ഋതുനന്ദനം.... Part 47 അഭിരാമി താനും അവളും കൂടി നിൽക്കുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ ചില ഫോട്ടോകൾ വാട്സ്ആപ്പിൽ ഒരു കോൺടാക്ട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ദേവദത്തൻ ഒന്നതിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു... "മോളെ... ഇതാർക്കാ അയച്ചു കൊടുക്കുന്നത്...ആരുടേയാ ഈ നമ്പർ"....? ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിലൊരു സംശയം കലർന്നു... "ഈ നമ്പർ അമ്മയുടെ ആണ്"....അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തപ്പോൾ പ്രതികാരാഗ്നി കലർന്നൊരു ചിരി നിറഞ്ഞു... അഭിരാമിയുടെ മറുപടിയിൽ ദേവദത്തനൊന്ന് ഞെട്ടി.... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്തെ ഞെട്ടൽ വക വയ്ക്കാതെ അഭിരാമി തന്റെ സംഭാഷണം തുടർന്നു... "അതെയച്ഛാ.... ഞങ്ങളെ അച്ഛൻ മരിച്ചെന്നും വേറൊരാളാണ് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്നും കള്ളം പറഞ്ഞു അച്ഛനിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെയകറ്റിയ അമ്മയോടുള്ള എന്റെ പ്രതികാരമാണ് ഇത്. അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛന്റെ കൂടെയുള്ള ഓരോ ചിത്രങ്ങളും അയച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. അത് കണ്ട് അമ്മയുടെ മനസ് നീറണം ഞങ്ങളോടും അച്ഛനോടും ചെയ്തതിനു. അമ്മ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും അകറ്റാൻ നോക്കിയ അച്ഛന്റെ കൂടെ ഞാനെത്ര സന്തോഷത്തോടെയാണ് നിൽക്കുന്നതെന്ന് കാണണം അമ്മ. അമ്മയെന്തൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവസാനം ദൈവം ഞങ്ങളെ അച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തിച്ചത് കണ്ട് അമ്മ ഞെട്ടിത്തരിക്കണം.. ഞാനിത് അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ശിക്ഷയാണിത്"...അഭിരാമിയുടെ മുഖത്ത് ഗൂഡമായൊരു ചിരി വിടർന്നു അത് പറയുമ്പോൾ..... "മോളെ... അത്രയ്ക്ക് വേണോ"...? അഭിരാമിയോട് ചോദ്യമുന്നയിക്കുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ സ്വരം ദുർബലമായിരുന്നു... ഇത്രയും കാലം കള്ളം പറഞ്ഞു തങ്ങളെ പറ്റിച്ചതിനു മകൾ അമ്മയോട് പകരം വീട്ടുന്നു. മകളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അതിനെതിരെ ഒന്നും പറയുവാനും കഴിയുന്നില്ല. ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ അശക്തനായിപ്പോകുന്നു താൻ. ലച്ചുവിനെ താനിങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നാൽ ഇതിലും അപ്പുറമാവില്ലേ ഒരു പക്ഷേ തന്റെ മക്കളുടെ പ്രതികരണം.... ദേവദത്തൻ വേദനയോടെ ചിന്തിച്ചു... അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ അഭിരാമി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു... അച്ഛന്റെ മാനസികാവസ്ഥ ഒന്ന് മാറ്റേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് കരുതിയ അഭിരാമി ഉടനെ തന്നെ മിത്രയെ വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തു. ഉടനെ തന്നെ മിത്രയുടെ കോൾ അറ്റൻഡ് ആയി... തലയിൽ പ്ലാവിലക്കിരീടവും, കണ്ണുകളിൽ ഓലയുടെ കണ്ണടയും വച്ചു വീഡിയോ കോളിൽ വന്ന അഭിരാമിയെ കണ്ട മിത്രയൊന്നമ്പരന്നു.... "ചേച്ചി.... ഇതൊക്കെ എന്താ".... മിത്രയുടെ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ സ്വരം ദേവദത്തന്റെ കാതുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. അയാൾ മിത്രയെ കാണുവാനായി ഉടനെ തന്നെ അഭിരാമിയുടെ അടുത്തേക്കായി നിന്നു... പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ മകളെ വീഡിയോ കോളിലൂടെ കണ്ട ദേവദത്തന്റെ മുഖം പ്രകാശമാനമായി. അയാളുടെ മിഴികളിൽ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി... "മിത്തൂ... ഇത് അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കിത്തന്നതാ.. നമ്മുടെ അച്ഛൻ പൊളിയല്ലേ"... അഭിരാമി ദേവദത്തനെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അയാളുടെ കവിളിലൊന്ന് ചുംബിച്ചു... മിത്രയുടെ മുഖത്ത് ഒരേ സമയം ആഹ്ലാദവും വിഷാദവും നിറഞ്ഞു... മിത്രയുടെ മുഖം വിഷാദമാനമായത് ദേവദത്തൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതെന്തിനാവുമെന്ന് അറിയാവുന്ന അയാളുടെ മനസ്സിൽ തന്റെ മകളോടുള്ള അലിവ് നിറഞ്ഞു.... "അച്ഛാ... അച്ഛൻ ചേച്ചിയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തല്ലേ... എനിക്ക് മാത്രമില്ല"...മിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ പരിഭവം നിറഞ്ഞു... "അച്ഛന്റെ മീനുക്കുട്ടി ഇവിടെ വരുമ്പോൾ ഉണ്ടാക്കിത്തരില്ലേ... അച്ഛന്റെ മോള് വിഷമിക്കാതെ"... മിത്രയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ സ്വരമയാൾ അറിയാതെ ഇടറിപ്പോയി... "പ്രോമിസ് "... (മിത്ര ) "പ്രോമിസ് ".... ദേവദത്തന്റെ മറുപടിയിൽ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു നിന്നു... "അച്ഛനെന്നാ എന്നെ കാണാൻ വരുന്നത്. എനിക്കച്ഛനെ കാണാൻ കൊതിയായി"...മിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ അവളിപ്പോൾ തന്റെയച്ഛന്റെ സാമീപ്യമെത്രത്തോളം ആഗ്രഹിക്കുന്നെന്നത് വെളിവായിരുന്നു... "അച്ഛനുടനെ വരും... അച്ഛൻ മീനുട്ടിയേയും അമ്മയെയും കാണാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നു"... ദേവദത്തന്റെ മുഖം വാത്സല്യത്താൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു... അമ്മയുടെ കാര്യം കേട്ടതും മിത്രയുടെ മുഖമൊന്നു മങ്ങി. അത് ശ്രദ്ധിച്ച ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് ഉറ്റു നോക്കി. അഭിരാമിയുടെ മുഖഭാവവും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല... "അച്ഛാ... ദയവ് ചെയ്ത് അമ്മയുടെ കാര്യം അച്ഛനെന്നോട് തിരക്കുകയോ പറയുകയോ ചെയ്യരുത്. അമ്മയുള്ളത് കൊണ്ട് എനിക്കിപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാൻ പോലും തോന്നുന്നില്ല".... മിത്രയുടെ മുഖത്ത് അമ്മയോടുള്ള താല്പര്യക്കുറവ് പ്രകടമായി.... "മോളെ.... അങ്ങനെയൊന്നും പറയാതെ...അമ്മ പാവമാണ്"...ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകൾ ദുർബലമായിരുന്നു... "അച്ഛാ.... അമ്മയെ കുറിച്ച് അച്ഛന്റെ മനോഭാവം അങ്ങനെയാവാം. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്ക് അമ്മയെ പണ്ടത്തെ പോലെ സ്നേഹിക്കുവാൻ കഴിയില്ല. കാരണം അമ്മ ഞങ്ങളോട് ചെയ്തത് അത്തരത്തിലൊരു ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാണ്‌. ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനുമായി പിണങ്ങിയാണ്‌ അമ്മ ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷേ അമ്മയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ മനോഭാവം മാറില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അമ്മ ചെയ്തത് എന്താ ഞങ്ങളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്തയാളാണ് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനെന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു. അച്ഛനുമായി എന്ത് പ്രശ്നമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നതെങ്കിലും അമ്മയ്ക്ക് നിയമപ്രകാരം പോകാമായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് അച്ഛനുമായുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ എന്ത് തന്നെയായാലും അതമ്മയെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ് ഞങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നതല്ല. ഞങ്ങളിൽ അമ്മയ്ക്കുള്ള അതേ അവകാശം അച്ഛനുമുണ്ട്. അതമ്മ ഓർക്കണമായിരുന്നു".... മിത്രയുടെ വാക്കുകളിൽ അമ്മയോടുള്ള രോഷം തിളക്കുകയായിരുന്നു... "അച്ഛനെന്നോട് ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ എനിക്ക് നിരാകരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല അത് കൊണ്ട് ഞാൻ പറയുകയാ അമ്മയുടെ ഒരു കാര്യം എന്നോട് ചോദിക്കുകയോ മുമ്പത്തെ പോലെ പെരുമാറാനോ അച്ഛൻ ദയവായി എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടരുത് ".... മിത്രയുടെ മുഖമാകെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരുന്നു അത് പറയുമ്പോൾ.... "അച്ഛനറിയുമോ... ചേച്ചിയ്ക്ക് അച്ഛനെടുത്ത് നടന്നതിന്റെയും അച്ഛൻ കളിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയുമൊക്കെ നേരിയ ഓർമയെങ്കിലുമുണ്ട് എന്നാൽ എനിക്കത് പോലുമില്ല. ചെറുപ്പത്തിൽ മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ അവരുടെ അച്ഛന്മാരുടെ കൂടെ നടക്കുന്നതും കളിക്കുന്നതുമൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് അതിന് ഭാഗ്യമില്ലാതെ പോയല്ലോ എന്നോർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഒരുപാട്. അതെല്ലാം മറന്ന് അമ്മയെ പഴയ പോലെ സ്നേഹിക്കുവാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലച്ഛാ.... വേറെന്തൊക്കെ കാര്യത്തിൽ അമ്മയോട് ക്ഷമിച്ചാലും ഞങ്ങളുടെ അച്ഛൻ വേറൊരാളാണെന്ന് പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചത് എനിക്കൊരിക്കലും ക്ഷമിക്കുവാൻ കഴിയില്ല".... മിത്രയുടെ മുഖം സങ്കടത്താലും അമ്മയോടുള്ള പകയാലും ചുവന്നിരുന്നു അപ്പോൾ... ദേവദത്തന് തന്റെ മക്കൾക്ക് കൊടുക്കുവാനായി മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. കാരണം മകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് അത്രയ്ക്കും യുക്തിഹിതമായ കാര്യങ്ങളാണ്. അവരിപ്പോൾ ചിന്തിക്കുന്നതിനെ ഒരിക്കലും കുറ്റപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിയില്ല...പക്ഷേ മക്കളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം തന്റെ ലച്ചുവിനുണ്ടാക്കുന്ന മാനസികാഘാതം ചെറുതായിരിക്കില്ല....മിത്രയുടെ വാക്കുകൾ ചിന്തകളായി മൂടിയപ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി... "പക്ഷേ... ഇപ്പോൾ ഞാനൊരുപാട് ഹാപ്പിയാണ് അച്ഛാ.... കാരണം ഒരു നൂറ് ജന്മത്തിലേക്കുള്ള സ്നേഹം പകർന്നു തരുവാൻ എനിക്കൊരച്ഛനിപ്പോൾ ഉണ്ടെന്ന അറിവ് മറ്റെന്തിനേക്കാളും എനിക്ക് സന്തോഷം പകരുന്നു. എനിക്കു ഈ ലോകത്തോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയണം ഞാൻ ദേവദത്തന്റെ മകളാണെന്ന് ".... മിത്ര പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ദേവദത്തനോടുള്ള സ്നേഹത്താലും അഭിമാനത്താലും നിറഞ്ഞു.... രംഗമൊന്ന് ആനന്ദമുറ്റതാക്കുവാൻ അഭിരാമി പൊടുന്നനെ മിത്രയോട് വേറെ പല കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പരസ്പരമവർ കളിയാക്കിയും ചീത്ത പറഞ്ഞും ശോകാർദ്രമായ അന്തരീക്ഷത്തെ ആനന്ദഭരിതമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു..... ദേവദത്തൻ തന്റെ മക്കളുടെ കുസൃതികൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ട് പേരോടും കുറേ സമയം സംവദിച്ചു.... അല്പസമയങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് മിത്ര തന്റെ കോൾ കട്ട്‌ ചെയ്ത് പോയി... അഭിരാമി തുടർന്ന് ദേവദത്തനോടൊപ്പമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ താൻ ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിൽ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തത് അഭിരാമി അച്ഛനെ കാണിച്ചു കൊടുത്തു... അതിൽ എഴുതിയിരുന്നു..... ഇരുവരും ചേർന്നുള്ള ചിത്രത്തിന് കീഴിൽ അച്ഛന്റെ കൂടെ എന്നും, അച്ഛനുണ്ടാക്കി കൊടുത്ത റെയ്ബാൻ ഗ്ലാസ്സ്, അച്ഛൻ അണിയിച്ച കനകക്കിരീടം എന്നൊക്കെ എഴുതിയിരുന്നു..... ആ പോസ്റ്റുകൾ കണ്ട ദേവദത്തൻ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി.... "അനുമോളെ... ഇതെന്തിനാ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലൊക്കെ പോസ്റ്റ്‌ ഇട്ടത്...വേണ്ടായിരുന്നു".... ദേവദത്തന്റെ മുഖത്ത് വൈമനസ്യം പടർന്നു.... "അച്ഛാ.... അതിലൊക്കെ പോസ്റ്റിട്ടത് കൊണ്ട് എന്താണ് പ്രശ്നം. മിത്തു പറഞ്ഞത് പോലെ ഞങ്ങൾക്ക് ഈ ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയണം ഞങ്ങൾ ദേവദത്തന്റെ മക്കൾ ആണെന്ന് ".... അഭിരാമിയുടെ മിഴികളിൽ മുമ്പില്ലാത്ത ഒരാവേശം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി ദേവദത്തനുളവായി.... എന്നാലും മോളെ... ഇത് പോലെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒക്കെ പോസ്റ്റ്‌ ഇടുക എന്നൊക്കെ വച്ചാൽ. നീക്കം ചെയ്യുന്നതല്ലേ നല്ലത് "...ദേവദത്തന്റെ വാക്കുകളിൽ അല്പം സങ്കോചം നിറഞ്ഞു... "എന്തിന് "... "അച്ഛന് ഞങ്ങളെ മക്കളെന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുവാൻ എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ"....? അഭിരാമിയുടെ സ്വരത്തിൽ നീരസം പടർന്നു... "അങ്ങനല്ല മോളെ... നിങ്ങളെന്റെ മക്കളാണെന്ന് ഈ ലോകത്തോട് വിളിച്ചു പറയുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു ഞാനും...പക്ഷേ"... ദേവദത്തന്റെ മറുപടി മുഴുമിപ്പിക്കുവാൻ അഭിരാമി അനുവദിച്ചില്ല... അവൾ കൈ ഉയർത്തി വിലക്കി... "അച്ഛാ... അച്ഛനെന്ത് കൊണ്ടാണ് ഈ ആശങ്ക എന്നെനിക്കറിയാം... പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഞങ്ങൾ മക്കളായി രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുമ്പോൾ സമൂഹം എന്ത് കരുതുമെന്നും പ്രത്യേകിച്ച് അവർ അമ്മയ്ക്ക് ചാർത്തിക്കൊടുത്തേക്കാവുന്ന വിശേഷഞങ്ങളുമൊക്കെ ഓർത്തല്ലേ"....അഭിരാമിയൊരു മറുചോദ്യമുന്നയിച്ചു... "മോളെ... ഒരു തരത്തിൽ അതുമുണ്ടെന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ... അച്ഛൻ മരിച്ചെന്നാണ് മോളുടെ ഇത് വരെയുള്ള ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവരുമറിയുന്നത്. ഇത്രയും കാലം ഇല്ലാത്ത അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ എവിടെ നിന്നും വന്നുവെന്ന് നിങ്ങളുടെ സഹപാഠികളുടെയും പിന്നെ സഹപ്രവർത്തകരുടെയുമൊക്കെ ചോദ്യങ്ങൾ വരില്ലേ"... അതിനെ കുറിച്ച് അച്ഛനൊരു നിമിഷമോർത്തു... ദേവദത്തനൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി... "അച്ഛാ.... സമൂഹത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ. ഇനിയെന്റെ സഹപാഠികളുടെ കാര്യമോർത്താണെങ്കിൽ എവിടെയും ഞങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ പേര് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടില്ല. അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. സ്കൂൾ റെക്കോർഡുകളിലൊക്കെ രക്ഷിതാവിന്റെ പേരിന്റെ സ്ഥാനത്ത് അമ്മയുടെ പേരാണ്. പിന്നെ ഇവിടുത്തെ കാര്യമാണെങ്കിൽ എഴുത്ത് കാരൻ ദേവദത്തന്റെ ഭാര്യ അദ്ദേഹത്തെ മക്കളെയും കൊണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത് ആർക്കുമറിയാത്ത കാര്യമല്ല. കാരണം അച്ഛൻ പണ്ടത്തെ ആ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനല്ല ഇപ്പോൾ. അച്ഛന്റെ പ്രശസ്തിയുടെ കൂടെ അച്ഛന്റെ കുടുംബജീവിതത്തിലേ കഥകളും എല്ലായിടത്തും പാട്ടാണ്. പിന്നെ അമ്മയെ കുറിച്ചു സമൂഹം എന്ത് ചിന്തിക്കുമെന്നാണെങ്കിലും അതിനൊക്കെ അല്പായുസ്സ് മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. കുറച്ച് ദിവസം എല്ലാവരും ഇതൊരു ചർച്ചാവിഷയമാക്കിയേക്കാം. പിന്നെ അതൊക്കെ മാറും. എനിക്ക് നേരെ വരുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് എനിക്കറിയാം. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കേട് പറ്റാത്ത രീതിയിൽ ഞാനത് കൈകാര്യം ചെയ്ത് കൊള്ളാം".... അഭിരാമിയൊന്ന് പറഞ്ഞു നിർത്തി.... "അച്ഛാ... പിന്നെ എന്നായാലും സമൂഹം ഇതെല്ലാമറിയും ഈ രീതിയിൽ അല്ലെങ്കിൽ വേറൊരു രീതിയിൽ. അത് കൊണ്ട് അതിനെ കുറിച്ച് അച്ഛനാലോചിക്കേണ്ടതില്ല"...അഭിരാമിയുടെ വാക്കുകൾ പക്വതയാർന്നതായിരുന്നു.... ദേവദത്തന് പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുവാനുണ്ടായിരുന്നില്ല...... അല്പനിമിഷങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിന്നു... "അച്ഛാ".... തങ്ങൾക്കിടയിലെ മൗനത്തെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് അഭിരാമി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി എന്താണെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അയാളുടെ മീശയിൽ വിളിച്ചു തലോടാൻ തുടങ്ങി.... അഭിരാമിയുടെ കുസൃതിയിൽ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിലെ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് അല്പം അയവു വന്നു. അയാളുടെ മുഖത്തൊരു ചിരി വിടർന്നു..... "അച്ഛന് സമൂഹത്തെ ഭയമുണ്ടോ ഇക്കാര്യത്തിൽ"....? അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ മിഴികളിലേക്കുറ്റ് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "ഒരിക്കലുമില്ല മോളെ... മോളച്ഛനെ കുറിച്ച് കരുതിയേക്കുന്നത് ഈ സമൂഹത്തെ ഭയന്ന് നിങ്ങളെന്റെ മക്കളെന്ന സത്യത്തെ ഞാൻ മറച്ചു പിടിക്കുമെന്നാണോ... ആ സത്യമൊരിക്കലും ഇല്ലാതെയാവുന്നില്ലല്ലോ. മോള് പറഞ്ഞത് പോലെ ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ സമൂഹമതറിയും".... വിപദിധൈര്യം കലർന്ന വാക്കുകളാൽ ദേവദത്തൻ മറുപടി നൽകി... അയാളുടെ മുഖമപ്പോൾ ഒരു യുദ്ധം വിജയിച്ച പോരാളിയുടേതായിരുന്നു.... "പിന്നെന്തിനാ എന്റച്ഛൻ ഞാൻ ചിത്രങ്ങൾ പോസ്റ്റുന്നതിനെ ഒക്കെ ഭയപ്പാടോടെ കാണുന്നത്. ഈ സമൂഹത്തെ എപ്പോഴും സന്തോഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അതിനനുസൃതമായി നമുക്ക് ജീവിക്കുവാൻ കഴിയില്ല അച്ഛാ..." അഭിരാമി ഗൂഡമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ എന്തിനോടും പൊരുതാൻ താൻ തയ്യാറാണെന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് താൻ ലച്ചുവിനോട് പറഞ്ഞതും ഇതിന് സമാനമായൊരു വാക്കായിരുന്നുവെന്ന് ദേവദത്തൻ മനസ്സിലോർത്തു.... "ഭയമല്ല മോളെ... മോള് ചെയ്തത് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിന് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാലത്തിന്റെയാവും"... ദേവദത്തൻ ചിരിയോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "അപ്പോൾ ഞാനാ പോസ്റ്റുകൾ നീക്കം ചെയ്യുവാനും പോകുന്നില്ല ഇനിയും അത് പോലെ പോസ്റ്റുകൾ ഇടാനും പോകുന്നു. അച്ഛനെന്ത് പറയുന്നു".....? അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ കഴുത്തിൽ തന്റെ കൈകളിട്ട് കൊണ്ട് അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "എന്റെ മക്കൾക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് ചെയ്തോളൂ.. അച്ഛനൊരെതിർപ്പുമില്ല"...അഭിരാമിയുടെ നെറ്റിയിലൊരു ചുംബനം നൽകിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ വാത്സല്യത്തോടെ മറുപടി നൽകി... "ഇതാണ് എന്റെ അച്ഛൻ ദേവദത്തൻ നരസിംഹൻ... രാമശ്ശൻ പറയുന്നത് പോലെ ഏത് ചോദ്യങ്ങളെയും സധൈര്യം നേരിടുന്ന രാമശ്ശന്റെ ദേവൻ കുഞ്ഞ് ".... ദേവദത്തന്റെ കവിളിലൊരു ചുംബനമേകിക്കൊണ്ട് അഭിരാമിയത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ മിഴികളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞു നിന്നു.... മറുപടിയായി ദേവദത്തനൊന്ന് ചിരിച്ചു... പൊടുന്നനെ അഭിരാമി ദേവദത്തന്റെ താടിയിലൊന്ന് തടവി. ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അതിൽ കണ്ട വെളുത്ത ഒന്ന് രണ്ടിഴകൾ പറിച്ചു കളഞ്ഞു.... "ഹൗ.... എന്റെ മോളച്ഛന്റെ താടി മുഴുവൻ പിഴുതു മാറ്റുവാണോ"...? വേദനയെടുത്ത ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയോട് അല്പം പരിഭവം കലർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "അച്ഛന്റെ താടിയിലെ വെള്ളി വരകൾ ഞാൻ പറിച്ചെടുത്തു കളഞ്ഞതാ. എന്റച്ഛൻ സപ്തതി കഴിഞ്ഞിട്ട് നര കാണിച്ചാൽ മതി കേട്ടല്ലോ"... അഭിരാമിയൊരു കുറുമ്പോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി... ദേവദത്തനിൽ നിന്നുമൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയുയർന്നു..... "അച്ഛനെന്തിനാ ഈ താടി വളർത്തുന്നത്"...? അഭിരാമിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ നീരസം കലർന്നു... "അത് ഈ താടിയ്ക്ക് കീഴിൽ നിങ്ങളുടെ അമ്മ നൽകിയ ചുംബനങ്ങളുടെ പാടാണ്. അതിനൊരു കോട്ടവും തട്ടാൻ പാടില്ലല്ലോ അത് കൊണ്ട് വളർത്തിയതാ..." ദേവദത്തനൊന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "അയ്യെടാ.... അച്ഛൻ സിനിമയിലെ ഡയലോഗ് കോപ്പിയടുക്കുവാണല്ലോ... ഈ താടി ഇത് പോലെ നീട്ടേണ്ട. നന്നായി വെട്ടിയൊതുക്കുകയോ എടുത്ത് കളയുകയോ വേണം... കേട്ടല്ലോ"....അഭിരാമി ഒരു ശാസന കലർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തനോട് മൊഴിഞ്ഞു... "വേറെ എന്തൊക്കെയാ അച്ഛന്റെ രാജകുമാരിയ്ക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തു തരേണ്ടത്"...? ദേവദത്തൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു... "വേറെയൊക്കെ വഴിയ്ക്ക് പറയാം...ഇപ്പോൾ വേറൊരു കാര്യം അച്ഛനെനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തേ പറ്റൂ"....അഭിരാമിയൊന്ന് കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.... "അതെന്താണാവോ"...? വാക്കുകളിൽ ആശങ്ക കലർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവദത്തൻ ചോദിച്ചു... "അച്ഛനെന്നെ എടുക്കണം ഇപ്പോൾ" ...മന്ദാക്ഷമുഖിയായൊരു ചെറുചിരിയോടെ തന്റെ ആവശ്യമറിയിച്ചു.. അഭിരാമിയുടെ ആവശ്യമറിഞ്ഞ ദേവദത്തനൊന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... "നരസിംഹം.... എന്തിനാ ചിരിക്കുന്നത്.. പിരി ലൂസായോ"...? അഭിരാമിയൊന്ന് ചൊടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "ഞാനോർക്കുവായിരുന്നു പ്രായത്തിൽ കവിഞ്ഞ പക്വതയായിരുന്നു വാക്കുകളിലും പ്രവൃത്തിയിലുമെല്ലാം എന്റെ കുട്ടി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ആദ്യമായി വരുമ്പോൾ. ഇപ്പോൾ കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ...അതോർത്ത് ചിരിച്ചു പോയതാ"...ദേവദത്തൻ ചിരിയടക്കുവാൻ കഴിയാതെ പറഞ്ഞു.... "അച്ഛനെങ്ങനെയായിരുന്നു..... ആദ്യമായി വന്നപ്പോൾ ആ വാതിലടയ്ക്കുന്നു. ഭാര്യയെ കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ സിഗരറ്റ് പുകച്ചു തള്ളുന്നു. ഇപ്പോഴോ... അച്ഛനും മാറിയില്ലേ"... അഭിരാമി കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു.. "അന്ന് അച്ഛൻ കരുതിയില്ലല്ലോ മുന്നിൽ വന്ന ഈ ആറ്റം ബോംബ് സ്വന്തം മകളാണെന്ന്"....ദേവദത്തനൊന്ന് കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് അഭിരാമിയുടെ മൂക്കിൻ തുമ്പ് ഞെരടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... "ഇപ്പോൾ അറിഞ്ഞല്ലോ മകളാണെന്ന്..പിന്നെ യഥാർത്ഥ ആറ്റം ബോംബ് അങ്ങ് ഹൈദരാബാദിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. അച്ഛന്റെ രണ്ടാമത്തെ അരുമ സന്താനം അച്ഛൻ പാട് പെടും" .... അഭിരാമി ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.. "അങ്ങനെയാണോ... സാരമില്ല ഈ അച്ഛൻ സഹിച്ചോളാം"... ദേവദത്തനൊന്ന് മന്ദഹസിച്ചു... "അങ്ങനെയാണല്ലോ.. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടത് മിസ്റ്റർ അച്ഛൻ അങ്ങട് ചെയ്താട്ടെ...ഞാനെത്ര വലുതായാലും അച്ഛന്റെ അനുമോൾ അല്ലെ എന്നും"...അഭിരാമിയൊരു കൊഞ്ചാലോടെ മൊഴിഞ്ഞു... "പിന്നല്ലാതെ".....ദേവദത്തൻ അവളെ കൊഞ്ചിച്ചു.. ദേവദത്തൻ ഇരു കൈകളും നീട്ടി അഭിരാമിയെ കോരിയെടുത്തു. അഭിരാമിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ അച്ഛന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ ചുറ്റി... ദേവദത്തൻ അഭിരാമിയേയും കൈകളിലേന്തി പതിയെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ദേവദത്തന് മനസിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത ഒരാത്മനിർവൃതി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.... ഇടയ്ക്കൊന്ന് പൂമുഖത്തേക്ക് വന്ന രാമേട്ടൻ കണ്ടു അഭിരാമിയേയും കൈകളിലേന്തി നടന്നു വരുന്ന ദേവദത്തനെ..... അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് അനൽപ്പമായൊരാനന്ദത്തിന്റെ അലയൊലികൾ ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..... തുടരും #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ