ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു അത്ഭുതം പോലെയാണ്. നമ്മൾ ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരിടത്ത്, ആരും വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച ഒരു നേരത്ത്, എവിടെ നിന്നെന്നില്ലാതെ അവർ കടന്നു വരും. അവർക്ക് നമ്മളെ നേരത്തെ അറിയില്ലായിരിക്കാം, നമ്മുടെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് ധാരണയുണ്ടാവില്ല. എങ്കിലും, ആ നിമിഷം അവർ നൽകുന്ന ഒരു നോട്ടം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വാക്ക്.. അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു മുറിവിനെ ഉണക്കാൻ പാകത്തിലുള്ളതാകും. അവർ വരുന്നത് ഒരു വസന്തം പോലെയാണ്. പക്ഷേ ആ വസന്തം അധികകാലം നിൽക്കില്ലെന്ന് നമ്മൾ ഓർക്കാറില്ല. അവർ പടിയിറങ്ങി പോകുമ്പോൾ ബാക്കിയാകുന്നത് അവരുടെ ഗന്ധവും ശബ്ദവും മാത്രമായിരിക്കും. പിന്നീട് നമ്മൾ അവരെ തിരയുന്നത് ആൾക്കൂട്ടത്തിനടിയിലല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ തന്നെ ഓർമ്മകളുടെ ആഴങ്ങളിലാണ്. ​അവർ നമ്മുടേതല്ല എന്ന് തലച്ചോർ ആവർത്തിച്ചു പറയുമ്പോഴും, ഹൃദയം വാശി പിടിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് അറിയാമോ? കാരണം, ആരും ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ നമ്മളെ കേട്ടത് അവരാണ്. ആ കടപ്പാട് സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലിയൊരു വേദനയായി ഉള്ളിൽ തങ്ങിനിൽക്കും. ഒരിക്കലും സ്വന്തമാകില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവരെ ശ്വസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുക എന്നത് ഒരുതരം മനോഹരമായ സ്വയം പീഡിപ്പിക്കലാണ്. ​ചില മനുഷ്യർ അങ്ങനെയാണ്... അവർ വന്നു പോകുന്നത് നമ്മളെ മാറ്റാനാണ്. അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും നമ്മൾ പഴയ നമ്മളാവില്ല. അവർ ബാക്കിവെച്ചു പോയ ആ വേദനയാണ് പിന്നീട് നമ്മുടെ അടയാളമായി മാറുന്നത്. #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ