അയലത്തെ അമ്പിളി 🌜 ഓരോന്നോർത്ത് കല കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടക്കവേ മുറ്റത്ത് ഒരു വണ്ടി വന്നു നിൽക്കുന്ന ഒച്ചകേട്ടു. കല പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും രുദ്രനും ശ്രീധരനും കൂടി ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു. ശ്രീധരനോട് കല എന്തോ ചോദിക്കാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും അയാൾ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക കൂടി ചെയ്യാതെ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. അയാളുടെ പ്രവർത്തിയിൽ കല ഒന്നൊമ്പരന്നു. പരിഭ്രമിച്ചു.... " എന്താ മോനെ? ഡോക്ടർ എന്താ പറഞ്ഞേ? എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ? " ഒരല്പം ഭയത്തോടെ തന്നെയാണ് രുദ്രനോട് അവർ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. " ഏയ്‌.... പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല അമ്മേ... " സിറ്റൗട്ടിലെ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് രുദ്ര അവരെ നോക്കി മെല്ലെ ചിരിച്ചു. " അന്ന് നീക്കം ചെയ്യാത്ത ഒരു ബ്ലോക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ? അതിപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയുണ്ട്.... അതുകൊണ്ട് ആഹാര കാര്യങ്ങളും മറ്റും ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു. അധികം ടെൻഷൻ പാടില്ലെന്ന്..... ഇടയ്കിടക്ക് ബി പി ഒന്ന് നോക്കണം. ബിപി നോക്കുന്ന ഒരു മെഷീൻ ഉണ്ടല്ലോ അത് വീട്ടിൽ ഒരെണ്ണം വാങ്ങി വയ്ക്കണം. എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇല്ലെങ്കിൽ ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞ് ചെക്കപ്പിന് ചെന്നാൽ മതി. " രുദ്രൻ വിശദീകരിച്ചു. " ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ പോയത് അതിന്റെ ഒന്നും അല്ല.... ഹോസ്പിറ്റലിൽ വച്ച് ഒന്ന് രണ്ട് പരിചയക്കാരെ കണ്ടിരുന്നു. അവര് ആവശ്യം ഇല്ലാത്ത ഓരോന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. അതിന്റെയാ... അമ്മ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്... ആളാകെ വിഷമത്തിലാ... " " മ്മ്... മോൻ അകത്തേക്ക് കയറി ഇരിക്ക്. " പറഞ്ഞിട്ട് കല തിരിഞ്ഞു നടക്കാനൊരുങ്ങി. " അപ്പു എവിടെ അമ്മേ? " രുദ്രൻ എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. " ഉറക്കവാ... നിനക്ക് കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വേണോ? ഊണ് കഴിച്ചിട്ട് പോയാൽ മതി കേട്ടോ... " കല തിരിഞ്ഞു നിന്നു. " ഇപ്പൊ ഒന്നും വേണ്ട. ഊണ് കഴിഞ്ഞേ പോവുള്ളൂ.... ഇല്ലേൽ അവിടെ ചെന്നിട്ടിനി ചോറും കറിയും ഒക്കെ വച്ചുണ്ടാക്കണ്ടേ? " " എന്നാ കയറി ഇരിക്ക്.... " കല അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നപ്പോൾ രുദ്രൻ അപ്പു കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. കല മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ കട്ടിലിൽ മലർന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു ശ്രീധരൻ. വലത് കൈ മടക്കി കണ്ണിന് കുറുകെ വച്ചിട്ടുണ്ട്. കല അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നു. " എന്തായിത്? ആൾക്കാര് പലതും പറയും അതൊന്നും കേട്ട് മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കരുത് എന്ന് ഇന്നലെ കൂടി എന്നോട് പറഞ്ഞ ആളാണോ ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നെ? " ശ്രീധരൻ കൈ എടുത്തു മാറ്റിക്കൊണ്ട് നിവർന്നിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖമാകെ ഒരു വിഷദഛവി പടർന്നിരുന്നു. " ഞാൻ ഇതൊക്കെ കേൾക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥനാണ് കലേ...അവള് ഇഷ്ടക്കേട് പറഞ്ഞിട്ടും ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവളുടെ അർദ്ധസമ്മതത്തോടെ അല്ലെ ഞാൻ ഈ കല്യാണം നടത്തിയത്... വിവാഹത്തിന് മക്കളുടെ അർത്ഥ സമ്മതം അല്ല... പരിപൂർണ സമ്മതമാണ് വേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി. മക്കളുടെ കല്യാണത്തിന് സ്വന്തം ഇഷ്ടമല്ല മക്കളുടെ ഇഷ്ടമാണ് നോക്കേണ്ടത് എന്ന് മറന്ന് പോകുന്ന അച്ഛനമ്മമാരിൽ ചിലർക്കെങ്കിലും ഇത്പോലൊക്കെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും..... ഇവിടെ ഞാൻ കൂടി തെറ്റുകാരൻ ആയിരിക്കുമ്പോ മറ്റുള്ളവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ട് എന്ത് കാര്യം? " അയാൾ നിസ്സംഗതയോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടു. " അതേ... നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. തെറ്റ് നമ്മുടെ ഭാഗത്തും ഉണ്ട്... അത് കൊണ്ട്... " മനസ്സിലുള്ളത് പറയാനൊരുങ്ങിയ കല ശ്രീധരന്റെ പ്രതികരണം എന്താകുമെന്നോർത്ത് പെട്ടന്ന് നിർത്തി. " അത് കൊണ്ട്...? " അയാളവരെ സംശയദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കി. " അല്ല.... വേറൊന്നും വേണ്ട... അവള് എവിടെ ഉണ്ടെന്ന്... ഒന്നറിയാൻ.... അത്... അത് മതി.... അത്രേം മതി. " അവരോരല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു നിർത്തി. രൂക്ഷമായ ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു ശ്രീധരനിൽ നിന്നും അവർക്കുള്ള ആദ്യത്തെ മറുപടി. " ഞാൻ തെറ്റുകാരാനാണ് എന്ന് സമ്മതിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനർത്ഥം ഞാൻ അവളോട് ക്ഷമിച്ചു എന്നാണ് എന്ന് കരുതിയോ നീ? എന്നാൽ കേട്ടോ... ഈ ജന്മം എനിക്കതിനു പറ്റില്ല. അതിന് എനിക്ക് എന്റേതായ കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. നിന്നോട് ഞാൻ പറയാത്ത ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്. അപ്പുവിന്റെ ജനനത്തിന് ശേഷം എപ്പഴൊക്കെയോ കാവ്യയും രുദ്രനും തമ്മിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. ആദ്യം ഞാൻ അത് അവളോട് തന്നെയാണ് നേരിട്ട് ചോദിച്ചത്. അവൾ അന്നത് തുറന്ന് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. രുദ്രനെ ഭർത്താവായി അംഗീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൾക്കത് കഴിയുന്നില്ല എന്ന്. ചെയ്തത് വലിയൊരു തെറ്റായിപ്പോയി എന്ന് അന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. തിരുത്താൻ പറ്റാത്ത തെറ്റായിരുന്നു എങ്കിലും അതിന്റെ പ്രായശ്ചിത്തം പോലെ ഞാൻ അന്ന് അവളോട് പറഞ്ഞു.... തീരെ പറ്റുന്നില്ല എന്നുണ്ടെങ്കിൽ പിരിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ.... അന്ന് അവള് അതിന് എനിക്ക് തന്ന മറുപടി എന്താണെന്ന് അറിയോ നിനക്ക്? അവളുടെ ഇഷ്ടം ഇല്ലാതെ ആ കല്യാണം നടത്തിയ എനിക്ക് അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള അവകാശം ഇല്ല എന്ന്.... അവളുടെ ഇനിയുള്ള ജീവിതം അവള് തീരുമാനിച്ചോളം എന്ന്... തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്തായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് അന്ന് ഞാൻ അതൊക്കെ തല കുനിച്ച് നിന്ന് കേട്ടു. ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് അവൾ എന്നെ ശിക്ഷിച്ചിരുന്നു എങ്കിൽ എനിക്കവളോട് ദേഷ്യമേ തോന്നില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് ഞാനീ അനുഭവിക്കുന്ന അപമാനം ഞാൻ ചെയ്തു പോയ തെറ്റിന്റെ ശിക്ഷ ആണെന്ന് ഓർത്ത് സമ്മാധാനിച്ചേനെ.... പക്ഷെ.... അവള് ശിക്ഷിച്ചത് എന്നെ മാത്രം അല്ലല്ലോ....? ഒരു പാവം ചെറുപ്പക്കാരനെയും ഒന്നും അറിയാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനേയും കൂടി അല്ലെ...? ഒട്ടും പറ്റില്ല എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു എങ്കിൽ സ്വയം ഒരു വരുമാനമാർഗ്ഗം ആയപ്പോൾ എങ്കിലും അവൾക്ക് ബന്ധം പിരിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാമായിരുന്നല്ലൊ.? ഇക്കാലത്ത് അത് അത്ര വലിയ തെറ്റായിട്ടൊന്നും ആരും കാണില്ല. എന്നാൽ അവള് ചെയ്തതോ? ഒളിച്ചോടിപ്പോയവളുടെ മോളെന്നും പറഞ്ഞു നാട്ടുകാരൊക്കെ കൂടി ആ എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത പൊടി കൊച്ചിനെയും അപമാനിക്കും. അച്ഛനും അമ്മയും പിരിഞ്ഞു താമസിക്കുന്നു എന്ന് പറയും പോലെ ആണോ ഇത്? നാളെ അതിന് ഓരോ ആവശ്യങ്ങൾ വരുമ്പോ ആൾക്കാരും ഇതൊക്കെ വീണ്ടും കുത്തി പൊക്കി കൊണ്ട് വരും. എത്ര നാള് കഴിഞ്ഞാലും ആ കൊച്ചിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോലും ഈ കറ മാഞ്ഞൂ പോവില്ലെടി.... " ശ്രീധരൻ ഒരു കിതപ്പോടെ നിർത്തി. കല തല കുനിച്ച് അയാൾ പറയുന്നതൊക്കെ നിശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു. " കളവ് ചെയ്യുന്നത് പാപമാണെന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലേ ടി നമ്മൾ അവളെ? അവൻ അധ്വാനിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയ കാശ് കക്കുന്നേരം അവളുടെ കൈ വിറച്ചിട്ട് ഉണ്ടാവുമോടി? നമ്മൾ ചൊല്ലി പഠിപ്പിച്ചതൊക്കെ അവൾ മറന്നിട്ടുണ്ടാവില്ലേ? അവിടെയും നമ്മളല്ലേ തോറ്റു പോയത്? " ശ്രീധരൻ വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകൾ മുറുക്കി അല്പസമയം നിശബ്ദനയായിരുന്നു. " അത് മാത്രമോ? ഭാര്യയും മക്കളും ഉള്ള ഒരുത്തനെയേ കിട്ടിയുള്ളോ അവൾക്ക്? ആ പെണ്ണാണെങ്കിൽ ഒരു സൂക്കേട്കാരിയും. അതിന് എന്തെങ്കിലും പറ്റിപോയാൽ ആ പിള്ളേരുടെ കാര്യം എന്താവും? ഈ പാപം ഒക്കെ അവള് എവിടെ കൊണ്ട് വയ്ക്കുമെടി? " ശ്രീധരന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് കലയുടെ പക്കൽ മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ തല കുനിച്ചുള്ള അതേ ഇരുപ്പിരുന്ന് കണ്ണീർ വാർത്തു. ഉറക്കം ഉണർന്ന അപ്പുവിനെയും കൂട്ടി ഹാളിലേക്ക് വന്ന രുദ്രൻ, മുറിയിൽ നിന്നും കലയും ശ്രീധരനും തമ്മിലുള്ള സംസാരത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഇടയായിരുന്നു. ശ്രീധരന്റെ ഇടറിയ ശബ്ദവും ആ ശബ്ദത്തിലെ വിങ്ങലും അവന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാനായി. അവൻ കൈ തലയിൽ കൊടുത്തു കൊണ്ട് അല്പനേരം അങ്ങനെ നിന്നു പോയി. അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനാണ് അമ്മയെ പറഞ്ഞു വിട്ടത്. ഇതിപ്പോ ശ്രീധരൻ കൂടുതൽ വിഷമത്തിലാണെന്ന് രുദ്രന് മനസ്സിലായി. ഒക്കത്തിരുന്ന അപ്പുമോളെ അവൻ താഴെ ഇറക്കി. " അപ്പൂസേ.... അവിടെ അപ്പൂപ്പന് വയ്യാത്തോണ്ട് അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മേം കൂടി കരഞ്ഞു പിഴിഞ്ഞ് ആകെ നാശം ആക്കിയെന്ന് തോന്നുന്നു. അപ്പൂസ് അങ്ങോട്ട് ചെന്നിട്ട് രണ്ടാളേം ഒന്ന് ഉഷാറാക്ക്.... വേണേൽ അപ്പൂപ്പനെ ഒന്ന് ഇക്കിളി ഇട്ട് ചിരിപ്പിച്ചോ...." രുദ്രൻ അപ്പുവിന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ച് കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " അമ്മൂമ്മേം കൂടി ഇക്കിളി ഇട്ടോട്ടേ? " ഇക്കിളി ഇട്ടോളാൻ അനുവാദം കിട്ടിയതും അപ്പൂന് ആവേശം ആയി. " പിന്നെന്താ...? ഒരു മയത്തിൽ ഒക്കെ വേണം... " രുദ്രൻ ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. " ഇപ്പ ശെരിയാക്കി തരാം... " കഴിഞ്ഞ ദിവസം കണ്ട കോമഡി സീനിലെ പപ്പുവിന്റെ ഡയലോഗും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് ഓടുന്നവളെ നോക്കി രുദ്രൻ കൈ കെട്ടി ചിരിയോടെ നിന്നു. 🌜 🌜 🌜 🌜 🌜 ബാക്കി മറ്റന്നാൾ .... താല്പര്യം ഇല്ലാത്ത കല്യാണത്തിന് മോളെ നിർബന്ധിച്ചു കെട്ടിച്ചതല്ലേ? അതിനുള്ള ഡോസ് അവർക്കും കിട്ടണ്ടേ? 😁😌 കലയെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റുമോ? ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും മകൾ അല്ലെ? മരിച്ചു പോകട്ടെ എന്ന് കരുതാൻ ഏത് അമ്മക്ക് പറ്റും? 😒 #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ