ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/6aqdVy89?d=n&ui=v64j8rk&e1=cപെട്ടെന്ന് ഒരേങ്ങലടി കേട്ട് അവർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. നന്ദനയാണ്... അവൾക്ക് കരച്ചിൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആവുന്നില്ല.അച്ഛനാണ് ഈ ക്രൂ- ര- കൃ- ത്യങ്ങൾ ഒക്കെ ചെയ്തതെന്ന സത്യം അവളുടെ മനസ്സിന് താങ്ങാനാകുന്നില്ല ഡാനി അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു മോളെ നീ കരയരുത്. ഇയാളെ ഓർത്ത് നീ ഒരിക്കലും കരയരുത് മോളെ. എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ ശാപം മേടിച്ച മനുഷ്യനാണിത്. ഇത്രയേറെ ദുഷ്ടത്തരങ്ങൾ ചെയ്ത ഇയാൾക്ക് വേണ്ടി മോളൊരിക്കലും കരയാൻ പാടില്ല. ഡാനി അവളെ തന്റെ തോളിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി. യമുന മുന്നോട്ടുവന്നു. ഡാനി, ഇവന് നമ്മൾ എന്ത് ശിക്ഷയാണ് കൊടുക്കുന്നത്?? ഡാനി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പിന്നെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. വാഹനത്തിന്റെ ഡോർ തുറന്ന്, ഒരു തെറ്റാലി എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒക്കെ ഞങ്ങളുടെ ബാല്യം മനോഹരമാക്കിയ ഒരു സാധനമാണിത്. അന്നൊക്കെ ചെറിയ കി- ളികളെ തെ-റ്റാലി കൊണ്ട് എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. ഇതുകൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാണ് ?? യമുന സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു അത് പറഞ്ഞാൽ തമാശയായി തോന്നും, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കാണിച്ച് തരാം. ഡാനി രാജീവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അയാളെ വലിച്ചുയർത്തി. അയാളുടെ കയ്യിലെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചു. എന്നെ വെറുതെ വിടണം. ഞാൻ ഇനി ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല. എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം അയാൾ ഡാനിയോട് അപേക്ഷിച്ചു. ഡാനി അയാളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പിന്നെ അയാളുടെ ഷർട്ട് ഊരി മാറ്റി. അയാൾ പകപ്പോടെ ഡാനിയേ നോക്കി അയാൾക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെടണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനുള്ള ശേഷിയയാൾക്കില്ലായിരുന്നു. ഡാനി അയാളെ ഉന്തി തള്ളി ബംഗ്ലാവിന്റെ മുൻവശത്ത് തന്നെയുള്ള ഒരു മരത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ആ മരത്തിന്റെ പിന്നിലേക്ക് അയാളുടെ ഇരുകൈകളും ബലമായി പിടിച്ചശേഷം, ഡാനി അയാളുടെ കൈകൾ മരത്തോട് ചേർത്ത് കെട്ടി. അയാൾ കുതറി പിടയാതിരിക്കാനായി അയാളുടെ കാലുകളും മരത്തോട് ചേർത്ത് ബന്ധിച്ചു. നീ എന്താണ് ഈ ചെയ്യുന്നത് എന്നെയഴിച്ചുവിട്. അയാൾ ദുർബലമായ ശബ്ദത്തോടെ ഡാനിയോട് പറഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവർ ഡാനി എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് എന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അയാളെ മരത്തിൽ ബന്ധിച്ചിട്ട്,.ഡാനി ബംഗ്ലാവിന് അരികിലേക്ക് പോയി. നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വരൂ..അയാൾ വിളിച്ചു രാജീവനെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന അവർ,ഡാനി വിളിച്ചത് കേട്ട് ബംഗ്ലാവിന് അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അകത്തേക്ക് കയറൂ...ഡാനി പറഞ്ഞു അവർ അകത്തേക്ക് കയറി. ഡാനി ആ മുറ്റത്ത് കിടന്ന് ചെറിയ ഒരു കല്ലെടുത്തു. തെറ്റാലിയിൽ കല്ല് ചേർത്തു വലിച്ചു പിടിച്ചു. അയാളെ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന മരത്തിന്റെ, തൊട്ടടുത്ത മരത്തിലെ കടന്നൽ കൂട്ടത്തെ നിങ്ങൾ കണ്ടോ?? ഡാനി ചോദിച്ചു. അവർ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. വലിയ കടന്നൽ കൂട് തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്... ഇനിയാരും പുറത്തേക്കിറങ്ങരുത്. ഇല്ല .ഇറങ്ങില്ല അവർ കരുതലോടെ നിന്നു. ഡാനി തെറ്റാലിയിൽ ചേർത്തു വലിച്ച കല്ല് കൃത്യമായി കടന്നൽ കൂട്ടത്തിൽ കൊണ്ടു, കടന്നൽകൂട്ടം ഇളകി. ഡാനി പൊടുന്നനെ അകത്തു കയറി വാതിൽ ചേർത്ത് അടച്ചു. കടന്നൽക്കൂട്ടം രാജീവനെ പൊതിയുന്നതും. അയാൾ അലറി കരയുന്നതും അവർ ജനൽ ചില്ലിലൂടെ നോക്കി നിന്നു... ഡാനി അവരെ നോക്കി യമുനയുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം സന്തോഷം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. വിനീതയുടെ മുഖത്തും അതേ സന്തോഷം തന്നെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നിതാര നിസ്സംഗതയോടെ ജനൽ ചില്ലിലൂടെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. കുറേനേരം അയാളുടെ അലറി കരച്ചിൽ മുഴങ്ങി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അത് ചെറിയ ഞരക്കമായി. ഒടുവിൽ അതും നിലച്ചു. അവർ പരസ്പരം നോക്കി നന്ദന കണ്ണുകൾ ഇറക്കി അടച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ് അവൾക്ക് ആരെയും നോവിക്കാൻ ആവില്ല, ആരും നോവുന്നത് അവൾക്ക് കണ്ടു നിൽക്കാനുമാവില്ല. ബാല്യം വിട്ടൊഴിയാത്ത ഇളം മനസ്സാണ് അവൾക്ക്. സമയം കടന്നു പോയി ഡാനി പതിയെ വാതിൽ തുറന്നു. കടന്നൽക്കൂട്ടം അവിടെ നിന്നും മറ്റെവിടേക്കോ പോയിരിക്കുന്നു. ഡാനി അയാളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. കടന്നൽ കുത്താത്ത ഒരു ഭാഗം പോലും അയാളിൽ ഇല്ല. അയാളിൽ നിന്നും ര-- ക്തം ഒഴുകി താഴെ പടർന്നിട്ടുണ്ട്. പിടഞ്ഞപ്പോൾ വയറ്റിൽ കു -- ത്തേ--റ്റ് ഉണ്ടായ മുറിവിൽ നിന്നും ര -- ക്തം ഒഴുകിയതാണ് അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നാണ് ഇരിക്കുന്നത്. അയാളിൽ നിന്നും എന്നേക്കുമായി ജീവൻ അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഡാനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഡാനി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവരെല്ലാവരും നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ഡാനി അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു ഇയാളുടെ ബോ- -ഡി അവിടെത്തന്നെ കിടക്കട്ടെ , വല്ല എലിയോ, ശ- വം തിന്നുന്ന മറ്റ് മൃഗങ്ങളോ വന്ന് ആഹാരമാക്കട്ടെ, ഒരു തരി മണ്ണ് പോലും ഇട്ട് ഇയാളുടെ ശരീരം മൂടാൻ പാടില്ല. വിനീത പകയോടെ പറഞ്ഞു ഒരമ്മയുടെ പകയാണത്. ഉദരത്തിൽ കൊണ്ടുനടന്ന്, നൊന്ത് പെറ്റ്,വളർത്തി വലുതാക്കി, മകൻ തന്നോളം വളർന്നുവെന്ന് അഭിമാനം കൊണ്ട് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു പാവം അമ്മയുടെ പക. ഭൂമിയിൽ ആര് ഇയാളോട് ക്ഷമിച്ചാലും, ഇവർ ഇയാളോട് ക്ഷമിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് ഡാനിക്ക് മനസ്സിലായി. നമുക്ക് പോകാം. ഡാനി അവരോട് പറഞ്ഞു. ശരി പോകാം. പോകും മുൻപ് ഒന്നുമാത്രം ഞാൻ പറയാം. നമ്മൾ ഇയാളെ കണ്ടിട്ടില്ല. അപ്പോൾ ഇയാളെ കാണുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അന്വേഷണം ഉണ്ടാവില്ലേ?? യമുന സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഇല്ല. കാരണം വിനീത ചേച്ചിയും നന്ദനയും ഈ നാട്ടിൽ നിന്നും എന്നേക്കുമായി പോവുകയാണ്. അവർ താമസിക്കുന്ന വീട് ഈ ദുഷ്ട്ടൻ വാങ്ങിയതാണ്. ആ വീട്ടിൽ ഇനിയും ജീവിക്കാൻ ഇവർ തയ്യാറല്ല വിനീത ചേച്ചിയുടെ പേരിലാണ് തറവാട് വീട്, ഇവർ അങ്ങോട്ട് പോവുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇയാളെ കാണുന്നില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് ഇവിടെ അന്വേഷണം നടക്കാൻ ഒന്നും പോകുന്നില്ല. ഡാനി പറഞ്ഞു ഒരു പട്ടിയും തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ ഇല്ലാതെ ഇയാൾ ഇവിടെ കിടക്കും. വിനീത പറഞ്ഞു എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരുതരം ആത്മസംതൃപ്തി നിറയുന്നത്, ഡാനി കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. അവർ വാഹനത്തിൽ കയറി. ആ വാഹനം പതിയെ ചലിച്ചു തുടങ്ങി... ആ മരത്തിൽ കെട്ടിവച്ച നിലയിൽ തന്നെ അയാളുടെ ശ- രീ- രം അവശേഷിച്ചു. 💛💛💛💛💛 ഡാനി വാഹനം നിർത്തി. വിനീതയും നന്ദനയും ഇറങ്ങി. ഞാൻ വാഹനം ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഡാനി പറഞ്ഞു. അവർ തലയാട്ടി. ഇനിയെന്നാ മോളെ നമ്മൾ കാണുക?? നിതാര നന്ദനയുടെ കവിളിൽ തഴുകി. നമ്മൾ ഇനിയും കാണും ചേച്ചി... കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറന്ന് ചേച്ചി സമാധാനമായിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. നിതാര നന്ദനയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു. വിനീത നിതാരയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവർക്കരികിൽ ഒരു വണ്ടി വന്നു നിന്നു. ഞങ്ങൾ പോട്ടെ, വിനീത നന്ദനയേയും കൊണ്ട് ആ വാഹനത്തിൽ കയറി. നിതാര കൈവീശി അവരെ യാത്രയാക്കി. ഡാനി യമുനയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ചേച്ചി... ഇനി ചേച്ചി ആരെയും പേടിക്കേണ്ട.ഇനി തലയുയർത്തി ജീവിക്കണം. ആരെയും പേടിക്കരുത് ചേച്ചിക്ക് ഒരു മകനുണ്ട്. അതെ ഡാനി. ഇനി ഞാൻ അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കും. എന്റെ മകനെ വളർത്താൻ വേണ്ടി ഞാൻ കൂലിപണിക്കിറങ്ങും. അതൊന്നും വേണ്ട ചേച്ചി, ചേച്ചിക്ക് ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി തരുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു. നിതാര പറഞ്ഞു. അത് ചേച്ചി ജനിച്ചു വളർന്ന ചേച്ചിയുടെ നാട്ടിൽ വേണമെങ്കിൽ അങ്ങനെ, അതല്ല ഇവിടെയാണ് വേണ്ടതെങ്കിൽ അങ്ങനെ.. എനിക്കെന്റെ നാട്ടിൽ ജീവിച്ചാൽ മതി മോളെ, എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഞാനും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ച ആ വീട്ടിൽ എന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു അമ്മയും അനിയനും ഉണ്ട്. ഇനിയുള്ള കാലം അവരോടൊപ്പം അവിടെ ജീവിച്ചാൽ മതിയെനിക്ക് എല്ലാം ശരിയാകും ചേച്ചി. ഡാനി പറഞ്ഞു. ചേച്ചിക്ക് പോകാനുള്ള വണ്ടിയും ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ചേച്ചി സമാധാനമായിട്ട് പോകണം. യമുന പെട്ടെന്ന് ഡാനിയുടെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. നീ ഒരാൾ കാരണമാണ് , ഞാൻ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്. യമുന നിതാരയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. മോളെ.... ഈ ചേച്ചിക്ക് നേരത്തെ അറിയാം നീ സ്നേഹിച്ചിരുന്നത് നന്ദലാലിനെയാണെന്ന്. പക്ഷേ ഈ ജന്മത്തിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് യോഗമില്ല. ഈ ജന്മത്തിൽ മോൾക്കായി ദൈവം വിധിച്ചിരിക്കുന്നത് ഡാനിയേയാണ്. ചേച്ചി...ഇത് എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത് ?? ഡാനി യമുനയോട് ചോദിച്ചു. നീ ഒന്നു മിണ്ടാതിരിക്ക് ചെർക്ക... എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയട്ടെ.. ഓഹ്... ഈ ചേച്ചിയെ കൊണ്ട് തോറ്റു. ഡാനി തലയിൽ കൈയ് വച്ചു. മോളെ..ദാ... ഇവന്റെ നെഞ്ചിനകത്ത് മുഴുവനും മോളാണ്.ഒരു പെണ്ണിനോട് ഇഷ്ടം തുറന്നു പറയാനുള്ള ധൈര്യമൊന്നും ഈ കിഴങ്ങന് ഇല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ചേച്ചി പറയുന്നത്. വിട്ടുകളയാതെ മുറുകെപ്പിടിച്ചേക്കണേ മോളെ ഇവനെ.... വെറും പാവമാ... ഞാൻ പോട്ടെ , യമുന ഒരിക്കൽ കൂടി യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി യാത്രയായി. നിതാര ഡാനിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ഞാൻ പോട്ടെ, നിതാര ചോദിച്ചു ആം... അയാൾ തലയാട്ടി. അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അല്പം മുന്നോട്ടു നടന്നിട്ടവൾ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. ഡാനി അവളെ തന്നെ നോക്കി അവിടെ നിൽപ്പുണ്ട്. അവൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട്, അയാൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്താ?? എനിക്ക് ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ ?? അവൾ ചോദിച്ചു എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്?? എന്റെ വണ്ടി ശിൽപ്പയുടെ വീടിന്റെ അരികിൽ കിടപ്പുണ്ട്, അതൊന്ന് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു തരാൻ പറ്റുമോ ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നേക്കാം. അയാൾ പറഞ്ഞു. ഡാനി... ഉം... നന്ദന പറഞ്ഞു മനസ്സ് ഒന്ന് തണുത്തു കഴിയുമ്പോൾ അമ്പാടിയെയും യമുന ചേച്ചിയെയും കാണാൻ പോകണമെന്ന്. ഇനിയുള്ള കാലമെങ്കിലും അവർക്ക് സന്തോഷമായി ജീവിക്കാൻ വേണ്ടുന്നതൊക്കെ ചെയ്യണമെന്ന്. അവളുടെ ഞരമ്പിലൂടെ ഓടുന്ന ര. ക്തം തന്നെയല്ലേ അമ്പാടിയിലും ഉള്ളത്. ഉം... ഞാൻ നന്ദനയെ വിളിച്ചോളാം എല്ലാം നമുക്ക് ശരിയാക്കാം. അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കിയിട്ട് , അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു മറഞ്ഞു. ഡാനിക്ക് തന്റെ മനസ്സ് ആകെ ശൂന്യമാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഓരോരുത്തരും അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. താൻ മാത്രം അവസാനം ഈ പെരുവഴിയിൽ ബാക്കിയായിരിക്കുകയാണ്... അയാൾക്ക് നെഞ്ചിൽ സങ്കടം വന്ന് തിക്കുമുട്ടി. താൻ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് പോകണം?? ഈ വലിയ ലോകത്തിൽ തന്നെ കാത്തിരിക്കുവാനായി ആരുമില്ലല്ലോ എന്ന് അയാൾ സങ്കടത്തോടെ ഓർത്തു. നിതാര കഴിഞ്ഞദിവസം അമ്പലത്തിൽ വച്ച് തന്നോട് പറഞ്ഞത് , അവൾ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നല്ലേ... എന്നിട്ടും യമുന ചേച്ചി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തുറന്നു പറഞ്ഞിട്ട്, അവൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു മറുപടി പോലും പറയാതെ പോയത്. അറിയില്ല. തനിക്കറിയില്ല. അറിയാവുന്നത് ഒന്ന് മാത്രമാണ് സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ മനുഷ്യന് ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാനാവില്ല. ഡാനി നേരെ ശില്പയുടെ വീടിനരുകിലേക്ക് ചെന്നു അയാൾ ശില്പയുടെ വീടിന്റെ കുറച്ചപ്പുറത്തായി കിടക്കുന്ന നിതാരയുടെ കാറിൽ കയറി. കാർ അവൾക്ക് കൊണ്ട് കൊടുക്കണം. ആ വാഹനം നിതാരയുടെ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി തുടങ്ങി. അയാൾ ചെല്ലുമ്പോൾ ഗേറ്റ് തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ വണ്ടി പോർച്ചിനകത്തേക്ക് കയറ്റി. വിശ്വനാഥനും ദേവകിയും താരയും കൂടെ ഇറങ്ങിവന്നു. ഇതാ കീ.. ഡാനി കാറിന്റെ കീ നിതാരയുടെ നേരെ നീട്ടി. അവൾ അത് വാങ്ങിച്ചു. നിങ്ങളാണല്ലേ എന്റെ മകളെ രക്ഷിച്ചത്?? വിശ്വനാഥൻ ചോദിച്ചു നിതാര ഞങ്ങളോട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു. ദേവകി ഡാനിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട് മോനെ, ഞങ്ങളുടെ മകളെ രക്ഷിച്ചതിൽ. ഞങ്ങളുടെ മകളെ മാത്രമല്ല മോൻ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഒട്ടനവധി പെൺകുട്ടികളെ... സ്ത്രീകളെ... ഒക്കെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ജീവനെടുക്കാൻ ഏതൊരു മനുഷ്യനും സാധിക്കും.... പക്ഷേ , മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാൻ മോനെപ്പോലെ കുറച്ചുപേരെ തയ്യാറാകൂ... ഡാനി ചിരിച്ചു. ഇനി മോൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് ?? ദേവകി ചോദിച്ചു എനിക്ക് ഒരിത്തിരി മണ്ണുണ്ടമ്മേ, അവിടെ ഒരു വീട് വയ്ക്കണം. ജോലിക്ക് പോകണം. അങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ മോഹങ്ങളെ എനിക്കുള്ളൂ... അതുപോര...മനുഷ്യനായാൽ കുന്നോളം ആഗ്രഹിക്കണം, എങ്കിലേ കുന്നിക്കുരുവോളം കിട്ടൂ..വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞു. എന്നെ കണ്ടുപഠിക്ക്, ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും വെറുതെ ഇരിക്കുന്നില്ല. എന്തൊക്കെ തരം ബിസിനസുകളാണ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് എന്നറിയാമോ??അതുകൊണ്ടെന്താ ഇഷ്ടംപോലെ പണം സമ്പാദിച്ചിട്ടുണ്ട്ഞാൻ. എന്റെ നിതാരക്കും അവളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ഒക്കെ അതി സുന്ദരമായി ആഡംബരത്തോടെ ജീവിക്കാനുള്ളത് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞു. മോനെ... വിശ്വനാഥൻ ഡാനിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. ഇത്രനാൾ ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത് പണത്തിനാണ് ഏറ്റവും മൂല്യമെന്നാണ്. പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ലെന്ന് എന്റെ മകൾ നിതാര ഇന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു. അവൾ പറഞ്ഞ കഥകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ പകച്ചു പോയി മോനെ.. ഇപ്പോൾ പണം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ പോലും എനിക്ക് ഭയം തോന്നുന്നു. പണം ഒരുതരം ലഹരിയാണ് മോനെ, ഒരിക്കൽ നേടിക്കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നേടണം എന്ന് തന്നെ തോന്നും. പക്ഷേ ഞാൻ ഒരിക്കലും നീചമായ ഒരു പ്രവർത്തിയും ചെയ്തിട്ടില്ല. നേരിന്റെ പാതയിൽ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഓരോ രൂപയും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളത്. പിന്നെ ഇവരൊക്കെ പറയും പോലെ ഞാൻ നല്ല പിശുക്കൻ ഒക്കെയാണ്. ആർക്കും ഒരു രൂപ പോലും വെറുതെ കൊടുക്കാനൊന്നും എന്നെ കൊണ്ടാവില്ല. ഡാനി ചിരിച്ചു. മോനേ... ഡാനി, തങ്കപ്പെട്ട... പത്തരമാറ്റുള്ള... എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം ഞാൻ നിന്റെ കയ്യിൽ വച്ച് തരട്ടെ?? അയ്യോ വേണ്ട, എനിക്ക് ജോലിയെടുത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇത്തിരി പണം മതി. അതുണ്ടാക്കാനുള്ള ആരോഗ്യം എനിക്ക് ഉണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട.ഡാനി പറഞ്ഞു. വിശ്വനാഥൻ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അതിന് പണമോ സ്വർണമോ ഒന്നുമല്ല ഞാൻ തരുന്നത്. അതിനേക്കാൾ വിലയുള്ളതാണ്... ദാ.... എന്റെ മകളെയാണ് ഞാൻ ഡാനിയെ ഏൽപ്പിക്കുന്നത് അയാൾ മകളുടെ കൈപിടിച്ച് ഡാനിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി. എന്റെ മോളെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വേദനയാണ്. ഞാനും ഭാര്യയും, ഇവൾ കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോഴേ പിരിഞ്ഞു. എന്റെ പിശുക്കായിരുന്നു എല്ലാത്തിനും കാരണം. മതിയായ സ്നേഹം എന്റെ മകൾക്ക് ഞാനും നൽകിയില്ല , അവളുടെ അമ്മയ്ക്കും ചില പരിമിതികൾ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ അപകടങ്ങളിൽ നിന്നും അവൾക്ക് കാവലായി നിന്ന്, അവളെ സംരക്ഷിച്ച തന്നെയല്ലാതെ ഞാൻ മറ്റാരെയാടോ എന്റെ മകളെ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടത്?? ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ ഡാനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നീർ പൊടിഞ്ഞു കണ്ടോ ദേവകി... ഈ ചെക്കൻ നമ്മുടെ മോളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കോളും. നിങ്ങളെങ്കിലും പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ കൊതി തീരെ ജീവിക്ക്... വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഒരാഗ്രഹമുണ്ട് മോനെ.. ദേവകി പറഞ്ഞു. എന്താ...?? ഒരു ചെറിയ താലി വാങ്ങി എന്റെ മകളുടെ കഴുത്തിൽ കെട്ടണം. പറ്റിയാൽ നാളെ തന്നെ,. മുഹൂർത്തം നോക്കണ്ട, സമയം നോക്കണ്ട, ഒന്നും നോക്കണ്ട. അതിലൊന്നും ഞങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസമില്ല. നിതാര ഡാനിയുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അയാളുടെ കൈകൾ വിറക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നിതാരക്ക് തോന്നി. അവൾ ഒന്നുകൂടി അയാളുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇനി ഒരിക്കലും വിട്ടു പോകില്ലെന്ന ഉറപ്പെന്ന പോലെ... അകത്തേക്ക് വാ... ദേവകി ഡാനിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറ്റി. ആദ്യം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഈ മുറിവ് കാണിക്കണം. നിതാര പറഞ്ഞു. ശരി... ഡാനി സമ്മതിച്ചു. കുളിച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി, നിതാര തന്നെ ഡാനിയേയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി. 💚💚💚💚💚💚 പിറ്റേന്ന് ദേവകിയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ ഡാനി നിതാരയുടെ കഴുത്തിൽ താലി അണിയിച്ചു. വാദ്യഘോഷങ്ങളോ, താളമേളങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലാതെ. പ്രകൃതിയെയും അവളുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും മാത്രം സാക്ഷിയാക്കി ഡാനിയുടെ താലി നിതാര ഏറ്റ് വാങ്ങി. നിതാര ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു തന്റെ നന്ദു എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് കാണുന്നുണ്ടാകുമോ?? ഉണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും നന്ദു സന്തോഷിക്കും. ഡാനിയും കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു... നന്ദൂ... നീ അറിയുന്നുണ്ടോ നീ ജീവനെക്കാളേറെ സ്നേഹിച്ച നിന്റെ പെണ്ണിനെ ഈ ഒരു ജന്മത്തേക്ക് മാത്രം ഞാൻ പൂർണമായി എടുക്കുവാ.. നന്ദു അവളെ സ്നേഹിച്ചതുപോലെ എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ ആകുമോ എന്നറിയില്ല . പക്ഷെ ഞാൻ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കില്ല... മക്കളെ ഇനി നിങ്ങൾപൊയ്ക്കോ. നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം കിട്ടുന്ന ഈ ഭൂമിയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ ഇനിയുള്ള കാലം നിങ്ങൾ ജീവിക്കു.... ഇവിടെ ഈ അച്ഛനും അമ്മയും കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നുള്ള കാര്യം മാത്രം മറന്നു പോകാതിരുന്നാൽ മതി. വിശ്വനാഥനും ദേവകിയും പറഞ്ഞു. ഡാനി അവളുടെ കൈപിടിച്ച് ഇറങ്ങി. എങ്ങോട്ടാണ് നമ്മൾ പോകുന്നത്?? അയാളോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ നിതാര ചോദിച്ചു. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, എനിക്ക് ഒരിത്തിരി മണ്ണുണ്ട്. അതിൽ ഒരു കുഞ്ഞു വീട് വയ്ക്കണം എന്നിട്ട്...?? എന്നിട്ടെന്താ...ഈ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് അവിടെ താമസിക്കണം.. എന്നിട്ട്...?? രാത്രിയിൽ മുറ്റത്തിട്ട കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്ന് നമ്മൾ ആകാശം കാണും... നക്ഷത്രങ്ങൾ പൂത്തിറങ്ങുന്നത് കാണും, നിലാവ് പടരുന്നതും... മിന്നാമിന്നികൾ കൂട്ടത്തോടെ ഒരുമിച്ചു തെളിയുന്നതും, ഒരുമിച്ചു കെടുന്നതും കൊതിതീരെ കാണും. എന്നിട്ട്...?? എന്നുമെന്റെ ഇടം കൈയിൽ ഞാൻ എന്റെ പെണ്ണിനെ ചേർത്തു കിടത്തും.. എന്നിട്ട്...?? എന്നിട്ട് ആ പെണ്ണ് എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പെറ്റ് തരും.... നമ്മൾ അവരെ സ്നേഹത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു പൊതിഞ്ഞരുമയായ് വളർത്തും.. അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ രണ്ട് ചെറിയ മിന്നാമിന്നികൾ ഇരുന്നു തിളങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി... 💚💚💚💚💚💚 അവസാനിച്ചു. (എന്തെങ്കിലും രണ്ട് വാക്ക് കുറിക്കൂന്നേ ന്റെ ഒരു സന്തോഷത്തിന് 🥰) കണ്ണൂർകാരൻ 🌹🌹🌹🌹🌹🌹 #✍ തുടർക്കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ