#അമ്മയുടെ #സ്വന്തം.. ദൂരെ എവിടെയോ പോകാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് എന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ചു അമ്മ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. ബസ്സ് കാത്തു നിന്ന നേരം എനിക്ക് കുടിക്കാൻ കോളയും കഴിക്കാൻ ബട്ടർബണ്ണും വാങ്ങി തന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണങ്ങൾ, ആദ്യമായാണ് ആവശ്യപ്പെടാതെ അവയെല്ലാം അമ്മ വാങ്ങി തരുന്നത്. ഇടയ്ക്ക് വാത്സല്യത്തോടെ എന്നെ നോക്കും., മുടിയിഴകൾ തലോടും.. "ഇനി എന്താണ് നിനക്ക് വേണ്ടത് .." ആ ചെറിയ പീടികയിലേക്ക് നോക്കി അമ്മ ചോദിച്ചു. "റിനോൾട്ടിന്റെ ബോൾപെൻ വാങ്ങി തരുവോ.., കറുത്ത മഷിയുള്ളത്.. " അമ്മ മെല്ലെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആ പേന വാങ്ങി എനിക്ക് തന്നു. എന്നിട്ട് പേഴ്സിൽ നിന്നും ഏതാനും ചില്ലറ തുട്ടുകൾ പെറുക്കി കടയിൽ കൊടുത്തു കൊണ്ട് അതിവേഗം എന്റെ കൈ പിടിച്ചു തിരക്കുള്ള ഏതോ ബസ്സിൽ കയറി. യാത്രക്കിടയിൽ പതിവില്ലാതെ അമ്മ എന്നെ ഇടക്കിടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ബസ്സിന്റെ കമ്പിയിഴകളിലൂടെ പുറം കാഴ്ച്ചകൾ നോക്കി ഇരുന്നു. മരങ്ങൾ വളരെ വേഗം പിന്നിലോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു..ഏതാനും മണിക്കൂറുകളുടെ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ഞങ്ങൾ ബസ്സിറങ്ങി നിന്നത് ഒരു വലിയ പള്ളിയുടെ കവാടത്തിനരികിലാണ്. അതിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അതിവിശാലമായ മുറ്റം. നിറയെ മരങ്ങൾ. ദൂരത്തായ് ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ. വിശാലമായ മുറ്റത്തിന് നടുവിൽ ഒരു കയ്യിൽ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് നിൽക്കുന്ന മാതാവിന്റെ രൂപം പണിതു വച്ചിട്ടുണ്ട് . അമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അതിനരികിലൂടെ കെട്ടിടത്തിന്റെ വരാന്ത വരെ നടന്നു. അപ്പോൾ കുറേ കുട്ടികൾ ആ വലിയ മുറ്റത്ത് കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഈ പള്ളിയിൽ ഇത്രയും കുട്ടികൾ ഉണ്ടോ അമ്മേ.." ഞാൻ ജിജ്ഞാസയോടെ ചോദിച്ചു. " ഇത് പള്ളിയല്ല . ഇത് ഒരു വലിയ സ്കൂളാണ് പഠിക്കാൻ മിടുക്കുള്ള കുട്ടികളെ മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന വലിയ ക്രിസ്ത്യൻ സ്കൂൾ.." " ഇന്ന് എന്നെ സ്കൂളിൽ വിടാതെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നത് എന്തിനാമ്മേ.." തെല്ല് ഭയത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു. "ഇനി മുതൽ നീ ഇവിടെ നിന്നാണ് പഠിക്കുന്നത്..മാസത്തിൽ ഒരു ദിവസം അമ്മ നിന്നെ കാണാൻ ഇവിടെ വരും.." "അമ്മേ.." എന്റെ നെഞ്ചിൽ തീ കൊളുത്തിയ പോലെ തോന്നി.. ആ സമയം ഓഫീസിൽ നിന്നും ഒരു കന്യാസ്ത്രീ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. " മോൻ ഇപ്പോൾ ഏത് ക്ലാസിലാ?" അവർ എന്നോടു നോക്കിചോദിച്ചു "നാലാം ക്ലാസ്.. " " ട്രാൻസ്ഫർ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വാങ്ങിയോ ഗീതേ.. " അവർ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു. അമ്മ സഞ്ചിയിൽ നിന്നും ഏതോ കടലാസ് എടുത്ത് കൊടുത്തു. "ശരി.., ഇനി ഗീത പൊയ്ക്കോളൂ. ക്ലാസ് തുടങ്ങാൻ സമയമായ്..ഞാൻ ഇവനെ എല്ലാവർക്കും പരിചയപ്പെടുത്താം.. " അമ്മ അത് കേട്ടപാതിയിൽ എന്റെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ തിരിച്ച് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി. അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ എന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തിരുന്നത് അമ്മ അന്നേരം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പണ്ടൊരിക്കൽ തിരക്കുള്ള ഏതോ മാർക്കറ്റിൽ വച്ച് എന്നെ കുറേ നേരം കാണാതായി! പരിഭ്രാന്തയായ് ഏറെ നേരം അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞതിന് ശേഷമാണ് അമ്മ എന്നെ കണ്ടെത്തിയത് . ആ ദിവസം മുതൽ ശീലിപ്പിച്ചതാണ് അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ വിരൽ ചുറ്റി നടക്കാൻ. രണ്ടടി മുന്നോട്ട് നടന്നതും അമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സാരിത്തുമ്പ് ഞാൻ മുറുക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.. അമ്മയുടെ മുഖം വീർത്ത് നിഴലിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച്ച.. എന്നിട്ടും എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സാരിത്തുമ്പിലെ പിടി വിടുവിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ എന്റെ അടുത്തേക്ക് മെല്ലെ വന്നു. വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ മുടിയിഴകൾ തഴുകി, സാരി തുമ്പ് കൊണ്ട് എന്റെ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ തുടച്ചു. ഇതെല്ലാം കണ്ട് നിന്ന കന്യാസ്ത്രീ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായ് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അമ്മ അവരോട് അനുവാദം വാങ്ങി അൽപ്പനേരം എന്നെയും കൂട്ടി മുറ്റത്തെ വലിയ തണൽമരച്ചോട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അത് വരെ കലപില കൂട്ടി കൊണ്ട് ഇരുന്ന കുട്ടികൾ എല്ലാം ക്ലാസുകളിലേക്ക് പോയിരുന്നു.. "നിനക്ക് ഇപ്പോ വിശക്കുന്നുണ്ടോ?" അമ്മ മെല്ലെ ചോദിച്ചു.. "വിശപ്പ് ഇല്ല അമ്മേ.. പക്ഷെ അമ്മ എന്നെ ഇവിടെ തനിച്ചാക്കി പോകുമോ.?" അമ്മ അത് കേട്ട് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. "അമ്മേ.. എനിക്ക് ഇപ്പോ അനിയനെ കാണണം എന്ന് തോന്നുന്നു.." "മോനേ..നിനക്കിവിടെ മൂന്നു നേരം കഴിക്കാൻ ആഹാരം കിട്ടും, പുതിയ ഉടുപ്പുകൾ കിട്ടും, നല്ല കൂട്ടുകാരെ കിട്ടും. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ അതൊന്നും ഇല്ലല്ലോടാ.. " "പക്ഷെ ഇവിടെ അമ്മയും അനിയനും എനിക്ക് ഇല്ലല്ലോ.." അത് കേട്ട് അമ്മ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കയാണ്.. അമ്മ ഇത്ര നിശബ്ദയായ് ഇരിക്കുന്നത് ആദ്യമാണ്. "അമ്മ പോകുവാ.. തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ നിന്റെ അനിയനെയും കൂട്ടി വേണം പോകാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ തനിച്ചാകും.. " അമ്മ അതും പറഞ്ഞു വെള്ള മണൽ വിരിച്ച സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് കൂടെ മെല്ലെ നടന്നകന്നു.. പോകുന്ന വഴിയിൽ മാതാവിന്റെ രൂപ കൂടിനരികിൽ നിന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് കണ്ടു. എനിക്കിഷ്ടമുള്ള അമ്മയുടെ വയലറ്റ് പൂക്കളുള്ള സാരിത്തുമ്പ് ദൂരെ കാറ്റിൽ ഉലയുന്നു.. പെട്ടെന്ന് ചൂട് വായു മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി കൊണ്ട്‌ അവിടമാകെ മണൽ കാറ്റ് വീശി.. നനഞ്ഞുതിർന്ന എന്റെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറന്നതും അമ്മയെ കാണാൻ ഇല്ല! ഇരുണ്ടു തുടങ്ങിയ മാനത്ത് നിന്നും ഏതാനും നനുത്ത തുള്ളികൾ എന്റെ മേൽ പതിച്ചു.. ബസ്സിലിരുന്നു വഴിയോര കാഴ്ചകൾ കാണവേ ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ മഴ പോലെ എന്റെ കയ്യിൽ പതിഞ്ഞ തുള്ളികൾക്ക് ചൂടേറയായിരുന്നു.. അത് ഒരു പക്ഷെ അമ്മയുടെ ചുടുകണ്ണീരാവാം കണ്ണൂർകാരൻ ❤️❤️❤️❤️❤️ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ