട് വാ.“ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിലാണ് ജെയിംസിന്റെ ശരീര ഭാഷ മാറിയത്. 8ത് ഡാൻ ബ്ലാക്ക്ബെൽട്ടുകാരനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ നേരിടുന്നത് എളുപ്പമായിരിക്കില്ല എന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.” ആരും അടുത്തേക്കു വരുന്നില്ല എന്നു മനസ്സിലായതും ജെയിംസ് അരയിൽ ടേപ്പു ചെയ്തു വെച്ചിരുന്ന ഫോൺ വലിച്ചെടുത്തു. അതിൽ 5 എന്ന അക്കം അമർത്തിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ആൽബിയുടെ ഫോണിലേക്ക് തനിയെ ഡയലാകാൻ തുടങ്ങി. അതോടെ ചുറ്റും നിന്നവരെല്ലാം അവനു നേരേ പാഞ്ഞടുത്തു. ഫോൺ താഴെ നിലത്തേക്കിട്ടതും ജെയിംസ് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് തന്റെ പുറകിൽ നിന്നവനെ ഒറ്റയടിക്ക് താഴെയിട്ടു. അപ്പോഴേക്കും പുറകിൽ നിന്നൊരുത്തൻ അവനെ വട്ടമിട്ടു പിടിച്ചെങ്കിലും താഴെ വീണവൻ ഇനി എഴുന്നേല്ക്കാതിരിക്കത്തക്കവണ്ണം അവന്റെ തലയുടെ സൈഡിലായി മുട്ടുകാലു കൊണ്ട് ഉഗ്രനൊരു പ്രഹരം കൊടുത്തിട്ടേ ജെയിംസ് പിൻവാങ്ങിയുള്ളൂ. അവനെ വട്ടമിട്ടു പിടിച്ചവൻ ഒരു തടിയനായിരുന്നു. ജെയിംസ് ബലപ്രയോഗത്തിനൊന്നും നില്ക്കാതെ അയാൾ വലിക്കുന്ന ദിശയിൽ തന്നെ പുറകോട്ട് തന്റെ ശരീരം അയച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു ബല പ്രയോഗം പ്രതീക്ഷിച്ച അയാൾ നില തെറ്റി വീഴാൻ പോയതും, വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ അവൻ ആ മനുഷ്യന്റെ കാലുകൾ രണ്ടും തറയിൽ നിന്നും തട്ടിയുയർത്തി. ആ ഭീമാകാര ശരീരം നിലം മുട്ടുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ തന്റെ ഇരു കൈകളുമുപയോഗിച്ച് അയാളുടെ തലക്കിരുവശവും ആഞ്ഞൊരടി കൊടുക്കാനും അവന് നിമിഷങ്ങളേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. ബോധരഹിതനായാണ് തടിയൻ നിലം പതിച്ചത്. ആ പ്രദേശമാകെ പൊടിപടലമുയർന്നു. “ഷൂട്ട് ഹിം! ” വെപ്രാളത്തോടെ മേശയും തട്ടിമറിച്ച് പുറകോട്ടു നീങ്ങിയ ആന്റണി ഉറക്കെ അലറി. പക്ഷേ ആദ്യം തോക്കെടുത്തത് ജെയിംസ് തന്നെയായിരുന്നു. അവന്റെ അരക്കു പുറകിൽ സദാ സജ്ജമായിരുന്ന സർവ്വീസ് പിസ്റ്റൾ! അതു വലിച്ചെടുത്തതും, കോക്ക് ചെയ്തതും ഷൂട്ട് ചെയ്തതും എല്ലാം അര നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞു. വെടിശബ്ദം കേട്ട് ആന്റണി സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. കൂട്ടാളികളിൽ ആകെ ഒരുത്തനേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൻ തനിക്ക് വെടിയേറ്റു എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ കുനിഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുകയാണ്. ജെയിംസ് പുഞ്ചിരിയോടെ ആന്റണിയെ സമീപിച്ചു. “ഇനിയെന്താ അടുത്ത പരിപാടി ? ” ആന്റണിയുടെ കയ്യിലെ തോക്ക് ജെയിംസിന്റെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ ചൂണ്ടിയിരുന്നു. പക്ഷേ അവന് കാഞ്ചി വലിക്കാനുള്ള മനസ്സാന്നിധ്യമില്ല എന്ന് ജയിംസിനു മനസ്സിലായി. പിസ്റ്റൾ ലോക്ക് വിടുവിക്കാൻ പോലും അവന് സാധിച്ചിട്ടില്ല. ജെയിംസിന്റെ ചിരി അൽപ്പം ഉച്ചത്തിലായി. “മോനേ ആന്റണീ! നിന്റെ തോക്കും എന്റെ തോക്കും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമെന്താന്നറിയാമോ ? വിത്ത് മൈ ഗൺ... ഐ കാൻ ഷൂട്ട് റ്റു കിൽ! പക്ഷേ നീ ഷൂട്ട് ചെയ്താൽ വിവരമറിയും. പുറത്ത് ആ സൈറൺ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ നീ ? ” അധികം വൈകിയില്ല, ആ ഡോർ തകർന്നു വീണു. ജെയിംസിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന ആ തടിയനാണ് ആദ്യം അകത്തേക്ക് മലച്ചു വീണത്. പുറകേ ചൂണ്ടിപ്പിടിച്ച പിസ്റ്റളുമായി ആൽബിയും അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. “മിസ്റ്റർ ആന്റണി! ഇവിടെ ഇപ്പൊ ഉള്ള ഏറ്റവും റാങ്കുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ആൽബി സാറാണ്. അദ്ദേഹം തന്നെ അറസ്റ്റു ചെയ്യട്ടെ. അല്ലേ ? ” അവന്റെ മുടിക്കുത്തിനു പിടിച്ച് കറക്കി ആൽബിക്കു മുന്നിലേക്കു നീക്കിനിർത്തിക്കൊണ്ടാണ് ജെയിംസ് അത് പറഞ്ഞത്. അപ്പോഴേക്കും രൂപേഷും ശിവകുമാറും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരും അകത്തേക്കു കയറി വന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “യൂ ഹാവ് നത്തിങ്ങ് എഗൈൻസ്റ്റ് മീ! ഒരു കോപ്പുമില്ല നിനക്കെന്നെ അറസ്റ്റു ചെയ്യാനായിട്ട്! ” ആന്റണിയുടെ അവസാന ചെറുത്തു നില്പ്പായിരുന്നു അത്. “വെൽ! ഒരൊറ്റ കേസ് മതിയെഡോ. ഗുണ്ടകളെ ഉപയോഗിച്ച് ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പോലീസ് ഉഗ്യോഗസ്ഥനെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു അസോൾട്ടിങ്ങ് എ പോലീസ് ഓഫീസർ. പിന്നെ...” ജെയിംസ് ചിരി വിടാതെ ആന്റണിയുടെ കയ്യിലെ തോക്ക് പിടിച്ചുയർത്തി. “പൊസഷൻ ഓഫ് ഇല്ലീഗൽ ഫയർ ആംസ്.” “തോക്കിന് എനിക്ക് ലൈസൻസ് ഉള്ളതാണ്.” “ലൈസൻസ് ഉള്ള തോക്ക് നിനക്കുണ്ടായിരിക്കും. പക്ഷേ ഈ തോക്കിനില്ല. മെയ്ഡ് ഇൻ തായ്‌വാൻ എന്ന് വല്യ അക്ഷരത്തിൽ കൊത്തിവെച്ചേക്കുന്ന കണ്ടോ ? തായ്‌വാൻ തോക്കിനൊക്കെ ഇവിടെ ലൈസൻസ് കിട്ടുവോ എന്റെ ആന്റണീ ? ” ആൽബി കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാർക്ക് ആ ഗോവണിപ്പടി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊടുത്തതിനു ശേഷം ആന്റണിക്കഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു നിന്നു. “അപ്പൊ ക്രൈം ബ്രാഞ്ചല്ല... നീ തന്നെയായിരുന്നു അല്ലേ ഇതിന്റെ പുറകിൽ ? ” ആന്റണി പല്ലു ഞെരിച്ചു. “നിന്റെ ധൈര്യം ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു ആൽബി.” ആൽബി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആൽബിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം കുറച്ചൊന്നുമല്ല ആന്റണിയെ അമ്പരപ്പിച്ചത്. “നിനക്ക് ഞാനൊരു സംഭവം കാണിച്ചു തരാം.” ആൽബി തന്റെ ഫോണെടുത്ത് അതിൽ ‘ഈഗിൾ ഐ’ എന്നൊരു ആപ്പ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു. എന്നിട്ട് അതിൽ യൂസർ നെയിമും പാസ്സ്വേർഡും അടിച്ചു കൊടുത്തതിനു ശേഷം ഫോൺ ആന്റണിക്കു നേരേ തിരിച്ചു പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ് ഐക്കണുകളിൽ ‘ക്യാമറ 7’ അമർത്തി ഡേറ്റും ടൈമും അടിച്ചു കൊടുത്തു. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ വീഡിയോ ദൃശ്യങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയ ആന്റണിയുടെ മുഖത്തെ രക്തം വാർന്നു പോകുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. “ഇപ്പൊ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഏകദേശം തീരുമാനമായില്ലേ ? ” ആൽബി വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആന്റണിയുടെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. “ആ ഫുട്ടേജ് ഒന്നുകൂടി കാണാം നമുക്ക്. നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കണം ഇപ്രാവശ്യം.” ആൽബി വീണ്ടും അത് പ്ലേ ചെയ്തു. ഡെയ്സിയുടെ തല കൗണ്ടറിലേക്ക് പിടിച്ചമർത്തി തോക്കിന്റെ കാഞ്ചി വലിക്കുന്ന ആന്റണി! “സോ.... എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ് . ആ ബുള്ളറ്റിന്റെ ഷെല്ലെവിടെ പോയി ആന്റണി ? ഷൂട്ട് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ, കാലിയായ ഷെൽ തെറിച്ചു പോകേണ്ടതല്ലേ ? നിന്റെ തോക്കിൽ അങ്ങനെയല്ലേ ? ” ആന്റണിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. “ഇനി ഒരു ക്യാമറ കൂടി കാണിച്ചു തരാം. അതിൽ ഇതിനേക്കാൾ വലിയ തമാശ വേറെയുണ്ട്.” ആൽബി ‘ക്യാമറ 3’ ഓപ്പൺ ചെയ്തു. ബാറിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കുള്ള ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു അത്. ആന്റണിയോടൊപ്പം അതു കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ജെയിംസിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഡെയ്സിയുടെ മുടിയിഴകൾക്കുള്ളിൽ ഭദ്രമായി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ബ്ലഡ് ബാഗ് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് രക്തം ചീറ്റിത്തെറിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. “ഹോളിവുഡ് മാറിനില്ക്കുമല്ലോ എന്റെ ആന്റണി! ” ജെയിംസ് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. “ആന്റണീ... എവിടെയാണ് നിനക്കൊക്കെ പിഴച്ചതെന്നറിയാമോ ? ഈ സെക്യൂരിറ്റി സർവ്വീസുകാരൊക്കെ ഒരു അത്യാവശ്യ ഘട്ടം വന്നാൽ പോലീസുമായി സഹകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാണ്. അറിയാമോ ? ഒരു വാറണ്ട് മാത്രമേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ ഞങ്ങൾക്ക്. ടെമ്പററി പാസ്സ്വേർഡ് അയച്ചു തന്നു അവർ. മാത്രമല്ല, നിങ്ങൾ ഒരു ഫുട്ടേജ് ഡിലീറ്റ് ചെയ്താൽ പോലും അവരുടെ പക്കൽ അതിന്റെ ബാക്കപ്പ് കോപ്പി ഉണ്ടാകും. ഒരു വർഷം അവരത് സൂക്ഷിക്കും. അതാണ് നീയൊക്കെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തിട്ടും എനിക്കീ കോപ്പി കിട്ടിയത്.” ആന്റണി തികച്ചും നിർവ്വികാരനായി നിലകൊണ്ടു. ഇനി ആകെയൊരു വഴി വായ് തുറക്കാതിരിക്കുക എന്നതു മാത്രമാണെന്നവനു മനസ്സിലായി. “ഡെയ്സി എവിടെ ? ഷാജി എവിടെ ? അതു മാത്രമേ ഉള്ളൂ ഇനി ചോദ്യങ്ങൾ. എത്രയും പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞു തന്നാൽ ശരീരം കേടാകില്ല. പിന്നെ, നിന്റെ നിയമ പരിജ്ഞാനമൊന്നും വിളമ്പാൻ നില്ക്കണ്ട. നിന്നെ തല്ലുന്നത് പോലീസുകാരായിരിക്കില്ല. അതിനു വേണ്ടി നല്ല ബെസ്റ്റ് ഒരു ടീമിനെ ഞങ്ങൾ വേറേ ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പൊ എത്തും.” പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും വാതിൽ കടന്ന് പോത്തൻ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. അയാൾക്കു പുറകിലായി നാലു തടിമാടന്മാരും. “ഒരു മിനിട്ട് സാറേ! ” താഴെ നിന്നും ഒരു പോലീസു കാരൻ കയറി വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിൽ എന്തോ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ നേരെ വന്ന് താഴെ വീണു കിടന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകളിലൊരെണ്ണമെടുത്ത് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വസ്തുവിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചു. “ആഹാ! കൊള്ളാല്ലോ! ” ജെയിംസ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അടിയിൽ ഇഷ്ടം പോലെ ഉണ്ട് സാറേ. പത്തു പതിനഞ്ചു പെട്ടി നിറച്ചും ഇതു തന്നെയാ.” “ഓ...എന്റെ ആന്റണീ! ഇതും കൂടിയായപ്പൊഴാണ് ഒരു പൂർണ്ണത വന്നത്. സന്തോഷായി! ” ആൽബി മൃദുവായി അയാളുടെ കവിളിൽ തട്ടി. “മജിസ്ട്രേറ്റുമായി സംസാരിച്ചിട്ട് കസ്റ്റംസിനെ വിളിച്ചാൽ മതി.അല്ലെങ്കി അവരു വന്ന് ഇവന്മാരെ കൊണ്ടു പോകും.പിന്നെ നമ്മളു ചുമ്മാ മെനക്കെട്ടതാകും. ” പോത്തൻ പറഞ്ഞു. അധികം വൈകിയില്ല ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ പോലീസ്, കസ്റ്റംസ് വണ്ടികൾ വന്നു നിറഞ്ഞു. ഏതാണ്ട് 6 കോടി രൂപ വിലമതിക്കുന്ന കള്ളക്കടത്ത് സ്വർണ്ണമുണ്ടായിരുന്നു ബേസ്മെന്റിൽ. തല്ക്കാലത്തേക്ക് കസ്റ്റംസിന് ആന്റണിയുടെ കൂട്ടാളികളെ കൈമാറി ആന്റണിയെ കസ്റ്റഡിയിലെടുത്ത് പോലീസ് അവിടെ നിന്നും യാത്ര തിരിച്ചു. “കുറ്റപത്രമൊന്നും എഴുതാനാകില്ല. ആ ബിൽഡിങ്ങും സ്ഥലവുമൊന്നും ഇവന്മാരുടെ പേരിലായിരിക്കില്ല. വേറേ ഏതെങ്കിലും പാവം ബിനാമിയുടെ പെടലിയിൽ വരും ഇതും.” ആൽബി പിറുപിറുത്തു. “വേറേ ചാർജ്ജസ് ഉണ്ടല്ലോ. തല്ക്കാലം കസ്റ്റഡിയിൽ വെക്കുന്നതിന് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലല്ലോ. 24 മണിക്കൂറുണ്ട്. ഇവനെയങ്ങ് ചതക്കാൻ പോകുവാ ഞാൻ. വണ്ടി എന്റെ പറമ്പിലേക്ക് വിട്! ” പോത്തൻ ജെയിംസിനു നിർദ്ദേശം കൊടുത്തു. ബൊലേറോയുടെ പുറകിൽ, നാലു തടിമാടന്മാർക്കിടയിലിരുന്ന് ഞെളിപിരി കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആന്റണി. തുടരും കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ